bezedakos

bezedakos

18 Ιουνίου 2019

ΒΡΕ ΟΥΣΤ ΚΑΚΟΥΡΓΟΙ








Μέχρι και 78 ώρες τη βδομάδα λοιπόν
με τον Τσίπρα και σαν βάση αντί για 48 ώρες τη βδομάδα, στις 60 ώρες.

*Οι μισοί περίπου υπήκοοι δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΙΔΙΟΙ, σαν δυό σταγόνες νερού, ότι είναι απλά πιόνια διεκπεραιωτές των εντολών της οικονομικής ολιγαρχίας (με αμοιβή, με το αζημίωτο) . Είδε ποτέ κανείς κάποιον από όλους αυτούς, ας πούμε, τα 9 τελευταία χρόνια που να αρνήθηκαν ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ να εκτελέσουν μία από τις διαταγές της διεθνούς ή της ντόπιας ολιγαρχίας; ΟΥΤΕ ΜΙΑ. Συμπέρασμα. Οι ολιγαρχικές ΕΚΛΟΓΕΣ τους είναι μια απάτη. Ο λαός δεν έχει καμιά εξουσία. Εδώ δεν έχουν αυτοί μια σημαντικοί εξουσία. Έχουν απλά την εξουσιοδότηση του εκτελεστικού οργάνου.

ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΩΣΗ είναι ο μόνος δρόμος για την απελευθέρωση των υπηκόων.

ΑΠΑΞΙΩΣΗ των συστημάτων όπου οι ελάχιστοι έχουν την εξουσία να επιβάλλουν τους νόμους πάνω στην πλειοψηφία ΚΑΙ ταυτόχρονα ΑΞΙΩΣΗ ενός συστήματος όπου τελικά ο κάθε νόμος θα είναι ψηφισμένος από την πλειοψηφία του λαού.


ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. ΑΚΡΙΒΗ ΣΤΑ ΠΙΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΦΘΗΝΗ ΣΤΟ ΑΛΕΥΡΙ




*ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΟΜΩΣ ΣΤΙΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ!! Δεν νομιμοποιούν ένα σύστημα όπου τελικά μια μειοψηφία έχει πλήρεις νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές εξουσίες!! Δεν νομιμοποιούν ένα σύστημα όπου τελικά τον κάθε νόμο τον φτιάχνει και τον επιβάλλει μια μειοψηφία στην πλειοψηφία!! Δεν νομιμοποιούν την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία. Δεν νομιμοποιούν την αφαίρεση αυτού του μεγαλύτερου κοινωνικού αγαθού (εξουσία) από το λαό (από αυτό εξαρτώνται σχεδόν όλα τα άλλα κοινωνικά αγαθά.)!! Έτσι είναι. Η ολιγαρχική αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι άριστη και στην υποκρισία. Μας παρουσιάζεται σαν φιλεργατική αλλά σκοπεύει στην εξουσία μιας μηδαμινής μειοψηφίας, σκοπεύει στη δικτατορία του κόμματος επί του λαού. Η προσωπική εξουσιολαγνεία ξεχειλίζει.

Με την είσοδο όμως στο ολιγαρχικό κοινοβούλιο υπάρχουν πολλά αγαθά για των μηχανισμό των επαγγελματιών. Βουλευτικοί μισθοί, επιχορηγήσεις και διάφορα άλλα. Κατ επάγγελμα "επαναστάτες".


Αν ήταν γιατροί και τους πήγαιναν έναν ασθενή με τριχόπτωση και με έμφραγμα, θα κοίταζαν να θεραπεύσουν πρώτα την τριχόπτωση;





*ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΡΙΝ (του ΝΑΡ, εξωκοινοβουλευτική αριστερά) 23-24 ΜΑΡΤΗ 2019 σελίδα 15

«ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΟΥ»

Δηλαδή εργατικό κίνημα έξω από τους επίσημους θεσμούς του εργατικού κινήματος αλλά μέσα στους κεντρικούς επίσημους θεσμούς του κοινοβουλευτικού ολιγαρχικού συστήματος. Με την καταμέτρηση των "κουκιών", με την καταμέτρηση της δύναμης (ακόλουθους) μπορούν να παίζουν μπάλα οι ηγέτες σαν φορείς μιας κάποιας δύναμης. Έτσι μπορούν πχ να λένε στο δεύτερο γύρο δημοτικών ή περιφερειακών ολιγαρχικών εκλογών να ψηφίσουν οι ακόλουθοί τους "λαϊκή συσπείρωση" κοκ. Να δείχνουν ότι έχουν μια κάποια δύναμη, να κάνουν συμμαχίες, να διαπραγματεύονται κλπ





ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ. Ο σκοπός για "ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΣΕ ΙΣΧΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΨΗΦΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ" ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ. Τι τους νοιάζει. Αυτοί νιώθουν ¨παράγοντες" κλπ






Η ΨΗΦΟΣ ΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ.






 
Απλά η ψήφος του υπήκοου στις εκλογές των ολιγαρχικών παίζει ένα σημαντικό ρόλο στη διαιώνιση της σκλαβιάς του.
 1. Παίζει το ρόλο του διαιτητή στις ενδο ολιγαρχικές αντιπαλότητες. Οι υποψήφιοι άρρωστοι μνηστήρες της ολιγαρχικής εξουσίας είναι πολλαπλάσιοι των θέσεων εξουσίας. Έτσι οι ολιγαρχικοί, για να μη σκοτώνονται μεταξύ τους,  βάζουν τα θύματά τους να ψηφίζουν ποιόν θέλουν για νταβατζή τους και αυτοί αποδέχονται το αποτέλεσμα.

2. Καλλιεργεί την ψευδαίσθηση στους υπηκόους ότι οι νόμοι με τους οποίους  οι ολιγαρχικοί τον ξεσκίζουν μετά, είναι αποτέλεσμα της δικής τους βούλησης, της δικής τους (ανύπαρκτης) εξουσίας. Και ότι αν διαλέξουν καλό ολιγαρχικό θα έχουν και καλούς νόμους για τους ίδιους.


*Φυσικά καλός ολιγαρχικός δεν υπάρχει εξ ορισμού και ούτε πρόκειται να υπάρξει. Εκείνος που θέλει να καθορίζει τη ζωή των άλλων και όχι να εκτελεί τις εντολές των άλλων είναι εξ ορισμού κακούργος. Πχ αν ένας ταξιτζής δεν ήθελε να παίρνει εντολές από τους πελάτες του για τον προορισμό τους αλλά θα ήθελε από τη στιγμή που οι πελάτες τον επέλεγαν, να έχει αυτός την εξουσία να τους πάει όπου γουστάρει ΤΟΤΕ σίγουρα θα ήταν ψυχασθενής.

17 Ιουνίου 2019

Ν ΑΞΙΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΓΙΑ "Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ" (και όχι μιας μειοψηφίας) ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΚΑΘΕ ΘΕΛΗΣΗ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ




Να απαξιώσουμε κάθε μορφή ολιγαρχισμού (κοινοβουλευτικού, φασιστικού, λενινιστικού) και να αξιώσουμε το πρόταγμα για "Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ" (και όχι μιας μειοψηφίας)


16 Ιουνίου 2019

ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΤΕΙ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΚΟΛΛΗΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΕΘΕΙ ΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ






ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ

ΑΠΑΞΙΩΣΗ από τη μια κάθε μορφής ολιγαρχισμού (κοινοβουλευτικού, φασιστικού, λενινιστικού) και από την άλλη ΑΞΙΩΣΗ της εξουσίας των λαών, η οποία θα υπάρξει  ΜΟΝΟ όταν τελικά "ο κάθε νόμος που θα τίθεται σε ισχύ στην κοινωνία, θα είναι επιλογή της πλειοψηφίας των ισότιμων μελών της". Η ΑΠΟΧΗ  είναι μια μορφή μεγάλης απαξίωσης, όπως και άλλες και είναι ένα καλό βήμα. Όμως θα πρέπει να συνδεθεί με το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ υλικό περιεχόμενο του προτάγματος (ΑΞΙΩΣΗ) για την εξουσία του κάθε λαού. Το συγκεκριμένο υλικό περιεχόμενο (Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ) αρνούνται ΑΚΟΜΑ να τον αναφέρουν (όχι μόνο οι ολιγαρχικοί - φυσικό), αρκετοί καλοπροαίρετοι αγωνιστές για να μη φανούν αιρετικοί στους "καθοδηγητές" τους σήμερα και επειδή οι γκουρού του παρελθόντος, στους οποίους πίνουν νερό στο όνομά τους, δεν το είχαν αναφέρει για διάφορους λόγους. Έτσι δεν μπορούν ακόμα να σπάσουν αυτά τα συναισθηματικά δεσίματα. Όμως αργά ή γρήγορα θα τεθεί "μαζικά". Θα τεθεί μαζικά, μαζί με τη συγκεκριμένη θεσμική στόχευση για ένοπλη, νομοθετική και δικαστική εξουσία στο λαό.

Κάποιοι αγωνιστές είναι κολλημένοι με την αναφορά γενικών εννοιών όπως "αυτοθέσμιση" και "αυτονομία". Το συγκεκριμένο και εφικτό περιεχόμενο όμως αυτών είναι το "ο κάθε νόμος τελικά να είναι επιλογή της πλειοψηφίας" συνοδευόμενο από της συγκεκριμένες προυποθέσεις για την πραγμάτωσή του που είναι ένοπλη, νομοθετική, δικαστική εξουσία στον κάθε λαό. Παραμένοντας όμως στη χρήση των γενικών εννοιών αφήνουν ανοιχτό το πεδίο να μπει η ολιγαρχική προπαγάνδα και να βάλει εντός αυτών των εννοιών ό,τι περιεχόμενο γουστάρει, όπως κάνει πάντα και όπως έκανε με τις έννοιες της δημοκρατίας, του πολίτη, της λαϊκής κυριαρχίας, του νόμου, της 'άμεσης" δημοκρατίας, του πολιτισμού, της ελευθερίας, της προόδου κλπ



ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΛΟΓΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΟΣ "Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ".



Όταν αυτά τα συναισθηματικά κολλήματα ξεπεραστούν τότε θα αρχίσει να απλώνεται ένα μεγάλο κίνημα.

ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕΤΕΡΙΖΙ





Μήπως τα αφεντικά έχουν χαζέψει και δεν ξέρουν το συμφέρον τους; Μήπως δεν τους συμφέρει η συμμετοχή των υπηκόων τους στις εκλογές τους αλλά τους συμφέρει η αποχή; Τι να πει κανείς. Τότε η ολιγαρχική αριστερά, που λέει ότι πολεμά την πλουτοκρατία,  γιατί εναντιώνεται στην αποχή όπως εναντιώνονται και οι μεγιστάνες. Εδώ γιατί αυτή η ταύτιση απόψεων; Κάτι το πολύ σάπιο υπάρχει από κάτω.
Οι θεωρίες του "να εκμεταλλευτούμε τους αστικούς θεσμούς" έχει καταντήσει το πιο θλιβερό ανέκδοτο της ιστορίας του τελευταίου (και πάνω) αιώνα, αφού έχει αποδειχθεί ότι ήταν επιφανειακές αντιλήψεις του κώλου και ότι η πλουτοκρατία που έφτιαξε αυτούς τους θεσμούς κατόρθωνε πάντα (χωρίς εξαίρεση) να απενεργοποιήσει επαναστατικά κάθε τι που έπεφτε στις αγκάλες της.

15 Ιουνίου 2019

ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ Ο,ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ;





Τα αφεντικά κάτι ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ξέρουν ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΕΧΟΥΝ όταν καλούν τους δούλους τους, δια μέσου των εκπροσώπων τους, να πάνε στην κάλπη, να συμμετέχουν στις εκλογές τους και ας ψηφίσουν όποιο κόμμα θέλουν
. Κάτι πολύ σημαντικό ήξεραν όταν νομιμοποιούσαν τα δήθεν επαναστατικά κόμματα. Αν είχαν την παραμικρή υποψία ότι θα κινδύνευαν δεν θα τα νομιμοποιούσαν ΠΟΤΕ. Η νομιμοποίηση αυτών τους ήταν πολύ χρήσιμη. Και μόνο η συμμετοχή τους στο ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό παιγνίδι ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ το σύστημά τους και το κάνει σχεδόν ακλόνητο.
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ; ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΣΤΗΡΙΖΕΙ;

ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙ ΑΞΙΩΣΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΝΕΟΥ. (ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙ ΑΞΙΩΣΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΝΕΟΥ)

Οποιοδήποτε υποκείμενο (ατομικό ή συλλογικό) για να ΑΞΙΩΣΕΙ (υιοθετήσει) ολοκληρωτικά ένα ΝΕΟ ΣΚΟΠΟ θα πρέπει πρώτα να ΑΠΑΞΙΩΣΕΙ ΠΛΗΡΩΣ κάτι που βιώνει. Δηλαδή για να αξιώσει ο λαός τη ΔΙΚΗ του εξουσία, θα πρέπει πρώτα να απαξιώσει πλήρως αυτό που ζει και στο οποίο δεν έχει καμιά εξουσία (Το 99,9% των "νόμων" που του επιβάλλουν, δεν τους θέλει η πλειοψηφία του λαού.) Αυτό για να αλλάξει θα πρέπει ΠΡΩΤΑ να απαξιωθεί πλήρως στην κοινωνική συνείδηση, το σύστημα που παράγει ένα τέτοιο το αποτέλεσμα, Όμως η ολιγαρχικοποιημένη αριστερά, όταν καλεί τον κόσμο να την ψηφίσει, τους υπόσχεται διάφορα θετικά. Πχ "αν δυναμώσουμε στη βουλή και στο λαό τότε θα σας δώσουμε τα χι και ψι δικαιώματα ή θα αντισταθούμε να μην χάσετε κλπ ή η μόνη κερδισμένη ψήφος είναι προς το κόμμα μας κοκ" Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι το ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό σύστημα δεν είναι για πλήρη απαξίωση, δεν είναι για να συντριβεί, γιατί μπορεί να έχει και θετικά για το λαό αν αυτός κάνει "σωστή" επιλογή. Άρα μην το απαξιώνεται αυτό το σύστημα. Με τέτοιες μπουρδολογίες παγιδεύουν όχι μόνο εκείνους τους καλοπροαίρετους που τους ακολουθούν αλλά απευθύνονται προς το σύνολο της κοινωνίας. Το θέμα, από τη στιγμή που συμμετέχουν, είναι το πως να δικαιολογήσουν το κάλεσμα για να ψηφιστούν. Αν υποσχεθούν οι ίδιοι κάποια καλά (δια μέσου αυτού του συστήματος) δεν αφήνουν να απαξιωθεί πλήρως το σύστημα για να μπορούμε να οδηγηθουμε στη ριζική αλλαγή.
Αν από την άλλη θελήσουν να απαξιώσουν πλήρως το σύστημα και ταυτόχρονα θέλουν να τους ψηφίσουν, η μόνη δικαιολογία (του κώλου) θα μπορούσε να είναι "ψηφίστε μας για να ανατρέψουμε την ουσία του συστήματος". Ετούτο όμως θα είναι άλλη μια απάτη, άλλη μια παραπλάνηση διότι το σύστημα δεν παραιτείται από την εξουσία του (ένοπλη, νομοθετική κλπ) με το να ψηφίσει ο λαός και δώσει πλειοψηφία σε ένα κόμμα. (ετούτο το καταλαβαίνουν και νήπια) Αν ,όμως το πουν αυτό, τότε εξαπατούν το λαό και τον διαπαιδαγωγούν σε αντεπαναστατική κατεύθυνση, στη μη διεκδίκηση της ένοπλης, της μομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας δια μέσου της διαρκούς άσκηση κινηματικής αντιβίας. ΠΝΙΓΟΝΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ.
ΔΕΝ ΣΤΟΧΕΥΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΑΛΛΑ ΝΑ ΑΠΑΞΙΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΕΣ
* Όμως οι δύο πιο πάνω αρχικές αιτίες δρουν συνδυαστικά.
Δηλαδή χωρίς το πρόταγμα και το σκοπό της εξουσία του λαού σαν στρατηγικό σκοπό του κινήματος δεν ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙΤΑΙ κινηματικά η όποια μερική ή πλήρης ΑΠΑΞΙΩΣΗ του κοινοβουλευτικού ολιγαρχισμού και ταυτόχρονα δεν έχει εξ αρχής σωστή σκόπευση ο λαός. Το πρόταγμα για "ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΣΕ ΙΣΧΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ" και το "ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ" όσο πιο πολύ περνά μέσα στην κοινωνία, τόσο πιο πολύ βοηθά στην απαξίωση του κοινοβουλευτισμού και η απαξίωση αυτού τόσο σπρώχνει προς την αξίωση για εξουσία του λαού.
Η ΑΠΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ. ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. ΝΑΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ (Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ) ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΛΙΑΣΤΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΑΜΑ. ΑΡΑ Η ΑΠΟΧΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΩΝ, ΕΝΩ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Η αποχή είναι ο δυναμίτης με φυτίλι. Χρειάζεται όμως και η φωτιά. Η φωτιά είναι το επαναστατικό πρόταγμα για το: "Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΙΣΧΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ".


ΕΙΤΕ ΨΗΦΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΜΕ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΙΤΕ ΨΗΦΙΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ, ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΙΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ.







Όλα λοιπόν τα ολιγαρχικά κόμματα είναι θανάσιμοι εχθροί της εξουσίας του λαού. Και εξουσία του λαού, σε πιο συγκεκριμένο επίπεδο, σημαίνει ένα θεσμικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας όπου τελικά "Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΙΣΧΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ".
Όλοι τους λοιπόν είναι κουτιά με το ΙΔΙΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ αλλά με ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΤΥΛΙΓΜΑ. Το ίδιο περιεχόμενο είναι αυτό του να θέλουν μία μειοψηφία να επιβάλλεται στην πλειοψηφία δια των "νόμων" που η ίδια μειοψηφία θ
α φτιάχνει. Η όποια διαφορά τους βρίσκεται στο περιτύλιγμα και όχι στην ουσία. Δυστυχώς πολλοί καλοπροαίρετοι έχουν πέσει στην παγίδα και νομίζουν ότι οι διαφορές τους αφορούν την ουσία. (Κανένα ολιγαρχικό κόμμα δεν δήλωσε ΠΟΤΕ (φυσικά) ότι σκοπεύει "Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ", ΠΟΤΕ δεν παρουσίασε ένα δυνατό θεσμικό σχέδιο για το πως θα μπορούσε να λειτουργεί αυτό, ΠΟΤΕ δεν έκανε κριτική στον κοινοβουλευτισμό ως σύστημα όπου τελικά τον κάθε νόμο τον φτιάχνει και τον επιβάλλει στην πλειοψηφία μια μηδαμινή μειοψηφία, ΠΟΤΕ τους δεν είπαν ότι το θεσμικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού είναι ολιγαρχικό και ΄ότι δεν θα πρέπει να τον ονομάζουμε δημοκρατία αλλά ολιγαρχία κοκ).
Μεταξύ "κατεργαραίων" υπάρχει ειλικρινής σιωπηρά συμφωνία πάνω σε αυτά τα θέματα, γιατί κοινός εχθρός τους είναι η εξουσία των λαών.)

14 Ιουνίου 2019

ΛΕΝΙΝΙΣΤΕΣ (ηγέτες). Ο ΛΥΚΟΣ ΝΤΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΠΡΟΒΙΑ.




*Και οι εναπομείναντες λενινιστές – αντικομμουνιστές εξουσιολιγούρηδες ζητούν την ψήφο των υπηκόων για να δυναμώσουν και μετά να επιβάλλουν τη δικτατορία μιας εντελώς ασυνείδητης μειοψηφίας (δεν έχουν συνείδηση ότι η εξουσιολαγνεία που έχει φωλιάσει μέσα τους,   τους σπρώχνει στο να θέλουν να επιβάλλουν στο λαό μια δικτατορία μιας ισχνής μειοψηφίας. Τη δικτατορία των αυτόκλητων "πρωτοπόρων".) Αυτοί οι πρωτοπόροι στην ακατάσχετη εξουσιοληγουριά θέλουν να φτιάχνουν τον κάθε "νόμο" και να τον επιβάλλουν στην πλειοψηφία. Γι αυτό δεν ονομάζουν ολιγαρχία τον κοινοβουλευτισμό αλλά τον ονομάζουν δημοκρατία, γι αυτό δεν έκαναν ΠΟΤΕ κριτική στον κοινοβουλευτισμό ως ένα σύστημα όπου οι λίγοι αποφασίζουν για τον κάθε νόμο και διατάζουν την πλειοψηφία( στου κρεμασμένου το σπίτι δεν μιλάνε για σχοινί)  γι αυτό συμμετέχουν σε ολιγαρχικές εκλογές. Θέλουν να εκπαιδεύουν την κοινωνική συνείδηση στην αναζήτηση και επιλογή μιας μειοψηφίας που θα την εξουσιάζει.



*Δικτατορία του κόμματος λοιπόν, δικτατορία μιας μικρής (συνειδητής) «πρωτοπορίας» λαοσωτήρων. Αυτή η αντιδημοκρατική και συνολικά αντικομμουνιστική άποψη του Στάλιν, είναι ίδια με αυτή του Λένιν, του Τρότσκι, του Μάο και άλλων. Απόλυτα διαστρεβλωμένη η έννοια της δικτατορίας - κυριαρχίας του προλεταριάτου του Μαρξ. Ο Μαρξ ήθελε ο κάθε νόμος που θα έμπαινε σε ισχύ στην κοινωνία να ήταν επιλογή της πλειοψηφίας.

Πρότεινε τη δημοκρατία της παρισινής κομμούνας για το θεσμικό σύστημα που θα πρέπει να αντικαταστήσει το αστικό.  Πρότεινε, στις αναφορές του για την κομμούνα, τη δημοκρατία - δημοκρατική ρεπούμπλικα, περιεχόμενο της οποίας είναι το "ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΛΑΟ". Τι σχέση έχουν όλα αυτά τα αντικομμουνιστικά των Λένιν, Στάλιν κοκ με τη δημοκρατία και συνολικά με τον κομμουνισμό του Μαρξ; Όση σχέση έχει ο Φάντης με το ρετσινόλαδο ή ο Πάπας με το χριστιανισμό. Ο Λένιν και οι διάδοχοί του έκαναν το ΑΠΟΛΥΤΟ αναποδογύρισμα του προτάγματος του Μαρξ και έχουν οδηγήσει σήμερα το παγκόσμιο εργατικό κίνημα στον πάτο.

Τα πιο πάνω λεγόμενα του Στάλιν, είναι τα ίδια και συνέχεια των λεγομένων και των αντιλήψεων του Λένιν. Πχ, ενδεικτικά μια από τις πολλές δεκάδες αντιδημοκρατικές - αντικομμουνιστικές απόψεις του Λένιν:

Ο Λένιν σε ομιλία του στο πρώτο Πανρωσικό συνέδριο 31 Ιουλίου 1918  λέει

" Όταν κατηγορούμαστε για την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας ενός κόμματος και ,όπως έχετε ακούσει, προτείνεται ένα ενωμένο σοσιαλιστικό μέτωπο, εμείς λέμε, «Ναι, αυτό είναι η δικτατορία ενός κόμματος! Αυτό είναι που εμείς υποστηρίζουμε και δεν πρόκειται να αλλάξουμε αυτή μας τη θέση γιατί το κόμμα έχει κερδίσει, με τη διαδρομή δεκαετιών, τη θέση της πρωτοπορίας σε όλο το εργοστασιακό και βιομηχανικό προλεταριάτο...."

Αυτή ήταν η θεωρητική άποψη του Λένιν. Μερικοί όμως σημερινοί εξουσιολάγνοι λενινιστές - αντικομμουνιστές προσπαθούν να υπερασπιστούν το Λένιν προβάλλοντας την παιδαριώδη δικαιολογία των δυσκολιών που συνάντησε η επανάσταση του 17. Μεγάλο ψέμα αυτό. Ο Λένιν το (ντε φάκτο) πρόταγμά του το είχε διαμορφώσει πολλά χρόνια πριν. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ τον καταγγέλει, στο βιβλίο της "οργανωτικά προβλήματα της Ρώσικης σοσιαλδημοκρατίας" που εκδόθηκε το 1905. Εκεί, μέσα στα τόσα πολλά, μας λέει ότι ο Λένιν θέλει ουσιαστικά σαν το μόνο σκεπτόμενο κομμάτι του κόμματος την κεντρική επιτροπή η οποία θα έχει την απόλυτη εξουσία επί των πάντων.

Οι σύγχρονοι Λενινιστές ή "Σταλινολενινιστές" κοκ, προσπαθούν με λεκτικές ακροβασίες και παραποιήσεις εννοιών (σαν κοινοί λωποδύτες)  να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Μας λένε πχ ότι η δικτατορία του κόμματος είναι η δικτατορία του προλεταριάτου αφού το κόμμα είναι ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ του προλεταριάτου. Φυσικά αυτό είναι ένας ακόμα αντικομμουνιστικό βιασμός της πραγματικότητας. Ο αντιπρόσωπος για να είναι αντιπρόσωπος δεν θα πρέπει να έχει μεγαλύτερη εξουσία από τον αντιπροσωπευόμενο, Ο αντιπροσωπευόμενος θα πρέπει να έχει τη μέγιστη εξουσία για να μπορεί να εξουσιοδοτεί τον αντιπρόσωπο να εκτελεί ότι θέλει ο αντιπροσωπευόμενος. Ο αντιπροσωπευόμενος θα πρέπει να αποφασίζει και να δίνει εντολές στον αντιπρόσωπο και όχι το αντίστροφο. Αν ισχύει το αντίστροφο, δηλαδή αν ο αντιπρόσωπος έχει την εξουσία να αποφασίζει και να διατάζει τον αντιπροσωπευόμενο, τότε ο λεγόμενος αντιπρόσωπος δεν είναι αντιπρόσωπος αλλά ΝΤΑΒΑΤΖΗΣ και ο θεωρητικά αντιπροσωπευόμενος δεν είναι αντιπροσωπευόμενος αλλά ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ του νταβατζή. Πρακτικά, η εργατική τάξη και οι άλλοι εργαζόμενοι (λαός) θα πρέπει να έχουν αυτοί τη μέγιστη εξουσία (ένοπλη, νομοθετική, δικαστική), έτσι ώστε να αποφασίζουν και να δίνουν εντολές στο όποιο υποκείμενο (πχ κόμμα) να εκτελεί τις αποφάσεις τους. Αντίστροφα όταν το κόμμα έχει την εξουσία να αποφασίζει και να διατάζει τους εργαζόμενους δεν έχουμε δικτατορία του προλεταριάτου αλλά ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΩΝ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ.

* Στα καταπιεστικά, στα αντιλαϊκά, στα αντικομμουνιστικά λενινιστικά συστήματα της ανατολικής ευρώπης, ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΟΥΤΕ ΣΕ ΕΝΑ ΘΕΜΑ δεν είχαν οι εργαζόμενοι την εξουσία να αποφασίσουν και να επιβάλλουν τη θέλησή τους. Ούτε σε ένα θέμα δεν αποφάσισε και δεν επέβαλλε ο λαός τη βούλησή του. Για τα πάντα αποφάσιζε το κόμμα και τα επέβαλε στο λαό, χωρίς να τον ρωτήσει για τίποτα.
Πχ σ
το 10ο συνέδριο ο Λένιν εισηγείται στο κόμμα το εξής:

 «Λόγω της σημερινής κατάστασης πρέπει να συγκεντρωθεί η ΠΛΗΡΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ .. κάθε ανάμειξη ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ των επιχειρήσεων θα πρέπει να αναγνωριστεί στις παρούσες συνθήκες σαν απόλυτα απαράδεκτη και ολέθρια!!!!!»



Το εισηγείται λοιπόν αυτό ο Λένιν (σε μια μηδαμινή μειοψηφία συνέδρων) και το ΚΟΜΜΑ  το ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ  και μετά ΔΙΑΤΑΖΕΙ (απειλή χρήσης βίας) ΟΛΗ την εργατική τάξη και το λαό!!! Όπως θα έκανε ο κάθε νταβατζής και όχι ο αντιπρόσωπος.


Να τι σημαίνει ΠΡΑΚΤΙΚΑ καθοδήγηση για τον Λένιν. Επιβολή - δικτατορία του κόμματος.

Κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική λενινιστική αριστερά (ηγεσίες) είναι εχθρός της εξουσίας του λαού. Πολλές φορές, πιο σκληρός εχθρός ακόμα και από τους αστούς.

ΥΓ Η ΜΑΚΡΙΑ ΓΑΪΔΟΥΡΑ ΤΩΝ ΛΕΝΙΝΙΣΤΩΝ – ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ.
«Έχουμε το σύνολο των εργαζομένων. Πρωτοπορία αυτών είναι η εργατική τάξη. Πρωτοπορία της εργατικής τάξης είναι το κόμμα. Και πρωτοπορία του κόμματος είναι η κεντρική επιτροπή. (και για τους σταλινικούς, η πρωτοπορία της κεντρικής επιτροπής είναι ο γραμματέας Στάλιν)

13 Ιουνίου 2019

ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ: ΦΑΝΑΤΙΣΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΤΟΥΣ ΤΗ ΜΠΑΛΑ








Κάποιοι από τους υπηκόους που ψηφίζουν-ενδυναμώνουν τους ολιγαρχικούς, τόσο πολύ ενδιαφέρονται για τα κοινά, που είναι ικανοί να "παλεύουν" μέχρι "τη δευτέρα παρουσία" αλλάζοντας μηχανοδηγούς, μήπως και αλλάξει πορεία το τρένο. Έως τότε θα απαξιώνουν τους άλλους μηχανοδηγούς και όχι το σύστημα.

Ο ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ








Λες και δεν υπάρχει η ιστορία που να μας διαβεβαιώνει ότι με όποιον μηχανοδηγό και να αντικαταστήσεις τον προηγούμενο, το τρένο δεν αλλάζει πορεία. Με θεατρινίστικες αντιπαραθέσεις οι ολιγαρχικοί "μηχανοδηγοί" αποσπούν την προσοχή των υπηκόων από το κεντρικό και μοναδικό δια ταύτα που είναι: "Είτε ο λαός θα αποφασίζει πλειοψηφικά για την ισχύ του κάθε νόμου είτε μια μειοψηφία θα αποφασίζει και θα επιβάλλει στην πλειοψηφία τον κάθε νόμο". Οι ολιγαρχικοί βέβαια ψεύδονται όταν προπαγανδίζουν ότι δεν είναι εφικτό ο λαός να ψηφίζει τον κάθε νόμο. Προπαγανδίζουν φυσικά ό,τι τους συμφέρει γιατί γι αυτούς είναι θέμα ζωής ή θανάτου.

Δες κείμενο "ΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ"

12 Ιουνίου 2019

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΞΙΑ






Τις τελευταίες δεκαετίες γίνεται συχνή αναφορά πάνω σε αυτό το θέμα και ταυτόχρονα γίνεται προσπάθεια για ένα σαφή υλικό διαχωρισμό των εννοιών. Επίσης ακούγεται όλο και πιο πολύ το ότι "ο παλιός διαχωρισμός μεταξύ αριστεράς και δεξιάς δεν υφίσταται πια" ή ότι "οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ αυτών έχουν καταρρεύσει". Υπάρχει ένα τεράστιο μπέρδεμα, το οποίο προκλήθηκε από τον, επί μακρόν, βιασμό της ουσίας του προτάγμτος της αριστεράς, από υποκείμενα που αυτοαποκαλούνται αριστερά ενώ στο βάθος  στοχεύουν στην υλοποίηση του ΣΚΟΠΟΥ της δεξιάς αντίληψης για την ουσία του συστήματος οργάνωσης της κοινωνίας.

Φυσικά ο διαχωρισμός δεν μπορεί να γίνει σημειολογικά, δηλαδή από το σε ποια έδρανα της ολιγαρχικής βουλής κάθονται οι διάφοροι εκλεγμένοι νταβατζήδες του λαού. (Ας αφήσουμε το διαχωρισμό στη Γαλλική επανάσταση)


* Ο διαχωρισμός, με τη  χρήση των γενικότερων εννοιών, είναι ο από αιώνες διαχωρισμός μεταξύ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ και ΟΛΙΓΡΧΙΚΩΝ. (Η βάση του δηλαδή βρίσκεται στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα πχ.)


*Αυτό, στο αμέσως κατώτερο γενικό επίπεδο, σημαίνει αντιλήψεις διαμετρικά αντίθετες για την ουσία της θεσμικής οργάνωσης και λειτουργίας της κοινωνίας.  Ήτοι  είτε εξουσία στους πολλούς είτε εξουσία στους λίγους. Σύστημα όπου η εξουσία θα ανήκει στους πολλούς και σύστημα όπου η εξουσία θα ανήκει σε μια μειοψηφία.

* Και τούτο, σε πιο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ επίπεδο μεταφράζεται με γνώμονα την ουσία των σκοπών του κάθε συστήματος.
Ο κεντρικός ΣΚΟΠΟΣ του πρώτου είναι το "Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΙΣΧΥ, ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ" (σύμφωνα με αυτά που θεωρεί συμφέροντά της) και του δεύτερου συστήματος ο ΣΚΟΠΟΣ είναι το: "Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΙΣΧΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΙΑΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ (σύμφωνα με αυτά που θεωρεί συμφέροντά της)




*Η έννοια του αριστερού είχε τη σημασία εκείνου που αγωνίζεται για την εξουσία του λαού και του δεξιού εκείνου που αγωνίζεται για την εξουσία στα χέρια μιας μειοψηφίας.

Η σύγχυση προκλήθηκε όταν σε αυτό το επίπεδο γενικής αναφοράς (εξουσία του λαού) υιοθετήθηκε από διάφορα υποκείμενα και έτσι αυτό ονομάστηκαν αριστερά ΑΛΛΑ όχι μόνο δεν κατέβηκαν στο επόμενο πιο συγκεκριμένο επίπεδο για να υιοθετήσουν το "ο κάθε νόμος να είναι επιλογή της πλειοψηφίας" αλλά τα προτάγματά τους ήταν φανερά "η εξουσία σε μια μειοψηφία" στην οποία ανήκαν και αυτοί, πχ στο κόμμα τους. Και επί πλέον, όταν οι λαοί διεκδικούσαν την εξουσία τους, αυτοί αποδείχθηκαν (πολλές φορές) χειρότεροι πολέμιοι και καταπιεστές του λαού. Έτσι είχαμε το ΟΝΟΜΑ του αριστερού ΑΛΛΑ με τον ουσιαστικό ΣΚΟΠΟ -πρόταγμα του δεξιού. Δηλαδή η εξουσία στους λίγους, οι λίγοι να φτιάχνουν και να επιβάλλουν στους πολλούς τον κάθε νόμο. Ακόμα ανέβηκαν στο αρχικό γενικό επίπεδο και κατάργησαν την έννοια του ολιγαρχικού για το θεσμικό σύστημα (την κράτησαν μόνο στο οικονομικό) και βάπτισαν δημοκρατία τα ολιγαρχικά (μειοψηφικά) συστήματα του κοινοβουλευτισμού (αστική δημοκρατία, κοινοβουλευτική δημοκρατία, αντιπροσωπευτική δημοκρατία κλπ) για να μπορούν να ονομάζουν δημοκτρατία την επιδιωκόμενη από αυτούς δικτατορία του κόμματος τους.


*Φυσικά, παλαιότερα, οι αυτό βαπτισμένοι αριστεροί, είχαν πιο πολλά φιλολαϊκά συνθήματα από ότι είχαν οι δεξιοί. Ήταν στα πλαίσια της τακτικής τους για να κερδίσουν οπαδούς ώστε να πάρουν την εξουσία αυτοί, οι λίγοι. Το μπέρδεμα άρχισε όταν πολλά συνθήματά τους (χρήση εννοιών σε γενικό επίπεδο) τα υιοθέτησε και η δεξιά. Πχ λαοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία, προκοπή, ανάπτυξη κλπ.  Έτσι ισοπεδώθηκαν πολλά πράγματα στην κοινωνική συνείδηση και ο αρχικός διαχωρισμός δεν υπάρχει πλέον. ΔΕΞΙΟΙ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ. Όμως ετούτο το μπέρδεμα ήταν φυσικό και επόμενο , αφού δεν υπάρχει ο αρχικός στρατηγικός διαχωρισμός, ο ουσιαστικός διαχωρισμός σε δημοκράτες και ολιγαρχικούς. Δηλαδή σε εξουσία του λαού και εξουσία των λίγων, και στο πιο ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΜΈΡΟΣ στο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ο «κάθε νόμος να είναι επιλογή της πλειοψηφίας του λαού ή επιλογή της μειοψηφίας». Ήτοι αριστεροί στα λόγια (για λαϊκοί εξουσία) και δεξιοί στο πρόταγμα για την εξουσία στους λίγους. («κουλουβάχατα»)


Έτσι στην καθημερινότητα έχουμε κάποιους που δηλώνουν αριστεροί αλλά είναι φανατικά υπέρ της εξουσίας - δικτατορίας του κόμματος (δηλαδή δεξιοί) και από την άλλη έχουμε δηλωμένους δεξιούς που όμως όταν τους ρωτάς αν θα ήθελαν ένα σύστημα όπου τον κάθε νόμο να τον ψηφίζει η πλειοψηφία ή αν τον κάθε νόμο να τον ψηφίζει μια μειοψηφία, ΑΠΑΝΤΑΝΕ το πρώτο. Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται ΠΕΡΙ ΕΤΕΡΟΓΟΝΙΑΣ ΣΚΟΠΩΝ λόγο της τεράστια επιροής, της ανισισηγορικής προπαγάνδας.

Εδώ θα μπορούσε να εισαχθεί με άνεση ένας νέος όρος για το ατομικό επίπεδο. Ο όρος ΑΡΙΣΤΕΡΟΔΕΞΙΟΣ, ή ΔΕΞΙΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ για εκείνον που σε λόγια ή επιθυμίες έχει κάποια κοινά στοιχεία με τον αριστερό, αλλά η ΠΡΑΚΤΙΚΗ του για τη θεσμική οργάνωση της κοινωνίας είναι δεξιός-ολιγαρχικός. (ερμαφρόδιτη κατάσταση)
*Αρκετοί φερόμενοι ως αριστεροί (στελέχη) προσπαθούν να βάλουν τον κεντρικό διαχωρισμό στο εξής: Λένε ότι η αριστερά αγωνίζεται για την κατάκτηση δικαιωμάτων από τους πιο αδύνατους. Αυτό είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της σύγχυσής τους. Η αριστερά αγωνίζεται με ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΚΟΠΟ να κατακτήσει ο λαός την εξουσία (τελικά ο κάθε νόμος να είναι επιλογή της πλειοψηφίας) για να μπορούν οι ίδιοι οι άνθρωποι να είναι παραγωγή ΟΛΩΝ των δικαιωμάτων τους και των υποχρεώσεών τους και όχι απλά να κατακτούν κάποια δικαιώματα, κάποιες παραχωρήσεις από τους ολιγαρχικούς, τις οποίες όποτε γουστάρουν να μπορούν να τις ανακαλέσουν. Ναι στην καθημερινότητα αγωνίζεται για τα προβλήματα των πιο αδυνάτων, αλλά προσπαθεί να τα συνδέσει με τη διεκδίκηση του απώτερου ΣΚΟΠΟΥ που είναι «ο κάθε νόμος, επιλογή της πλειοψηφίας» και όχι να τα συνδέει με το «ο κάθε νόμος επιλογή και επιβολή της δικής τους μειοψηφίας»



Όποιοι συνεχίζουν να προσπαθούν να ορίσουν τι είναι αριστερά και τι είναι δεξιά, θα χάσουν τον μπούσουλα και θα λένε ανοησίες αν δεν υπάρχει σαν ΚΕΝΤΡΙΚΗ διαχωριστική γραμμή το ποιός θέλουμε να φτιάχνει τους νόμους στην κοινωνία.

Ας χαρακτηρίσει ο καθένας τον εαυτό του με ετούτο το κριτήριο.

11 Ιουνίου 2019

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΡΙΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ "ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΦΥΛΛΟΥ"





ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΟΠΟ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ "ΑΡΙΣΤΕΡΑ" ΔΗΛΑΔΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥΣ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ ΜΕ «ΕΡΩΤΟΛΟΓΑ» ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ (ή την εργατική τάξη) ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΟΘΟ ΓΙΑ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΙΔΙΟ ΔΗΛΑΔΗ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ.
*Πάντως, πολλοί θα πρέπει να ψαχθούν για την πραγματική τους ταυτότητα

Βέβαια ο καθένας μπορεί να αυτό προσδιορίζεται λεκτικά όπως θέλει και εμείς μπορούμε να τον προσδιορίζουμε όπως θέλουμε ή καλύτερα να τον προσδιορίζουμε σύμφωνα με τις δικές μας λογικές παραμέτρους.
Πάντως αριστερός που όχι μόνο δεν προβάλει μκαθημερινά, δεν αγωνίζεται για το τελικό  "ο κάθε νόμος να είναι επιλογή της πλειοψηφίας" αλλά επί πλέον εναντιώνεται σε αυτό, είναι κατά φαντασία αριστερός. Αριστερός και πολέμιος της εξουσίας του λαού «δεν λέει». (Και αν υποκριτικά ισχυρίζεται ότι είναι υπερ της εξουσίας του λαού, πότε το διακήρυξε συνθηματικά και προγραμματικά; Και πιο συγκεκριμένα που είναι το σχέδιό του για το πως θα λειτουργεί όλη η νομοθετική και η ένοπλη εκτελεστική στο λαό; Σχέδιο εφικτό και όχι αερολογικές ή σουρεαλιστικές εκφράσεις)


ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΓΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΑΡΑ Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ









Αν τα προγράμματά τους είναι πραγματικά ή είναι καριόλικες υποσχέσεις ή παγίδες, μπορεί να αποδειχθεί μόνο αν, κατά τη φάση της υλοποίησής τους δια μέσου ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ νόμων, δέχονται να τα αποδέχεται η πλειοψηφία του λαού. Δηλαδή αν ο κάθε νόμος ψηφίζεται από το λαό.
Τούτο το "δια ταύτα" όμως το εχθρεύονται θανάσιμα. Επομένως τα προγράμματά τους, όχι μόνο είναι ορνιθοσκαλίσματα του κώλου, αλλά παγίδες για τους πιο αφελείς.
 ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΑ ΘΑ ΔΕΧΘΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΓΑΛΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΟΥΝ ΤΟ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥΣ,

10 Ιουνίου 2019

Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ "ΑΡΙΣΤΕΡΑ" ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΔΕΞΙΑ









Και αθροιστικό το θέμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε όλα τα μνημόνια – κλοπή της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ + τα δικά του σαν το καλύτερο πειθήνιο όργανο της τρόικα. Ήταν το καλύτερο πειθήνιο όργανο της διεθνούς ολιγαρχίας - τρομοκρατίας.

Η ολιγαρχική αριστερά βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά, κάνει τη βρόμικη δουλειά, όταν η δεξιά δεν μπορεί να πάρει ακραία αντιλαϊκά μέτρα, λόγο του φόβου των λαϊκών αντιδράσεων. (με μια μκυβέρνηση ολιγαρχικής αριστεράς δεν κινείται φύλλο.
 Έτσι η ολιγαρχική αριστερά, με το ρόλο που παίζει, είναι πιο επικίνδυνη για τους λαούς από ότι η ολιγαρχική δεξιά.

Αυτό ακόμα να το καταλάβουν οι «αριστεροί;

ΛΕΝΙΝ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΕΡΧΟΤΑΝΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΦΗ ΚΑΝΕΛΛΑ.







Ο Λένιν μας λέει εδώ ότι υπάρχει και δημοκρατία δηλαδή εξουσία του λαού των ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΩΝ, εξουσία του λαού μιας ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ, εξουσία του λαού των ΠΛΟΥΣΙΩΝ. Ήτοι, από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα. Γι αυτό οι λενινιστές μπαίνουν όλο και πιο πολύ στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, γι αυτό οι λαοί τους φτύνουν και αυτοί εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι βρέχει. Για τούτο το λόγο χρησιμοποιούν στον προφορικό και γραπτό λόγο τους, ακατάπαυστα και με "λύσσα", τους όρους αστική δημοκρατία, κοινοβουλευτική δημοκρατία, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, για να ονομάσουν τον κοινοβουλευτισμό (και τη λέξη δημοκρατία, δεν την βάζουν ούτε σε εισαγωγικά). Θέλουν να είναι εντάξει και να μιμούνται τις ανοησίες του γκουρού τους ή του θεού τους, του Λένιν, τις εσκεμμένες μάλλον ανοησίες του οποίου ονομάζουν επιστημονικό σοσιαλισμό.
Δημοκρατία φυσικά είναι εκείνο το θεσμικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας όπου η πλειοψηφία (οι πολλοί) έχουν την εξουσία να επιλέγουν και να θέτουν τον ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ στην κοινωνία. Αντίθετα, όταν τους νόμους στην κοινωνία τους θέτει μια μειονότητα (οι πλούσιοι ή οι λίγοι καταπιεστές), τότε πρόκειται περί ολιγαρχίας και όχι περί δημοκρατίας - εξουσίας των πολλών.
Όμως ο Λένιν ξέρει τι είναι στην πραγματικότητα δημοκρατία αλλά επίτηδες διαστρεβλώνει την ουσία της. Παρά τις κάποιες ανακρίβειές του μας λέει πάρα κάτω:

Λένιν κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 6ο, παράγραφος 6η.
«Από πρώτη άποψη, ο ισχυρισμός αυτός φαίνεται εξαιρετικά παράξενος και ακατανόητος. Ίσως μάλιστα να γεννηθεί σε κάποιον ο φόβος, μήπως περιμένουμε να έρθει ένα τέτοιο κοινωνικό σύστημα, όπου δεν θα ΤΗΡΕΙΤΑΙ η αρχή της ΥΠΟΤΑΓΗΣ της ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ στην ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ, εφόσον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ αναγνώριση αυτής της ΑΡΧΗΣ (δηλαδή της υποταγής -υπακοής της μειοψηφίας στην πλειοψηφία).»!!!!!

Τα κάνει όμως όλα αυτά γιατί θέλει να ονομάσει εργατική δημοκρατία το δικό του αντιδημοκρατικό - ολιγαρχικό - αντικομμουνιστικό πρόταγμα. Θέλει να κρυφτεί πίσω από ωραίες λέξεις.

*ΟΛένιν σε ομιλία του στο πρώτο Πανρωσικό συνέδριο 31 Ιουλίου 1918 τα τα λέει καθαρά και "σταράτα" για το τι θέλει.

" Όταν κατηγορούμαστε για την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας ενός κόμματος και ,όπως έχετε ακούσει, προτείνεται ένα ενωμένο σοσιαλιστικό μέτωπο, εμείς λέμε, «Ναι, αυτό είναι η δικτατορία ενός κόμματος! Αυτό είναι που εμείς υποστηρίζουμε και δεν πρόκειται να αλλάξουμε αυτή μας τη θέση γιατί το κόμμα έχει κερδίσει, με τη διαδρομή δεκαετιών, τη θέση της πρωτοπορίας σε όλο το εργοστασιακό και βιομηχανικό προλεταριάτο...."

Ο Λένιν (Άπαντα τόμος 36) Μάη του 1918 λέει στις «Έξι θέσεις για τα άμεσα καθήκοντα της σοβιετικής εξουσίας».

«.. Η ΥΠΟΤΑΓΗ (των εργατών) και μάλιστα η ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΗ ΥΠΟΤΑΓΗ την ώρα της εργασίας στις ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ των σοβιετικών ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΩΝ, ΤΩΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΩΝ που έχουν ΕΚΛΕΓΕΙ ή έχουν ΔΙΟΡΙΣΤΕΙ από τα ΣΟΒΙΕΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ και έχουν ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ (όπως απαιτεί λχ το διάταγμα για τους σιδηροδρόμους) απέχει πολύ, πάρα πολύ ακόμα από το να έχει εξασφαλιστεί όσο χρειάζεται.»

Ο Τρότσκι (το Μάρτη του 1921) στο 10ο συνέδριο του κόμματος, παρουσία του Λένιν και του Στάλιν λέει τα αντικομμουνιστικά του, χωρίς φυσικά να πάρει απάντηση από κανέναν.

Τρότσκι: «Η εργατική αντιπολίτευση, παρουσίασε επικίνδυνα σλόγκαν φετιχοποιώντας τις δημοκρατικές αρχές. Βεβαιώνουν το δικαίωμα των εργαζομένων να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους πέρα από το κόμμα, λες και το κόμμα δεν είναι εξουσιοδοτημένο να επιβεβαιώνει τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ακόμη και όταν αυτή η δικτατορία έρχεται παροδικά σε σύγκρουση με τις εφήμερες διαθέσεις της ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!! Είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε ανάμεσα μας τη συνείδηση ότι το ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ένα επαναστατικό δικαίωμα!!!!».
* Στο 10ο συνέδριο ο Λένιν εισηγείται στο κόμμα το εξής:
«Λόγω της σημερινής κατάστασης πρέπει να συγκεντρωθεί η ΠΛΗΡΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ .. κάθε ανάμειξη ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ των επιχειρήσεων θα πρέπει να αναγνωριστεί στις παρούσες συνθήκες σαν απόλυτα απαράδεκτη και ολέθρια!!!!!» Το εισηγείται αυτό ο Λένιν (σε μια μηδαμινή μειοψηφία συνέδρων) και το ΚΟΜΜΑ το ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ και μετά ΔΙΑΤΑΖΕΙ (απειλή χρήσης βίας) ΟΛΗ την εργατική τάξη και το λαό!!!
(Να τι σημαίνει ΠΡΑΚΤΙΚΑ καθοδήγηση για τον Λένιν. Επιβολή - δικτατορία του κόμματος - εργατική δημοκρατία.)

Αυτό είναι στην πράξη η δικτατορία του κόμματος επί της εργατικής τάξης και του λαού και φυσικά αυτή η αντικομμουνιστική πρακτική δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με το πολιτικό πρόταγμα του Μαρξ της δημοκρατικής ρεπούμπλικα (όλη η ΕΝΟΠΛΗ, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στο λαό) και την πραγματική έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου.

ΥΓ Κρίμα. Τα καλοπροαίρετα μέλη των λενινιστικών – αντικομμουνιστικών κομμάτων βρίσκονται σε απόλυτη ΕΤΕΡΟΓΟΝΙΑ ΣΚΟΠΩΝ. Ενώ πιστεύουν ότι αγωνίζονται για μια αταξική κοινωνία στην ουσία αγωνίζονται για την ολιγαρχική εξουσία των ηγετών τους, αγωνίζονται για τον κομματικό καπιταλισμό.


9 Ιουνίου 2019

ΑΛΛΟΥ ΤΑ ΚΑΚΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ ΓΕΝΝΑΝ ΟΙ ΚΟΤΕΣ




Δεν είναι καθόλου προβοκατόρικη αναφορά, τρόλλ. Τα ντόπια ολιγαρχικά ρεμάλια ΕΙΝΑΙ ΠΙΟΝΙΑ της διεθνούς και ντόπιας ολιγαρχίας. Η διεθνής ολιγαρχία έχει κρίνει ότι τα μεσοπρόθεσμα συμφέροντά της εξυπηρετούνται με τέτοιους νόμους. (Ήδη νομοθετήθηκε αυτό στην Αυστρία και πιλοτικά σε όλα τα κράτη είχαμε νομοθετήσεις για επταήμερο στα εμπορικά. Αγάλι, αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι). Όμως όταν τα πιο σκληρά μέτρα εναντίον των λαών δεν μπορούν να τα πάρουν τα ΠΙΟΝΙΑ μιας δεξιάς κυβέρνησης έχουν την εναλλακτική τους. Βάζουν τα "αριστερά¨ ΠΙΟΝΙΑ να κάνουν τη βρόμικη δουλειά με τα οποία σχεδόν δεν "κουνιέται φύλλο" όταν παίρνουν τέτοια μέτρα. (Μετά οι "αριστεροί" κακούργοι, βρίσκουν τη δικαιολογία του "δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς, είμασταν αναγκασμένοι, μας εκβίαζαν οι "αγορές" - ολιγάρχες κλπ"). ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΠΟΥ ΟΙ ΚΑΚΟΥΡΓΟΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΝΑ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΝΑ ΕΚΤΕΛΕΣΟΥΝ ΜΙΑ ΕΝΤΟΛΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ; Ήταν τα πιο πειθήνια ΠΙΟΝΙΑ.

Επί του προκείμενου. Δύσκολα να εφαρμόσει μια δεξιά κυβέρνηση ένα τέτοιο τερατώδες αντιλαϊκό μέτρο. Το πιο πιθανό είναι να περιμένει μια άλλη επόμενη κυβέρνηση "αριστερών" (Τσίπρα ή κάποιου άλλου) για να το εφαρμόσει με ελάχιστες αντιδράσεις.



ΥΓ Όποιος εναντιώνεται στο Μητσοτάκη γι αυτή του την εξαγγελία και πηγαίνει με το ΣΥΡΙΖΑ για να αποφευχθεί η νομοθέτηση ενός τέτοιου μέτρου - διαταγής, σημαίνει ότι έχει νηπιακή γνώση της ολιγαρχικής πραγματικότητας

ΤΟ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΟ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΚΑΤΙ "ΠΑΙΖΕΤΑΙ". ΕΙΤΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΜΒΑΘΥΝΕΙ ΟΣΟ ΠΡΕΠΕΙ ΕΙΤΕ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΑΕΡΟΛΟΓΕΙ







.

Η φασολάδα μπορεί να έχει πολλά στοιχεία. Το απόλυτα αναντικατάστατο στοιχείο της όμως, είναι τα φασόλια. Το αναντικατάστατο στοιχείο της δημοκρατίας είναι η επιλογή του κάθε νόμου από την πλειοψηφία των μελών της κάθε οργανωμένης κοινωνίας.
Όλα τα ανθρώπινα δημιουργήματα - κατασκευάσματα έχουν έναν ορισμό. Βασικό στοιχείο του ορισμού τους (είτε αναφέρεται άμεσα είτε εννοείται) είναι ο αναντικατάστατος ΣΚΟΠΟΣ του ιδιαίτερου δημιουργήματος. Και μεταξύ δημιουργημάτων που έχουν τον ίδιο σκοπό, η ειδοποιός διαφορά τους μπορεί να είναι είτε τα δομικά στοιχεία είτε ο τρόπος χρήσης τους κλπ. ΑΡΑ. Να μιλάμε για δημοκρατία χωρίς να μιλάμε για τον θεσμικό σκοπό της, είναι σαν να μιλάμε για σκορδαλιά χωρίς σκόρδο δηλαδή να αερολογούμε. Στον 21ο αιώνα, το δίλλημα τίθεται και θα τίθεται διαρκώς προς όλες τις ιδεολογίες ή "ιδεολογίες". "ΣΚΟΠΕΥΕΤΕ ΣΤΟ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ Ή ΣΚΟΠΕΥΕΤΕ ΣΤΟ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ". Λίγον έγκυος δεν υπάρχει. Οι ολιγαρχικοί και οι ΔΗΘΕΝ δημοκράτες ή φιλολαϊκοί, θα απαντούν με γενικολογίες ή αερολογίες για να αποφύγουν τη συγκεκριμένη απάντηση. (Και όποια απάντηση δίνουν θα καλούνται να την βάλλουν ΠΡΩΤΗ στο ιδεολογικό πρόταγμά τους, διαφορετικά θα είναι υποκριτές. Βρισκόμαστε στην ηλεκτρονική εποχή. Τα πάντα ξεσκεπάζονται και διαδίδονται με πολλαπλάσια ταχύτητα από ότι τον προηγούμενο αιώνα. Αν νομίζουν ότι θα μπορούν να κρύβονται για πολύ, ΑΥΤΑΠΑΤΩΝΤΑΙ.) Πολλοί, επειδή οι "ιδεολογικοί γκουρού τους" δεν είχαν "πιάσει" την ουσία του θέματος, για να καλύψουν την ανεπάρκειά τους και να συνεχίσουν τη θεοποίησή τους, θα αποφεύγουν "σαν το διάολο το λιβάνι", να βάλουν για πρόταγμά τους το ΣΚΟΠΟ της δημοκρατίας. Τους χαλάει τη "σούπα" πολλών δεκαετιών.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΟΧΙΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΒΑΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ





Οι συριζαίοι ΞΑΝΑ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΑ διλλήματα του ΠΑΣΟΚ προηγούμενων δεκαετιών. "Ψηφίστε μας για να μην έρθει η επάρατος δεξιά". Η μεγαλύτερη ΑΝΩΤΑΤΗ σχολή λωποδυτών - αρπαχτικών που πέρασε από την ιστορία, πέταγε αυτό το σύνθημα. Όμως όταν ερχόταν η δεξιά, ήταν μια από τα ίδια και ενίοτε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ αποδεικνύονταν και χειρότερα αρπαχτικά. Προβάλλουν ψεύτικα διλλήματα και για τρομοκρατία και για να κρύψουν ότι τα αστικά κόμματα είναι το ίδιο ΠΙΟΝΙΑ - μαριονέτες της διεθνούς και ντόπιας ολιγαρχίας και ότι δεν υπάρχει ΟΥΔΕΜΙΑ ουσιαστική διαφορά μεταξύ τους. Η ολιγαρχία τους δίνει την κάθε εντολή - πλαίσιο και αυτοί θα πρέπει να υλοποιήσουν το στόχο της. Τους λένε πχ "θέλουμε 150 δισ για να δώσουμε στους τραπεζίτες. Αυτό θα κοιτάξουν όλοι τους να το πετύχουν πάση θυσία. Τώρα για το μίγμα των μέτρων που θα πάρουν, η ολιγαρχία τους αφήνει "ελεύθερους". Θα τα πάρουν από την αριστερή τσέπη του λαού, από τη δεξιά ή από την κωλότσεπη; Θα μειώσουν πιο πολύ τις συντάξεις; Θα αυξήσουν τους άμεσους ή έμμεσους φόρους και σε τοι αναλογία; Θα βάλουν φόρο αναπνοής ή κάτι άλλο;
Είναι σαν δυο σταγόνες από το ίδιο νερό. Με αυτή την τρομοκρατία περί επάρατης δεξιάς και θέλουν να τρομοκρατήσουν ένα μέρος του λαού και θέλουν να τους χουλιγκανοποιήσουν - φανατίσουν σαν οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων και να τους κλείσουν τα μάτια στο ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ σημείο του θέματος. Δηλαδή ότι οι λαοί είναι υποταγμένοι στην εξουσία μιας πολύ μικρής μειοψηφίας η οποία επιβάλλει τη θέλησή της δια μέσου των νόμων της σε κάθε θέμα. Γιατί αν το διαπιστώσουν αυτό οι λαοί τότε μπορεί να αγωνιστούν για ένα άλλο σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας όπου τελικά ο κάθε νόμος θα επιλογή του λαού.

(ΟΙ ΔΕ ΗΓΕΤΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ "ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ" ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΟΛΑΓΝΕΙΑΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΊΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΥΛΟΠΟΙΕΙ ΤΟ: "Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΙΣΧΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΑΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ.)

Η ΑΠΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. ΟΜΩΣ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΠΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΓΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΓΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΕΛΙΚΑ ΤΩΝ ΝΌΜΩΝ ΠΟΥ ΕΠΙΛΕΓΕΙ Η ΠΛΕΙΟΨΙΦΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

8 Ιουνίου 2019

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΣΤΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ







Είναι σαν μια σχέση δύο ανθρώπων. Ο ένας πχ βιώνει κάποια μικρά ή μεγάλα αρνητικά αλλά παραμένει στη σχέση, γιατί για διάφορους λόγους δεν έχει απαξιώσει πλήρως τη σχέση του. Μπορεί να ελπίζει ότι θα βελτιωθεί κοκ. Για να διαλύσει τη σχέση αυτή θα πρέπει:

1ον να την απαξιώσει ΠΛΗΡΩΣ ως προς την ουσία της και
2ον να βρει ή να ελπίζει ότι θα βρει κάτι καλύτερο (ως προς την αρνητική ουσία που βιώνει) για να την αντικαταστήσει.
Δηλαδή απαιτείται και ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ του υπάρχοντος και νέο καλύτερο ΠΡΟΤΑΓΜΑ (πιθανό, εφικτό) να μπει στη νόηση. Διαφορετικά θα παραμένει στην ίδια σχέση ("αιώνια") και προσπαθεί με μικρό αλλαγές μήπως την κάνει πιο υποφερτή.
Η απαξίωση ενός αντικειμένου ή μιας κατάστασης μπορεί να γίνει από διαφορετικές πλευρές και το νέο ζητούμενο θα είναι το αντίθετο της κάθε διαφορετικής αρνητικής πλευράς.
Αν λοιπόν ο κοινοβουλευτισμός δεν απαξιωθεί ως προς την ουσία του (η οποία είναι "η επιβολή της θέλησης μιας μειοψηφίας πάνω στην πλειοψηφία σε κάθε κοινωνικό θέμα") αλλά γίνει πχ από την πλευρά των (σκέτων) παλιοχαρακτήρων ή των ανίκανων κυβερνώντων ή της έλλειψης εξυπνάδας μερικών ή του κακού "πολιτικού" προγράμματος που έχουν κάποιοι κυβερνώντες, ΤΟΤΕ μπορεί να ανοίξει σαν πρόταγμα και ο φασισμός. Ίσως αναζητηθεί από αρκετούς υπηκόους κάποιος με "πυγμή" κάποιος "αδιάφθορος", κάποιος "ανελέητος ως προς τη διαφθορά", κάποιος στρατιωτικός με δύναμη να επιβληθεί στους κακούς "παλιοχαρκτήρες" κλπ.
Έτσι η κριτική των καλοπροαίρετων αγωνιστών από αυτές ΜΟΝΟ τις πλευρές σε κάποιους υπηρέτες του συστήματος, ΑΘΕΛΑ βοηθά στο να ανοίγει ο δρόμος προς το αντιδραστικότερο, και να κλείνει ο δρόμος προς την ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ (οι ίδιοι να φτιάχνουν τους νόμους τους) ΤΩΝ ΛΑΩΝ. 

Όμως με το σωστό πρόταγμα, πετάμε έξω από το "κάδρο"
το φασισμό, γιατί και αυτός στην ουσία του στοχεύει στο να φτιάχνονται και να
επιβάλλονται στο λαό όλοι οι "νόμοι"
από μια μειοψηφία.
Φυσικά η ΑΠΟΧΗ από τις εκλογές τους είναι σημαντική πράξη απαξίωσης του συστήματος, (και χρειάζεται στο κίνημα) αλλά η απαξίωση αυτή θα πρέπει να συνοδευτεί και με το νέο πρόταγμα για το: «Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΙΣΧΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ». Ετούτο το πρόταγμα, ναι μεν αξιώνει μια νέα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ κατάσταση η οποία θα πρέπει να επιδιωχθεί ΑΛΛΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΑΠΑΞΙΩΝΕΙ ΕΜΜΕΣΑ αλλά με σαφήνεια, ποια είναι η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΟΥΣΙΑ του παλιού που απαξιώνει.

Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ




Οι μέγιστοι λοιπόν κακούργοι διώκουν για κακουργήματα όλους τους αγωνιστές που εναντιώνονται στον μηχανισμό αδιάκοπης παραγωγής και εκτέλεσης των δικών τους κακουργημάτων. Θα πληρώσουν όμως για τα κακουργήματά τους όταν οι λαοί θα φτιάξουν μια άλλη θεσμική οργάνωση της κοινωνίας όπου "Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΙΣΧΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ (και όχι μιας μειοψηφίας)

7 Ιουνίου 2019

ΒΡΕ ΟΥΣΤ ΑΠΟ ΔΩ ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ. ΑΠΟΧΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ







Ό,τι πει η  διεθνής και η ντόπια και ολιγαρχία αυτοί θα το εκτελέσουν κατά γράμμα, μέσα στα υπαγορευμένα από αυτήν πλαίσια. Θα τους λέει πχ η τρόϊκα «θέλω χι ευρώ να μαζέψεται». Η μόνη διαφοροποίησή τους θα είναι οι εξής. Ο ένας θα βάλει ΕΝΦΙΑ και ο άλλος θα αυξήσει τα διόδια, αλλά το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.Μήπως άκουσε ποτέ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, τον σύριζα να αρνείται να εφαρμόσει κάποια διαταγή της διεθνούς ευρωπαϊκής ολιγαρχίας; ΟΥΤΕ ΜΙΑ.  Είναι, όλοι αυτοί, συνειδητά πιόνια. Όμως τρομοκρατώντας ένα μέρος των υπηκόων, τους προκαλεί την ελπίδα και την ψευδαίσθηση ότι μέσα στο ολιγαρχικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού, κάτι το καλό μπορεί να γίνει ΑΝ ΠΑΜΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ. Το τυρί είναι η τρομοκρατία και η φάκα είναι η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ στις κάλπες.

Έτσι δεν απαξιώνεται πλήρως η ουσία των ολιγαρχικών κοινοβουλευτικών συστημάτων και χωρίς την απαξίωσή τους από τους λαούς δεν υπάρχει στράτευση για επαναστατική αλλαγή του τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας. Βεβαίως τα ίδια και χειρότερα θα είναι για τους υπηκόους όποιος και αν είναι στην κυβέρνηση. Όταν οι ανάγκες της ολιγαρχίας απαιτούν αντιλαϊκά μέτρα, αυτά θα τα πάρουν και θα τα εκτελέσουν οι όποιοι κυβερνώντες και θα βρίσκουν την δικαιολογία του "είμασταν αναγκασμένοι και δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς. Η μόνη άμεση και έμμεση λύση είναι η ΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Δηλαδή όταν το σύστημα θα αρχίσει να φοβάται για την ύπαρξή του τότε θα αποφεύγει όσο μπορεί τα αντιλαϊκά μέτρα και ακόμα θα κάνει κάποιες μικρές θετικές υποχωρήσεις. Και η δόμηση του αντίπαλου δέους απαιτεί μια κινηματική διαδικασία.

1ον Μεγάλη και ευρεία απαξίωση του ολιγαρχικού κοινοβουλευτισμού (και κάθε ολιγαρχισμού). Η ΑΠΟΧΗ από τις εκλογές εκφράζει μια έμπρακτη μεγάλη απαξίωση (αλλά δεν αρκεί).

2ον Οργανωμένα κινήματα με σκοπό και σύνθημα το 'ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΣΕ ΙΣΧΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ" μαζί με τις προϋποθέσεις αυτού για το ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥ ΛΑΟΥΣ".




ΥΓ. ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΥΠΗΚΟΟΙ ΣΕ ΨΕΥΤΙΚΑ ΔΙΛΛΗΜΑΤΑ.

6 Ιουνίου 2019

ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ¨ΧΕΙΜΕΡΙΑ ΝΑΡΚΗ" ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΚΟΠΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ




Είναι σαν να θέλεις το δάσος, να αγαπάς το δάσος,  αλλά  εν γνώση σου να  να χρηματοδοτείς κάποιον από τους άρρωστους πυρομανείς, να το κάψει. Αυτό λέγεται ετερογονία σκοπών και εξηγείται:


1. Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΑΙΩΝΩΝ έχει βάλει αυτή τη θέληση των υπηκόων σε "χειμερία νάρκη", την έχει κάνει να βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση και να "παίζει" μεταξύ υποσυνείδητου και συνειδητού.

2. Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ (σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο) ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΚΟΠΟ. Βασικός συνυπεύθυνος για τούτο είναι ολιγαρχικοποιημένη "αριστερά" η οποία είναι ίσως το μοναδικό ισχυρό ιδεολογικό όπλο ΣΤΗΡΙΞΗΣ του ολιγαρχισμού (είναι η ιδεολογική εμπροσθοφυλακή του συστήματος, γιατί θέλει μια μειοψηφία να υπαγορεύει στην πλειοψηφία τους κοινωνικούς κανόνες - νόμους). Χωρίς αυτήν ή με κίνημα ενάντια στον ολιγαρχισμό, ο τελευταίος ήδη θα είχε καταρρεύσει και μαζί του το οικονομικό ολιγαρχικό σύστημα.

3. Αποτέλεσμα των πιο πάνω είναι η ΜΗ ΠΛΗΡΗΣ απαξίωση  του κοινοβουλευτισμού ή και άλλων ολιγαρχικών συστημάτων και η μη ύπαρξη κινήματος για διεκδίκηση του συγκεκριμένου προτάγματος. (Η αποχή από τις εκλογές τους είναι μια μορφή μεγάλης απαξίωσης)

Όμως και έτσι που είναι τα πράγματα, ο κώλος του ολιγαρχισμού κάθεται πάνω σε πυρηνική βόμβα, η οποία πιθανότατα θα σκάσει στον αιώνα μας.  Η εκρηκτική  ύλη είναι συσσωρευμένη. Θα την πυροδοτήσουμε με τη δημιουργία κινημάτων με αυτό το συγκεκριμένο ΣΚΟΠΟ.



ΥΓ

Η πιο πάνω θέληση των υπηκόων είναι "ΚΑΡΑΤΣΕΚΑΡΙΣΜΕΝΗ". Μπορεί ο καθένας να το διαπιστώσει. Μπορεί να πάρει το πιο κάτω γραπτό και να κάνει τις ερωτήσεις σε 3-5 κοντινά του άτομα και θα διαπιστώσει του λόγου το αληθές. Η ομάδα μας ήδη έχει κάνει αυτή την ερώτηση σε πολλούς.

«Αν θεωρήσουμε υποθετικά και τις δύο περιπτώσεις  δυνατές. Τότε,

ΕΣΥ ΤΙ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ;

α. Θα ήθελες ένα σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας όπου ΤΕΛΙΚΑ ο κάθε νόμος που θα τίθεται σε ισχύ να είναι επιλογή της πλειοψηφίας των μελών της κοινωνίας;

β. Θα ήθελες τον κάθε νόμο που θα τίθεται σε ισχύ να τον αποφασίζει και να τον επιβάλλει μια μειοψηφία πάνω στην στην πλειοψηφία του λαού;»



5 Ιουνίου 2019

«Αρχή ΣΟΦΙΑΣ, ΟΝΟΜΑΤΩΝ επίσκεψις» Αντισθένης.





Αυτό είναι το βασικό και το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ζητούμενο για τον κεντρικό θεσμικό μηχανισμό της κοινωνίας. Το βασικό δίλλημα είναι
Α. Είτε τον κάθε νόμο τον φτιάχνει, τον υπαγορεύει και τον επιβάλλει η πλειοψηφία
Β. Είτε όλα αυτά τα κάνει μια μειοψηφία.

ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ

ΠΡΩΤΟΝ. Η χαρά των ολιγαρχικών (που θέλουν φυσικά το Β) είναι οι κοινωνικοί αγωνιστές να μην φθάνουν ΠΟΤΕ σε συγκεκριμένες προτάσεις, να μη φθάνουν ποτέ στο συγκεκριμένο επίδικο, αλλά να περιφέρονται και να παραμένουν σε γενικές έννοιες πέριξ αυτού και ουσιαστικά μακριά από αυτό. Έτσι θα μπορούν να μπαίνουν μέσα σε κάθε έννοια, να της αλλάζουν το περιεχόμενο και να το προσαρμόζουν στα συμφέροντά τους (πχ Ο χρυσαυγίτης Κασιδιάρης στις προ προηγούμενες δημοτικές εκλογές δήλωνε φαν της "άμεσης δημοκρατίας"!!!!. Έλεος.). ΔΕΥΤΕΡΟΝ. Η γενική έννοια δεν καταγράφεται στη συνείδηση σαν οδηγός για ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ.
Ναι μεν η χρήση της γενικής έννοιας μας είναι απαραίτητη στη σκέψη και στην επικοινωνία αλλά αν δεν καταλήξει σε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ υλικό περιεχόμενο, όχι μόνο δεν γίνεται κατανοητή αλλά η ασάφειά της είναι το τέλειο ΑΝΤΙΚΙΝΗΤΡΟ για πρακτική ενεργοποίηση των ατόμων.

ΥΓ.Δηλαδή να θέλουμε το Α και να μην το διακηρύττουμε ακατάπαυστα και αντί αυτού να χρησιμοποιούμε γενικές έννοιες; Τότε είναι σαν να θέλουμε να τραβήξουμε νερό από το πηγάδι για να πιούμε νερό, αλλά χρησιμοποιούμε το κοφίνι που είναι γεμάτο τρύπες.

«Αρχή ΣΟΦΙΑΣ, ΟΝΟΜΑΤΩΝ επίσκεψις»
Αντισθένης.

4 Ιουνίου 2019

ΟΙ ΛΕΝΙΝΙΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΣΙΜΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ








Το τελικό δια ταύτα, σε κεντρικό θεσμικό επίπεδο, είναι το ποιός θα υπαγορεύει και θα επιβάλλει τους νόμους σε κάθε κοινωνικό θέμα. Η πλειοψηφία ή η μειοψηφία;

Άρα, Ένα υποκείμενο που δεν μπορεί να υπαγορεύει και να επιβάλλει νόμους, δεν έχει καμιά εξουσία ( Όπως οι λαοί σήμερα). Επομένως είναι μεγάλη απατεωνιά των λενινιστών όταν ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται για την εξουσία του λαού. Τεράστιο ψέμα, όσο και των αστών. Όχι μόνο δεν ανέφεραν ΠΟΤΕ στην ιστορία τους ότι θέλουν τελικά ο κάθε νόμος που θα τίθεται σε ισχύ θα πρέπει να είναι επιλογή της πλειοψηφίας του λαού, αλλά αντίθετα και οι ίδιοι και ο Λένιν, διακήρυξαν κατ επανάληψη και διακηρύττουν  ότι σκοπός τους είναι ένα μειοψηφικό υποκείμενο να έχει τελικά πλήρεις νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές εξουσίες και όχι ο λαός. Διακήρυτταν και διακηρύττουν ότι σκοπεύουν στην "εργατική δημοκρατία" η οποία επί της ουσίας είναι η δικτατορία του κόμματός τους (αντιδημοκρατικό, αντικομμουνιστικό). Τα δε εναπομείναντα μέλη και κατώτερα στελέχη τους, βρίσκονται σε ΕΤΕΡΟΓΟΝΙΑ ΣΚΟΠΩΝ.