bezedakos

bezedakos

13 Αυγούστου 2015

ΠΡΩΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑ

* Πάνω από 50.000.000 οι πρόσφυγες ανά τον κόσμο εξ αιτίας των ενδο-ολιγαρχικών πολέμων.
Τεράστιος ο αριθμός των συνανθρώπων μας που ζει στα έσχατα όρια της εξαθλίωσης. Τεράστιος ο πόνος των αδελφών μας.

* Η ουσία του ολιγαρχικού συστήματος (σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο) είναι το αίμα, η ατιμία και η απανθρωπιά.
Αν πχ την εξουσία την είχαν οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας. Αν υπήρχε επίσης μια σοβαρή διένεξη και πάνω σε αυτή θα έπρεπε να αποφασίσουν οι λαοί αν θα λυθεί με πόλεμο ή με άλλα δικαστικά μέσα, υπήρχε ποτέ περίπτωση οι Ελληνίδες και οι Τουρκάλες μάνες, οι Έλληνες και οι Τούρκοι πατεράδες να ψήφιζαν ποτέ πόλεμο;

* Όταν η αυτοθέσμιση και η αυτονομία των λαών γίνει παγκόσμιο σύστημα (και ο διεθνιστικός μας αγώνας θα την έχει σαν εκ των ων ουκ άνευ σκοπό του) τότε μόνο θα καταπολεμηθεί νικηφόρα ο πόλεμος και θα πάψει να υπάρχει στην μετέπειτα ανθρώπινη ιστορία.

* Μπορεί κάποιος (που αυτοαποκαλείται πατριώτης) να θέλει το καλό του λαού του και να είναι ολιγαρχικός;
Όχι φυσικά. Πατριδοκάπηλος είναι. Όλα τα κοινωνικά κακά έχουν την προέλευσή τους στα πολιτικοικονομικά ολιγαρχικά συστήματα.

* Πόλεμος όμως είναι η συνέχιση των πράξεων των πολιτικών και οικονομικών ολιγαρχικών με άλλα μέσα.  (Πολιτικός είναι εκείνο το είδος του εγκληματία που σκοπεύει να αφαιρεί δια του καταναγκασμού τη δυνατότητα των ανθρώπων να είναι πολίτες. Σκοπεύει να τους καθιστά υπηκόους του. Και πολίτης είναι εκείνος που έχει την δυνατότητα να συμμετέχει ισότιμα με τους άλλους στην άσκηση της νομοθετικής, της δικαστικής και της εκτελεστικής  εξουσίας. «Ο μετέχων κρίσεως και αρχής»)

* Ο πόλεμος μεταξύ Χωρών είναι κατάληξη του βασικού πολέμου που γίνεται ασταμάτητα μεταξύ των ολιγαρχικών και των λαών τους.
Πρωταρχικό ρόλο σε τούτο τον πόλεμο παίζει η προπαγάνδα τους που στοχεύει στο έλεγχο της σκέψης των υπηκόων.

* Η πιο επικίνδυνη προπαγάνδα δεν είναι αυτή των «καθαρόαιμων» ολιγαρχικών. Η πιο επικίνδυνη είναι αυτή των «δημοκρατών».
Για να αποφύγουν τον άμεσο αγώνα για δημοκρατία-εξουσία του λαού , για να μεταφέρουν την υπόθεση στο μετά κάποιων χιλιετηρίδων και όπου μέχρι τότε η ολιγαρχία θα έχει την εξουσία σου λένε:
 «Καλά τα λέτε αλλά πρώτα χρειάζεται να αποκτήσει ο λαός παιδεία. Η δημοκρατία θέλει παιδεία. Πχ
δεν είναι σωστό να επιλέγει η πλειοψηφία τον κάθε νόμο γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος έχει διαπαιδαγωγηθεί στο να κοιτάζει μόνο το προσωπικό του συμφέρον και όχι το κοινωνικό. Έτσι θα ψηφίζει ό,τι συμφέρει αυτόν και όχι ότι συμφέρει την κοινωνία»


*ΑΠΑΝΤΟΥΜΕ.

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΡΩΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ.


Η ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ

«Δεν είναι σωστό να επιλέγει η πλειοψηφία τον κάθε νόμο γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος έχει διαπαιδαγωγηθεί να κοιτάζει μόνο το προσωπικό του συμφέρον και όχι το κοινωνικό. Έτσι δεν θα μπορεί να επιλέγει τους σωστούς νόμους για το κοινό καλό - σε μια αυριανή κοινωνία στην οποία θα υπάρχει  πραγματική δημοκρατία - γιατί θα υπερισχύει η επιλογή του ατομικού του συμφέροντος επί του κοινωνικού. Επομένως θα πρέπει οι κοινωνίες να περάσουν πρώτα από ένα τέτοιο επίπεδο ανάπτυξης-πλούτου όπου να αφήνει στους ανθρώπους αρκετό χρόνο διαθέσιμο για τέτοια μόρφωση που να οδηγήσει τον άνθρωπο να κοιτάζει το κοινωνικό καλό και ταυτόχρονα να ανέβει πολύ το επίπεδο της παιδείας του.».

Αληθοφανές επιχείρημα. Η πραγματικότητα όμως είναι και θα είναι πολύ διαφορετική σε σχέση με την πιο πάνω ολιγαρχική αντίληψη.

Ας υποθέσουμε ότι στη Δημοκρατία θα υπάρχουν ομάδες ανθρώπων (α,β,γ) με πάνω κάτω τον ίδιο αριθμό μελών.
Η κάθε μια ομάδα κάνει μια εγωπαθή-αντικοινωνική επιλογή.
Η (α) ομάδα θα θέλει να εκτρέφει κοτόπουλα με διοξίνες και ορμόνες για να μειώνει το κόστος παραγωγής και έτσι να βγάζει περισσότερο κέρδος.
Η (β) ομάδα, επειδή είναι κοντά σε μια πηγή νερού,  θα θέλει να αποκλείσει την πηγή από τους άλλους για να το εκμεταλλεύεται η ίδια.
Η (γ) ομάδα θα θέλει να περιφράξει τις παραλίες για να εισπράττει χρήματα  από εκείνους που θα θέλουν να πάνε να κάνουν μπάνιο.

Από αυτό το παράδειγμα συνάγεται ότι ΟΛΟΙ οι άνθρωποι στο βάθος κοιτάνε το ατομικό τους συμφέρον και όχι το κοινωνικό.
Όμως τα μέλη της κάθε ομάδας κοιτάνε το προσωπικό όφελος από δύο πλευρές. Η μια πλευρά είναι ότι επιδιώκουν την ΑΠΟΚΟΜΙΣΗ ΚΕΡΔΟΥΣ με πράξεις που θα έχει αρνητικές συνέπειες στους υπόλοιπους και απ την άλλη πλευρά επιδιώκουν όφελος από την ΑΠΟΦΥΓΗ ΖΗΜΙΑΣ που θα τους προκαλέσουν άλλοι με τις πράξεις τους.
 
Έτσι εδώ στο παράδειγμά μας, στην περίπτωση αποφυγής ζημιάς, θα έχουμε τις εξής σχέσεις:

1) Η ζημιά που θα προκληθεί απ την ομάδα (α) θα έχει αντιπάλους τις ομάδες (β) κ΄(γ) – που τα μέλη τους θα κοιτάνε και αυτά το προσωπικό τους συμφέρον.
2)  Η ομάδα (β) θα έχει για αντιπάλους τις ομάδες (α) και (γ).


3) Η ομάδα (γ) θα έχει για αντιπάλους τις ομάδες (α) και (β)

Από ετούτο φαίνεται ότι εκείνοι που θα είναι αντίπαλοι σε αντικοινωνικές πράξεις – παρ ότι οι ίδιοι αντικοινωνικοί με τον τρόπο τους- θα είναι η πλειοψηφία των πολιτών.
Επομένως στην πραγματική Δημοκρατία- όπου όλοι οι νόμοι θα είναι εγκεκριμένοι απ την πλειοψηφία- θα έχουμε το φαινόμενο τις ΑΛΛΗΛΟΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗΣ των αντικοινωνικών πράξεων.
Αυτό καθίσταται δυνατό επειδή ο κάθε άνθρωπος δεν κοιτά μόνο το συμφέρον του όταν πράττει και οι πράξεις του έχουν επιπτώσεις στους άλλους αλλά το κοιτά και όταν οι πράξεις των άλλων μπορεί να του προκαλέσουν ζημία.

Θέλουμε λοιπόν ο κάθε άνθρωπος να κάνει επιλογές ΠΑΝΤΑ με βάση το πραγματικό ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ του συμφέρον και να ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ!!!

Αν στην πραγματική Δημοκρατία ο καθένας κοιτάει το πραγματικό  προσωπικό συμφέρον του (και ιδίως στις πράξεις των άλλων που τον ζημιώνουν) τότε πάνω σε κάθε θέμα θα βγαίνει ένα σύνολο ανθρώπων που θα έχει το ίδιο προσωπικό όφελος και τούτο το σύνολο θα είναι η πλειοψηφία. Ε! Αυτό θα πρέπει να εφαρμόζεται στην κοινωνία.
Στα πρώτα στάδια, στην πραγματική Δημοκρατία, οι επιλογές θα γίνονται με γνώμονα κυρίως την αποφυγή ζημίας από πράξεις άλλων. Σε μετέπειτα όμως στάδια – μετά από κατάλληλη μόρφωση- οι επιλογές θα γίνονται όλο και περισσότερο στη βάση της αποκόμισης  ωφελιμότητας από την πρόκληση ωφελιμότητας στους άλλους. Πχ θα έχει συνειδητοποιήσει περισσότερο ότι αν θέλει να χαρεί, να διασκεδάσει θα πρέπει να πάει σε γιορτή, σε πανηγύρι όπου και οι άλλοι είναι χαρούμενοι και όχι να πάει σε κηδεία.
(Σε τούτο το κειμενάκι εγείρεται και θέμα θέσπισης ορίων στη δυνατότητα της εκάστοτε πλειοψηφίας να επιβάλει την θέλησή της στην μειοψηφία. Όρια που θα κάνουν σεβαστά δικαιώματα ατομικά, δικαιώματα μειοψηφιών. Σε κάθε περίπτωση τα όρια θα τα θέτει πάντα η πλειοψηφία σε προγενέστερους χρόνους και σε καταστάσεις που δεν θα είναι εν βρασμό.. Ιδιαίτερα στοιχεία γι αυτό το θέμα  αναφέρουμε στο  κείμενο "ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ"


ΥΓ α.) Οι ολιγαρχικοί κάνουν ένα μεγάλο διαρκή πόλεμο και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα. Στόχος τους η διαρκή παράταση της καθοριστικής σύγκρουσής τους με το λαό και αν είναι δυνατόν αυτή η παράταση να φθάσει μέχρι τη 10η παρουσία.
Στον πόλεμο αυτό της προπαγάνδας μεταμορφώνουν διαρκώς τις θέσεις της άμυνάς τους ή της επίθεσής τους.

Για παράδειγμα, στην αρχή ενώ είναι αναγκαίο για κάποιον να μεταφέρει κάτι, θα του πουν ότι δεν χρειάζεται ούτε άλογο ούτε κάρο. Αν όμως δουν ότι δεν πείθουν τα παράλογα επιχειρήματά τους θα αλλάξουν τη θέση άμυνάς τους. Θα παραδεχτούν ότι ναι μεν χρειάζεται άλογο αλλά δεν χρειάζεται κάρο. Στη συνέχεια και όταν θα δουν ότι αρχίζουν να χάνουν την πειθώ τους θα παραδεχτούν ότι χρειάζεται και το άλογο και το κάρο. Όμως την γραμμή άμυνάς τους θα την πάνε πιο πέρα. Για να μπερδέψουν το λαό θα ισχυρίζονται ότι σωστό είναι να μπαίνει το κάρο μπροστά και πίσω το άλογο κοκ.

Έτσι και στην περίπτωσή μας. Όταν βλέπουν ότι τα παράλογα επιχειρήματά τους καταρρέουν, τραβάνε να κλειστούν προς τις τελευταίες γραμμές της άμυνάς τους. Μία από αυτές είναι το «για να φτιάξουμε δημοκρατία – εξουσία του λαού- χρειάζεται ο λαός να αποκτήσει ανώτερη παιδεία, να αποκτήσει κοινωνικές αξίες κλπ». ( Αν όμως τους ρωτήσει κανείς τι εννοούν συγκεκριμένα δεν ξέρουν τι να απαντήσουν και καταφεύγουν σε αερολογίες, γενικολογίες.)
Αυτή την τελευταία γραμμή άμυνας θέλουν να την προσφέρουν σαν «φιλοσοφημένη»  ή  «επιστημονική» ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ σε εκείνο το κομμάτι του πληθυσμού που το έχουν καταστήσει προηγουμένως, λάτρη του καναπέ και της απάθειας και από εκεί και πέρα θα είναι καλό για αυτούς να «τσιμπήσουν» και άλλοι καλοπροαίρετοι.

Εδώ λοιπόν δεν μας λένε τι παιδεία χρειάζεται και σε ποιο σκοπό θα μας χρησιμεύσει.

1) Αν μας πουν ότι χρειάζεται παιδεία για να γίνει κοινωνική επανάσταση τότε αυτό είναι εκτός πραγματικότητας. Το 1821 όταν επαναστάτησαν οι Έλληνες δεν είχαν κάποια μεγάλη και συγκεκριμένη παιδεία. (και τα ποσοστά του αναλφαβητισμού άγγιζαν το 100%. Το ίδιο και με όλες τις μεγάλες επαναστάσεις όπως η Γαλλική του 1789 κλπ.)
Για να γίνει μια επανάσταση απαιτούνται άλλες προϋποθέσεις  όπως κρίση του συστήματος, εναλλακτικό πρόγραμμα, ύπαρξη οργανωμένης πρωτοπορίας και άλλες.

2) Χρειάζεται παιδεία και εσωτερική πνευματικότητα για να λειτουργήσει η εξουσία του λαού (δημοκρατία). Εδώ είναι η τοποθέτηση του κάρου μπροστά από το άλογο.
Ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία και ας πάμε στην αρχαία Αθηναϊκή δημοκρατική πολιτεία. ΕΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ. Σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα  με τόσο μικρό αριθμό πληθυσμού, να βγήκαν τόσες πολλές πνευματικές προσωπικότητες, να αναπτύχθηκαν τόσο πολύ οι επιστήμες, οι τέχνες και ο πολιτισμός. Φαίνεται σαν θαύμα.
Όμως πριν το 462 πχ δηλαδή πριν την επανάσταση του Εφιάλτη και του Αρχέστρατου  η Αθήνα δεν είχε να επιδείξει – συγκριτικά – κάτι το σπουδαίο αλλά ούτε και μετά την πτώση της δημοκρατικής πολιτείας της.
Η δημοκρατική πολιτεία λοιπόν ήταν η αιτία της ανάπτυξης όλων αυτών, όλης αυτής της παιδείας και όχι το αντίστροφο. (Τα άλλα ολιγαρχικά κράτη της εποχής δεν άφησαν ούτε ένα μνημείο ισάξιου πολιτισμού.)

3) Και η «παιδεία» που απαιτείται για την επανάσταση δεν είναι καθολική παιδεία αλλά παιδεία που αφορά ΜΟΝΟ (α) στην αναγκαιότητά της με την αναγκαιότητα συμμετοχής του καθένα και (β) στην αποτελεσματικότητά της.

ΥΓ β. Τέτοια ανόητα επιχειρήματα η ολιγαρχία διασπείρει διαρκώς. Δυστυχώς αρκετά καλοπροαίρετα άτομα πιάνονται στα αγκίστριά της.
Τέτοιου είδους ανοησίες είναι ότι ο λαός δεν έχει ειδικές γνώσεις για να κρίνει (απαντάμε με  κείμενα –  "και οι πιο άριστοι ειδικοί έχουν μηδαμινές γνώσεις", "Σωκράτους εσκεμμένες ανοησίες"  και "
ο λαός έχει υπέρ αρκετή γνώση για να ψηφίζει τον κάθε νόμο"). Άλλη τέτοια παγίδα είναι ας πούμε το «ο λαός δεν μπορεί να παίρνει γρήγορες αποφάσεις» και στο οποίο απαντάμε και στο κείμενο « μερικά από τα ανόητα επιχειρήματα του κοινοβουλευτισμού»  και στο κείμενο «πως ο λαός μπορεί να ψηφίζει τον κάθε νόμο».

γ. Μερικοί, λέγοντας ότι ο λαός θα πρέπει να αποκτήσει παιδεία εννοούν ότι θα πρέπει να αποκτήσει περισσότερες γνώσεις. Αυτό όμως στην σημερινή πραγματικότητα και στην μελλοντική δεν θα μπορεί να ευσταθεί.
Η επιστήμη κατακτά καθημερινά νέες γνώσεις με τρομερή ταχύτητα. Αποτέλεσμα αυτού είναι οι συνεχείς εξειδικεύσεις. Πχ δείτε την ιατρική.
Έτσι ενώ συνολικά η ανθρωπότητα θα κατακτά τεράστειες γνώσεις, το κάθε μεμονωμένο άτομο δεν θα μπορεί να τις κατακτήσει
όλες αυτές, αλλά θα μπορεί να αυξάνει μόνο τις γνώσεις της ειδικότητάς του.

Έτσι αν εννοούν ότι πρώτα θα πρέπει τα άτομα να αυξήσουν τις γνώσεις τους και μετά να γίνει η επανάσταση τότε ισχύει το "ζήσε μαύρε μου 10.000.000 χρόνια για να φας τριφύλλι".
Με το πέρασμα του χρόνου το κάθε άτομο θα μπορεί να κατέχει όλο και μικρότερο ποσοστό από τη ΣΥΝΟΛΙΚΗ γνώση που θα κατακτά η ανθρωπότητα με τρομερή ταχύτητα.


  Η ανθρωπότητα όμως και τα μεμονωμένα άτομα θα γεύονται τη συνολική ανθρώπινη γνώση διά μέσου της ανταλλαγής στην πράξη, των γνώσεων των ειδικευμένων...



Εν κατακλείδι. Ο κάθε καλοπροαίρετος αγωνιστής θα πρέπει πριν ακόμα υιοθετήσει και αρχίζει να διαδίδει ένα επιχείρημα να σκέπτεται τα εξής: Το συγκεκριμένο επιχείρημα ποιόν συμφέρει; Συμφέρει το λαό ή τους ολιγάρχες; Και αν βλέπει ότι συμφέρει τους ολιγάρχες θα πρέπει να βάλει τη λογική του για να το αποδομήσει.

Η φυσική λοιπόν σειρά των πραγμάτων είναι ΠΡΩΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ για να περάσει ΟΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ και μετά αυτή η νέα κοινωνική οργάνωση θα αναπτύξει την παιδεία σε πρωτόγνωρα ύψη.

ΡΔ
 

5 Αυγούστου 2015

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;

Η ΕΛΠΙΔΑ ΘΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΕΡΧΕΤΑΙ ΟΣΟ ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΔΙΔΑΧΕΣ.


Πρώτο δια ταύτα
.


Νέο μνημόνιο, νέα λιτότητα, μεγαλύτερη εξαθλίωση, άλλες αυτοκτονίες, τεράστια δυστυχία….

Οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ είπαν διάφορα για αυτή τους την καταδικαστική για το λαό απόφαση.

 Συμπυκνωμένα μας είπαν ότι τα μέτρα αυτά είναι αναγκαία, έχουμε χρέος (το αναγνωρίζουμε), πρέπει να μαζεύονται χρήματα για να  αποπληρώνουμε, προς το παρόν δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά, απειληθήκαμε, άλλη η πραγματικότητα  όταν πάρεις την κυβέρνηση και άλλη όταν είσαι αντιπολίτευση κλπ.

Όμως αυτά που λένε είναι απόψεις καλοπροαίρετων ηθικών στοιχείων όπου έστω και ΣΑΝ λαθεμένες απόψεις θα πρέπει να γίνονται σεβαστές
(επειδή περιέχουν το ηθικό στοιχείο της καλής πρόθεσης) ή είναι απόψεις μασκαρεμένων πολιτικών απατεώνων,  ανήθικων, άρρωστων ψυχικά,  αντικοινωνικών ολιγαρχικών εξουσιομανών στοιχείων και τεράστιων ΥΠΟΚΡΙΤΩΝ;
Να το δούμε:
Αν όλοι εκείνοι που έχουν ψωμοτύρι το καλό του λαού, δηλαδή οι ηγέτες των ολιγαρχικών κομμάτων  και  καθένα από τα μέλη τους  (καθώς και η πλουτοκρατία φυσικά) ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ότι αυτά τα μέτρα της εξαθλίωσης του λαού είναι αναγκαία για την αποπληρωμή του χρέους προς τους δανειστές (και όχι προς τους εγκληματίες τοκογλύφους), προς τους εταίρους μας (και όχι τους γκάνκστερς) και αν είχαν έστω και ένα χιλιοστό ηθικού αναστήματος, θα έκαναν κάτι απλό για να ξεχρεωθούμε σαν Χώρα μια ώρα γρηγορότερα.
Θα έκαναν εκείνο το απλό πράγμα που έκαναν πολλοί καπετάνιοι του ΕΛΑΣ οι οποίοι έδιναν ΠΡΏΤΑ φαγητό στους αντάρτες  για να χορτάσουν και αν περίσσευε κάτι,  έτρωγαν και αυτοί στο τέλος.
Δηλαδή θα νομοθετούσαν έτσι ώστε τα χρήματά τους από το επάγγελμά τους ή τις μπίζνες τους, να πάνε όλα για την αποπληρωμή του χρέους και αυτοί να ζουν όπως οι εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας  είτε με τα 70 ευρώ το μήνα του επιδόματος σίτισης  είτε με τα 200 – 300  ευρώ το μήνα που αναλογούν κατά κεφαλή,  σε κάποια εκατομμύρια συνανθρώπων μας.
(Εκτός και αν στους εταίρους τους αρέσουν μόνο τα χρήματα που μυρίζουν κόπο, πόνο, ιδρώτα και ενίοτε αίμα και ταυτόχρονα κάνουν εμετό μπροστά στα χρήματα που μυρίζουν χλίδα ή άνεση)
Ο λαός λοιπόν θα πρέπει να μπορέσει να ζήσει στην εξαθλίωση γιατί έχει αντοχές. Αυτοί  δεν έχουν τις ίδιες αντοχές; Γιατί οι κουφάλες;
Γιατί να καταδικάζουν με τις αποφάσεις τους τόσα εκατομμύρια ανθρώπων; Πώς να ζήσουν μέσα στην εξαθλίωση όλοι αυτοί; Πώς να μπορέσουν; Δεν τους γέννησε  μάνα;  Ποιος τους γέννησε; Σκύλα πόρνη ενώ αυτοί βγήκαν από χρυσή…κοιλιά;
Αλλά όμως που να βρεθεί τέτοιο ηθικό ανάστημα από τους επαγγελματίες της ανηθικότητας;  Από τη στιγμή που θέλουν αυτοί να καθορίζουν τη ζωή των άλλων είναι  ψυχασθενείς εγκληματίες εξ ορισμού. Δεν χρειάζεται κανένα άλλο ψάξιμο.
Εδώ η πλειοψηφία των  καραγκιόζηδων και απόλυτα ανήθικων βολευτών του ΣΥΡΙΖΑ  δεν θέλησε να απαρνηθεί το βολευτικό προνόμιο του αυτοκινήτου και θα περιμένουμε να δεχθεί να ζήσει όπως ο λαός;
Αυτοί και οι οικογένειές τους έχουν εξασφαλίσει την άνεση και οι ίδιοι επιδίδονται στην ικανοποίηση του διεστραμμένου στόχου τους για κατοχή εξουσίας και ατομικής προβολής.

 Όσοι λοιπόν μιλούν για αναγκαιότητα των μέτρων και ταυτόχρονα δεν θέλουν να ζήσουν με τα 70 ευρώ του επιδόματος σίτισης είναι τεράστιοι ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ και τεράστιοι  ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ.
Πίσω από κλαψουρίσματα για το αναγκαίο κακό που βρήκε το λαό ή πίσω από λόγια συμπόνιας  ή  και από προσπάθειες για παροχή  ψίχουλων αλληλεγγύης, κρύβονται προσωπικά ιδιοτελή κίνητρα (άλλος θέλει να γίνει παράγοντας, άλλος να βολευτεί, άλλος να αποκομίσει μεγάλα κέρδη, άλλος για να μην αποδεχθεί ότι ζούσε σε μια μεγάλη αυταπάτη και ότι πιάστηκε πάλι «αδιάβαστος»  και πήρε στο λαιμό του τόσο κόσμο…. κοκ).
ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, ΤΕΡΑΣΤΙΑ  ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑ ΣΥΓΚΑΛΥΜΜΕΝΗ ΜΕ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ.

Δεύτερο δια ταύτα:
Τι θα μπορούσαν να κάνουν εκλεγμένοι ηγέτες αν δεν ήταν βαριά εξουσιομανείς;
Τι θα μπορούσαν να κάνουν όσο τεράστιες και αν ήταν οι δυσκολίες;
Το μόνο σωστό που θα μπορούσαν να κάνουν θα ήταν να μην κάνουν τίποτα!!!
 Ναι!!!  τίποτα που να βγαίνει από το διεστραμμένο μυαλό τους.
Θα έπρεπε για κάθε θέμα να εφαρμόζεται ΜΟΝΟ  η θέληση του λαού. Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται πατερούληδες, προστάτες (ουσιαστικά νταβατζήδες).
Θα μπορούσε λοιπόν ο λαός, δια μέσου των κληρωτών νομοθετικών  ή εκτελεστικών σωμάτων -  με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης-  να εκφράζει την πλειοψηφική του άποψη  (σε έδαφος  επιβαλλόμενης ισηγορικής έκφρασης από τα ΜΜΕ δηλαδή όλες οι προτάσεις να εκφράζονται ισότιμα)  και οι όποιοι εκλεγμένοι να εκτελούν μόνο τις συγκεκριμένες εντολές της εκφρασμένης θέλησης του λαού σε κάθε θέμα, σε όλα τα θέματα. - (ΔΕΣ  ΚΕΙΜΕΝΟ:ΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ)
Ο λαός θα έπρεπε και πρέπει να είναι υπεύθυνος για τη ζωή του. Ο ίδιος να επέλεγε μία από τις προτάσεις. Ο ίδιος να αποφάσιζε για τον εαυτό του. Όχι να αποφασίζουν οι άλλοι γι αυτόν. ΙΣΗΓΟΡΙΑ, ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ.
(Και αν πχ δεν είναι σωστή τελικά η άποψη του Τσίπρα  γιατί να πάρει στο λαιμό του εκατομμύρια ανθρώπους; Γιατί θέλει να έχει αυτός την ευθύνη και όχι ο ίδιος ο λαός για τον εαυτό του; Από αγάπη για το λαό ή από ψυχική ασθένεια; Καλά δεν έχει κάποιον συγγενή να του συστήσει κανένα καλό ψυχίατρο; Δεν «πήραν πρέφα» την κατάστασή του από τη στιγμή που έλεγε τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία, που δήλωνε ότι θέλει να σώσει την Ελλάδα και την Ευρώπη –Ναπολεόντειο σύνδρομο-, που έλεγε ότι δεν υπάρχει θέμα εξόδου της Ελλάδας από την Ένωση των Ευρωληστών γιατί ο ίδιος αγαπάει την Ευρώπη – και εμείς αγαπήσαμε αλλά δεν κάναμε έτσι- που ήθελε και θέλει να γίνει κορυφαίος παράγοντας της ευρωπαϊκής και εγκληματικής ολιγαρχίας –πρόεδρος της κομισιόν- ;)

Ο  ΜΟΝΟΣ  τρόπος για ανακούφιση του λαού από τα δεινά στο σήμερα και στη συνέχεια να καταστεί δυνατόν να επιτευχθεί η απελευθέρωσή του είναι η δημιουργία ΙΣΧΥΡΟΥ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ που μαζί με τις άμεσες  διεκδικήσεις να προβάλει (διεκδικεί)  αδιαχώριστα και τον απώτερο σκοπό δηλαδή την εξουσία του λαού - δημοκρατία. (ΟΛΗ Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΣΤΟ ΛΑΟ).
Η ολιγαρχία θα υποχωρεί σε ιδιαίτερα αιτήματα ΜΟΝΟ  όταν νιώθει να αυξάνεται  η απειλή του κινήματος (δηλαδή να χάσει η ίδια την κατοχή της εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής). Θα υποχωρεί σε κάποιες περιπτώσεις και ο λαός θα ανακουφίζεται στο σήμερα, στο τώρα.
 Όμως και αυτές οι μερικές κατακτήσεις από το λαό θα είναι έωλες και ανά πάσα στιγμή θα μπορούν να ανατραπούν αν το κίνημα δεν θα θέτει ακατάπαυστα μαζί με τα καθημερινά αιτήματα και το απώτερο αίτημα για πλήρη εξουσία στο λαό και στους λαούς.
Όλες οι κατακτήσεις των λαών ιστορικά έγιναν από το φόβο των εξουσιαστών μήπως επακολουθήσουν χειρότερα για αυτούς. Πχ όσο οι αστοί πίστευαν ότι η πιθανή επέκταση της Οκτωβριανής επανάστασης θα απειλούσε απόλυτα την ύπαρξή τους τότε υποχωρούσαν άτακτα στις περισσότερες εργατικές διεκδικήσεις στη Δύση. Τώρα που διδάχθηκαν ότι δεν απειλούνται γιατί το πρόταγμα αυτό οδηγεί άμεσα στον κομματικό καπιταλισμό και στη συνέχεια επιστρέφει στον ιδιωτικό καπιταλισμό δεν υποχωρούν σχεδόν σε τίποτα.
(Είναι νόμος της ζωής.Πχ αν ένας πει σε κάποιον «κάνε 10 τούμπες  γιατί θα σε βρίσω» τότε αυτός θα μπορούσε και να αρνηθεί. Αν όμως του πρόβαλε ένα πιστόλι και του έλεγε «κάνε 10 τουμπες γιατί θα σε πυροβολήσω» τότε ο άλλος πιθανότατα να έκανε 15 τούμπες.)
Το ζητούμενο λοιπόν είναι η πρόταξη και η προώθηση της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΕΙΛΗΣ για το ολιγαρχικό πολιτικοοικονομικό σύστημα.
ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΣΤΟΧΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ. ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΠΕΙΛΗ ΜΟΝΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ.
Η κάθε εναλλακτική πρόταση θα πρέπει να κρίνεται από το αν φαίνεται λογικά  ότι περιέχει ή όχι την μέγιστη απειλή για το σύστημα
. Προτάσεις υπάρχουν πολλές αλλά οι περισσότερες είναι απόλυτα αναποτελεσματικές.
(Ναι μεν και το μέγεθος της ανάπτυξης του κινήματος παίζει το ρόλο του αλλά τον θεμελιώδη ρόλο τον παίζει κάποιο καθοριστικό μέγεθος κινητοποιημένων που  θα προτάσσουν τη μέγιστη απειλή για το σύστημα. Πχ τα τελευταία 5 χρόνια κατέβηκαν σε κινητοποιήσεις εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι χωρίς να προτάσσουν καμιά οργανωμένη απειλή, χωρίς τη μέγιστη απειλή η οποία θα αφορούσε και θα στόχευε στην εξαφάνιση της ύπαρξης του συστήματος. Έτσι τα όπλα ήταν τζούφια και επομένως οι κατακτήσεις ήταν σχεδόν μηδαμινές. Διαφορετικά όμως θα ήταν αν κατέβαιναν οργανωμένα, ας πούμε, 100.000 άτομα που να απειλούν ευθέως την ύπαρξη της ολιγαρχίας.)
Τα δεξιά και τα αριστερά ολιγαρχικά κόμματα και εδώ αλλά και παγκόσμια δεν μπορούν και δεν θέλουν να προτάξουν σήμερα την πραγματική μέγιστη απειλή για το σύστημα. Πχ  μερικά αριστερά ολιγαρχικά κόμματα λένε: «όχι στα μνημόνια, όχι στη μείωση των συντάξεων» κλπ όμως όχι μόνο δεν συνδέουν αυτά τα αιτήματα με τη μέγιστη απειλή για το σύστημα αλλά επί πλέον αμέσως μετά ρίχνουν κλωτσιά στην καρδάρα με το γάλα. Δίπλα, αντί για σύνδεση αυτών με το «ΟΛΗ Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ» καλούν το λαό να υπερασπιστεί τη δημοκρατία δηλαδή να υπερασπιστεί το ολιγαρχικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού – κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία-  (το οποίο βαπτίζουν με απάτη δημοκρατία  μπερδεύοντας την έννοια του πολιτικού συστήματος της δημοκρατίας με την έννοια των ατομικών δικαιωμάτων  που οποιοδήποτε σύστημα μπορεί να παραχωρεί ενίοτε μερικά από αυτά) ήτοι να υπερασπιστεί τους βιαστές του. Έτσι λοιπόν το σύστημα βλέπει πεντακάθαρα ότι δεν απειλείται η ύπαρξή του και επομένως όλες οι διεκδικήσεις είναι σχεδόν καταδικασμένες να είναι αναποτελεσματικές.


Μόνο η ταυτόχρονη συνδυαστική πρόταξη των άμεσων αιτημάτων με το απώτερο αίτημα για πραγματική δημοκρατία, για πραγματική εξουσία του λαού (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική στους λαούς) είναι η μόνη λύση. (Το επαναστατικό μερικό πρέπει να ενσωματώνεται στο επαναστατικό καθολικό ή η τακτική στο στρατηγικό σκοπό)
Αυτή είναι η αποκλειστική διέξοδο για το λαό μας και για όλους τους λαούς. Η Μόνη πρακτικά εφικτή διέξοδος, η μόνη που θα πρέπει να ακολουθήσουμε.

(Κάποιοι ολιγαρχικοί πονηρούληδες μας λένε το  «ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ».   Όντως το θέμα είναι και άμεσο. Μόνο που, δυστυχώς γι αυτούς,  το άμεσο μπορεί να επιτευχθεί μόνο μαζί με την ταυτόχρονη προβολή και διεκδίκηση του απώτερου.)

Όλοι οι άλλοι δρόμοι που υποδείχθηκαν μέχρι σήμερα (εδώ και αιώνες), ως προς το στόχο για βελτίωση των όρων ζωής των λαών και την απελευθέρωσή τους,  αποδείχθηκαν ότι ήταν καλλιεργημένες ολιγαρχικές απάτες-παγίδες  που  μετατράπηκαν σε αυταπάτες για αρκετούς καλοπροαίρετους αγωνιστές, οι οποίοι νόμιζαν ότι Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΡΧΕΤΑΙ και τελικά τώρα είναι απελπισμένοι τα μέγιστα. Όποιοι πιστεύουν ότι χωρίς την πρόταξη της μέγιστης απειλής  στο σήμερα και της ακατάπαυστης προσπάθειας για την πραγματοποίησή της μπορούν να βελτιωθούν οι όροι της κοινωνικής ζωής τότε αυτοί είναι χαμένοι στο διάστημα των παιδικών φαντασιώσεών τους. (Όπως αποδείχθηκε και με εκείνους τους συριζαίους που ήταν καλοπροαίρετοι.)
Όλοι οι άλλοι δρόμοι όχι μόνο οδηγούν στο ανέφικτο της υλοποίησης του σκοπού για αλλαγή των όρων ζωής των λαών στο σήμερα και στο αύριο αλλά είναι οι μέγιστες υπαρκτές ουτοπίες, κατάλληλη τροφή μόνο για καλοπροαίρετους ιδεαλιστές και αιθεροβάμονες.

Η πρόταση για διεκδίκηση των άμεσων αιτημάτων μπολιασμένων με τον σκοπό του «ΟΛΗ Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΊΑ ΣΤΟ ΛΑΟ»  δηλαδή για την κατάκτηση από το λαό της (πραγματικής)  δημοκρατίας – εξουσίας του λαού ή διαφορετικά της κατάκτησης της δημοκρατικής ρεπούμπλικα είναι πρόταση που αφορά το ΤΩΡΑ, σαν μοναδική δυνατότητα για ανακουφίσεις στο τώρα και στο αύριο.
ΑΥΤΗ  ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ.
(Των άλλων οι προτάσεις ποιες είναι; Όλοι μπορούν να φτιάξουν έναν κατάλογο γεμάτο με ωραία αιτήματα-«αιτηματολόγιο»  για το τώρα. Όμως όλα αυτά θα είναι ανέφικτες μπαρούφες αν δεν προβάλλονται κατά τρόπο συνδυαστικό με τη μέγιστη απειλή για το σύστημα. Και αυτό κάνουν δεξιά, αριστερά και κεντρώα ολιγαρχικά κόμματα.)
 Ετούτο σημαίνει ότι δεν περιμένουμε την εγκαθίδρυση της δημοκρατικής ρεπούμπλικα για να ανακουφιστεί ο λαός. Αγωνιζόμαστε  μπολιάζοντας τις  άμεσες διεκδικήσεις με την τελική απελευθερωτική πρόταση που θα απειλεί σοβαρά την ύπαρξη της ολιγαρχίας και θα την αναγκάζει να υποχωρεί σε κάποια θέματα και έτσι να ανακουφίζεται  και προσωρινά ο λαός.
 Όλες οι άλλες προτάσεις είναι απάτες και αυταπάτες.  Δεν απειλούν το ολιγαρχικό σύστημα και επομένως η ολιγαρχία δεν θα υποχωρεί ποτέ. Και αν σε κάποιες εξαιρετικές καταστάσεις υποχωρήσει τότε αυτές οι κατακτήσεις του λαού θα είναι μετέωρες και η ολιγαρχία θα τις πάρει όλες πίσω  μαζί με πολλαπλάσια άλλα λαϊκά αγαθά (όπως έχει ήδη πάρει κατακτήσεις αιώνων) όταν θα τις είναι απαραίτητα. Και αυτό γιατί στα χέρια της έχει την ένοπλη εκτελεστική ….κλπ.
Ο λαός θα συνεχίζει να βγάζει ο ίδιος τους οφθαλμούς του αν συντάσσεται πίσω από προτάσεις ολιγαρχικών κάθε είδους που τον καλούν να υπερασπιστεί τη «δημοκρατία» ή κάθε άλλη ολιγαρχική συλλογικότητα.
  Δηλαδή να υπερασπιστεί την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία την οποία βαπτίζουν για ευνόητους λόγους εξουσία του λαού – δημοκρατία. Δηλαδή να υπερασπιστεί το σύστημα όπου οι ελάχιστοι έχουν την εξουσία να επιβάλλονται στην πλειοψηφία ήτοι να υπερασπιστεί τους δολοφόνους του.

ΥΓ
Σε πολύ δύσκολη θέση βρίσκονται τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Βρίσκονται στην ίδια θέση που βρέθηκαν παλαιότερα και τα μέλη των άλλων ολιγαρχικών κομμάτων όπως του ΠΑΣΟΚ ,της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και της ΔΗΜΑΡ. Τι να βγουν να πουν στο καφενείο; Τι να πουν στους φίλους και γνωστούς τους; Να πουν ότι απατήθηκαν και εξαπάτησαν για πολλά χρόνια το λαό; Όχι. Υπάρχει και ένας εγωισμός γαρ. Και ενώ όλα τα επιχειρήματα και οι ιδεοληψίες τους έχουν εκμηδενιστεί απόλυτα από την πραγματικότητα και ενώ έχουν υποστεί κάτι χειρότερο και από το Βατερλό, δεν θέλουν να διδαχθούν τίποτα (λόγω εγωισμού) και αναμασούν τις ίδιες παλιές ανοησίες αλλά με άλλες λέξεις. Τι να πουν πια; Ότι όλες οι προτάσεις τους ήταν τελικά ουτοπίες και ότι δεν ήταν ικανοί να το καταλάβουν από πριν; Όχι. Κάποιοι από αυτούς θα αποχωρήσουν με εντιμότητα. Ναι. Θα πουν ότι τα λάθη είναι ανθρώπινα και το πιο ανθρώπινο είναι να τα αναγνωρίζεις. Τιμή τους όντως.
Κάποιοι άλλοι όμως θα ακολουθήσουν τον αντικοινωνικό και εγκληματικό δρόμο στον οποίο θα τους σπρώχνει ο εγωισμός. Θα ψάχνουν  για νέες ελπίδες βγαλμένες μόνο από την φαντασία τους για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα για να καλύψουν το πληγωμένο εγώ τους. Θα κάνουν πάλι τα ίδια πράγματα βλακοποιημένοι από τον εγωισμό τους.
 «Το άκρο άωτο της βλακείας είναι να κάνει κανείς τα ίδια πράγματα αλλά κάθε φορά να περιμένει διαφορετικά αποτελέσματα».
Δεν θα αρκεστούν στην άμυνα αλλά θα περάσουν και στην επίθεση του «εκεί που τους χρωστάμε θα πρέπει να τους πάρουμε και το βόδι».
Και εκεί που δεν είχαν και δεν έχουν εντελώς καμιά αποτελεσματική πρόταση για το σήμερα και το αύριο θα κατηγορούν ανέντιμα τους άλλους ότι δεν έχουν προτάσεις ….κοκ
 Ήδη έχουν διαλέξει την  οδό του σεχταρισμού απομονώνοντας από τη σκέψη τους ότι είναι διαφορετικό από τις εντελώς ανόητες (όπως αποδείχθηκαν) αντιλήψεις τους. Οι οδοιπόροι αυτής της πορείας είναι για λύπηση.
Αυτοί θα σταθούν προσωρινό εμπόδιο στον αγώνα του λαού. Όμως είναι καταδικασμένοι αλλά λόγω εγωιστικών παρωπίδων δεν θέλουν να το δουν.

Και μερικοί  άλλοι θα ψάχνουν για καταφύγιο σε κάποιο ολιγαρχικό δεξιό, κεντρώο ή αριστερό ολιγαρχικό κόμμα. Πάλι λάθος θα κάνουν για πολλοστή φορά. Πάλι δεν θα έχουν διδαχθεί ότι η αιτία όλων των κοινωνικής προέλευσης δεινών του ανθρώπου βρίσκονται στην ολιγαρχική εξουσία και ότι το κεντρικό ζητούμενο είναι να αποκτήσει ο λαός την εξουσία να επιβάλει ό,τι αποφασίζει ο ίδιος και όχι οι ολιγαρχικοί να έχουν την εξουσία για να μπορούν του μετατρέπουν ανά πάσα στιγμή τα όχι του σε ναι και τα ναι του σε όχι.

Ο αγώνας όμως συνεχίζεται.
ΧΝ





ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΣΤΟ ΛΑΟ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
 Α. Η ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΣΤΟ ΛΑΟ
  (Οι βασικοί λόγοι και όροι της διασφάλισης.)

Β.    ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΣΤΡΑΤΟΥ, ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΛΠ
              
 Γ.  Η ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΕΝΟΠΛΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΞΟΥΣΊΑΣ

Μετά τη συντριβή από το λαό του μηχανισμού της ένοπλης ολιγαρχικής εκτελεστικής, θα πρέπει ο λαός να πάρει τέτοια μέτρα ώστε να ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΤΕΙ στα χέρια του η ένοπλη εξουσία  για να μη μπορεί να γυρίσει ξανά σε ολιγαρχικά χέρια.

Α. Η ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ
«Η μέγιστη ανθρώπινη βλακεία είναι η εμπιστοσύνη χωρίς τη συνοδεία της μεγαλύτερης δυνατής διασφάλισης.»
Στη ζωή, αν η αναγκαία σχετική εμπιστοσύνη δεν συνοδεύεται από την επιταγή της αρχής για   «μέγιστα μέτρα διασφάλισης», καταλήγει κατά κανόνα σε τραγωδία
.
Το σημαντικότερο κομμάτι του θέματος «όλη η εκτελεστική στο λαό», θα αφορά στις πρακτικές δυνατότητες του λαού, μετά από τη στιγμή της κατάληψης της εξουσίας από αυτόν, για τη διασφάλιση-προστασία της εξουσίας του  από τους ολιγαρχικούς εχθρούς  του παρόντος  ή τους (σίγουρα) πιθανούς  του μέλλοντος,  οι οποίοι θα προέρχονται είτε από το εσωτερικό είτε από το εξωτερικό μιας Χώρας.
Η βαριά ψυχική νόσος για κατοχή ολιγαρχικής εξουσίας, για επιβολή της θέλησης του ενός ή των λίγων πάνω σε πολλούς, από ότι φαίνεται υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει στις ανθρώπινες κοινωνίες για αρκετό ακόμα χρόνο στο μέλλον και μπορεί να μολύνει πρόσωπα με δεξιό, κεντρώο ή αριστερό «ιδεολογικό» πρόσημο. Η ΤΕΛΙΚΗ αντιμετώπιση και διασφάλιση των κοινωνιών από αυτή την ανθρωποκτόνα και  περιβαλλοντοκτόνα  ασθένεια της ολιγαρχικής εξουσίας δεν μπορεί να γίνει  με όρους εμπιστοσύνης προς κάποια πρόσωπα, μεμονωμένα ή συλλογικά οργανωμένα (κόμματα),  που πραγματικά ή υποθετικά διαθέτουν μια φιλοκοινωνική συνείδηση ή ένα φιλολαϊκό πρόγραμμα αλλά με τους ίδιους όρους που η ολιγαρχική εξουσία εκφράζεται και επιβάλλεται. Δηλαδή με τον εξαναγκασμό, με την οργανωμένη λαϊκή συλλογική αντιβία.  Και αυτό γιατί η μια από τις μέγιστες ανθρώπινες βλακείες είναι «η εμπιστοσύνη χωρίς τη συνοδεία της μέγιστης δυνατής υλικής διασφάλισης». (Η άλλη μέγιστη βλακεία είναι το να κάνει κάποιος διαρκώς το ίδιο ακριβώς πράγμα αλλά κάθε φορά να περιμένει  διαφορετικό αποτέλεσμα). Η διασφάλιση λοιπόν μπορεί να γίνει μόνο με τους όρους της μέγιστης ένοπλης δύναμης επιβολής της κοινωνίας επί των ειδικών θεσμών της ένοπλης εκτελεστικής.  
( Η διασφάλιση δεν μπορεί να γίνει στη βάση της εμπιστοσύνης σε κάποια λίγα πρόσωπα.  Η συμπεριφορά και ο ορισμός της συμπεριφοράς κάποιων λίγων κυττάρων που τίθενται στον δοκιμαστικό σωλήνα είναι πολύ διαφορετική από το αν βρίσκονται μέσα σε ένα ζωντανό οργανισμό)


Η διασφάλιση  της εξουσίας του λαού θα έχει να κάνει σχεδόν αποκλειστικά με τον έλεγχο και την υποταγή ΟΛΗΣ της ένοπλης εκτελεστικής εξουσίας στην πλειοψηφία του λαού (δια του εξαναγκασμού) γιατί ΜΟΝΟ μέσα από αυτό το χώρο (ένοπλων δυνάμεων) μπορεί να εκδηλωθεί και να επιβληθεί η ολιγαρχική εξουσία πάνω στο λαό.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η κατοχή των όπλων από λίγους σε συνδυασμό με την ιεραρχική δομή και την ποιότητα των κανόνων λειτουργίας τους για τον συντονισμό της συλλογικής πράξης  των ένοπλων σωμάτων, μπορεί να καταστήσει, εκ των πραγμάτων, τους ένοπλους  θεσμούς  πολύ επικίνδυνους για το σύνολο της κοινωνίας. Στην πυραμιδική ιεραρχική δομή και κατανομή της δύναμης, τα ανώτερα στελέχη, τα οποία είναι όλο και πιο λίγα αριθμητικά ανεβαίνοντας προς την κορυφή της πυραμίδας,  κατέχουν τη δυνατότητα να καθορίζουν δια της επιβολής, τη συμπεριφορά και την πράξη των κατώτερων. Αυτό σημαίνει ότι η εξουσία συγκεντρώνεται σε πολύ λίγους και κατά συνέπεια η όλη συμπεριφορά των ένοπλων θεσμών εξαρτάται από αυτούς τους λίγους με περαιτέρω αποτέλεσμα ολόκληρη η κοινωνία να υποτάσσεται (δια του εξαναγκασμού) στη βούληση εκείνων που έχουν τη δύναμη να διαμορφώνουν τη θέληση - των σχετικά λίγων -υψηλά ιστάμενων στην ένοπλη ιεραρχία.

(Το σπάσιμο της ολιγαρχικής ιεραρχίας θα μπορέσει να γίνει ΟΤΑΝ στην κορυφή της πυραμίδας εκφράζεται οργανωμένα, θεσμικά η θέληση του λαού.)


Στην αυριανή εξουσία του λαού, η οποία δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να επέλθει αν δεν υπάρχει η κατοχή της ένοπλης εκτελεστικής από το λαό, θα πρέπει το λαϊκό κίνημα να παρέμβει δυναμικά και να δώσει τη λύση στο σύνθετο αυτό πρόβλημα.

Και το πρόβλημα στα πιο ουσιαστικά του στοιχεία είναι το εξής:
Από τη μια η ανθρώπινη κοινωνία θα έχει δυστυχώς την ανάγκη για πολύ μεγάλο ακόμα χρονικό διάστημα την ύπαρξη των ένοπλων ειδικών σωμάτων (στρατό για την προστασία της Χώρας από ξένες ολιγαρχικές επιβουλές και αστυνομία για την πάταξη της όποιας μορφής παραβατικότητας εντός της κοινωνίας) και από την άλλη η συλλογικά οργανωμένη κατοχή όπλων – μέγιστης δύναμης - από μια μειοψηφία μέσα στην κοινωνία, σε συνάρτηση με τη δυσανάλογη (πυραμιδική) κατανομή δύναμης – εξουσίας στο εσωτερικό αυτών των ειδικών θεσμών για το συντονισμό της συλλογικής τους δράσης, διαμορφώνουν αντικειμενικά τη δυνατότητα και τις συντριπτικές πιθανότητες για επιβολή, αργά ή γρήγορα, αυτών των ένοπλων θεσμών πάνω στην κοινωνία.
Και η διαμόρφωση αυτής της αντικειμενικής δυνατότητας δεν πρέπει και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με όρους εμπιστοσύνης σε πρόσωπα  δηλαδή με την τοποθέτηση «φιλολαϊκών», «σοσιαλιστικών», «κομμουνιστικών» ή δημοκρατικών συνειδήσεων σε θέσεις «κλειδιά» της πυραμίδας. Αυτό μας διδάσκει η ιστορία. Πρέπει και μπορεί να αντιμετωπιστεί με όρους λαϊκής δύναμης – εξαναγκασμού επί αυτών των προσώπων που θα βρίσκονται σε θέσεις «κλειδιά»

Και για να μη πλατιάζουμε, να πούμε ότι η διασφάλιση θα έχει να κάνει κυρίως με τις πρακτικές δυνατότητες για την αποφυγή στρατιωτικών ή κάθε άλλης μορφής ολιγαρχικών πραξικοπημάτων και επεμβάσεων που θα σκοπεύουν στην επαναφορά ολιγαρχικών συστημάτων. Και η αποφυγή τέτοιων καταστάσεων μπορεί να γίνει ΜΟΝΟ δια μέσου της  δυνατότητας άσκησης απειλής ή  χρήσης λαϊκής αντιβίας. 
Πρακτικές δυνατότητες.
Ερώτηση: Υπάρχουν τέτοιες πρακτικές δυνατότητες ή όλα τα ιεραρχικά δομημένα  ένοπλα σώματα είναι από τη φύση τους «εκκολαπτήρια» ολιγαρχικών συστημάτων και γι αυτό είναι αδύνατο να υποταχθούν στη βούληση του λαού;


Πιστεύουμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι οι πρακτικές δυνατότητες για λαϊκή επιβολή που θα διασφαλίζει την πλήρη υποταγή όλων των αυριανών ένοπλων θεσμών στη βούληση της πλειοψηφίας του λαού, είναι ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ και απόλυτα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ. Αρκεί να αναλύσουμε σωστά δια μέσου ποιών συγκεκριμένων τρόπων μπορούν να παράγονται οι συνθήκες του «ολιγαρχικού εκκολαπτηρίου» μέσα στα ένοπλα ολιγαρχικά σώματα και πάνω σε αυτές να επέμβουμε κατάλληλα για να τις εξουδετερώσουμε.
Όμως εδώ για να μη μακραίνουμε το κείμενο με τις αναλύσεις, θα πάμε απευθείας στις δυνατές λαϊκές παρεμβάσεις αναφέροντας κάποιες περιπτώσεις τροχιοδεικτικά και περιληπτικά.


Στην αυριανή κοινωνία, ο κοινός  Ο ΣΚΟΠΟΣ  ΟΛΩΝ  των  ένοπλων σωμάτων του λαού (στρατός αστυνομία, λιμενικό, πολιτοφυλακή κλπ) θα είναι η επιδίωξη:
(α) της προσπάθειας για την ΕΦΑΡΜΟΓΗ - ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ των θελήσεων της πλειοψηφίας του λαού (νόμων) σε κάθε κοινωνικό θέμα και
(β) για ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ αυτού του συστήματος (της εφαρμογής της θέλησης της πλειοψηφίας) δηλαδή στη διασφάλιση της διατήρησης της εξουσίας του λαού (Δημοκρατίας).

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΔΟΜΗ, ΚΑΝΟΝΕΣ, ΔΙΑΤΑΞΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ

Για να έχουμε πρακτικές δυνατότητες στη διασφάλιση των σκοπών των ένοπλων οργανωμένων σωμάτων του λαού θα πρέπει να κάνουμε κατάλληλες ενέργειες πάνω στους εξής παράγοντες.
1)       Πάνω στην ιδιαίτερη  δομή του κάθε ξεχωριστού ένοπλου σώματος και τη συνολική δομή όλων αυτών.
2)      Πάνω στους ιδιαίτερους κανόνες λειτουργίας του κάθε σώματος και πάνω στους κανόνες για τις μεταξύ τους σχέσεις και ιδιαίτερα για τις σχέσεις τους με την πολιτοφυλακή.
3)      Πάνω στη διάταξη-τοποθέτηση όλων αυτών μέσα στη Χώρα, μέσα στο γεωγραφικό χώρο, για την καλύτερη  εξυπηρέτηση των ιδιαίτερων σκοπών τους.

1) Παρέμβαση στη ΔΟΜΗ.
Η λαϊκή θεσμική επέμβαση στη δομή των σωμάτων αυτών θα πρέπει να γίνει σε διάφορους τομείς όπως πχ :
(α) Στο πόσα και ποια θα πρέπει να είναι τα ιδιαίτερα ένοπλα σώματα καθώς και οι ακριβείς ιδιαίτεροι σκοποί του καθενός από αυτά.
Όμως όσα και να είναι αυτά τα  ξεχωριστά ένοπλα σώματα (αστυνομία, στρατός, λιμενικό, πυροσβεστική κλπ) τα οποία θα σκοπεύουν στο να εφαρμόζονται οι θελήσεις της πλειοψηφίας του λαού στους διαφορετικούς τομείς της κοινωνικής ζωής, θα πρέπει να υπάρχει και ένα ξεχωριστό ένοπλο λαϊκό σώμα, με σχεδόν αποκλειστικό ιδιαίτερο σκοπό να επιβλέπει τη δραστηριότητα όλων των άλλων ένοπλων σωμάτων (αστυνομίας, στρατού κλπ) και να μπορεί να  καθυποτάσσει δραστηριότητα αυτών των σωμάτων  στη βούληση του λαού με την ΙΣΧΥ των μέσων του. Να επιβλέπει και να καθυποτάσσει τις δραστηριότητες των άλλων ένοπλων σωμάτων εντός των πλαισίων – προδιαγραφών και τα οποία πλαίσια – προδιαγραφές θα τα έχει θέσει ο λαός δια μέσου της νομοθετικής εξουσίας του. (Χωρίς τη νομοθετική στα χέρια του λαού δεν μπορεί να υπάρξει ούτε η εκτελεστική στα χέρια του καθώς και το αντίστροφο.) Ένα τέτοιο ένοπλο θεσμικό όργανο μπορεί να ονομάζεται  ΛΑΪΚΗ Ή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗ.  Αυτό λοιπόν το σώμα θα πρέπει να έχει όλα τα απαραίτητα εφόδια (οπλισμό – επικοινωνίες - πληροφορίες, μορφή σύνθεσης, αριθμητικό μέγεθος μελών, κατάλληλους εσωτερικούς κανόνες λειτουργίας κλπ) ώστε να μπορεί να επιβάλει ΔΥΝΑΜΙΚΑ και ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ (με απειλή ή χρήση αντιβίας) τη βούληση της πλειοψηφίας του λαού πάνω στα άλλα ένοπλα σώματα όταν αυτό χρειάζεται.

(Στις «ιεραρχικές» σχέσεις μεταξύ των διάφορων ειδικών ένοπλων σωμάτων, την κορυφαία θέση στην κατανομή εξουσίας να την κατέχει η πολιτοφυλακή. Και να την κατέχει όχι τυπικά, νομικά αλλά υλικά, ουσιαστικά, πρακτικά.)

(β) Παρέμβαση στη δομή, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το αριθμητικό μέγεθος επάνδρωσης του κάθε ένοπλου θεσμού και η μεταξύ αυτών αριθμητική σχέση. Πχ αν σε ένα Δήμο για το ειδικό ένοπλο σώμα της αστυνομίας απαιτείται ο αριθμός των 100 ανδρών ίσως ο αριθμός των λαϊκών πολιτοφυλάκων που θα απαιτείται να είναι 200, 300 ή 400.

(γ) Παρέμβαση στη δομή μπορεί να είναι και ο καθορισμός του αριθμητικού μεγέθους των μελών στο κάθε επίπεδο συντονισμού – «ιεραρχία». (πόσα μέλη θα έχει το κορυφαίο επίπεδο - πχ πόσοι στρατηγοί- καθώς και πόσοι στα  υπόλοιπα κατώτερα επίπεδα. )

2) Παρέμβαση στους ΚΑΝΟΝΕΣ λειτουργίας.

Οι κανόνες λειτουργίας των ένοπλων σωμάτων θα έχουν να κάνουν (1) με την ιδιαίτερη λειτουργία του κάθε ξεχωριστού σώματος (πχ αστυνομίας)  (2) για τις σχέσεις μεταξύ τους (πχ σχέσεις στρατού αστυνομίας) και (3) για τις σχέσεις υποταγής όλων αυτών στην εξουσία της οργανωμένης λαϊκής πολιτοφυλακής.


 Παραδείγματα . Για την περίπτωση (1) δηλαδή στην εσωτερική λειτουργία του κάθε ιδιαίτερου ένοπλου σώματος ανήκουν και οι κανόνες που αφορούν στις διαταγές των ανώτερων αξιωματικών προς τους κατώτερους.
 Στην ολιγαρχική ένοπλη εκτελεστική, οι κατώτεροι στην ιεραρχία θα πρέπει να υπακούν πάντα τυφλά στις όποιες εντολές των ανωτέρων τους. Ακόμα και όταν οι εντολές των ανωτέρων είναι έξω από θεσμικά πλαίσια.
Στην εξουσία όμως του λαού, η υπακοή των κατώτερων στις διαταγές των ανώτερων θα πρέπει να  περιορίζεται μέσα στα αυστηρά πλαίσια που θα έχει προσδιορίσει η νομοθετική του λαού. Αν οι διαταγές παραβιάζουν αυτά τα πλαίσια θα πρέπει οι κατώτεροι στην «ιεραρχία», ανάλογα με τις περιπτώσεις, όχι μόνο να έχουν το δικαίωμα να απευθύνονται εκ των υστέρων στην λαϊκή πολιτοφυλακή ή στα αρμόδια λαϊκά θεσμικά όργανα ελέγχου και κρίσεως για να καταγγέλλουν την υπέρβαση κάποιων πλαισίων αλλά και ανάλογα με την σπουδαιότητα των παραβιασμένων πλαισίων να έχουν το δικαίωμα είτε της άρνησης εκτέλεσης εντολής είτε της ενεργητικής  αντίθεσης απέναντι στους ανωτέρους. Ανάλογα λοιπόν με τις νομικά από το λαό προσδιορισμένες περιπτώσεις, να μπορούν (δικαίωμα και υποχρέωση) οι κατώτεροι στην «ιεραρχία» ενός ένοπλου σώματος (πχ στρατού) να μην υπακούσουν σε εντολές ανωτέρων τους, εντός του σώματός τους αλλά να υπακούσουν σε εντολές της λαϊκής πολιτοφυλακής οι οποίες «ιεραρχικά» θα είναι ανώτερες. Ακόμα σε περιπτώσεις όπου λόγω έκτακτων καταστάσεων ανεπάρκειας χρόνου και έλλειψης συγκεκριμένης εντολής από τη λαϊκή πολιτοφυλακή και ταυτόχρονα σε καταστάσεις παραβίασης πολύ σημαντικών λαϊκών πλαισίων, όπως πχ εντολή ενός ανώτερου αξιωματικού προς φαντάρους να πυροβολήσουν τυφλά στο πλήθος πολίτες, να έχουν το δικαίωμα οι κατώτεροι όχι μόνο της άρνησης της εκτέλεσης αυτής της εντολής αλλά να έχουν ταυτόχρονα το χρέος (πηγάζων από τη διαρκή λαϊκή εντολή) να εξουδετερώσουν, άμεσα, με κάθε μέσον τους παραβάτες (ανώτερους αξιωματικούς).
 Δηλαδή ενώ θα υπάρχει η εξουσία των ανώτερων αξιωματικών επί των κατώτερων αξιωματικών και φαντάρων (πειθαρχία των κατώτερων στους ανώτερους), αυτή η εξουσία θα ορίζεται (και θα περιορίζεται) από τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού ο οποίος θα κατέχει και την νομοθετική εξουσία.

Ένα άλλο παράδειγμα που ανήκει στην (1) περίπτωση είναι το εξής: Θα αφορά στην άνοδο των αξιωματικών στις βαθμίδες των επιπέδων του συντονισμού - της «ιεραρχίας». Σε αυτό το θέμα, οι ολιγαρχικοί ή οι πραξικοπηματίες κάθε είδους, προωθούν ένα ικανό αριθμό δικών τους αξιωματικών μέσα στις ανώτατες, ανώτερες έως  και τις μεσαίες βαθμίδες της ιεραρχίας. Αυτός ο αριθμός, έστω και σχετικά μικρός, ως προς το σύνολο των ένοπλων, μπορεί να είναι υπέρ αρκετός για να κινητοποιήσει καθοριστικά όλο το ένοπλο σώμα ή τα σώματα και να επιβληθεί πραξικοπηματικά επί των πάντων. Και τούτο γίνεται ευκολότερο γι αυτούς όταν υπάρχει παραμονή του μεγαλύτερου μέρους των συνωμοτών στην κάθετη ευθεία της ιεραρχίας για αρκετό χρονικό διάστημα.
Για παράδειγμα να αναφέρουμε το εξής: Ας πούμε εντελώς υποθετικά ότι η «ιεραρχία» έχει μόνο τρία επίπεδα και το κάθε επίπεδο έχει ανάγκη από ένα συγκεκριμένο αριθμό αξιωματικών.
Στρατηγοί  10
Αντιστράτηγοι 100
Υποστράτηγοι 500
Να υποθέσουμε επίσης ότι συνωμότες επίδοξοι πραξικοπηματίες, για να κινητοποιήσουν οργανωμένα και ξαφνικά όλο τα στράτευμα, την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο χώρο, έχουν ανάγκη (πακέτο) από 3 στρατηγούς, 30 αντιστράτηγους και 200 υποστράτηγους. Δηλαδή στην κάθετη ευθεία θα πρέπει να υπάρχουν τρείς, τριάντα και  διακόσιοι αξιωματικοί.
Σε τούτο λοιπόν το σημείο, πρέπει να κοπεί η δυνατότητα κάθε προσχεδιασμένης ανέλιξης αξιωματικών σε μεσαία, ανώτερα και ανώτατα επίπεδα και ταυτόχρονα να μη μπορεί να υπάρξει ποτέ προσχεδιασμένη επάρκεια αριθμού αξιωματικών - συνωμοτών σε κάθε επίπεδο «ιεραρχίας» και συνολικά.
Πως όμως θα μπορούσε να επιτευχθεί ετούτος ο στόχος; Πρακτικά θα πρέπει να υπάρχει αξιολόγηση όλων των  αξιωματικών που θα θέλουν να ανέβουν βαθμίδα. Η αξιολόγηση να γίνεται και από τους ανώτερούς τους ή από ειδικό  ελεγκτικό τμήμα στο ίδιο σώμα (ή και με άλλο πιθανόν καλύτερο τρόπο όπως πχ και λαϊκή αξιολόγηση) αλλά και από την πολιτοφυλακή δια μέσου της πληροφόρησης της.  Τις διαδικασίες για άνοδο αξιωματικών σε ανώτερες βαθμίδες ή την κάθοδο σε βαθμίδες εξουσίας (όχι απαραίτητα και μισθολογική μείωση) τις διεξάγει η λαϊκή  πολιτοφυλακή.
Να λεχθεί ακόμα ότι σε κάθε επίπεδο «ιεραρχίας» ένας αξιωματικός θα μπορεί να παραμένει το ελάχιστο δυνατό χρονικό διάστημα, τόσο όσο δεν θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην αποτελεσματικότητα του ένοπλου σώματος.
Τώρα σε κάθε επίπεδο ιεραρχίας θα απαιτείται, όπως είπαμε, ένας αριθμός αξιωματικών. Εδώ όμως οι υποψήφιοι (αξιολογημένοι) θα μπορούσαν να είναι πολλαπλάσιοι του απαιτούμενου αριθμού για πλήρη επάνδρωση.
Για παράδειγμα αν σε ένα επίπεδο απαιτούνται, 50 αξιωματικοί για πλήρη επάνδρωση τότε οι ικανοί υποψήφιοι θα μπορούσαν να είναι 300. Στη συνέχεια, θα μπορούσε να γίνεται κλήρωση (από έκτακτο λαϊκό σώμα) και από τους 300 να  έβγαιναν οι 50 που θα επάνδρωναν το συγκεκριμένο επίπεδο. Με αυτό τον τρόπο κανείς δεν θα ήταν σίγουρος για την άνοδό του. Έτσι είναι προφανές ότι ο τρόπος της αξιολόγησης και ο θεσμός της υποβάθμισης επιπέδου εξουσίας αξιωματικών, σε συνδυασμό με το στοιχείο της κλήρωσης, θα δημιουργούσε πολλά προβλήματα σε επίδοξους πραξικοπηματίες αφού θα τους εμπόδιζε να προωθήσουν με ευκολία τους πιθανά δικούς τους ανθρώπους σε ιεραρχικές θέσεις που θα επιθυμούσαν.

Όμως τα μέτρα για την όλο και μεγαλύτερη διασφάλιση της εξουσίας του λαού δυνητικά είναι πάρα πολλά.
Με ένα σύνολο από πολυδαίδαλες μεν αλλά απλούστατες και ανέξοδες δε κινήσεις θα μπορούσε να διασφαλιστεί η εκτελεστική στα χέρια του λαού.
 Πχ προς την κατεύθυνση παρεμπόδισης και αποσυντονισμού επίδοξων ολιγαρχών πραξικοπηματιών θα μπορούσε να είναι και το εξής:
Θα μπορούσε η επάνδρωση των διαφορετικών επιπέδων «ιεραρχίας» να μην γίνεται τον ίδιο χρόνο. Θα μπορούσε πχ η αλλαγή (ολική ή μεγάλου μέρους) των αξιωματικών  (με αξιολόγηση και κλήρωση) ενός κατώτερου επιπέδου β, συγκριτικά με ένα οποιοδήποτε ανώτερο επίπεδο α, να γίνεται μετά από ένα χρόνο και ενός επιπέδου γ να γινόταν ένα χρόνο αργότερα σε σχέση με την αλλαγή του επιπέδου β. . Έτσι όπως έχουμε στο πιο πάνω παράδειγμα η αλλαγή των αντιστράτηγων να γίνεται μετά από ένα χρόνο σε σχέση με τους στρατηγούς και η αλλαγή των υποστράτηγων να γίνεται μετά από ένα χρόνο σε σχέση με την αλλαγή των συνταγματαρχών. Αυτό είναι ένα απλό ενδεικτικό παράδειγμα. Οι συνδυασμοί ολικών αλλαγών στη σύνθεση των βαθμών θα μπορούν να είναι διάφοροι. Πχ να αλλάζουν ολικά ανά δύο τα επίπεδα. Δηλαδή τον ένα χρόνο να αλλάζουν όλοι οι αντιστράτηγοι και οι υποστράτηγοι και τον επόμενο χρόνο να αλλάζουν οι ταξίαρχοι με τους συνταγματάρχες ενώ τα ίδια χρονικά διαστήματα να αλλάζουν κατά το ένα τρίτο κάθε χρόνο οι στρατηγοί κλπ.
 Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να γίνει και με τις μεταθέσεις των αξιωματικών και είναι θέμα που αφορά και στη διαρκή διάταξη των ένοπλων θεσμών.
Τέτοιου είδους (και περισσότερες θεσμικές αλλαγές) αναφέρονται στο κείμενο με τίτλο «ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ «ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ» ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ» οι οποίες θα μπορούσαν να προσαρμοστούν κατά κάποιο τρόπο στην περίπτωση.
Παραδείγματα για την περίπτωση (3) δηλαδή για τις σχέσεις των ειδικών ένοπλων σωμάτων (στρατού, αστυνομίας, κλπ) με τη λαϊκή πολιτοφυλακή. Εδώ θα μπορούσαν να τεθούν κανόνες για απαραίτητη αναφορά από τα ειδικά ένοπλα σώματα προς την λαϊκή πολιτοφυλακή ΟΛΩΝ των δραστηριοτήτων τους δηλαδή αυτόματη κοινοποίηση στους ειδικούς τομείς της πολιτοφυλακής όλων των εντολών της ανώτατης και ανώτερης «ιεραρχίας» των ειδικών ένοπλων σωμάτων . Επίσης θα μπορούσε σε θέματα ίδιων «ιεραρχικών» επιπέδων να υπάρχει ανωτερότητα του επιπέδου της πολιτοφυλακής. Δηλαδή ο στρατηγός της  λαϊκής πολιτοφυλακής να είναι ανώτερος από το στρατηγό των άλλων ένοπλων σωμάτων ή ο συνταγματάρχης της πολιτοφυλακής να είναι ανώτερος από τον συνταγματάρχη των άλλων ένοπλων  σωμάτων κοκ ή η πολιτοφυλακή να διαθέτει ανώτερους βαθμούς σε σχέση με αυτά τα σώματα όπως το βαθμό του στρατάρχη.

3) Παρέμβαση στη διάταξη
Παρέμβαση πάνω στη διάταξη των ειδικών ένοπλων σωμάτων θα μπορούσε, ας πούμε, να είναι και η λαϊκή διαταγή προς το στρατό να έχει τη δυνατότητα  να κινείται ΜΟΝΟ σε μια μικρή απόσταση εντός των συνόρων. Δηλαδή ο στρατός να περιορίζεται στα σύνορα. Γενικά η διάταξη όλων των ειδικών ένοπλων σωμάτων και της λαϊκής πολιτοφυλακής θα πρέπει να είναι τέτοια ώστε - ανάλογα με τις συνθήκες - η λαϊκή πολιτοφυλακή να μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της πρακτικά, με όρους αντιβίας, πάνω σε όποιες αντικειμενικά πιθανές ολιγαρχικές βλέψεις οι οποίες θα μπορούσαν να εκδηλωθούν από το χώρο των ειδικών ένοπλων σωμάτων.

             Β. Η  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ  Ή ΛΑΪΚΗ  ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗ
            (Κεντρικό ένοπλο όργανο της εξουσίας του λαού)
Το σημαντικότερο κομμάτι, σχετικά με το θέμα «όλη η εκτελεστική εξουσία στο λαό», θα αφορά στη δομή, λειτουργία, διάταξη και εξοπλισμό της πολιτοφυλακής.
Αυτός ο θεσμός  θα πρέπει πρακτικά και νομικά να είναι στην κορυφή  της συνολικής ένοπλης εξουσίας.
Και για να ανήκει στο λαό και όχι σε μια μειοψηφία θα πρέπει να μπορεί να την λειτουργεί πλήρως και αποκλειστικά ο ίδιος ο λαός.
Ο βασικός σκοπός της πολιτοφυλακής θα είναι ο ΕΛΕΓΧΟΣ και η ΕΠΙΒΟΛΗ της λειτουργίας των ειδικών ένοπλων σωμάτων (στρατού, αστυνομίας κλπ) εντός των πλαισίων - προδιαγραφών - νόμων   τα οποία πλαίσια θα θέτει ο λαός με τη νομοθετική εξουσία του καθώς και η καλή λειτουργία αυτών των σωμάτων στη βάση των ιδιαίτερων στόχων τους. Και προς αυτές τις κατευθύνσεις θα μπορεί να δίνει διαταγές στα ειδικά ένοπλα σώματα της αστυνομίας και του στρατού. (Δηλαδή σκοπός της πολιτοφυλακής θα είναι να ελέγχει την αστυνομία και το στρατό (βασικά τους αξιωματικούς) και να επιβάλει σε αυτούς τους ειδικούς ένοπλους θεσμούς - με την απειλή ή τη χρήση της αντιβία της – να κινούνται μέσα στα πλαίσια που θα θέτει η πλειοψηφία του λαού δια μέσου της νομοθετικής εξουσίας της. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα ασχολείται με απάτες, κλοπές, εμπρησμούς, εξιχνίαση δολοφονιών κλπ. )
α. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΟΠΛΗ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗ θα αρχίζει να δομείται από τη βάση της κοινωνίας. Θα δομείται από όλους τους πολίτες του κάθε Δήμου οι οποίοι θα εκπληρώνουν τις προδιαγραφές που θα ζητά ο νόμος. Πχ να έχουν δικαίωμα του εκλέγεσθαι, να έχουν στρατιωτική εκπαίδευση, καθαρό ποινικό μητρώο και  πιθανόν, τα πρώτα χρόνια και με στόχο τη σταθεροποίηση της εξουσίας του λαού, να απαιτείται οι ένοπλοι πολιτοφύλακες να μην έχουν ολιγαρχικές δραστηριότητες και πιστεύω ή να μην έχουν σταθεί εμπόδιο κατά τη διάρκεια της επανάστασης στον αγώνα για την κατάκτηση της Δημοκρατίας    κοκ.
(Η πολιτοφυλακή θα μπορεί να αποτελείται από την εν ενεργεία πολιτοφυλακή και από την εφεδρική. Όλη η πολιτοφυλακή θα φέρει όπλα. Θα έχουμε ένοπλο το σύνολο σχεδόν του λαού. ( Ταύτιση σχεδόν του νομοθετικού σώματος με το σώμα της ένοπλης εκτελεστικής). Η εφεδρική θα μπορεί να κινητοποιείται είτε κατ εντολή της τοπικής συνέλευσης των πολιτών - σε περίπτωση που η εν ενεργεία πολιτοφυλακή δεν συμπεριφέρεται σύμφωνα με τις επιταγές των κανόνων - είτε κατ εντολή της τοπικής εν ενεργεία πολιτοφυλακής, για συνδρομή σε ένα δύσκολο έργο της είτε κατ εντολή ανώτερης πολιτοφυλακής είτε κατ εντολή ενός  κληρωτού λαϊκού σώματος  ελεγκτών κλπ. Η εφεδρική πολιτοφυλακή θα μπορεί να έχει ανώτερη εξουσία από την εν ενεργεία όταν αυτή κινητοποιείται σε περιπτώσεις που της ζητείται να παράσχει βοήθεια στην εν ενεργεία  κατόπιν όμως από απόφαση της συνέλευσης των πολιτών κλπ    ) 


Οι απλοί τοπικοί ένοπλοι εν ενεργεία δημοκράτες πολιτοφύλακες θα επιλέγονται τελικά με κλήρωση. Από το σύνολο των δημοτών θα βγαίνει με κλήρωση ο απαιτούμενος αριθμός πολιτοφυλάκων. (Οι υπόλοιποι θα είναι όλοι έφεδροι). Η θητεία τους θα είναι χρονικά όσο το δυνατόν συντομότερη στο βαθμό που η χρονική διάρκεια δεν προκαλεί  προβλήματα αποτελεσματικότητας και πιθανόν συντομότερη από τη θητεία των τοπικών πολιτοφυλάκων αξιωματικών.
Οι τοπικοί αξιωματικοί πολιτοφύλακες θα εκλέγονται ως ένα βαθμό από το λαό. Ο λαός θα εκλέγει από ένα σύνολο υποψηφίων αξιωματικών έναν αριθμό ικανών αξιωματικών πολλαπλάσιο των απαιτούμενων. (πχ εκλέγονται 30 αλλά απαιτούνται 10 αξιωματικοί). Κατόπιν με κλήρωση θα βγαίνει ο απαιτούμενος αριθμός 10 των τοπικών  αξιωματικών. Όλοι  οι τοπικοί αξιωματικοί θα είναι ανακλητοί ανά πάσα στιγμή με απόφαση της    συνέλευσης των εν ενεργεία και των εφέδρων πολιτοφυλάκων κατόπιν εισήγησης  από το αρμόδιο τοπικό κληρωτό λαϊκό σώμα των ελεγκτών ή κατ εντολή των κληρωτών δικαστών  κλπ.  .


Με τον ίδιο τρόπο επιλογής θα μπορούσαν να γίνουν και οι περιφερειακοί αξιωματικοί και οι κεντρικοί.


Όλες οι εκλογές θα μπορούν να ξεκινούν (προκριματικά) από το κάθε δημοτικό διαμέρισμα και μετά να γίνονται δημοτικές.
Ο κάθε Δήμος θα μπορεί να αποστέλλει έναν αναλογικό αριθμό υποψηφίων στην περιφέρεια και στο κέντρο και κατόπιν με κλήρωση να καταλαμβάνονται οι απαιτούμενες θέσεις. ( Οι επιλογές των περιφερειακών και κεντρικών αξιωματικών να ξεκινά πάντα από τη βάση της κοινωνίας και να συνυπάρχει το στοιχείο της κλήρωσης. Και αυτό γιατί αν πχ τους κεντρικούς αξιωματικούς τους εκλέγουν οι υφιστάμενοί τους περιφερειακοί τότε μπορεί να αλλοιωθεί η λαϊκή βούληση και να δημιουργούνται και κλίκες σε αυτά τα επίπεδα.)
Όλοι οι αξιωματικοί (περιφερειακοί και κεντρικοί) θα είναι ανακλητοί ανά πάσα στιγμή μετά από δικαστική απόφαση. Η δικαστική απόφαση θα παίρνεται από ειδικό ανά περίπτωση κληρωτό λαϊκό δικαστικό σώμα μετά από εισήγηση του αρμόδιου κληρωτού λαϊκού ελεγκτικού σώματος.
Φυσικά θα υπάρχουν κανόνες όπου για τις υψηλότερες θέσεις αξιωματικών όπως πχ να μην επιτρέπεται η επανεκλογή κάποιου για πολλές θητείες στο ίδιο πόστο, να μην έχουν υπηρετήσει σε ανώτερους και ανώτατους βαθμούς του στρατού ή της αστυνομίας  κλπ.
Η ολική ή η μερική αλλαγή των επιπέδων – ιεραρχίας των αξιωματικών της πολιτοφυλακής θα μπορεί να γίνεται σε διαφορετικούς χρόνους όπως αναφέραμε και στις αλλαγές στα ειδικά ένοπλα σώματα (στρατού, αστυνομίας) ώστε να μη συμπίπτουν οι θητείες των αξιωματικών των διαφορετικών επιπέδων για αρκετό χρονικό διάστημα,  κλπ.

β. ΤΑ ΕΛΕΓΚΤΙΚΑ ΛΑΪΚΑ ΣΩΜΑΤΑ.
Τα ελεγκτικά λαϊκά σώματα είναι κληρωτά. Έχουν δικαίωμα και χρέος στην κλήρωση όλοι όσοι έχουν δικαίωμα στις εκλογές των αξιωματικών της πολιτοφυλακής. Είναι πολιτοφύλακες ειδικού τομέα.
Για κάθε επίπεδο διοίκησης της πολιτοφυλακής (τοπικό, περιφερειακό ή κεντρικό) κληρώνονται διαφορετικά λαϊκά ελεγκτικά όργανα. Οι κληρωτοί του κάθε επιπέδου είναι αξιωματικοί που θα έχουν ανώτερη εξουσία απ αυτή του ιδίου επιπέδου αξιωματικών της πολιτοφυλακής, όσο θα διαρκεί η θητεία τους. Πρακτικά θα μπορούν να διατάξουν , εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων τους, αξιωματικούς της πολιτοφυλακής για να συνδράμουν στο ελεγκτικό έργο τους, να ελέγχουν καταγγελίες, να ανακρίνουν, να κοινοποιούν τα πορίσματα των ελέγχων τους σε κατώτερούς ή και ανώτερους τους αξιωματικούς, να τα κοινοποιούν στις συνελεύσεις των απλών πολιτοφυλάκων, να ζητούν τη σύγκληση λαϊκού κληρωτού δικαστηρίου ( Τα μέλη του κληρωτού δικαστηρίου να είναι από μέρη της Χώρας διαφορετικά από τα μέρη εκείνων που θα δικάζονται) το οποίο θα κρίνει πράξεις ή παραλήψεις ανώτερων και ανώτατων αξιωματικών περιφερειακών και κεντρικών κλπ. (Το κληρωτό αυτό λαϊκό ελεγκτικό σώμα θα μπορεί να συνοδεύεται και από μέλη τακτικού δικαστικού σώματος για να  βοηθά  το τελευταίο μόνο στις διαδικασίες και στις επεξηγήσεις σχετικά με το τι ισχύει νομικά).
Τα ελεγκτικά σώματα θα πρέπει να θεσπίζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η διάρκεια της θητείας τους να είναι σύντομη ώστε για μια θητεία αξιωματικών της πολιτοφυλακής να μπορούν να την ελέγχουν αρκετά διαφορετικά ελεγκτικά σώματα. για να καθίστανται πρακτικά ανεξέλεγκτα, αχειραγώγητα από ολιγαρχικές μειοψηφίες.
(Για πράξεις και παραλήψεις αξιωματικών που θα αφορούν σε έκτακτα ή τακτικά γεγονότα οι διαδικασίες που θα ακολουθούνται θα είναι διαφορετικές. Μερικά πράγματα σχετικά με αυτό αναφέρουμε στο προσχέδιο «αμεσοδημοκρατικού καταστατικού»)


γ. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΞΗ
Μέχρι εδώ αναφερθήκαμε τροχιοδεικτικά σχετικά με τη δομή και με κάποιους βασικούς κανόνες λειτουργίας της πολιτοφυλακής. Στόχος όλων αυτών είναι η διασφάλιση της ένοπλης εξουσίας στο λαό. Διασφάλιση από πιθανούς επίδοξους ολιγαρχικούς πραξικοπηματίες. Για να έχουμε όμως διασφάλιση θα πρέπει να υπάρχουν μέτρα και προληπτικά και κατασταλτικά. Εκτός των πιο πάνω προληπτικών μέτρων, προληπτικά μέτρα θα είναι και η συστηματική συλλογή και επεξεργασία πληροφοριών από την πολιτοφυλακή.
Όμως η πλήρη διασφάλιση μπορεί να υπάρξει όταν ο λαός μπορεί να  διασφαλιστεί ακόμα και όταν υποθετικά πραγματοποιηθεί το χειρότερο σενάριο (ολιγαρχικό πραξικόπημα). Όταν δηλαδή σε αυτή την υποθετική κατάσταση (πραξικόπημα), ο λαός να διαθέτει εκείνη την πρακτική υλική απάντηση της αντιβίας ώστε να μπορεί να το συντρίψει.  .


Σε αυτό  το σημείο υπεισέρχεται η δύναμη του ειδικού εξοπλισμού της πολιτοφυλακής. Εδώ φυσικά στο ερώτημα αν η πολιτοφυλακή θα μπορεί να διαθέτει πρακτικά το μέγεθος του εξοπλισμού, ας πούμε του τακτικού στρατού ή κάποιου άλλου ένοπλου ειδικού σώματος θα πούμε ότι προς το παρόν φαίνεται δύσκολο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να διαμορφωθεί με διαφορετικά μέσα η ένοπλη υπεροχή της πολιτοφυλακής. Μπορεί  μια μηχανή υψηλού κυβισμού να περικλείει μεγάλη τεχνογνωσία και μεγάλη δύναμη όμως μπορεί κάποιος άνθρωπος με ελάχιστη συγκριτικά δύναμη να την απενεργοποιήσει επεμβαίνοντας στην Αχίλλειο πτέρνα της. Μπορεί πχ κάποιος να βάλει ένα χαρτάκι στο μπουζί και να την απενεργοποιήσει. ‘Ετσι πχ αν για ένα στρατιωτικό ολιγαρχικό πραξικόπημα απαιτούνται, ας πούμε τάνκ, για να καταλάβουν την πρωτεύουσα δεν σημαίνει ότι για να τους αντιμετωπίσει η λαϊκή πολιτοφυλακή θα χρειάζεται και αυτή τάνκς. Ίσως να της απαιτούνται μόνο μερικές εκατοντάδες, ελαφριά μεν ισχυρά δε, αντιαρματικά για να εξουδετερώσει τα σχέδιά τους. Το ίδιο ισχύει και για όλα τα όπλα και για όλα τα ανθρώπινα εργαλεία. (Όπως πχ μερικές εκατοντάδες αντιαεροπορικούς πυραύλους ή να έχει υπό πλήρη έλεγχο τις επικοινωνίες ή κάποιες ειδικές δυνάμεις του στρατού ή κάποια σώματα στρατού κλπ.) Απλά, για περιπτώσεις καταστολής ολιγαρχικών πραξικοπημάτων, η λαϊκή πολιτοφυλακή  θα χρειάζεται τα λίγα μεν αλλά αποτελεσματικά δε αντί όπλα και τη σωστή διάταξη στο χώρο που θα απενεργοποιούν όλα τα πιθανά όπλα των πιθανών πραξικοπηματιών. Σε όλες όμως τις περιπτώσεις η πολιτοφυλακή  θα έχει και ένα υπέρ όπλο. Θα έχει την πλειοψηφία του λαού στον αγώνα της για την διασφάλιση της εξουσίας της. Θα έχει την ταύτιση του νομοθετικού σώματος με αυτό του ένοπλου σώματος της εκτελεστικής.

Πρακτικά η ένοπλη εκτελεστική μπορεί να ανήκει αποκλειστικά στο λαό όταν θα διαμορφώνονται έτσι οι μηχανισμοί της ώστε ο έλεγχος της ηγεσίας αυτών των μηχανισμών - και κατ επέκταση όλων των επιπέδων της «ιεραρχίας»  -  να μη μπορεί να περάσει υπό των έλεγχο κάποιων λίγων. Θα πρέπει να τίθενται διαρκώς ανυπέρβλητα εμπόδια στους πιθανούς ολιγαρχικούς του εσωτερικού ή του εξωτερικού για να μη μπορούν να βάλουν χέρι στην εκτελεστική εξουσία του λαού.

Περιληπτικά μπορούμε να πούμε ότι η εκτελεστική εξουσία μπορεί να ανήκει στο λαό ΜΟΝΟ όταν ένα ένοπλο σώμα  (όπως η πολιτοφυλακή) ανήκει στο λαό (έλεγχος, διοίκηση κλπ γίνεται από το λαό και όχι από λίγους) και αυτό το ένοπλο λαϊκό σώμα μπορεί να επιβληθεί δια της δύναμής του πάνω στους άλλους ένοπλους θεσμούς (αστυνομία, στρατό κλπ).
Είναι λοιπόν πρακτικά δυνατό όλη η εκτελεστική να ανήκει πλήρως στο λαό αρκεί να προσανατολιστούμε προς αυτή την κατεύθυνση.
Εδώ κάναμε κάποιες γενικές ή περιληπτικές αναφορές. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και περισσότερες λεπτομέρειες όπου θα καθιστούσαν σαφέστερα ότι το να ανήκει η ένοπλη εκτελεστική στο λαό όχι μόνο δεν εμπίπτει στην έννοια του ακατόρθωτου αλλά δεν εμπίπτει ούτε καν στην έννοια του δύσκολου. Όμως προς το παρόν θέλουμε να δείξουμε  μόνο κάποια βασικά πράγματα, κυρίως προς εκείνους τους αμύητους που μέχρι τώρα τους φαινόταν αδιανόητο να μπορεί πρακτικά η ένοπλη εκτελεστική να λειτουργεί και να ελέγχεται από την πλειοψηφία του λαού. Έτσι ο πρώτος στόχος μας είναι να ραγίσουμε την εικόνα του ανέφικτου που έχουν περάσει στο λαό οι διάφορες δεξιές ή «αριστερές» ολιγαρχικές δυνάμεις.

Από το θέμα «η ένοπλη εκτελεστική στο λαό μπορεί να προκύψουν δύο απορίες.
α. Γιατί η εκτελεστική στο λαό. Σε αυτή όμως το απαντούμε με το ιδιαίτερο κείμενο… Ουσιαστικά χωρίς την εκτελεστική στο λαό  δεν θα μπορέσει ποτέ ο λαός να είναι στην εξουσία, δεν θα μπορέσει ποτέ να πραγματωθεί η δημοκρατία, δεν θα μπορέσει ποτέ να πραγματωθεί ο κοινοτισμός. Η αντίθετη προς αυτό άποψη είναι είτε απόλυτα ουτοπική, παιδαριώδης είτε είναι ολιγαρχική παγίδα για τους λαούς.


β. Ίσως να διαφαίνεται σε κάποιους οι οποίοι δεν έχουν εμβαθύνει αρκετά στο θέμα ότι οι προτάσεις και οι κανόνες λειτουργίας της ένοπλης εξουσίας στο λαό να είναι πολλές. Το αντίθετο όμως θα συμβαίνει αύριο σχετικά και συγκριτικά  με τη σημερινή ολιγαρχική λειτουργία αυτών των θεσμών. Σήμερα, ένα σύνολο από χιλιάδες ή και αμέτρητους κανόνες προσανατολίζουν τους ολιγαρχικούς ένοπλους μηχανισμούς, δυστυχώς, με πολύ αποτελεσματικό τρόπο ενάντια στους λαούς. Ατέλειωτοι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, ατέλειωτοι κώδικες και τεράστια φανερά και μυστικά κονδύλια στοχεύουν στη λειτουργία τους. Στην αυριανή όμως εξουσία του λαού οι κώδικες και οι κανόνες και οι γραφειοκρατίες θα είναι, συγκριτικά, ελάχιστες.
Μιλάμε λοιπόν για ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Όλες οι καθημερινές πρακτικές των κινημάτων και των αγωνιστών θα πρέπει να στοχεύουν στη δημιουργία των προϋποθέσεων για τη συντριβή του ολιγαρχικού μηχανισμού,  για την αφαίρεση της ένοπλης εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας από την ολιγαρχία και την απόδοσή της στον εργαζόμενο λαό, σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.


ΥΓ
 ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΑΛΛΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ


1) Η ιεραρχία για τον συντονισμό της συλλογικής πράξης μπορεί να είναι είτε ολιγαρχική είτε δημοκρατική. Εξαρτάται από το αν τα υποκείμενα και οι διαταγές της κορυφής  εκφράζουν, στοχεύουν και έχουν την ισχύ να επιβάλουν τη θέληση μιας μειοψηφίας ή τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού. Έτσι στη δεύτερη περίπτωση στην κορυφή πρέπει να βρίσκεται η πλειοψηφία του λαού.

2) Οι διακυβερνήσεις των κοινωνιών χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.
α. Οι κυβερνώντες έχουν τη δύναμη να διατάζουν το λαό ό,τι αποφασίζουν αυτοί οι ίδιοι. (ολιγαρχία)
β. Ο λαός έχει τη δύναμη να διατάζει – εντέλει  τους κυβερνώντες ό,τι αποφασίζει – θέλει η πλειοψηφία και η μεταξύ τους σχέση είναι σχέση ερφασίας. (εξουσία του λαού – δημοκρατία)
Στην κάθε κατηγορία μπορούν να υπάρχουν διαφορετικές μορφές διακυβέρνησης ανάλογα με κάποιες ιδιαίτερες παραμέτρους που είτε αφορούν στα μέσα ανάδειξης των κυβερνώντων είτε στη βάση της αναγνώρισης από τους κυβερνώντες κάποιων δικαιωμάτων για τους κυβερνώμενους κλπ.   Πχ στον κοινοβουλευτισμό, δια μέσου των γενικών εκλογών, ο λαός είναι αναγκασμένος να επιλέγει εκείνον που θα τον διατάζει, εκείνον που θα του καθορίζει τη ζωή όπως γουστάρει, εκείνον που θα έχει πλήρεις εκτελεστικές και νομοθετικές εξουσίες.
Στον φασισμό ή ναζισμό ο λαός δεν έχει τη δυνατότητα να επιλέγει τον κυρίαρχο της ζωής του.
Στο πρόταγμα των ολιγαρχικοποιημένων – αστικοποιημένων ηγεσιών της  « επαναστατικής αριστεράς» και ντε φάκτο αντικοινοτιστικής,  τα «εργατικά» συμβούλια εκλέγονται μεν με γενικές εκλογές (όπως στον κοινοβουλευτισμό) αλλά το ανώτερο «εργατικό» συμβούλιο θα μπορεί να διατάζει το λαό ό,τι αποφασίζει αφού θα έχει πλήρεις εκτελεστικές και νομοθετικές εξουσίες. Προσπαθούν όμως οι ηγεσίες αυτές να δείξουν ότι διαφοροποιούνται από τον καθεστωτικό αστικό ολιγαρχισμό του κοινοβουλευτισμού, χρησιμοποιώντας την ίδια τακτική της πλήρους διαστρέβλωσης της ουσίας πολλών εννοιών. Πχ ονομάζουν εκπροσώπους του λαού τους εκλεγμένους «εργατικούς» συμβούλους. Όμως ο εκπρόσωπος δεν μπορεί ποτέ να διατάζει τον εντολέα του. Επομένως οι εκλεγμένοι «εργατικοί» σύμβουλοι δεν είναι εκπρόσωποί του. Ταυτίζουν επίσης τις γενικές εκλογές με την εξουσία του λαού – δημοκρατία, αποκρύπτοντας ότι οι εκλογές μπορεί να είναι είτε ολιγαρχικού είτε δημοκρατικού τύπου. Αποκρύπτουν δηλαδή ότι όταν ο λαός εκλέγει αυτούς που θα έχουν τα όπλα και θα τον διατάζουν ό,τι αποφασίζουν, οι εκλογές είναι ολιγαρχικού τύπου και  έτσι ο λαός είναι έρμαιο των εκλεγμένων του. Και ότι αν είναι έρμαιο των εκλεγμένων του σημαίνει ότι ο ίδιος δεν έχει καμιά εξουσία και επομένως το σύστημα αυτό  που μας παρουσιάζουν («εργατική δημοκρατία») δεν έχει καμιά σχέση με τη δημοκρατία όπως καμιά σχέση  με την εξουσία του λαού δεν έχει φυσικά ούτε και ο κοινοβουλευτισμός που βασίζεται στις γενικές εκλογές. Ταυτόχρονα μας αποκρύπτουν το ότι δημοκρατικές εκλογές είναι οι εκλογές κατά τις οποίες ο λαός εκλέγει αυτούς που θα έχει τη δύναμη να εντέλει –διατάζει, αυτούς που θα είναι εκτελεστικά όργανα των δικών του αποφάσεων (με σχέση εργασίας).
Επίσης για να μπορέσουν να ονομάσουν το ολιγαρχικό σύστημά τους σε δημοκρατία  δηλαδή  εξουσία του λαού κάνουν ένα τεράστιο ιδεολογικό συμβιβασμό με την αστική ολιγαρχία, δίνοντάς της ένα πελώριο δώρο. Ονομάζουν τον κοινοβουλευτισμό αστική δημοκρατία αντί να τον ονομάζουν κοινοβουλευτική ή αστική ολιγαρχία για να μπορέσουν κατόπιν να ονομάσουν εργατική δημοκρατία το δικό τους ολιγαρχικό και αντικοινοτιστικό σύστημα των συμβουλίων το οποίο έχει κοινή βάση με τον κοινοβουλευτισμό τις ολιγαρχικού τύπου γενικές εκλογές. (Σημειολογικά, όποιος αποκαλεί τον κοινοβουλευτισμό αστική δημοκρατία είναι αντικοινοτιστής είτε άθελά του είτε συνειδητά.)
Και ενώ και ο κοινοβουλευτισμός και τα «εργατικά» συμβούλια έχουν την ίδια ολιγαρχική και αντικοινοτιστική ουσία, προσπαθούν να διαχωριστούν ιδεολογικά δια μέσου της πολιτικάντικης και απόλυτα ψεύτικης πρότασης για θεσμό όπου θα επιτρέπει την ανάκληση των εκπροσώπων – συμβούλων από το λαό ανά πάσα στιγμή. Είναι μια πρόταση άτοπη και εντελώς ψεύτικη γιατί εκτός του ότι δεν επαληθεύθηκε ιστορικά ούτε μία φορά μέσα σε 80 χρόνια, είναι και πρακτικά εντελώς αδύνατη. Δηλαδή δεν επαληθεύτηκε πουθενά στις τόσες Χώρες των «εργατικών» συμβουλίων ο λαός να ανακαλεί με την ψήφο του κάποιο μέλος από το ανώτερο πχ «εργατικό» συμβούλιο. Ανακλήσεις έγιναν  μόνο με απόφαση των μελών του ίδιου μικρού ολιγαρχικού οργάνου στο οποίο συμμετείχαν αλλά όχι από το λαό. Και δεν επαληθεύτηκε γιατί ήταν απόλυτα αδύνατο. Και αυτό γιατί από τη στιγμή που το ανώτερο συμβούλιο κατέχει όλη την ένοπλη εκτελεστική (και τη νομοθετική) εξουσία, είναι αδύνατη η όποια ανάκληση. Η ανάκληση είναι πράξη επιβολής, εξαναγκασμού. Κανένας που έχει συμφέρον δεν παραιτείται από μια θέση από μόνος του  ή με παρακάλια αν δεν εξαναγκαστεί. Όμως ο λαός δεν μπορεί να  εξαναγκάσει – διατάξει τους εκλεγμένους του όταν οι τελευταίοι κατέχουν πλήρως την ένοπλη εκτελεστική. Είναι σαν να λέμε ότι ένα άοπλο θύμα ενός ένοπλου ληστή μπορεί να επιβάλει τη θέλησή του στον ληστή και να τον εξαναγκάσει να παραιτηθεί της ληστείας ή να τον ανακαλέσει στην τάξη!!!!! Και όλα αυτά τα ισχυρίζονται παρ ότι το πρόταγμά τους δεν έχει απολύτως καμιά σχέση με το κοινοτιστικό πρόταγμα του Μαρξ το οποίο επικαλούνται. Εθελοτυφλούν για να παρουσιάσουν το αντιδημοκρατικό, αντιλαΊκό, αντικοινοτιστικό, αριστοκρατικό πρόταγμα των εργατικών συμβουλίων σαν πρόταγμα του Μαρξ ενώ αυτό είναι εντελώς διαμετρικά αντίθετο από τις αντιλήψεις του Μάρξ επί του θέματος. Μελετούν τα βιβλία μόνο κατά το πώς συμφέρει τα ιδιοτελή κίνητρά τους.
(Εδώ πάνε να πείσουνε τους οπαδούς τους ότι τα διαμετρικά αντίθετα προτάγματα του Μαρξ και του Λένιν -κομμούνα και εργατικά συμβούλια αντίστοιχα-  είναι το ίδιο και το αυτό πράγμα. Από αυτό και μόνο θα μπορούσε να καταλάβει κανείς τα βαθειά  ατομικιστικά ψυχολογικά κίνητρά τους)

Η μεγάλη ήττα ΟΛΩΝ των κινημάτων του προηγούμενο αιώνα για κατάκτηση της δημοκρατίας έχει τις ρίζες της στις αντικοινοτιστικές αντιλήψεις που επικράτησαν δυστυχώς κατά την Οκτωβριανή επανάσταση. ( Με τη νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης δεν κατακτήθηκε από το λαό ούτε η ένοπλη εκτελεστική ούτε και η νομοθετική.) Ετούτες οι αντιλήψεις ήθελαν η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία να μην είναι στα χέρια του λαού αλλά στα χέρια των ελαχίστων των «εργατικών» συμβουλίων (που ουσιαστικά ήταν και ηγετικά μέλη ενός κόμματος). Αυτή είναι η κεντρική και καθοριστική αιτία της απόλυτης αποτυχίας. Δεν πέρασε ποτέ στα χέρια του λαού η εκτελεστική (πρωτίστως) και ταυτόχρονα και η νομοθετική. Τούτες όμως οι αντιλήψεις καλλιεργήθηκαν σε αντιμαρξική – αντικοινοτιστική κατεύθυνση πριν την Οκτωβριανή επανάσταση με τις Μπλανκιστικές αντιλήψεις όπως οι σχετικά με το «κόμμα νέου (ολιγαρχικού) τύπου» κοκ.
Αντιλήψεις  που οδήγησαν τελικά σε ολιγαρχικά αντικοινοτιστικά καθεστώτα της ΣΕ, Ρουμανίας, Καμπότζης, Κίνας, Β. Κορέας κλπ και την σχεδόν συντριβή των κοινωνικών απελευθερωτικών κινημάτων μέχρι σήμερα.
Σήμερα τις ίδιες αντιλήψεις τις προωθούν κάποιοι ηγέτες της δήθεν επαναστατικής αριστεράς για να κάνουν βασικά ατομική ψυχοθεραπεία.. Νομίζουν ότι η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί έστω και ως φάρσα. Η ατομική στάση τους στο κίνημα δεν είναι προϊόν κάποιας κοινοτιστικής ιδεολογίας αλλά προϊόν ιδιοτελούς ψυχολογικής ανάγκης για απόκτηση κάποιας ατομικής εξουσίας. Η ψυχολογική ανάγκη αυτών των ηγετών κάνει μπάμ και από μακριά και από κοντά. Στις συζητήσεις τους, όπως όλοι μας έχουμε παρατηρήσει, δεν αναζητούν πχ από κοινού το σωστό αλλά προσπαθούν να επιδείξουν στο συνομιλητή τους ότι έχουν διαβάσει πολλά, ότι είναι βαθιοί γνώστες των κλασσικών θεωρητικών, ότι είναι κάτοχοι των γνώσεων κάποιου δικού τους «σοσιαλισμού» που τον βαπτίζουν επιστημονικό και με διάφορες αληθοφάνειες, με αερόλογους βερμπαλισμούς, με καιροσκοπισμούς και με μια ανούσια ξύλινη και ακαταλαβίστικη γλώσσα,  προσπαθούν να εντυπωσιάσουν και να καθηλώσουν το συνομιλητή τους για να πρωταγωνιστούν, να αναδειχτούν, να επιβληθούν στα μέλη των οργανώσεών τους και έτσι να μπορέσουν τελικά να  εξουσιάζουν. Και νομίζουν βλακωδώς ότι με αυτή την τακτική τους και τις πραγματικές ιδιοτελείς προθέσεις τους δεν τους παίρνει κανείς χαμπάρι.
Δυστυχώς αυτοί οι λίγοι ηγέτες είναι μια από τις μεγάλες τροχοπέδες του σημερινού κινήματος για την κατάκτηση της δημοκρατίας από τους λαούς. Δυστυχώς παραπλανούν κάποιο σημαντικό σύνολο απλών καλοπροαίρετων αγωνιστών.
Δίχως την εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία στο λαό δεν μπορεί να υπάρξει κανένας κοινοτισμός στο οικονομικό επίπεδο. Η απελευθέρωση των εργατών ή θα είναι έργο δικό τους ή δεν πρόκειται ποτέ να γίνει. Πατερναλισμός και κοινοτισμός είναι δύο έννοιες αλληλοαποκλειόμενες. Τα όποια συγκεκριμένα μέτρα προς κοινοτιστική κατεύθυνση θα πρέπει να είναι ελεύθερη και συνειδητή απόφαση- επιλογή του λαού και όχι πράξεις επιβολής κάποιων «πεφωτισμένων» κομπλεξικών ολιγαρχικών εξουσιαστικών συνειδήσεων. Θα είναι συνειδητή επιλογή αυτών από διαφορετικές και ισότιμα προβαλλόμενες προτάσεις. Και για να γίνεται αυτό απαιτείται η κατάκτηση της δημοκρατίας σε πολιτικό επίπεδο.

Οι απλοί αγωνιστές  θα πρέπει να προβληματιστούν και να επαναστατήσουν. Να εγκαταλείψουν το αντιδημοκρατικό και αντικοινοτιστικό πρόταγμα αυτών των ηγετών (που το προωθούν με τη μάσκα του κοινοτιστή και με ένα τζούφιο και απόλυτα ψεύτικο  «εργατοδημοκρατικό» «κοινοτιστικό» βερμπαλισμό) και να ενταχθούν στον αγώνα για τη συντριβή του ολιγαρχισμού, σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, με σκοπό την κατάκτηση της δημοκρατίας.
Ο σκοπός - σύνθημα των κινημάτων του 21ου αιώνα πρέπει να είναι το « ΟΛΗ Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ (στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της)» και να απορριφθούν πλήρως όλα τα ολιγαρχικά προτάγματα είτε αυτά είναι φασιστικά είτε κοινοβουλευτικά είτε είναι τα απορριφθέντα πλήρως από την ιστορία «εργατοσυμβουλιακά».

3) Τα οικονομικά συστήματα αλλάζουν ανάλογα (α) με την ανάπτυξη των μέσων παραγωγής (τεχνολογία στην παραγωγή) και (β) με την ποιότητα του πολιτικού συστήματος (εποικοδόμημα) της κοινωνίας που συντρέχει την διαχείριση - χρήση των μέσων παραγωγής.
Από αυτή την άποψη δεν θα μπορούσε ποτέ η Αθηναϊκή δημοκρατία να κατακτήσει  κοινοτιστικό οικονομικό  σύστημα αφού η ιστορική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της εποχής της δεν το επέτρεπε αντικειμενικά. Παρά ταύτα και παρά τα όποια αρνητικά αυτής της κοινωνίας (παρατηρούμενα από τη σημερινή οπτική γωνία), είναι η ασύγκριτα ανώτερη κοινωνία (πολιτισμός, επιστήμη, ευμάρεια κλπ) που πραγματοποιήθηκε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και πραγματοποιήθηκε κυρίως λόγω του πολιτικού συστήματός της. Με το σημερινό όμως επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, η εφαρμογή των θεσμών  ( της Αθηναϊκής δημοκρατίας) που πραγματώνουν το «όλη η εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία στο λαό» οδηγούν ΣΧΕΔΟΝ νομοτελειακά στην κατάκτηση και του κοινοτιστικού οικονομικού συστήματος. Η κατάκτηση αυτών των πολιτικών στόχων είναι το ΜΟΝΟ μέσον που μπορεί να οδηγήσει τελικά σε ένα τέτοιο οικονομικό σύστημα.
Τα κοινωνικά επαναστατικά κινήματα ή θέτουν για σκοπό το «ΌΛΗ Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΊΑ ΣΤΟ ΛΑΟ» για να οδηγηθούν λαοί αργά ή γρήγορα στην απελευθέρωσή τους ή η απελευθέρωσή τους δεν πρόκειται να επέλθει ΠΟΤΕ.


4) Για τη λέξη της πολιτοφυλακής.
Προσοχή. Επειδή είναι μια θετική λέξη, αργά η γρήγορα θα προσπαθήσουν να την ιδιοποιηθούν οι ολιγαρχικοί κάθε είδους.
Ναζιστές, κοινοβουλευτικοί κλπ, για να παγιδέψουν τους λαούς,  θα λένε ότι και αυτοί είναι υπέρ του θεσμού της πολιτοφυλακής. Όμως δεν θα διαχωρίζουν ότι η πολιτοφυλακή μπορεί να είναι είτε ολιγαρχική είτε δημοκρατική. Θα είναι βέβαια υπέρ μιας πολιτοφυλακής όπου η λειτουργία της θα εξαρτάται από μια μειοψηφία.  Επίσης για να δείξουν ότι είναι λαϊκή πολιτοφυλακή και όχι ολιγαρχική θα λένε ότι αυτή θα πλαισιώνεται από παιδιά του λαού, από εργάτες, αγρότες, εργαζόμενους κλπ. Φυσικά όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να την καθιστά λαϊκή – δημοκρατική. Και σήμερα όλοι οι ολιγαρχικοί στρατοί και στο παρελθόν όλοι οι φασιστικοί, πλαισιώνονταν από παιδιά του λαού
Η δημοκρατική πολιτοφυλακή διαχωρίζεται από την ολιγαρχική στο ότι όλη η λειτουργία της καθορίζεται πλήρως από τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού και όχι από μια μικρή μειοψηφία αξιωματικών ή πολιτικών.
5)Από τώρα χτίζεται η εκτελεστική στα χέρια του λαού.
Κάποιοι στριμωγμένοι ολιγαρχικοί «επαναστάτες» θα πούνε:
«Δεν μας χρειάζεται από τα σήμερα ένα σχέδιο με στόχο την εκτελεστική στο λαό. Ας επαναστατήσει πρώτα ο λαός, ας αφαιρέσει την εκτελεστικοί από τους ολιγάρχες και μετά βλέπουμε.»

1. Όμως η υιοθέτηση αυτής της αντίληψης από τους λαούς ήταν το μέγιστο λάθος όλων των μέχρι τώρα επαναστάσεων εδώ και 25 αιώνες. Πριν την κάθε επανάσταση και κατά τη διάρκειά της, οι επαναστατικές οργανώσεις ή οι επαναστατικοί στρατοί ήταν ολιγαρχικά δομημένοι και διαπαιδαγωγημένοι. Έτσι με τη νίκη της κάθε επανάστασης ο στρατός των νικητών επαναστατών ήταν ολιγαρχικά δομημένος και κινούμενος. Αποτέλεσμα αυτού ήταν οι λίγοι οι οποίοι έλεγχαν την νέα ένοπλη εκτελεστική εξουσία να μετατρέπονται πάντα σε νέους κυβερνώντες ολιγάρχες και οι λαοί για να απελευθερωθούν από αυτούς θα έπρεπε πάλι να επαναστατήσουν κοκ. Ο μύθος της Λερναίας Ύδρας. Οι λαοί της έκοβαν ένα κεφάλι αλλά αυτό αμέσως μετά ξανά φύτρωνε. Αν προεπαναστατικά η δομή, η διαπαιδαγώγηση και η λειτουργία των κινημάτων ή των λαϊκών οργανώσεων δεν είναι δημοκρατική τότε η όποια νίκη επί των ενεστωτικών ολιγαρχών, θα είναι μια Πύρρειος νίκη ή άνθρακας ο θησαυρός. Αν λειτουργούν ολιγαρχικά τότε οι επικεφαλείς ολιγαρχικοί στο σήμερα θα εξουσιάζουν αύριο το λαό.
2. Σχετικά με το αντιδραστικό «βλέποντας και κάνοντας». Κανείς λογικός άνθρωπος δεν θέλει να βγει από το σπίτι χωρίς να έχει προσδιορίσει το που να πάει  και το γιατί. Κανείς λογικός δεν λέει θα βγω στην αυλή και μετά θα δω που θα πάω και αφού πάω εκεί θα ξαναδώ που θα πάω. Στην όποια ανθρώπινη πράξη προσδιορίζεται πρώτα ο σκοπός και κάποια βασικά πλαίσιά του. Χωρίς αυτό τον προσδιορισμό δεν υπάρχει ανθρώπινη πράξη. Κατόπιν και επειδή δεν μπορεί να είναι γνώστης όλων των υλικών λεπτομερειών προχωρά βλέποντας και κάνοντας τα πάντα για να προσαρμοστούν στα προκαθορισμένα από αυτόν πλαίσια. Το βλέποντας και κάνοντας έχει νόημα μόνο «βλέποντας και κάνοντας εντός ενός προκαθορισμένου σκοπού και των πλαισίων του.»
Οι ολιγαρχικοί λοιπόν λέγοντας τα πιο πάνω, θέλουν να εμποδίσουν τους λαούς ο να  βάλουν το σκοπό «όλη η εκτελεστική στο λαό μαζί με τα πλαίσιά της» για να μπορέσουν μετά τη νίκη της επανάστασης να βρουν ανέτοιμο το λαό και έτσι να μπορέσουν να τον εξουσιάσουν.


ΥΓ
Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΠΛΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΥΓ
Όπως όλοι γνωρίζουμε,  ολιγαρχική προπαγάνδα  κάνει τα πάντα για να αποτρέψει την κοινωνική συνείδηση από το να υιοθετήσει εκείνα τα μέσα και τους στόχους που θα οδηγήσουν τους λαούς στην απελευθέρωσή τους. Κάνει τα πάντα. Όμως στο βάθος ό,τι και να  πει,  στον πόλεμο της προπαγάνδας της,  είναι εντελώς ανυπόστατο.

Τώρα, ειδικά στον τομέα της διεκδίκησης από το λαό της ένοπλης εκτελεστικής (όπου μόνο η υλοποίηση αυτού του στόχου θα επιφέρει τον ιστορικό θάνατο της ολιγαρχίας), καταφεύγει  πάντα στο ίδιο μονότονο και άνευ παραμικρής υπόστασης επιχείρημα για να εκφοβίσει  και να απομακρύνει όλους εκείνους που προσεγγίζουν τον μοναδικό απελευθερωτικό δρόμο.

Αυτό το εκφοβιστικό επιχείρημά  λέει:
 

« Με την ένοπλη εκτελεστική εξουσία στο λαό, με τον ένοπλο λαό  ή  αν  ο κάθε πολίτης είναι ένοπλος, τότε η κοινωνία θα γίνει σίγουρα μπάχαλο και θα επικρατήσει ο νόμος της ζούγκλας»

Κατ αρχή να πούμε ότι σε δύο ιστορικές περιπτώσεις όπου η ένοπλη εκτελεστική εξουσία πέρασε στα χέρια του λαού και είχαν σκοπό την αυτοθέσμιση και την αυτονομία του λαού , όχι μόνο δεν επικράτησε ο νόμος της ζούγκλας ή το μπάχαλο αλλά αντίθετα,  ετούτες  οι κοινωνίες  είχαν το μικρότερο ποσοστό κοινής εγκληματικότητας.
Αυτές οι δύο κοινωνίες ήταν η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία και η παρισινή κομμούνα του 1871.

α.
Στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία  (η οποία διήρκεσε 140 χρόνια) όχι μόνο δεν  καταγράφεται κανένας νόμος ζούγκλας αλλά αντίθετα επικρατούσε τέτοια (εσωτερικά) κοινωνική ειρήνη  η οποία  λειτουργούσε σαν βάση – προϋπόθεση και έδινε τη δυνατότητα στην ανάπτυξη μεγάλης ευμάρειας και υψηλότατου επιπέδου παιδείας και πολιτισμού.

β. Στην παρισινή κομμούνα του 1871 (η οποία διήρκεσε μόνο δύο μήνες και  13 μέρες) επικρατούσε η σχεδόν απόλυτη τάξη.
Ο Μαρξ στο βιβλίο του για την παρισινή κομμούνα γράφει σχετικά:
« Για πρώτη φορά από τις μέρες του Φλεβάρη του 1848 οι δρόμοι του Παρισιού ήτανε πάλι πραγματικά ασφαλείς και αυτό χωρίς κανενός είδους αστυνομία.  Δεν  ακούμε πια –είπε ένα μέλος της κομμούνας-  για φόνους, ληστείες και επιθέσεις σε πρόσωπα……κλπ.»

ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΟΜΩΣ ΛΟΓΟΥΣ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ  ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ Η ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΔΥΝΑΤΗ ΚΟΙΝΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ; (και γιατί στις μελλοντικές κοινωνίες όπου όλη η ένοπλη εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία θα ανήκει στο λαό θα επικρατεί η μέγιστη εσωτερική κοινωνική ειρήνη, πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που μπορεί να επικρατήσει σε οποιαδήποτε ολιγαρχική κοινωνία;)

1. Κατ αρχή μιλάμε για ένοπλο συλλογικά ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ λαό και όχι για ένοπλο ΑΝΟΡΓΑΝΩΤΟ συλλογικά λαό. (για ατομικό και συλλογικά ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ αλληλοέλεγχο)

2. Σε κάθε κοινωνία, το ποσοστό εκείνων που διαπράττει κοινά εγκλήματα είναι μικρό συγκριτικά με το σύνολο του πληθυσμού μιας Χώρας. Η μεγάλη πλειοψηφία του λαού απέχει από φόνους, ληστείες κλπ

3. Στα ολιγαρχικά καθεστώτα την εξουσία για την πάταξη του κοινού εγκλήματος την έχει ένα μικρό οργανωμένο σώμα το οποίο είναι συνήθως μικρότερο του 1% του λαού.

4. Στη δημοκρατία, η μεγάλη πλειοψηφία  του λαού συμμετέχει έστω και βοηθητικά στον έλεγχο και την επιβολή της θέλησης της πλειοψηφίας (νόμων).

5. Είναι διαφορετικό πράγμα, διαφορετικό το κίνητρο, για τον κάθε άνθρωπο, να επαγρυπνεί  για να εφαρμόζεται (γενικά για όλους τους κοινωνικούς κανόνες) η θέληση μιας μειοψηφίας και πολύ διαφορετικό το κίνητρο για να επαγρυπνεί για την εφαρμογή της δικής του θέλησης.

Αυτοί είναι οι βασικοί και κύριοι  παράγοντες όπου στις κοινωνίες με την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία στο λαό και σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες όπως τις ανάπτυξης της παιδείας για τη συλλογικότητα κλπ, επέφεραν  τη μέγιστη δυνατή πάταξη του κοινού εγκλήματος και το είχαν περιορίσει σε μηδαμινά συγκριτικά επίπεδα. 
Αυτοί οι ίδιοι παράγοντες θα επιδράσουν με τον ίδιο τρόπο και θα επιφέρουν τα ίδια και καλύτερα αποτελέσματα στις μελλοντικές κοινωνίες όπου οι λαοί θα κατέχουν ΟΛΗ την εξουσία. Η ολιγαρχική προπαγάνδα ας …κουρεύεται.


  ΥΓ 2
Αν πάρουμε για παράδειγμα έναν οποιοδήποτε οργανωμένο ολιγαρχικό στρατό. Εκεί οι ένοπλοι είναι χιλιάδες.
Γιατί ο ένας στρατιώτης δεν αρχίζει να σκοτώνει τον άλλο; (Και σήμερα υπάρχει "πολιτοφυλακή" στον Έβρο αλλά δεν ακούστηκε καμιά δολοφονία).Έτσι και στην περίπτωση όπου όλη η ένοπλη εκτελεστική θα ανήκει στο λαό, ο κάθε πολίτης (από έως μια μεγαλύτερη ηλικία -πχ από 20 έως 60) θα είναι στρατιώτης με τη διαφορά ότι θα έχει πολύ λιγότερες υποχρεώσεις και επιβαρύνσεις σε σχέση με τον κανονικό στρατιώτη.

Και σήμερα, ειδικά στα χωριά, κάθε σπίτι έχει περισσότερο του ενός όπλα. (παράνομα τα περισσότερα) Είναι σχεδόν όλοι ανοργάνωτα οπλισμένοι και δεν υπόκεινται σε ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΓΧΟ. Παρά ταύτα  δεν σκοτώνει καθημερινά ο ένας τον άλλο. Για ποιούς λόγους ο καθένας δεν σκοτώνει τον άλλο σήμερα; Έ!!! για τους ίδιους λόγους και επί πλέον για τους λόγους του ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ένοπλου θα έχουμε μείωση και όχι αύξηση της εγκληματικότητας. (Οραγνωμένος ένοπλος σημαίνει, εκτός των άλλων,  έλεγχος όπλων και πυρομαχικών. Σήμερα είναι επιστημονικά δυνατόν να γνωρίζουμε από ποιό όπλο βγαίνει η κάθε σφαίρα.....κοκ και αυτό από μόνο του θα καθιστά δυσκολότερη την τέλεση εγκλημάτων.)
Εκτός αυτού αν ένας θέλει και σήμερα να δολοφονήσει κάποιον, έχει χίλιες δυό δυνατότητας να το κάνει και χωρίς να φέρει όπλα.



ΥΓ 3.

Φυσικά, μετά τη νίκη της λαϊκής επανάστασης η πλειοψηφία του λαού θα αποφασίσει για τους όρους και τις προδιαγραφές που θα πρέπει να έχουν οι πολίτες για να μπορούν να φέρουν όπλα.

α. Πιθανόν να αποκλειστούν εκείνοι που δεν δύνανται να φέρουν όπλα για λόγους υγείας ψυχικής ή σωματικής.

β. Για λόγους προάσπισης της δημοκρατίας  από τους ντόπιους και ξένους εχθρούς της, να αποκλειστούν όλοι εκείνοι που κατά την περίοδο της επανάστασης εναντιώθηκαν έμπρακτα στην επανάσταση και υπάρχει κίνδυνος να συνεχίζουν να εναντιώνονται σε αυτή κοκ..

γ.

Δυστυχώς η ολιγαρχική προπαγάνδα είναι ικανή και μπορεί να ελέγχει τη σκέψη και των αγωνιστών παρότι τα επιχειρήματά της δεν στέκουν λογικά. Έτσι αφοπλίζει, πρώτα νοητικά, το κίνημα.

δ. Για την πάταξη του εγκλήματος θα είναι επιφορτισμένο το ειδικό σώμα της αστυνομίας (όπως προείπαμε). Ο ένοπλος λαός (πολιτοφυλακή) θα έχει κύριο σκοπό να ελέγχει αυτά τα ειδικά σώματα.



Ευστ. Κουμαριάς