bezedakos

bezedakos

11 Δεκεμβρίου 2017

ΜΕ ΤΗΝ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ, ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΔΕΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ.



ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΙΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΜΑΣΤΑΣΗ;
ΣΤΟΥ ΚΟΥΦΟΥ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΟΣΟ ΘΕΛΕΙΣ ΒΡΟΝΤΑ
.

ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΑ
Με την επέτειο  των 100 χρόνων από την Οκτωβριανή επανάσταση,  όλα τα υποκείμενα, ατομικά και συλλογικά,  με αναφορά σε μια μελλοντική κομμουνιστική κοινωνία, εξέφρασαν τις απόψεις τους. Πολύ μελάνι χύθηκε. Πολλά βιβλία και άρθρα γράφτηκαν.

Κρίνοντας όμως τις περισσότερες αναλύσεις,  μπορούμε να πιθανολογήσουμε ότι η μελέτη και οι αναφορές, από αρκετούς, για την Οκτωβριανή επανάσταση δεν στοχεύει πρωτίστως στο να βγουν τα σωστά συμπεράσματα και στη βάση αυτών να διαμορφωθεί το ιστορικά αναγκαίο πρόταγμα, το κομμουνιστικό πρόταγμα του 21ου αιώνα αλλά ΑΝΤΙΘΕΤΑ  η μελέτη και οι αναφορές τους γίνονται με σκοπό την εξεύρεση δικαιολογιών ή ανύπαρκτων λογικών στοιχείων για να ΣΤΗΡΙΞΟΥΝ  παλιά ή ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΜΕΝΑ λενινιστικά προτάγμα τα οποία η ιστορία έχει πετάξει για πάντα στα σκουπίδια της.

Δυστυχώς ο δρόμος είναι πολύ μακρύς και δύσκολος για τη συντριβή του καπιταλισμού (ιδιωτικού και κρατικού)

Πιο συγκεκριμένα, οι κύριες αναφορές  περιελάμβαναν  τα εξής θέματα:

α. Σε τι αποσκοπούσε η Οκτωβριανή επανάσταση και ποιά ήταν τα διάφορα κατακτηθέντα δικαιώματα από το λαό;
β. Γιατί αυτή η επανάσταση οδηγήθηκε σε αποτυχία; (Εδώ είχαμε λιγότερες  αναλύσεις)
( Απουσιάζουν εντελώς αναλύσεις σχετικά με το γιατί κατέρρευσαν και ΟΛΑ τα άλλα καθεστώτα των άλλων χωρών που ακολούθησαν το μοντέλο της ΣΕ!!!)

ΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΙΝΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ;


Στο β. θέμα
υπάρχουν πολλές διαφορετικές αλλά και κοινές εκτιμήσεις.
Τι έφταιξε και είχαμε τελικά επιστροφή στον ιδιωτικό καπιταλισμό;
Οι  ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ εκτιμήσεις κάνουν διαχωρισμό ιστορικών περιόδων ανάλογα με το πιο πρόσωπο είχε την ανώτερη εξουσία.
Για κάποιους έφταιξε ο Γκορμπατσόφ  που το γύρισε στον καπιταλισμό, για άλλους ο έφταιξε Χρουστσόφ που έκανε την αποσταλινοποίηση και για μερικούς έφταιξε ο Στάλιν που ξέφυγε από τις Λενινικές αρχές.
Γίνεται επίσης κριτική σε συγκεκριμένες οικονομικές, κομματικές  και κοινωνικές «πολιτικές» που εφάρμοσαν ή όχι οι διάφοροι ηγέτες της ΣΕ  (πχ ΝΕΠ) ή γίνεται κριτική για το φαινόμενο της ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ που παρουσιάστηκε σε κάποια φάση ή ότι σε μεγάλο βαθμό έφταιξαν οι μεγάλες αντικειμενικέ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ κοκ.

Στο α. θέμα
οι περισσότερες απόψεις έλεγαν ουσιαστικά το ίδιο.
 Η επανάσταση αποσκοπούσε στην κατάκτηση της εξουσίας από την ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ  και το ΛΑΟ με απώτερο σκοπό το χτίσιμο του σοσιαλισμού και τελικά στο χτίσιμο της ανώτερης μορφής κομμουνισμού.

 Η ΚΟΙΝΗ
  και η πιο σημαντική εκτίμηση ήταν ότι όλα έβαιναν  ΚΑΛΑ ή ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΑΛΑ ή ΚΑΛΟΥΤΣΙΚΑ μέχρι το θάνατο του Λένιν (1924) και ότι την περίοδο αυτή οι εργαζόμενοι κατέκτησαν πολλά δικαιώματα.
 Από το «κάδρο» της κριτικής λείπει ουσιαστικά αυτή η πρώτη περίοδος. Λείπει το σχέδιο – πρόταγμα και η αντικοινοτηστική «πολιτική» του Λένιν. Και αν μερικά πράγματα αυτής της περιόδου αναφέρονται από μερικούς σαν στραβά, δικαιολογούνται τάχιστα και σκεπάζονται με την επίκληση των ΔΥΣΚΟΛΙΩΝ της επανάστασης.

ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Η ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ:
ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 17 Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΚΑΤΕΚΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ;

ΚΟΙΝΗ(σχεδόν) είναι η άποψη των αναλύσεων αυτών είναι ότι μετά την επανάσταση Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΚΑΤΕΚΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
!!!

ΟΜΩΣ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΗΤΑΝ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ.

Αν μιλήσουμε με το ουσιαστικό περιεχόμενο των εννοιών της  ΕΞΟΥΣΙΑΣ, των ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, των ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ και του ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ, τότε αυτό που πραγματώθηκε με την επανάσταση του 17 (από την πρώτη στιγμή) δεν είχε καμιά απολύτως σχέση με την ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ και ΤΟΥ ΛΑΟΥ.
 Ήταν κάτι το διαμετρικά αντίθετο από εκείνο που πραγματώθηκε από την παρισινή κομμούνα το 1871, κάτι το αντίθετο από το πρόταγμα του Μαρξ
.

ΕΞΟΥΣΙΑ είναι η δύναμη ενός υποκειμένου με την οποία μπορεί να επιβάλλει τη θέλησή του πάνω σε άλλα υποκείμενα με διαφορετικές θελήσεις.

Τη μεγαλύτερη ΔΥΝΑΜΗ – ΕΞΟΥΣΙΑ μέσα σε μια ανθρώπινη κοινωνία, την έχει εκείνο το υποκείμενο που κατέχει, ελέγχει, ορίζει το μηχανισμό της ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ. Τα δε υποκείμενα που δεν την κατέχουν είναι υποτακτικά, υπήκοοι του πρώτου.

Αν αυτή την εξουσία την κατείχε ο ΑΥΤΕΝΕΡΓΟΣ ΕΝΟΠΛΟΣ ΛΑΟΣ (όπως λέει ο Ένγκελς) τότε την εξουσία την είχε στα χέρια του ο λαός.
Αν ετούτη την εξουσία την είχε στα χέρια της μια μικρή μειοψηφία, αν την είχε το κόμμα των μπολσεβίκων και ιδιαίτερα η ηγεσία τους, (ή τα μειοψηφικά εργατικά συμβούλια – σοβιέτ) τότε ο λαός και η εργατική τάξη ήταν υποτακτικοί αυτών και φυσικά δεν είχαν καμιά εξουσία. (Και από τα στοιχεία που υπάρχουν, έτσι ήταν.)

Για να το προσδιορίσουμε καλύτερα αυτό, θα πρέπει να απαντήσουμε στις  ερωτήσεις:
«Σε ποιο υποκείμενο υπάκουε ο νέος ΕΝΟΠΛΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ και πως ήταν ο μηχανισμός ενεργοποίησής του;
Υπάκουε στο λαό, κινητοποιούνταν σύμφωνα με τη θέληση της πλειοψηφίας ή μιας μειοψηφίας; Ενεργοποιούνταν υπό τη δύναμη του αυτενεργού ένοπλου λαού ή από τη δύναμη μιας μειοψηφίας (κόμματος); Μέσα από ποιους θεσμούς ή διαδικασίες κινητοποιούνταν αν ήταν στα χέρια του λαού; (Και για την νομοθετική η ερώτηση είναι: Ποιος  - έστω και ένας - νόμος αποφασίστηκε από την πλειοψηφία και επιβλήθηκε από αυτήν;» Απάντηση: ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ)

Κανείς δεν υπέδειξε, κανείς δεν έχει αναφέρει μέχρι σήμερα θεσμούς ή μηχανισμούς δια μέσου των οποίων ο λαός κατείχε και ασκούσε την ένοπλη εκτελεστική
.Πουθενά δεν φαίνεται να υπάρχει ΑΥΤΕΝΕΡΓΟΣ ΕΝΟΠΛΟΣ ΛΑΟΣ.

Επομένως θα αρκούσε μόνο αυτό για να επιβεβαιώσει την άποψη ότι ο λαός και η εργατική τάξη δεν κατέκτησε τότε την εξουσία ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
.
Η μη κατοχή της ένοπλης εκτελεστικής από ένα υποκείμενο σημαίνει αυτόματα μη κατοχή της εξουσίας.

ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΟΧΗ ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ.  «ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ».

ΟΛΕΣ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗ.
(Και ετούτη μπορεί να ανήκει σε  υποκείμενα μειοψηφικά ή πλειοψηφικά)

ΟΛΗ Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΠΟΙΟΣ ΚΑΤΕΙΧΕ ΤΗΝ ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ.
Μόνο από αυτό μπορούμε να ξέρουμε ποιος είχε την εξουσία. Οι υπόλοιπες συζητήσεις όπως πχ για ΝΕΠ, «σοσιαλισμός σε μία χώρα ή διεθνοποίηση» ή  και οι διάφορες άλλες ενέργειες ή παραλήψεις των υποκειμένων της επανάστασης, είναι μεν πολύ χρήσιμες  για ιστορική ή άλλη επιστημονική έρευνα αλλά δεν αφορούν το κέντρο της ουσίας του θέματός μας.

ΚΑΙ ΑΝ (υποθετικά) Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΠΩΣ ΤΗΝ ΕΧΑΣΑΝ ΜΕΤΑ;
Ας ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ότι η εργατική τάξη και ο λαός είχαν κατακτήσει την εξουσία. (Ένοπλη εκτελεστική και νομοθετική). Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι το εξής: ΠΩΣ ΕΧΑΣΑΝ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ; ΤΗΝ ΕΧΑΣΑΝ ΑΜΑΧΗΤΙ; Όταν ένα υποκείμενο χάνει την εξουσία του και την κερδίζει κάποιο άλλο, σε αυτό το μεταβατικό στάδιο έχουμε πάντα μια μεγάλη σύγκρουση, ένα πολύ μεγάλο «σεισμό».  Όταν πχ η αστική τάξη της Γαλλίας πήγε να πάρει την εξουσία από την κομμούνα είχαμε μάχες και σφαγές.
1. Ας υποθέσουμε ότι ο λαός είχε την εξουσία και την έχασε μετά το θάνατο του Λένιν και την άνοδο του Στάλιν. Εδώ οι εργάτες και ο λαός πως αντέδρασαν; Δεν χρησιμοποίησαν τα όπλα τους; Δεν έκαναν ΟΥΤΕ ΜΙΑ μαζική κινητοποίηση;
2.  Ας υποθέσουμε ότι ο λαός είχε την εξουσία επί Στάλιν και την έχασε μετά το θάνατό του το 1953. Τα ερωτήματα παραμένουν τα ίδια. Που είναι η αντίδραση του υποκειμένου που χάνει την εξουσία;
3. Ας υποθέσουμε ότι την εξουσία την είχε ο λαός μέχρι το 1991. Τι είχαμε; Σύγκρουση ή πλήρη αδράνεια του υποκειμένου που χάνει την εξουσία;
   Τα ίδια ερωτήματα αφορούν και όλες τις άλλες χώρες που ακολουθούσαν το λενινικό μοντέλο της ΣΕ.  Που ήταν το υποκείμενο που έχανε την εξουσία  που υποτίθεται ότι κατείχε;


ΤΟ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΕΦΙΚΤΟ Ή ΑΝΕΦΙΚΤΟ ΤΗΣ ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΣΤΟ ΛΑΟ

* Κάποιοι ίσως ισχυριστούν, παρουσιάζοντας τη δικαιολογίαότι δεν ΗΤΑΝ - και δεν ΕΙΝΑΙ-πρακτικά εφικτό να περάσει η ένοπλη εκτελεστική στο λαό (όπως στην κομμούνα). Όμως εκτός από το γεγονός ότι μια τέτοια θέση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, η ίδια αυτή άποψη ξεσκεπάζει μια άλλη «λαθροχειρία»,  μια αντίφαση και μια εξαπάτηση
.
Εντάξει. Να δεχθούμε, μόνο για χάρη της συζήτησης, ότι δεν ήταν πρακτικά εφικτό να έχουμε ΑΥΤΕΝΕΡΓΟ ΕΝΟΠΛΟ ΛΑΟ.
 Όμως αυτό σημαίνει αυτόματα, ότι ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ δεν ήταν πρακτικά εφικτό η εξουσία να ανήκε στο λαό και την εργατική τάξη άρα δεν κατέκτησε την εξουσία ο λαός ούτε για «ένα λεπτό».
 Και αν ετούτο δεν ήταν (και δεν είναι) εφικτό τότε γιατί ο ισχυρισμός ότι με την επανάσταση του 17 πέρασε η εξουσία στην εργατική τάξη και στο λαό;
(Δηλαδή επειδή πρακτικά δεν μπορεί η μύγα  να γίνει ελέφαντας θα πρέπει να την ονομάζουμε ελέφαντα, να λέμε ότι είναι ελέφαντας;)

Αυτοί οι κάποιοι, που θα ισχυριστούν ότι δεν είναι εφικτό η ένοπλη εκτελεστική να βρίσκεται στα χέρια του λαού, δηλαδή ότι δεν είναι εφικτή η εξουσία του λαού, θα είναι οι ίδιοι που πετάνε το σύνθημα για «ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ».  Αν λοιπόν δεν είναι εφικτή η ένοπλη εκτελεστική (και η νομοθετική) στο λαό τότε τούτο το σύνθημα είναι μια απάτη…

Αν και σήμερα δεν είναι εφικτό η ένοπλη εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία να ανήκει στο λαό (όπως στην κομμούνα) γιατί δεν αλλάζουν το χόμπι τους;
( Υπάρχει το ψάρεμα και τόσα άλλα με τα οποία θα μπορούσαν να ασχοληθούν.)
Και πόσο ασχολήθηκαν, προβληματίστηκαν, ερεύνησαν κλπ αν είναι εφικτή ή όχι;

Οι απόψεις περί ανάγκης για γρήγορες αποφάσεις από μια (ολιγαρχική) συγκεντρωτική εξουσία ή ότι δεν μπορεί πρακτικά να υπάρχει αυτενεργός ένοπλος λαός, ήταν και είναι ανοησίες που προβάλλονται σαν βασικές δικαιολογίες για προώθηση αντικοινοτηστικών προταγμάτων.

ΚΕΙΜΕΝΑ:
«ΕΚΤΑΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»
http://bezedakos.blogspot.gr/search/label/%CE%93%CE%A1%CE%97%CE%93%CE%9F%CE%A1%CE%95%CE%A3%20%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A6%CE%91%CE%A3%CE%95%CE%99%CE%A3%20%CE%9A%CE%91%CE%99%20%CE%94%CE%97%CE%9C%CE%9F%CE%9A%CE%A1%CE%91%CE%A4%CE%99%CE%91

«ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΕΝΟΠΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΣΤΟ ΛΑΟ»
http://bezedakos.blogspot.gr/2012/03/blog-post_5904.html

 Πάντως η συμπεριφορά τους ενίοτε δείχνει, ότι ακόμα και αν ήταν εύκολη υπόθεση η ένοπλη εκτελεστική να ανήκε στο λαό, αυτοί οι ίδιοι φαίνεται ότι θα αγωνίζονταν για να την καταστήσουν ανέφικτη  μέσα στην κοινωνική συνείδηση και θα ήταν από τους πρώτους που θα πολεμούσαν το πρόταγμα – σύνθημα «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ (όπως στην κομμούνα)».

Άλλωστε κανείς τους δεν έχει για στρατηγικό σκοπό κάτι τέτοιο και φυσικά κανείς τους δεν προβάλει το πιο πάνω σύνθημα.


ΟΙ «ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ» ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ
Κάποιοι θα δικαιολογηθούν, λέγοντας ότι ο λαός μπορεί να έχει – ΚΑΤΕΧΕΙ την εξουσία δια μέσου αντιπροσώπων (έμμεσα) . Μπορεί ο ίδιος ο λαός, επειδή δεν είναι πρακτικά εφικτό, να ΜΗΝ  ΚΑΤΕΧΕΙ ΑΜΕΣΑ την ένοπλη εκτελεστική (συν νομοθετική και δικαστική) αλλά να την ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΟΥ (οι λίγοι) και έτσι ΕΜΜΕΣΑ να την κατέχει αυτός.
 (Tο δεύτερο ανέκδοτο είναι εκείνο με τον Τοτό και το πρώτο είναι αυτός ο ισχυρισμός. )
Εδώ έχουμε την απόλυτα νοσηρή διαστρέβλωση της πραγματικότητας δια μέσου της διαστρέβλωσης της ουσίας της έννοιας της ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗΣ.

Όμως για να έχουμε την πραγματική σημασία της αντιπροσώπευσης, ο αντιπρόσωπος δεν πρέπει να κατέχει την ΜΕΓΙΣΤΗ, ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.  Πρέπει μόνο να έχει δυνατότητα εκτέλεσης συγκεκριμένων, προδιαγεγραμμένων συμπεριφορών κατόπιν ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΗΣΗΣ που θα του δώσει ο αντιπροσωπευόμενος - εντολέας.
(Η εξουσιοδότηση είναι δυνατότητα – «εξουσία» πολύ μικρότερη της πρωτογενούς και φυσικά εξαρτώμενη από την πρωτογενή.
Μόνο η πρωτογενή εξουσία μπορεί να φτιάχνει δικαιώματα και υποχρεώσεις για τα μέλη της κοινωνίας και τούτη θα πρέπει, εκ των ων ουκ άνευ, να την κατέχει ο εντολέας.)

Για  να λάβει λοιπόν ο αντιπρόσωπος μια εξουσιοδότηση, σημαίνει ότι ένα άλλο υποκείμενο θα πρέπει να ΚΑΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ (την μεγαλύτερη, την κεντρική, την πρωτογενή) που θα τον εξουσιοδοτήσει. Διαφορετικά δεν γίνεται.
Και αφού το άλλο υποκείμενο θα ΚΑΤΕΧΕΙ αυτή την εξουσία, θα μπορεί να ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΕΙ  κάποιους  για να  κάνει, δια μέσου αυτών, χρήση της ΕΞΟΥΣΙΑΣ του, σε περιπτώσεις που θεωρεί σκόπιμο ετούτο τον τρόπο για την άσκηση της εξουσίας του.
Με λίγα λόγια είναι απόλυτη αντιστροφή της πραγματικότητας το να κατέχει ο αντιπρόσωπος την μεγαλύτερη, την πρωτογενή εξουσία και να μην την κατέχει ο αντιπροσωπευόμενος!!!  Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ της σχέσης  «ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΜΕΝΟΣ ΚΑΤΟΧΟΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ – ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΟΥΜΕΝΟΣ»  δεν θα είναι μόνο κάτι το ΑΠΟΛΥΤΑ ΠΑΡΑΛΟΓΟ και ΔΙΑΛΥΤΙΚΟ της ουσίας της αντιπροσώπευσης αλλά σηματοδοτεί την διαμόρφωση μιας ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΝΕΑΣ ΣΧΕΣΗΣ.  
Της σχέσης του ΠΡΟΣΤΑΤΗ – ΝΤΑΒΑΤΖΗ και ΥΠΟΤΑΚΤΙΩΝ - εκδιδόμενων υπάρξεων. (όπου οι πρώτοι σαν κάτοχοι της δύναμης επιβάλλουν στους δεύτερους την βούλησή τους δήθεν για το καλό τους.)


-Το όποιο εξουσιοδοτημένο υποκείμενο (αντιπρόσωπος) θα πρέπει να πράξει σύμφωνα με εντολές που του έχει δώσει το υποκείμενο που κατέχει  ανώτερη από την δική του «εξουσία» (αντιπροσωπευόμενος) για την προάσπιση ή υλοποίηση ενός αγαθού του αντιπροσωπευόμενου - εντολέα (και όχι δικό του)-
.

Στη Σ.Ε το 17 και μετά και σε ΟΛΕΣ!! τις χώρες ( που κατέρρευσαν και επέστρεψαν στον ιδιωτικό καπιταλισμό) και είχαν υιοθετήσει το λενινικό πρόταγμα, δεν είχαμε στο υψηλότερο επίπεδο,  αντιπροσώπους της εργατικής τάξης και του λαού αλλά είχαμε ΔΗΘΕΝ αντιπροσώπους ή καλύτερα είχαμε αυτόκλητους προστάτες και αυτοί οι τελευταίοι κατείχαν την μέγιστη, την πρωτογενή εξουσία.

Ο  λαός δεν κατάκτησε ούτε για μια στιγμή την μέγιστη πρωτογενή εξουσία (ένοπλη εκτελεστική) για να μπορεί να εξουσιοδοτεί κάποια υποκείμενα ώστε αυτά να υλοποιούν τη θέλησή του (εκφρασμένη με τη νομοθετική εξουσία
).
Αυτή τη μέγιστη εξουσία την είχαν σφετεριστεί οι αυτόκλητοι προστάτες (γιατί σύμφωνα με το νε φάκτο αντικομμουνιστικό ( Μπλανκικό, Γιακωβίνικο) και προκαθορισμένο σχέδιο του Λένιν έπρεπε να την σφετεριστούν).
Έτσι, αυτόματα   καταργήθηκε η ιδιότητα του αντιπροσώπου και αφαιρέθηκε η εξουσία από το λαό και την εργατική τάξη.


*«Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ  ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ..»


Οι περισσότεροι σημερινοί λενινιστές « παραμυθιάζονται» για να «παραμυθιάσουν» και τους οπαδούς τους με τον ισχυρισμό ότι ο λαός κατέκτησε τότε την εξουσία, έφτιαξε σοσιαλισμό και απόδειξη γι αυτό παρουσιάζουν  διάφορα ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ που κατέκτησε με την επανάσταση (λείπουν οι υποχρεώσεις, δυσβάσταχτες ή μη, που συνοδεύουν  πάντα τα δικαιώματα).
Αστεϊσμοί δηλαδή, πολύ χοντροκομμένοι.
Αν η απόδειξη για την κατοχή της εξουσίας από την εργατική τάξη και το λαό  και το χτίσιμο του σοσιαλισμού είναι η παρουσίαση κάποιων στοιχείων με ποιοτικά δικαιώματα ή με ποσότητα δικαιωμάτων τότε τι να πούμε για τους λαούς των Σκανδιναβικών χωρών; Να πούμε ότι και εκεί οι λαοί είχαν την εξουσία στα χέρια τους και έφτιαξαν περισσότερο σοσιαλισμό;
Αλλά η ίδια αυτή  παρουσίαση της κατάκτησης δικαιωμάτων από το λαό υποδηλώνει τη ΜΗ κατάκτηση της εξουσίας από τον ίδιο.

Ας  πάμε στο τι είναι δικαίωμα.
ΔΙΚΑΙΩΜΑ είναι η δυνατότητα (από εξουσιοδότηση) που έχει ένα υποκείμενο για να προασπίσει ή να διεκδικήσει κάποιο αγαθό.
Τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τα παράγει  το υποκείμενο που κατέχει την ένοπλη εκτελεστική και φυσικά την νομοθετική εξουσία.  Δεν υπάρχει χώρα, ιστορικά, όσο καταπιεστικό σύστημα και να είχε, που δεν παραχωρούσε κάποια δικαιώματα στους υποτακτικούς του.
ΤΟ ΘΕΜΑ ΛΟΙΠΟΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΙΟΣ ΚΑΤΕΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ.
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΑΥΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ  Ή ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;
Και στη Σοβιετική Ενωση καθώς και στις άλλες χώρες που ακολούθησαν το λενινιστικό μοντέλο, παραγωγός δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ήταν μια ισχνότατη μειοψηφία γιατί αυτή κατείχε την ένοπλη εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία.



* Η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
Για να δικαιολογήσουν  πολλά από τα αρνητικά στοιχεία αυτών των χωρών (,ή για να «χρυσώσουν λίγο το χάπι»)  διάφοροι λενινιστές χρησιμοποιούν το όρο «γραφειοκρατία». Δηλαδή η αιτία για τα αρνητικά στοιχεία και την τελική κατάρρευση ΟΛΩΝ αυτών των καθεστώτων ήταν και εμφάνιση (από θεού;) μιας γραφειοκρατίας.

Τι σημαίνει όμως γραφειοκρατία;
Γραφειοκρατία σημαίνει «αυστηρά προσήλωση στους τύπους («τυπολατρία») `και παρέλκυση ( επιβράδυνση  δια αναβολών) υποθέσεων».

Δηλαδή σε ΟΛΕΣ αυτές τις χώρες (ανεξαιρέτως) ξεφύτρωναν από το πουθενά, σαν μανιτάρια, κάποιοι τυπολάτρες και χαλούσαν ή καθυστερούσαν το χτίσιμο της λαϊκής εξουσίας και του σοσιαλισμού;
Όχι βέβαια. Απλά η χρήση του όρου «γραφειοκρατία»  καλύπτει πάρα εκτός από το ότι πολλά σκουπίδια, καλύπτει και την ουσία των καθεστώτων αυτών.
Αντί να πουν ότι εκεί από την πρώτη στιγμή είχαμε μια σκληρή ολιγοκρατία – ολιγαρχία «του κερατά» και όχι εξουσία του λαού, πράγμα που θα χαλούσε τις όποιες ωραιοποιήσεις,  χρησιμοποιούν  τον όρο γραφειοκρατία για να «πέσει η κοινωνική συνείδηση στα μαλακά».
Αν έβαζαν τον όρο ολιγαρχία στη θέση της γραφειοκρατίας τότε θα έπρεπε να προτείνουν κάτι το διαμετρικά αντίθετο της ολιγαρχίας. Κάτι τέτοιο όμως δεν φαίνεται μέχρι αυτή τη στιγμή να είναι στις προθέσεις τους.

Σημείωση:
Σήμερα κάποιοι λενινιστές, σαν αντίθετο όρο του  «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού», χρησιμοποιούν τον όρο «γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός» και όχι τον σωστό όρο «ολιγαρχικός συγκεντρωτισμός».

* ΟΙ «ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ»
Μία από τις μεγαλύτερες δικαιολογίες, σχετική με το «στραβό δρόμο» που πήρε η επανάσταση στη Σ.Ε και στις άλλες χώρες, αφορά την παρουσίαση των δυσκολιών που συνάντησαν τότε και αυτές καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό την πορεία.
Σίγουρα η επανάσταση στη Σ.Ε συνάντησε πολύ μεγάλες δυσκολίες και ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια.
Και οι δυσκολίες αυτές είχαν να κάνουν αφενός  με τη συντριβή της αντίδρασης και αφετέρου ΜΕ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΕΝΟΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΟΥ (από το Λένιν) ΣΧΕΔΙΟΥ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.
 (Άλλη δυσκολία θα έχει κάποιος αν σκοπεύει και σχεδιάζει να ανέβει στο Έβερεστ και άλλη δυσκολία αν θέλει να κατέβει στο βυθό ενός ωκεανού.)
 Σε άλλες χώρες που ακολούθησαν το Λενινιστικό μοντέλο υπήρχαν σχετικά μικρότερες δυσκολίες.
ΟΜΩΣ σε ΟΛΕΣ τις περιπτώσεις είχαμε μια ολιγαρχία στην εξουσία που ΚΑΤΕΛΗΞΕ στον στον ιδιωτικό καπιταλισμό!!!
Επομένως, ανεξάρτητα από το βαθμό δυσκολίας είχαμε το ίδιο ΤΕΛΙΚΟ αποτέλεσμα για το επί της ουσίας ΙΔΙΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΣΕ ΣΤΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

Να το πούμε και διαφορετικά. Υποθετικά.
«ΑΝ δεν υπήρχαν αυτές οι δυσκολίες και τα πράγματα ήταν κάπως σχετικά ευκολότερα δεν θα είχαμε μια ολιγαρχική μορφή οργάνωσης της κοινωνίας; Δηλαδή θα είχαμε το λαό και την εργατική τάξη στην εξουσία
Πώς όμως να είχαμε την εξουσία του λαού («γενική δύναμη») αφού το προκαθορισμένο σχέδιο του Λένιν ήταν για εξουσία σε μια μειοψηφία («ειδική δύναμη»);
Και όταν αυτό το σχέδιο το ετοίμαζε από τις αρχές του 1900 (Ρόζα Λούξεμπουργκ – «οργανωτικά προβλήματα της Ρώσικης σοσιαλδημοκρατίας») και σχεδόν το ολοκλήρωσε το καλοκαίρι του 1917 (λίγο πριν την Οκτωβριανή επανάσταση) με το βιβλίο του  «κράτος και επανάσταση»;
Λογικό είναι λοιπόν να συμπεράνουμε ότι και με λιγότερες δυσκολίες ο Λένιν θα βάδιζε στην υλοποίηση του ολιγαρχικού, γιακωβίνικου ή μπλανκικού σχεδίου του.




ΥΓ. 1
1. Από τις αναφορές τους για την Οκτωβριανή επανάσταση λείπει σχεδόν ΕΝΤΕΛΩΣ το θέμα της ένοπλης εκτελεστικής (και της νομοθετικής) δηλαδή λείπουν ΤΑ ΑΠΟΛΥΤΑ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΑ ζητούμενα για να έχουμε λαϊκή εξουσία.
Δεν ασχολήθηκαν με τα πιο καθοριστικά.
- Είναι σαν να πάνε στο γιατρό έναν ασθενή ο οποίος έχει σχισμένο ένα νύχι και ταυτόχρονα έχει πάθει και έμφραγμα και ο γιατρός να ασχολείται με τη θεραπεία του νυχιού και να παραμελεί το έμφραγμα. - 

2. Λείπουν εντελώς οι δεκάδες παιδαριώδεις αντιφάσεις του Λένιν (για το πρόταγμα) όπως αυτές παρουσιάζονται στο βιβλίο του «κράτος και επανάσταση».
 Θα πει κανείς ότι ίσως δεν τις έχουν διαπιστώσει!!  Όμως ακόμα και ένας ηλίθιος θα διέκρινε αυτές τις τερατώδεις αντιφάσεις και παραλογισμούς. Και αυτοί που μελετάνε τους κλασσικούς κάθε άλλο παρά ηλίθιοι είναι.
Γιατί κρύβουν λοιπόν όλα αυτά κάτω από το χαλί; Γιατί δεν τα φέρνουν στο φως;
Μα ασφαλώς για να μην ξεπέσει το δικό τους αναπαλαιωμένο ολιγαρχικό, λενινιστικό πρόταγμα.  Αν τα ανέφεραν  θα έχαναν οποιαδήποτε λογική υπόσταση τα δικά τους προτάγματα. Θα ήταν αναγκασμένοι να θέσουν θέμα και στόχο ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ ΚΑΙ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ.

3. Η γλώσσα που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι, είναι γλώσσα ασαφής με πολλές γενικόλογες και ακαταλαβίστικες για τον απλό εργαζόμενο εκφράσεις (τις περισσότερες φορές είναι αερολογίες χωρίς λογική συνάφεια που ούτε οι ίδιοι καταλαβαίνουν τι γράφουν). Έτσι το παίζουν διανοούμενοι  ή επιστήμονες για να προωθήσουν τις προσωπικές τους στοχεύσεις.
Αν ο επιστήμονας ή ο κάθε μελετητής επαναστάτης δεν μπορεί να απλουστεύσει τις βαθύτερες γνώσεις και να τις κάνει κατανοητές για τον κάθε αμύητο τότε ή δεν είναι επιστήμονας ή έχει κάποιο ατομικό αντικοινωνικό σκοπό.

4. Η μεγάλη αξία της Οκτωβριανής επανάστασης βρίσκεται στα εξής γεγονότα:

1ον Εκατομμύρια άνθρωποι αγωνίστηκαν καλοπροαίρετα για μια πιο δίκαιη κοινωνία και κατόρθωσαν να ανατρέψουν τον τσαρισμό.
2ον Για ένα διάστημα λειτούργησε σαν αντίπαλο δέος στην παγκόσμια αστική τάξη και έτσι είχαμε εργατικές κατακτήσεις στις χώρες του ιδιωτικού καπιταλισμού.

Και σαν βασικά διδάγματα:
1ον Όταν μια μειοψηφία κατακτά την εξουσία μετατρέπεται αργά ή γρήγορα σε μια νέα τυραννία.
2ον Η εγχείρηση μεταμόσχευσης πέτυχε αλλά ο ασθενής απεβίωσε αμέσως γιατί το μόσχευμα (μια νέα μειοψηφία στην εξουσία) δεν ήταν (και δεν είναι) συμβατό με τον οργανισμό της σοσιαλιστικής κοινωνίας.


ΥΓ2
ΡΟΖΑ.
 ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΚΡΑΤΙΑΣ.

(Αυστηρή κριτική στις απόψεις του Λένιν)

α.
Η άποψη του Λένιν είναι ότι η κεντρική επιτροπή του κόμματος θα πρέπει να έχει το προνόμιο να συγκροτεί όλες τις τοπικές επιτροπές του κόμματος. Θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να διορίζει τα αποτελεσματικά όργανα όλων των τοπικών σωμάτων από τη Γενεύη ως τη Λιέγη και από το Τομσκ ως το Ιρκουτσκ. Πρέπει επίσης να έχει το δικαίωμα να επιβάλλει σε όλες τις επιτροπές τους δικούς της έτοιμους κανόνες διοίκησης του κόμματος. Πρέπει να έχει το δικαίωμα να καθορίζει χωρίς αμφισβήτηση ζητήματα όπως η διάλυση και η επανασύσταση των τοπικών οργανώσεων. Με τον τρόπο αυτό, η κεντρική επιτροπή θα μπορεί να καθορίζει, όπως την βολεύει, την σύνθεση των υψηλότερων οργάνων του κόμματος.
Η κεντρική επιτροπή θα είναι το μόνο σκεπτόμενο στοιχείο στο κόμμα. Οι υπόλοιποι κομματικοί σχηματισμοί θα είναι απλά τα εκτελεστικά άκρα της.



β.
Έτσι οι δυο αρχές πάνω στις οποίες βασίζεται ο συγκεντρωτισμός του Λένιν είναι ακριβώς αυτές:
1. Η τυφλή καθυπόταξη, και στην πιο μικρή λεπτομέρεια, όλων των οργάνων του κόμματος στο κέντρο του κόμματος που μόνο αυτό σκέφτεται, καθοδηγεί και αποφασίζει για όλα.
2. Ο αποφασιστικός διαχωρισμός του οργανωμένου πυρήνα των επαναστατών από το κοινωνικό-επαναστατικό περιβάλλον τους.
γ.
Η αυτό-πειθάρχηση της σοσιαλδημοκρατίας δεν είναι καθόλου η αντικατάσταση της εξουσίας των αστών από την εξουσία της σοσιαλιστικής κεντρικής επιτροπής. Η εργατική τάξη θα επιζητήσει την αίσθηση μιας νέας πειθαρχίας, την ελεύθερα επιλεγμένη αυτό-πειθάρχηση της σοσιαλδημοκρατίας, όχι σαν αποτέλεσμα της πειθαρχίας που επιβάλλεται από το αστικό κράτος, αλλά με το να ξεριζώσει μέχρι την τελευταία ρίζα τις παλιές της συνήθειες της υπακοής και της δουλοπρέπειας.
δ.
Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι είναι δυνατό να αντικαταστήσουμε "προσωρινά" με την απόλυτη εξουσία μιας κεντρικής επιτροπής (που ενεργεί σαν "άτυπη εκπροσώπηση") τον ακόμη απραγματοποίητο ρόλο της πλειοψηφίας των συνειδητών εργατών μέσα στο κόμμα και μ' αυτό τον τρόπο να αντικαταστήσουμε τον ανοιχτό έλεγχο των εργαζόμενων μαζών πάνω στα όργανα του κόμματος με τον αντίστροφο έλεγχο της κεντρικής επιτροπής πάνω στο επαναστατικό προλεταριάτο.

ε.
Με το να παραχωρούμε, όπως θέλει ο Λένιν, τέτοιες απόλυτες εξουσίες αρνητικού χαρακτήρα στα ανώτερα όργανα του κόμματος, ενδυναμώνουμε σε επικίνδυνο βαθμό, τον συντηρητισμό που είναι έμφυτος σε τέτοια όργανα.
Αν η τακτική ενός σοσιαλιστικού κόμματος δεν αποσκοπεί στη δημιουργία μιας κεντρικής επιτροπής αλλά ενός ολόκληρου κόμματος ή ακόμη καλύτερα ενός ολόκληρου εργατικού κινήματος, τότε είναι ξεκάθαρο ότι οι κομματικές οργανώσεις και οι ομοσπονδίες χρειάζονται την ελευθέρια στη δράση που μόνο αυτή μπορεί να τους επιτρέψει να αναπτύξουν την επαναστατική τους πρωτοβουλία και να εκμεταλλευτούν όλες τις δυνατότητες της κατάστασης. Ο υπέρ-συγκεντρωτισμός που ζητάει ο Λένιν είναι γεμάτος από το αποστειρωμένο πνεύμα του επιστάτη. Το πνεύμα αυτό δεν είναι ούτε θετικό, ούτε δημιουργικό. Η αγωνία του Λένιν δεν είναι το πώς θα κάνει την δραστηριότητα του κόμματος πιο καρποφόρα, αλλά το πώς θα ελέγξει το κόμμα- το να περιορίσει το κίνημα αντί να το αναπτύξει, να το δέσει παρά να το ενώσει.
ζ.
Στην αγχωτική επιθυμία του Λένιν να θεμελιώσει τη φύλαξη μιας παντοδύναμης κεντρικής επιτροπής που ξέρει τα πάντα, με σκοπό να προφυλάξει με προοπτικές ένα εργατικό κίνημα απέναντι σε κάθε παραπάτημα, αναγνωρίζουμε τα συμπτώματα του ίδιου υποκειμενισμού που ήδη έχει κάνει αρκετά κόλπα στη σοσιαλιστική σκέψη στη Ρωσία.
η.
Εδώ όμως εμφανίζεται ξανά το "Εγώ" του ρώσου επαναστάτη! Κάνοντας πιρουέτες πάνω στο κεφάλι του, για μια φορά ακόμη ανακηρύσσει τον εαυτό του στον παντοδύναμο διευθυντή της ιστορίας- αυτή τη φορά με τον τίτλο της Αυτού Εξοχότητας της Κεντρικής Επιτροπής του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Ο σβέλτος ακροβάτης αποτυγχάνει να αντιληφθεί ότι το μόνο "υποκείμενο" που αξίζει τον ρόλο του διευθυντή, είναι το συλλογικό "Εγώ" της εργατικής τάξης.
Η εργατική τάξη απαιτεί το δικαίωμα να κάνει τα λάθη της και να μάθει τη διαλεκτική της ιστορίας. 
……………………




ΡΔ




28 Νοεμβρίου 2017

ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ



α.  Πουλούσαν όπλα στο κράτος τρομοκράτη. Πουλούσαν όπλα που σπέρνουν το θάνατο σε παιδάκια στην Υεμένη και όχι μόνο. Ξέρουν πολύ καλά ότι τα όπλα αυτά (βλήματα) προορίζονται για σφαγιασμούς. Όμως ήθελαν λέει να κερδίσουν 64 εκατομμύρια ευρώ!!! Τι αξία έχει γι όλους αυτούς η ανθρώπινη ζωή;
Οι τρομοκράτες της αντιπολίτευσης (πλην ΚΚΕ) διαμαρτύρονται γιατί δεν έγινε καλά η διαπραγμάτευση και έτσι υπήρχε απώλεια κέρδους κλπ.
Φυσικά δεν τους νοιάζουν ούτε αυτούς τα μαζικά τρομοκρατικά εγκλήματα της Σαουδικής Αραβίας. Τι εγκληματίες!!!! Τι καθήκια !!! ΤΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ!!!

* Τώρα έπιασαν Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές για να τους δώσουν δώρο στον άλλο τρομοκράτη, φασίστα και εγκληματία Ερντογκάν. Να τους δώσουν στον Ηρώδη.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΥΡΔΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΤΩΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΥΡΔΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ


Ντίνος

9 Νοεμβρίου 2017

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ

* Φαίνεται παράξενο; Εδώ που την ίδια στιγμή ο άνθρωπος είναι ικανός να κάνει διαπλανητικά ταξίδια, γιατί δεν είναι άραγε ικανός να δώσει έναν ορισμό της τρομοκρατίαςΕίναι δυνατόν  τόσοι ολιγαρχικοί καθηγητάκοι πανεπιστημίων να μην μπορούν να συμφωνήσουν στο τι είναι τρομοκρατία; Στον 21ο αιώνα βρισκόμαστε.
Γιατί;
Πρόκειται περί ηλιθίων (και  αυτό παίζει κατά μία έννοια) ή δεν μπορούν να βγάλουν με τίποτα τον εαυτό τους έξω από την έννοια του τρομοκράτη;
Τι στο διάολο. Τον ολιγαρχικό Αριστοτέλη τον έχουν μελετήσει. Παρά τις τεράστιες ανοησίες που έλεγε αυτός ο άνθρωπος για τα πολιτικά συστήματα (για να βγάλει κανά φράγκο διδάσκοντας παιδιά ολιγαρχικών), στο έργο του "κατηγορίες", αναφέρει πολύ σωστά στο πως και γιατί θα πρέπει να ορίζεται μια έννοια.
Αν δεν ορίσεις (βάλεις όρια) σε μια έννοια τότε είναι απόλυτα σίγουρο ότι θα πέφτεις διαρκώς σε λογικά λάθη. Η πρώτη πράξη για την ουσιαστική γνώση ενός αντικειμένου είναι ο ορισμός του.  Χωρίς αυτόν κάποιος κοροϊδεύει τον εαυτό του μιλώντας για κάποιο αντικείμενο.
Δεν το κατανοούν; Απάντηση. Όχι. Το ξέρουν καλά.
Και όμως, θα «δικάσουν» πολλές φορές σε ισόβια ή και σε θάνατο ανθρώπους με την κατηγορία της τρομοκρατίας χωρίς να «ξέρουν» τι είναι τρομοκρατία.

* Οι 15 της ΕΕ-Ο (ευρωπαϊκής ένωσης των  ολιγαρχικών) έχει υιοθετήσει από τις αρχές του 2000 τον εξής ορισμό:
«
Τρομοκρατικές πράξεις θεωρούνται εκείνες οι πράξεις όταν ο δράστης προκαλεί ζημιά στις πολιτικές, οικονομικές ή κοινωνικές δομές μιας Χώρας».Δηλαδή ούτε βρέφος δεν θα έδινε ένα τέτοιο ορισμό. Βρε ολιγαρχικοί - για όνομα του γαϊδάρου – και αν κάποιος στοχεύει να προκαλέσει τέτοιες ζημιές σε ένα στρατιωτικό, φασιστικό ολιγαρχικό σύστημα θα είναι τρομοκράτης; (Πχ ο Αλέξανδρος Παναγούλης που έβαλε μια βόμβα στον φασίστα Παπαδόπουλο ήταν τρομοκράτης ή η βόμβα που έβαλαν, επί στρατιωτικής ολιγαρχικής δικτατορίας, στο άγαλμα του Τρούμαν ήταν τρομοκρατική πράξη;) Όχι θα σου απαντήσουν. Αυτός  είναι αγωνιστής. Θα πουν επίσης ότι αυτός ο ορισμός ισχύει όταν το σύστημα είναι δημοκρατία.
Εντάξει. Όπως όμως βαπτίζετε εσείς τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία ενώ είναι ολιγαρχία, το ίδιο δημοκρατία μπορεί να βαπτίσει το καθεστώς της  μια ολιγαρχική στρατιωτική χούντα (όπως έκανε και η χούντα της επταετίας). Δηλαδή κάνετε παραπομπή σε μια άλλη έννοια, σε αυτή της δημοκρατίας, χωρίς να την ορίζεται και αυτή. Έλεος.
(Δεν θα ασχοληθώ και με τις άλλες αόριστες (μη ορισμένες) γενικολογίες του ίδιου του ορισμού σας.)

* Τα αμερικανάκια (στεϊτ ντιπάρτμεντ) όμως δίνουν ένα άλλο ορισμό (και όμως όταν βρίσκονται μεταξύ τους οι μεν και οι δε και μιλούν για τρομοκρατία συνεννοούνται μια χαρά).

Ο ορισμός τους είναι: «Τρομοκρατία είναι η απειλή ή η άσκηση βίας εναντίον αμάχων, ανυπεράσπιστων πολιτών, για την επίτευξη ενός πολιτικού στόχου».
Φτου κακά. Πως τους ξέφυγε!! Τότε όλα τα κράτη του ΝΑΤΟ είναι οι χειρότεροι τρομοκράτες. Τι γυναικόπαιδο, τι αμάχους έχουν σκοτώσει τελευταία σε Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν κλπ για να πετύχουν οικονομικοπολιτικά συμφέροντα;
 Όντως και είναι τρομοκράτες. Οι χειρότεροι από όλους.


* Όμως ποιος είναι ο πραγματικός ορισμός της τρομοκρατίας ; 
«ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι (η δια μέσου συγκεκριμένων πράξεων άσκησης ΒΙΑΣ ή απειλή χρήσης ΒΙΑΣ) πρόκληση ΤΡΟΜΟΥ σε ένα κοινωνικό σύνολο, από άτομο ή μειοψηφικό σύνολο ατόμων, με σκοπό την καθυπόταξη της πλειοψηφίας ενός λαού ή λαών, σε κάποιες πολιτικοοικονομικές επιδιώξεις μειοψηφικών συμφερόντων.»
(Τρόμος είναι το συναίσθημα του φόβου στον υπερθετικό του βαθμό)


Με λίγα λόγια, όσοι δεν θέλουν να αποφασίζει η πλειοψηφία των λαών και να επιβάλει τη θέλησή της για όλα τα κοινωνικά θέματα είναι ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ.
(Φυσικά κυβέρνηση τρομοκρατών είναι και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη όλων των ολιγαρχικών "αντιπολιτευόμενων" κομμάτων.)

Με αυτό όμως τον πραγματικό ορισμό, όλοι οι ολιγαρχικοί όχι μόνο είναι τρομοκράτες αλλά και οι χειρότεροι τρομοκράτες.
Για δύο λόγους  δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε έναν κοινό ορισμό όλες οι ολιγαρχίες του κόσμου.
α.  Ο ένας είναι ότι αν βάλουν τον πραγματικό ορισμό τότε αυτός είναι σαν λάκκος και οι πρώτοι που θα πέσουν μέσα είναι οι ίδιοι.
β. Θέλουν την ασάφεια του όρου (όπως και πολλών άλλων όρων όπως δημοκρατίας, βίας, αντιπροσώπευσης, ελευθερίας κλπ) για να μπορούν να κατηγορούν και να «δικάζουν» σαν τρομοκράτες τους πραγματικούς αγωνιστές οι οποίοι στην πάλη τους κάνουν χρήση ένοπλης ΑΝΤΙΒΙΑΣ .

(Δες κείμενο: "ΤΙ ΕΊΝΑΙ ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΒΙΑ"
http://bezedakos.blogspot.gr/2014/09/blog-post_11.html )

* Να τι είναι τρομοκρατία. Σήμερα δημοσιεύεται δημοσκόπηση που λέει ότι πάνω από το 50% του λαού δεν θέλει την ιδιωτικοποίηση της «Δ»ΕΗ ή δεν θέλει αυτή τη δυσβάσταχτη φορολογία κοκ. Και όμως, οι τρομοκράτες της κυβέρνησης θα την ιδιωτικοποιήσουν, θα επιβάλουν τη θέλησή τους δια της βίας πάνω στην πλειοψηφία,  πάνω στον άμαχο πληθυσμό, θα τον ξεσκίσουν με τη φορολογία κλπ. Και όποιος δεν μπορεί να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ τον τρομοκρατούν με την απειλή της κατάσχεσης σπιτιών κοκ.



Και αυτό το πολιτικό σύστημα το βαπτίζουν δημοκρατία αντί για κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία για λόγους παραπλάνησης και τύφλωσης της κοινωνικής συνείδησης.

ΥΓ1. Ζούμε σε ένα παγκόσμιο πόλεμο που διεξάγεται εδώ και δεκάδες αιώνες. Από τη μια πλευρά βρίσκονται οι κυβερνώντες τρομοκράτες (ολιγαρχικοί) και από την άλλοι οι λαοί.  Όμως παράλληλα διεξάγεται και ένας άλλος πόλεμος. Είναι αυτός μεταξύ των τρομοκρατών για το  ποιος θα έχει την εξουσία επί των λαών. Πχ  τις  δολοφονίες που διέπραξαν τελευταία στη Γαλλία οι τρομοκράτες του ISIS τις έκαναν μέσα στα πλαίσια του πολέμου μεταξύ των τρομοκρατών. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μεταξύ αυτών των ιδίων και των τρομοκρατών της Γαλλικής ολιγαρχικής εξουσίας. Δυστυχώς στους πολέμους τους, τα θύματα είναι πάντα από την πλευρά των λαών.
Εδώ οι αρχιτρομοκράτες της ΕΕ πέταξαν ένα σύνθημα για να το υιοθετήσουν οι λαοί. Πέταξαν το σύνθημα «είμαστε όλοι Γάλλοι».
 Όχι βρε εγκληματίες. Δεν είμαστε όλοι Γάλλοι. Είμαστε όλοι με το Γαλλικό λαό. Πίσω από το ύπουλο σύνθημά τους θέλουν να βγουν καθαροί και οι Γάλλοι τρομοκράτες, οι Γάλλοι εξουσιαστές, οι Γάλλοι πολιτικοί και οικονομικοί ολιγαρχικοί.

Κάτω από την έννοια του έθνους (όλου) κρύβονται και καλύπτονται καλά όλα τα ολιγαρχικά αποβράσματα, όλοι οι αρχιτρομοκράτες. Χρέος μας να κάνουμε πάντα αυτό το διαχωρισμό. Είμαστε με τους λαούς και όχι με τους κυβερνητικούς τρομοκράτες. Δεν είμαστε με όλο το έθνος. Εκεί υπάρχουν και οι τρομοκράτες που εγκληματούν κατά των λαών. Είμαστε μόνο με τους λαούς, με τον κάθε εργαζόμενο των λαών.

YΓ 2
ΥΓ Η ισλαμική τρομοκρατία είναι μια μορφή από τις τόσες μορφές τρομοκρατίας. Πριν λίγο καιρό χτύπησε στο Βέλγιο. Φανατικοί αρχηγοί, άρρωστοι για κατάκτηση ολιγαρχικής εξουσίας, στρατολογούν άτομα με ψυχικές νόσους, με ψυχικές διαταραχές  και με την κατάλληλη προπαγάνδα  τα κάνουν υποχείρια τους. Βρίσκουν άτομα που ο πόνος της ζωής τα οδηγεί στο να μισούν τη ζωή τους και να θέλουν να απαλλαγούν από αυτή, να αυτοκτονήσουν. Οι αρχηγοί τους όμως, οι αρχιτρομοκράτες,  «κάθονται πίσω» για να απολαύσουν την όποια κατάκτηση εξουσίας πιστεύουν ότι θα τους επιφέρει τελικά η τρομοκρατία. Βρίσκουν άτομα, επιρρεπή στην αυτοκτονία και μπολιάζουν αυτή την τάση τους με θρησκοληψίες. Τέλειος συνδυασμός για να τους οδηγήσουν στο να δολοφονήσουν αθώους ανθρώπους. Άρρωστες υπάρξεις. Οι αρχηγοί τους, χρησιμοποιούν τον τρόμο που προκαλεί η τυφλή και αποτρόπαια βία για να μπορέσουν να επιβάλουν τελικά τη θέλησή τους, να αισθανθούν ότι κατέχουν προσωπική εξουσία, να αισθανθούν ότι έχουν τη δύναμη να ορίζουν τη ζωή και το θάνατο των άλλων ανθρώπων.
Χτυπούν απλούς ανθρώπους όπως χτυπούν οι τρομοκράτες εθνικιστές  - φασίστες - ναζιστές (δες Μπρέϊβικ) και όπως χτυπούν οι κοινοβουλευτικοί τρομοκράτες της Ευρώπης, Αμερικής κλπ.  Ή μήπως τα γυναικόπαιδα του Ιράκ, της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν κλπ  που δολοφονούσαν και που δολοφονούν  «δεν έχουν ψυχή».
Αυτός ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει είναι  πόλεμος μεταξύ των ολιγαρχικών, μεταξύ των τρομοκρατών των λαών.

Θύματα όμως και εδώ είναι βασικά άνθρωποι του λαού.

Ολιγαρχία και τρομοκρατία είναι πράγματα αλληλένδετα και αδιαχώριστα.


ΡΔ
4-10-14


Συμπληρωματικό:
1. Οι ολιγαρχικοί τρομοκράτες τα τελευταία χρόνια δεν έχουν δολοφονήσει 11 άτομα αλλά πάνω από 11. 000. Τόσους υπηκόους οδήγησαν στην αυτοκτονία με την πρακτική τους. Πριν την αυτοκτονία του ο καθένας βίωσε την κόλαση και τα απόλυτα αδιέξοδα επί της Γης και είδε στο θάνατο τη λύτρωση. Βασανίστηκε η ψυχή του με τα χειρότερα ψυχολογικά βασανιστήρια που μπορούν να υπάρξουν και γι αυτό δεν άντεξαν.

2. Οι πραγματικοί τρομοκράτες θα ήθελαν όλους τους κοινωνικούς αγωνιστές να τους είχαν εξοντώσει φυσικά ή να τους είχαν για πάντα στη "στενή" χωρίς καμιά δυνατότητα να βγουν έξω.  Δεν μπορούν όμως να το πράξουν πάντα γιατί φοβούνται τις ανεξέλεγκτες αντιδράσεις του λαού.
Από έξω θέλουν να είναι αυτοί οι ίδιοι, για να έχουν τα "δωράκια" τους από τη ΖΗΜΕΝΣ, να στέλνουν τα λεφτά τους σε "παραδεισένια νησιά" και να τρωγωπίνουν ανενόχλητοι....

8 Νοεμβρίου 2017

ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

(Ο επίλογος του βιβλίου "Λενινισμός η εμβρυική και θανατηφόρα ασθένεια του κομμουνισμού")


Από τα τέλη του 19ου αιώνα, το εργατικό κίνημα άρχισε να λοξοδρομεί.
Η «σοσιαλδημοκρατική» εκδοχή του ξέφυγε εντελώς από τους (μαρξικούς) στόχους της εργατικής απελευθέρωσης και συντάχθηκε, αρχικά «κρυφά» και στη συνέχεια απροκάλυπτα, με τον καπιταλισμό και το πολιτικό κοινοβουλευτικό σύστημά του.
Ο Λένιν αντίθετα αντιπαλεύει τη σοσιαλδημοκρατία. Στα τέλη του ίδιου αιώνα αρχίζει και μορφώνει τη δική του «γιακωβίνικη» θεωρία, τη δική του εκδοχή για το εργατικό κίνημα, την επανάσταση και το σοσιαλισμό. Μελετά το Μαρξ, θέλει να παρουσιάζεται σαν συνεχιστής του αλλά τον αναθεωρεί ως προς το βασικό πολιτικό πρόταγμα – μέσον για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, για την υλοποίηση του σοσιαλισμού. Αρχίζει να δομεί την πολιτική του αντίληψή και την αποτυπώνει αρχικά έμμεσα στις απόψεις του για το «κόμμα νέου τύπου». Εδώ δέχεται την αυστηρή κριτική της Ρόζας Λούξεμπουργκ, μέσα από το βιβλίο της, «οργανωτικά προβλήματα της Ρώσικης σοσιαλδημοκρατίας», το οποίο αυτή έγραψε στις αρχές του 1900 και με το οποίο καταδικάζει το «όλη η εξουσία στην ηγεσία του κόμματος».
 Όμως ο Λένιν συνεχίζει στο δρόμο του αναθεωρητισμού.  Το 1917 και ειδικά στο βιβλίο του «κράτος και επανάσταση», αναποδογυρίζει εντελώς το μαρξικό πολιτικό πρόταγμα.  Στο σχέδιό του αποδίδει όλη την εξουσία (μετά τη συντριβή του αστικού κράτους) σε μια ειδική - μειοψηφική δύναμη. Την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ εξουσία, την μέγιστη εξουσία την «αποδίδει» όχι μόνο στο κόμμα αλλά και ακόμα χειρότερα στην ηγεσία του κόμματος (με τον επί της ουσίας ολιγαρχικό συγκεντρωτισμό) και όχι στη γενική δύναμη όπως προτείνουν οι Μαρξ και Ένγκελς.
Ο δε θεσμός των εργατικών συμβουλίων (σοβιέτ) είναι ένας ολιγαρχικός θεσμός στον οποίο αποδίδει τυπική εξουσία δηλαδή εξουσία μόνο στα λόγια και σε μια άλλη πολύ μικρή μειοψηφία. Οι εκλεγμένοι σύμβουλοι δεν θα είναι ούτε το 0,5% σε σχέση με τους εκλογείς. Θα είναι δηλαδή μια ισχνή μειοψηφία και επί πλέον δεν θα κατέχουν τη μέγιστη εξουσία. Ετούτη, την πραγματική εξουσία, θα την κατέχει η ηγεσία του κόμματος και αυτή (η ηγεσία) θα επιβάλλει τελικά τη θέλησή της πάνω σε όλα τα κοινωνικά θέματα.
Κατά την προσωπική του άποψη, έτσι πίστευε ότι μπορεί να χτιστεί ο σοσιαλισμός, σε εκείνες τις ιστορικές συνθήκες και να γίνει κατόπιν το πέρασμα στην ανώτερη φάση του κομμουνισμού. Προσπαθεί με αυτό το βιβλίο να αιτιολογήσει και να δικαιολογήσει την προσωπική του θεωρία αλλά πέφτει σε αμέτρητες παιδαριώδεις αντιφάσεις.
Μετά από λίγο γίνεται η μεγαλειώδης οκτωβριανή επανάσταση. Για δεύτερη φορά στην ιστορία, η εργατική τάξη και όλοι οι καταπιεσμένοι σκοπεύουν στη συντριβή του αστικού κράτους και την εγκαθίδρυση ενός νέου συστήματος.
Επαναστατούν με την ΠΡΟΘΕΣΗ να φτιάξουν μια κοινωνία πολύ καλύτερη, μια κοινωνία αταξική - κομμουνιστική στην οποία θα πραγματώνονται οι αξίες, της ισότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ. Το μεγαλείο ετούτης της επανάστασης βρίσκεται στην ΠΡΟΘΕΣΗ για την υλοποίηση των πιο πάνω αξιών.

Ο τεράστιος αυτός αγώνας δικαιώθηκε  ως προς το πρώτο σκέλος του. Πέτυχε τη συντριβή του αστικού κράτους. Όμως ως προς το δεύτερο σκέλος του, δηλαδή ως προς την υλοποίηση των πιο πάνω συγκεκριμένων στόχων απέτυχε παταγωδώς από την πρώτη στιγμή. Η εξουσία δεν πέρασε ποτέ (ούτε για μια στιγμή) στα χέρια της πλειονότητας ή στα χέρια της εργατικής τάξης.

«H εγχείρηση μεταμόσχευσης πέτυχε αλλά ο ασθενής απεβίωσε αμέσως μετά, γιατί το μόσχευμα ήταν ακατάλληλο».
 Πέτυχε η ανατροπή του τσαρισμού αλλά το «μόσχευμα» του Λένιν, (Όλη η εξουσία σε μια μικρή μειοψηφία) που ήταν εντελώς αντίθετο με το πρόταγμα του Μαρξ, απορρίφθηκε από την ιστορία γιατί ήταν εντελώς ακατάλληλο για το χτίσιμο του σοσιαλισμού.
Όλο το Λενινικό πρόταγμα στηρίχθηκε πάνω σε μια εντελώς λαθεμένη βάση. Αγνόησε την ισχύ του «κοινωνικού νόμου» που μας διδάσκει διαχρονικά το "όταν μια μειοψηφία καταλάβει την εξουσία, μετατρέπεται αργά η γρήγορα σε νέα τάξη".
(Εκτός του ότι, αντικειμενικά, δεν μπορεί να γίνει κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής όταν την εξουσία την κατέχει μια μειοψηφία.)


Παρά ταύτα, δεν μπορεί κανένας να έχει στοιχεία για να ισχυριστεί ότι ο Λένιν και οι λενινιστές κάθε εποχής, στο μεγαλύτερο μέρος τους, δεν επιθυμούσαν και δεν σκόπευαν σε μια αταξική κοινωνία. Αντίθετα μάλιστα. Η αυτοθυσία τους και γενικά ο αλτρουισμός τους θα μείνουν χαραγμένα βαθειά στην ιστορία. Οι πράξεις ηρωισμού και αυταπάρνησης για μια δικαιότερη κοινωνία, είναι σχεδόν ασύλληπτες από τον σημερινό ανθρώπινο νου. Έβαλαν τη ζωή τους κάτω από τις πανανθρώπινες αξίες. Άντεξαν σε απίστευτα βασανιστήρια και αγνόησαν επιδεικτικά το θάνατο.
Τιμή, σεβασμό και δόξα λοιπόν σε όλους τους άγνωστους και γνωστούς αγωνιστές.
Σε όλους τους καλοπροαίρετους,  ανεξάρτητα από το σε ποιόν  συγκεκριμένο πολιτικό χώρο και αν ανήκαν. Ανεξάρτητα αν πάλευαν μέσα από τις γραμμές κάποιου  «κλάδου» του λενινισμού (τροτσκιστικό, μαοϊκό, σταλινικό) ή ανήκαν στον αναρχικό χώρο κοκ. Σε όλους όσους αγωνίστηκαν με το λόγο, με την προκήρυξη, με τις μαζικές κινητοποιήσεις ή με τα όπλα ενάντια στο βάρβαρο σύστημα του καπιταλισμού.
    Σε παλαιότερες εποχές, οι αγωνιστές (και περισσότερο οι απλοί αγωνιστές) δεν είχαν τη δυνατότητα για μελέτη του κομμουνιστικού προτάγματος. Πάρα πολλοί ήταν αγράμματοι και επί πλέον ο καθημερινός προσωπικός και κοινωνικός αγώνας δεν άφηνε τη δυνατότητα εμβάθυνσης και κριτικής. Διάφορα δε στελέχη δεν είχαν μελετήσει ούτε δύο βιβλία… Περίσσευε μεν η καλοπροαίρετη αγωνιστική συμπεριφορά αλλά μοιραία, οι πιθανότητες να ακολουθήσουν λαθεμένο βασικό δρόμο ήταν συντριπτικές.

Το «δένδρο του κακού»  για να εξοντωθεί, πρέπει ο ξυλοκόπος λαός να του ρίξει πολλές τσεκουριές. Με τη μια δεν πέφτει.
Μερικές από αυτές θα είναι εύστοχες, αρκετές θα είναι άστοχες και άλλες θα προκαλέσουν τον αυτοτραυματισμό του ξυλοκόπου ή και τον τραυματισμό των συνανθρώπων του.
Τα λάθη (και στο κοινωνικό επίπεδο) δεν μπορεί να τα αποφύγει κανείς. Οι λαθεμένες πράξεις που θα προκαλέσουν ζημιές είναι επίσης αναπόφευκτες.
Το πρώτο λοιπόν ζητούμενο στις κοινωνικές σχέσεις είναι ο περιορισμός των λαθών – ζημιών, η διδαχή και η διόρθωσή τους σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βαθμό.
Το δεύτερο ζητούμενο και  ταυτόχρονα σημαντική προϋπόθεση για το πρώτο, είναι η καλή προαίρεση, η ανθρωπιστική στάση.
Η όποια προκληθείσα ζημιά  σε άλλους έχει τεράστια διαφορά αν προκαλείται ακούσια ή αν προκαλείται εσκεμμένα. Για παράδειγμα ας πάρουμε έναν οδηγό ασθενοφόρου που τρέχει με μεγάλη ταχύτητα μήπως σώσει τη ζωή ενός ασθενή. Στο δρόμο  και από λάθος του μπορεί να προκαλέσει ατύχημα, να προκαλέσει ζημιά σε άλλους ή και τον δικό του θάνατο. Ετούτο όμως έχει τεράστια διαφορά από το αν τις ίδιες ζημιές τις προκαλέσει κάποιος (φασίστας) που προμελέτησε (δόλο) την πρόκληση της ίδιας ζημιάς, την πρόκληση του ίδιου αποτελέσματος.
Ο καλοπροαίρετος αγωνιστής, σε όποιο χώρο και να βρίσκεται,  θα σκοπεύει διαρκώς προς την υλοποίηση των αξιών για μια καλύτερη κοινωνία. Θα θυσιάζεται για τις ανώτερες αξίες. Και όταν διαπιστώνει λάθη στη ρότα του, θα τα διορθώνει. Αυτό ήταν και είναι το μεγαλείο όλων των κοινωνικών αγωνιστών διαχρονικά. Εδώ βρίσκεται το ανθρώπινο μεγαλείο. Και αυτό βρίσκεται βασικά στο μεγαλείο της συνείδησης, στην ποιότητα της συνείδησης. Επομένως δεν έχουν καμιά σχέση και δεν μπορεί να γίνει καμιά ταύτιση, καμιά σύγκριση με τις ζημιές που προκάλεσαν στην κοινωνία οι συνειδητά εγκληματίες αστοί κάθε μορφής (κοινοβουλευτικοί ή φασίστες).
Φυσικά από μόνη της η καλή προαίρεση ή το σωστό ένστικτο δεν επαρκούν. Χρειάζεται η σωστότερη γνώση και το σχέδιο. (Κανείς δεν θα δεχθεί να τον χειρουργήσει στην καρδιά ο πιο καλοπροαίρετος άνθρωπος του κόσμου αν ο τελευταίος δεν έχει τις κατάλληλες γνώσεις.)
Όλοι οι αγωνιστές στην πάλη τους ενάντια στον καπιταλισμό έχουν κάνει λάθη και θα ξανακάνουν λάθη. Τα πιο σημαντικά λάθη, αργά ή γρήγορα θα τα διορθώσουν. Όμως σε τούτη τη διαδικασία, στο σήμερα και στο ορατό μέλλον,  θα υπάρχουν δύο αντίρροπες δυνάμεις (όπως υπήρχαν και όπως θα υπάρχουν πιθανόν πάντα). Από τη μια θα είναι εκείνοι που θα ψάξουν και θα βρουν τα βαθύτερα αίτια των λαθών αυτών και από την άλλη θα είναι οι συντηρητικοί. Οι δεύτεροι θα επιθυμούν και θα επιδιώκουν την «αταραξία» ή το πολύ να θελήσουν να κάνουν κάποιες μικρές αλλαγές. Δεν θα θέλουν να διδαχθούν από τα λάθη του κινήματος και γι αυτό τα όποια αρνητικά φαινόμενα  θα τα εξηγήσουν κάνοντας επιφανειακές σκέψεις. Στη στάση τους αυτή θα τους κρατούν δέσμιους διάφορες και πολύμορφες δυνάμεις. Κάποιους  θα τους «τρενάρει» ο εγωισμός τους που δεν θα τους αφήνει να παραδεχθούν ότι στο παρελθόν βάδιζαν επί μακρόν σε λαθεμένο δρόμο,  άλλους πιθανόν  ο ναρκισσισμός, η ματαιοδοξία, η αυτοεπιβεβαίωση, ο επαγγελματισμός (επαγγελματικά στελέχη) ή η άγνοια της ουσίας του μαρξικού κομμουνιστικού προτάγματος κοκ.  Επίσης δεν θα είναι αμελητέοι και οι διαπροσωπικοί συναισθηματικοί δεσμοί που αναπτύσσονται μεταξύ συντρόφων – «παρεών» κλπ μέσα σε κόμματα ή ομάδες. Ετούτοι οι αγωνιστές ή «αγωνιστές», το προσωπικό συναισθηματικό ή επαγγελματικό συμφέρον θα το θέτουν πάνω από το συμφέρον του κινήματος. Πάντα θα υπάρχει η «σαβούρα» στο κίνημα.

Το ότι θα υπάρχει αυτή η συντηρητική αντίρροπη δύναμη δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Το γεγονός ότι ενίοτε θα αντιπαλεύει την πρώτη δύναμη και με «χτυπήματα κάτω από τη μέση» είναι απόλυτα βέβαιο.
  Πιθανολογούμε  ότι από όλους τους λενινιστές, οι πιο αντιδραστικοί στο θέμα αυτό θα είναι εκείνα τα στελέχη, εκείνοι οι ηγέτες οι οποίοι ασχολούνταν στον ιδεολογικό τομέα του κόμματός τους. Και ειδικά όλοι αυτοί  που με περισσή ματαιοδοξία το «έπαιζαν μελετημένοι» και με ύφος πολλών καρδιναλίων ή παντογνώστη κατακεραύνωναν όλους όσους εξέφραζαν αμφιβολίες ή άλλες σκέψεις πέραν των «αποδεκτών». Όλοι αυτοί που για ψυχολογικούς λόγους (προσωπικής ανάδειξης ή εξουσίας) παρά τη χρόνια μελέτη δεν ήθελαν ή δεν είχαν την ικανότητα να αναδείξουν ΟΥΤΕ ΜΙΑ από τις δεκάδες και τρομερές αντιφάσεις του Λένιν. Μιλάμε για εντελώς παιδαριώδεις αντιφάσεις τις οποίες και οι σημερινοί φανατικοί λενινιστές αποκρύπτουν με πολύ επιμέλεια. Και αυτό το κάνουν για να έχουν ένα θεωρητικό αποκούμπι για να μπορούν να στηρίξουν τις δικές τους τάσεις για προσωπική εξουσία. Αν καταπέσει το Λενινικό πρόταγμα τότε δεν έχουν προσωπικό κίνητρο για επανάσταση. Έτσι συνεχίζουν να στρουθοκαμηλίζουν. 
Για παράδειγμα μερικές από τις ατέλειωτες αντιφάσεις του Λένιν βρίσκονται στα πιο κάτω κείμενα:


http://bezedakos.blogspot.gr/2017/10/b.html
http://bezedakos.blogspot.gr/2017/10/blog-post_9.html


Οι σταυροφόροι και οι ιεροεξεταστές έπαιζαν με φανατισμό το ρόλο του χριστιανού, χωρίς να έχουν την παραμικρή σχέση με το χριστιανισμό. Με τον ίδιο περίπου φανατισμό θα συνεχίζουν να παίζουν το ρόλο του κομμουνιστή και εκείνοι οι λενινιστές χωρίς να έχουν καμιά σχέση με τον κομμουνισμό.

Το κομμουνιστικό κίνημα έχασε την αίγλη του, έχασε την ιδεολογική «ηγεμονία» μετά την πάροδο λίγων δεκαετιών από την οκτωβριανή επανάσταση.
Πιστεύουμε όμως ότι σήμερα το κομμουνιστικό κίνημα μπορεί όχι μόνο να αναστηθεί απλά αλλά και ακόμα ότι μπορεί να αποκτήσει την απόλυτη ιδεολογική υπεροχή, να αποκτήσει τη συντριπτική ιδεολογική «ηγεμονία», να κερδίσει σχετικά «εύκολα» τα λαϊκά στρώματα αν  θέσει και εμβαθύνει το πρόταγμα του ΟΕΝΔΕΛ (Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς) και απορρίψη το πρόταγμα για μια νέα ολιγαρχική – μειοψηφική εξουσία.
. Ελπίζουμε τελικά ότι το κίνημα θα επιστρέψει το συντομότερο δυνατό  στο σωστό πρόταγμα, στο σωστό πολιτικό σχέδιο του Μαρξ, δηλαδή στην κατάκτηση της δημοκρατίας (ΟΕΝΔΕΛ) για να λειτουργήσει σαν απαραίτητο μέσο (μοχλός) στο χτίσιμο του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.

N. Κουμαριάς


23 Οκτωβρίου 2017

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΝΟΜΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ



ΚΑΘΕ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΟΡΟΥ ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ TOY ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

1. Ο ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

*Η ΑΡΧΗ, η ΟΥΣΙΑ του ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ συστήματος οργάνωσης της κοινωνίας είναι τελικά η ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ στη θέληση μιας ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ, σε κάθε κοινωνικό θέμα.
Αντίθετα.


*Η ΑΡΧΗ, η ΟΥΣΙΑ του ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ συστήματος οργάνωσης της κοινωνίας είναι τελικά η ΥΠΟΤΑΓΗ της  ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ στη θέληση της ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ σε κάθε ιδιαίτερο κοινωνικό θέμα.
(Η θέληση εκφράζεται με νόμους και άλλους κανόνες)


Ολιγαρχία και δημοκρατία είναι δύο απόλυτα διαμετρικά αντίθετα συστήματα οργάνωσης της κοινωνίας.
Διαχωρίζονται  από το ποιο υποκείμενο κατέχει τη δύναμη - εξουσία ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ και ΕΠΙΒΟΛΗΣ  ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ και ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ (νόμους, κανόνες) για τα μέλη της κοινωνίας.
Αν αυτή τη δύναμη – εξουσία – μηχανισμό για την παραγωγή δικαιωμάτων και υποχρεώσεων τον κατέχει μια μειοψηφία (οι λίγοι), τότε το σύστημα λέγεται ολιγαρχία και αν τη δύναμη αυτή την κατέχει η πλειοψηφία (οι πολλοί), λέγεται δημοκρατία.
(Και αυτή η συνολική εξουσία - δύναμη  περιλαμβάνει την ένοπλη εκτελεστική  - συν διοικητική-, τη νομοθετική και τη δικαστική. Ειδικά, κανένα υποκείμενο  δεν έχει επί της ουσίας καμιά εξουσία, αν δεν ορίζει, αν δεν έχει στα χέρια του την ένοπλη εκτελεστική. Όμως στο προπαγανδιστικό  και αερολογικό επίπεδο ΟΛΩΝ των ολιγαρχικών, ΟΛΟΙ οι λαοί κατέχουν την εξουσία!!!!)
Ολιγαρχία σημαίνει εξουσία των λίγων και δημοκρατία σημαίνει εξουσία των πολλών.

Στον κοινοβουλευτισμό ποια από τις πιο πάνω αρχές υλοποιείται; Η πρώτη ή η δεύτερη;
Φυσικά η πρώτη. Σε τελική ανάλυση, κανένα κοινωνικό κανόνα δεν μπορεί να επιβάλλει η πλειονότητα της κοινωνίας. Τα κοινοβουλευτικά συστήματα, όπως και όλες οι άλλες μορφές ολιγαρχικών συστημάτων είναι ολοκληρωτικά.  (Με την έννοια ολοκληρωτικά εννοούμε ότι μια μειοψηφία κατέχει εξ ολοκλήρου την εξουσία, ότι  η εξουσία της ανήκει σε απόλυτο βαθμό.)  Όποιες και να είναι οι διαδικασίες που μεσολαβούν, ΤΕΛΙΚΑ μια μειοψηφία θα επιβάλλει τη θέλησή της στην πλειονότητα, θα καταναγκάσει τη πλειονότητα να την υποστεί.
Για να ήταν πχ δημοκρατία ο κοινοβουλευτισμός στη Χώρα μας θα έπρεπε πρακτικά ΟΛΑ αυτά τα εξοντωτικά μέτρα που επιβάλλονται στο λαό, να τα είχε ψηφίσει η πλειονότητα του λαού, ένα προς ένα και μετά, με την ισχύ των όπλων που θα κατείχε, να είχε εξαναγκάσει τους Παπανδέηδες, Σαμαράδες, Τσίπρες και όλο αυτό το εγκληματικό συναπάντημα, να τα εφαρμόσουν!!!

2. ΓΙΑΤΙ α. ΟΙ ΑΣΤΟΙ  β. ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ γ. ΟΙ  «ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ»ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ενώ δεν έχει ουδεμία σχέση με τη δημοκρατία;)

α.
 * Οι αστοί, εκτός από  δημοκρατία, ονομάζουν τον κοινοβουλευτισμό είτε αστική δημοκρατία είτε αντιπροσωπευτική δημοκρατία είτε έμμεση δημοκρατία!!!
 Όμως αν δημοκρατία είναι και σημαίνει εξουσία του λαού, ή εξουσία των πολλών  τότε, άμα στον όρο αστική δημοκρατία αντικαταστήσουμε τη λέξη δημοκρατία με την ουσία και τη σημασία της, θα μας προκύψει ο όρος αστική εξουσία του λαού ή αστική εξουσία των πολλών!!!!  (Μέγιστη ανοησία)
Δηλαδή εξουσία μεν του λαού που ανήκει δε στους αστούς ή εξουσία των πολλών που ανήκει ή προορίζεται για τους ελάχιστους αστούς; Μήπως όμως θα θέλει να πει ότι υπάρχει εξουσία των πολλών (δημοκρατία) δια της επιβολής της εξουσίας των λίγων αστών πάνω στους πολλούς (στη δημοκρατία) ή θα πει «συνάντησα το απόλυτα κατάλευκο μαύρο … ενώ από την πόλη ερχόμουνα και στην κορφή κανέλλα… όπου  τρεις λαλούσαν και δυό χόρευαν» ;
Η έννοια αστική δημοκρατία δεν στέκει με τίποτα ούτε υλικά αλλά  ούτε και με γραμματικά τερτίπια
.
(Αν ο κοινοβουλευτισμός είναι δημοκρατικό σύστημα τότε ποιο σύστημα είναι ολιγαρχικό;)

* Ονομάζουν το ολοκληρωτικό σύστημά τους και αντιπροσωπευτική δημοκρατία.  Όμως ούτε με την αντιπροσώπευση έχουν καμιά σχέση. Στη σχέση αντιπροσώπευσης   ο αντιπρόσωπος είναι εντολοδόχος κάποιου εντολέαΟ εντολέας υπαγορεύει στον εντολοδόχο το τι θα πρέπει να πράξη και ποτέ δεν μπορεί να συμβεί το αντίθετο.
Ο δε εντολοδόχος δεν μπορεί, ΠΟΤΕ και για κανένα λόγο, να πράττει ενάντια στη θέληση του εντολέα. Δεν μπορεί να ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΖΕΙ τον εντολέα του να υφίσταται ό,τι γουστάρει αυτός. Το να πράττει ενάντια στη θέληση του εντολέα μπορεί να το κάνει κάποιος νταβατζής ή γενικά κάποιος απατεώνας ή καθήκι αλλά δεν μπορεί να το κάνει κάποιος που είναι πράγματι αντιπρόσωπος. Έχουμε λοιπόν στον κοινοβουλευτισμό, εκλεγμένους νταβατζήδες ή καθήκια και φυσικά όχι αντιπροσώπους, επ ουδενί αντιπροσώπους.

* Η  εξαπάτηση του λαού προωθείται και με την έννοια της έμμεσης δημοκρατίας. Δηλαδή είναι σαν να λέμε ότι ένα πρόσωπο Β  θρέφεται έμμεσα όταν τρώει ένα πρόσωπο Α!!!!
Φυσικά από τη στιγμή που και με αυτό, όποιο και να είναι αυτό  που εννοούν σαν έμμεσο, δεν πραγματώνεται τελικά η αρχή της υποταγής της μειοψηφίας στην πλειοψηφία,  η έννοια «έμμεση δημοκρατία» δεν έχει πραγματικό υλικό περιεχόμενο άρα δεν υφίσταται σαν οντότητα. 
Και αν δεν υφίσταται (που δεν υφίσταται) η έννοια της έμμεσης δημοκρατίας δεν υφίσταται και η έννοια της άμεσης δημοκρατίας σαν αντίθετη έννοια της πρώτης.
Έτσι μας απομένει ΜΟΝΟ η έννοια της δημοκρατίας ή του δημοκρατικού συνταγματικού πολιτεύματος (δημοκρατική ρεπούμπλικα κατά τους Μαρξ και Ένγκελς) στην οποία όλη  η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία ανήκει στο λαό-  γιατί ΜΟΝΟ έτσι μπορεί να υποτάσσεται η μειοψηφία στην πλειοψηφία, στο σημερινό επίπεδο πολιτισμού.
Γιατί όμως οι αστοί προβαίνουν σε τούτα τα τερατουργήματα; Φυσικά το ερώτημα είναι ρητορικό. Στόχος τους είναι ο έλεγχος των συνειδήσεων. Έλεγχος που μπορεί να προκύψει με ψεύδη, παραποιήσεις εννοιών, νοημάτων κοκ. Οι ολιγαρχικοί στον πόλεμο της προπαγάνδας εκτός των άλλων τερατουργημάτων χρησιμοποιούν και τα εξής τεχνάσματα για να προκαλέσουν σύγχυση και να εξουδετερώσουν τη σκέψη των ανθρώπων του λαού.
Ανάλογα με την περίπτωση παρουσιάζουν το μαύρο σαν άσπρο και το άσπρο σαν μαύρο.
Όταν θέλουν να καλύψουν εγκληματικές και μαύρες πλευρές της υπόστασης  και της πρακτικής τους τότε το όποιο αρνητικό στοιχείο δεν το αποκαλούν με το όνομά του αλλά του βάζουν ένα όνομα που έχει θετικό συναισθηματικό φορτίο. Πχ την ολιγαρχική ουσία τους την ονομάζουν δημοκρατία, τα εξοντωτικά μέτρα τα λένε μεταρρυθμίσεις, τους νταβατζήδες τους ονομάζουν αντιπροσώπους, τους υπηκόους πολίτες, τις διαταγές νόμους, «το ξύδι γλυκάδι» κοκ.
Αντίθετα τους αγωνιστές που εναντιώνονται στην εγκληματική φύση της κάθε ολιγαρχίας θα τους χαρακτηρίσουν με κάποια αρνητική λέξη, όπως τρομοκράτες κλπ.

Οι αστοί ολιγαρχικοί έχουν μεγάλο ΣΥΜΦΕΡΟΝ με το να αποκαλούν δημοκρατία το ολιγαρχικό σύστημά τους (με οποιοδήποτε επίθετο και αν μπει μπροστά). Αν δεν είχαν συμφέρον θα το αποκαλούσαν κοινοβουλευτική ολιγαρχία, όπως και είναι.  (Όπως συμφέρον έχουν να αποκαλούν πολίτες τους υπηκόους ή τους σύγχρονους δούλους κοκ)
Ξέρουν πολύ καλά ότι όσο και αρνητική είναι μια κατάσταση αν αυτή επενδυθεί με έννοια που έχει θετικό συναισθηματικό πρόσημο τότε ο αποδεχόμενος (λαός) την έννοια (δια της πλύσης εγκεφάλου) δεν μπορεί να εναντιωθεί εύκολα στην αρνητική κατάσταση. Χάνει το μπούσουλα.
Οι αστοί λοιπόν ολιγαρχικοί έχουν μεγάλο συμφέρον από το να αποκαλούν δημοκρατία την ολιγαρχία τους. Εμείς όμως τι θα πρέπει να κάνουμε; Να τους κάνουμε το χατίρι ή να αποκαλούμε το σύστημά τους όπως είναι στην πραγματικότητα; Δηλαδή να το αποκαλούμε αστική δημοκρατία, δημοκρατία, αντιπροσωπευτική δημοκρατία κλπ ή να το αποκαλούμε αστική κοινοβουλευτική ολιγαρχία, κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία, αστική ολιγαρχία κλπ; (Πάντως να υπάρχει η έννοια της ολιγαρχίας και όχι της δημοκρατίας)

Ο Μάο μπορεί να είπε πολλά. Άλλα να ήταν σωστά και άλλα λαθεμένα.
Όμως όταν μίλησε για το ποια είναι η αλάνθαστη γραμμή, είπε ότι αλάνθαστο είναι
"Να πολεμάμε ό,τι υπερασπίζεται ο εχθρός και να υπερασπιζόμαστε ό,τι πολεμάει".

Εδώ οι αστοί υπερασπίζονται με λύσσα τις ονομασίες δημοκρατία, αστική δημοκρατία, κοινοβουλευτική δημοκρατία, αντιπροσωπευτική δημοκρατία και έμμεση δημοκρατία για να ονομάζουν το άκρως ολιγαρχικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού που επιβάλλουν στους λαούς. Επομένως δεν θα πρέπει να το αποκαλούμε έτσι και θα πρέπει να το πολεμήσουμε με τις κατάλληλες έννοιες
.



β. Οι απλοί άνθρωποι του λαού ή οι απλοί κοινωνικοί αγωνιστές χρησιμοποιούν τους αστικούς όρους για να ονομάσουν τον κοινοβουλευτισμό γιατί αυτό το λεξιλόγιο βρήκαν μπροστά τους. Δεν είχαν την ευκαιρία να εμβαθύνουν στο θέμα και έχουν «όλα τα δίκια» για αυτές τις λαθεμένες εκφράσεις που εκφέρουν.

γ. Γιατί οι «αριστεροί» αποκαλούν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία (αστική, κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική, έμμεση)


«Κάποιος πήγαινε στην αγορά για να πουλήσει μολυσμένα φύκια. Όμως επειδή τα φύκια αυτά δεν τα αγόραζε κανείς, σκέφτηκε να τα βάψει κατάλληλα και να τα πλασάρει σαν μεταξωτές κορδέλες (φυσικά για να εξαπατήσει τους αγοραστές.
Ένας άλλος ήθελε και αυτός να πουλήσει μολυσμένα φύκια κάποιου άλλου είδους.
Για να έχει όμως επιτυχία, σκέφτηκε να κάνει απαραίτητα τρία πράγματα:
Πρώτον. Να βάψει και αυτός τα φύκια του ώστε να μοιάζουν με μεταξωτές κορδέλες.
Δεύτερον. Να ανταγωνίζεται τον πρώτο έμπορο επιχειρηματολογώντας στο ότι οι δικές του «μεταξωτές κορδέλες» είναι καλύτερης ποιότητας από εκείνες του αντιπάλου του.
Τρίτον.  Όχι μόνο να μην καταγγέλλει στους πελάτες του ότι ό ανταγωνιστής του πουλάει μολυσμένα φύκια αλλά αντίθετα να υποστηρίζει και να διαβεβαιώνει τους πάντες ότι ο ανταγωνιστής του όντας πουλάει «μεταξωτές κορδέλες.»
 Ο λόγος του προφανής.  «Μεταξύ κατεργαρέων σιωπηρά συμμαχία

Τα περισσότερα στελέχη της αριστεράς που αποκαλούν το ολιγαρχικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού δημοκρατία, το κάνουν γιατί θέλουν να ονομάσουν και το δικό τους ολιγαρχικό σύστημα δημοκρατία. (Λίγοι κάνουν αυτή τη χρήση από άγνοια)
Κανείς από τους πρώτους όχι μόνο δεν θα ήθελε αλλά θα πολεμούσε με πάθος την προοπτική εγκαθίδρυσης της πραγματικής δημοκρατίας, της πραγματικής εξουσίας του λαού οπως ήταν αυτή της κομμούνας δηλαδή το να περάσει ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ και η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ (ΟΕΝΔΕΛ).
Δεν τη θέλουν, δεν την προτείνουν – προβάλλουν, δεν τη προγραμματίζουν, δεν παλεύουν για αυτή.
Όμως την σωστή προοπτική θα την επιβάλλουν αργά οι γρήγορα οι σημερινοί «από κάτω».


Η κεντρική μάχη για την επικράτηση στον ιδεολογικό χώρο είναι μάχη για την επικράτηση επί του υλικού περιεχομένου των λέξεων.
Και γενικά, συνολικά η ιδεολογική μάχη, η μάχη για την κυριαρχία στον ιδεολογικό τομέα είναι η πρώτη καθοριστικής σημασίας μάχη για την τελική επικράτηση στον ταξικό πόλεμο.

Αντισθένης :"Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις"

Είναι ύψιστης σημασίας για τη λαϊκή επανάσταση η ορθή χρήση των βασικών πολιτικών εννοιών.
Το πως θα πρέπει να ονομάζουμε τον κοινοβουλευτισμό δεν είναι θέμα δευτερεύουσας σημασίας αλλά πρωτεύουσας.

Όταν η πλειοψηφία των λαών αποκαλεί τον κοινοβουλευτισμό με το πραγματικό του όνομα μόνο τότε πιθανότατα θα βρισκόμαστε σε πραγματική προεπαναστατική περίοδο.



ΡΔ

21 Οκτωβρίου 2017

OTAN MIA ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ MEIOΨΗΦΙΑ KATAKTA THN EΞΟΥΣΙΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΑΡΓΑ Ή ΓΡΗΓΟΡΑ ΣΕ ΤΥΡΑΝΝΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ



Στη χημεία, όταν ενωθεί ΒΑΣΗ με ΟΞΥ μας δίνει πάντα ΑΛΑΣ και ΝΕΡΟ.
(Βάση + οξύ = άλας + νερό)

Στην κοινωνία, όταν μια μειονότητα κατακτά την εξουσία, μας δίνει πάντα (αργά ή γρήγορα) μια νέα κυρίαρχη καταπιεστική τάξη, μια νέα καταπιεστική ολιγαρχία, ένα νέο βασανιστή του λαού.  Αυτή η νέα μειονότητα είτε θα είναι μια εντελώς νέα καταπιεστική τάξη είτε θα ενσωματώσει μέρος της παλιάς ή θα ενσωματωθεί η ίδια στην παλιά καταπιεστική τάξη.
(Ετούτο το νόμο αγνοούσαν εντελώς όλοι εκείνοι που από καλή πρόθεση ήλπισαν στο ΣΥΡΙΖΑ και τον αγνοούν όλοι εκείνοι που ακολουθούν τα ολιγαρχικά κόμματα. Και ολιγαρχικά κόμματα είναι όλα εκείνα που δεν θέτουν για σκοπό τους το να περάσει όλη η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στους λαούς αλλά θέλουν μια μειονότητα, κάποιο όργανο να έχει πλήρεις νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές εξουσίες.)

Κανένα κόμμα (πρωτοπορία) που θέλει να ΚΑΘΕΤΑΙ, να επιβάλλεται στις «μάζες» για να τις εξουσιάσει και (δήθεν) να τις καθοδηγήσει, δεν θα κατορθώσει ποτέ να τις απελευθερώσει, να τις χειραφετήσει, όσο καλή προαίρεση και αν νομίζουν τα μέλη του ότι διαθέτουν.
Η πραγματική απελευθέρωση ή χειραφέτηση μπορεί να υλοποιηθεί ΜΟΝΟ όταν οι ίδιοι οι εργάτες θα αυτό εξουσιαστούν, θα αυτό κυβερνηθούν. Δηλαδή, ΜΟΝΟ όταν ο εργαζόμενος λαός κατακτήσει πλήρως την ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ (και όλη την εκτελεστική) τη ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ και τη ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ (ΟΕΝΔΕΛ).
Αν ο λαός υποκατασταθεί από οποιαδήποτε μειοψηφία, τότε ΑΝΤΙΟ επανάσταση. Αμέσως μετά την εγκαθίδρυση της μειοψηφικής εξουσίας, αρχίζει η αντεπανάσταση, αρχίζει ο εκφυλισμός της επανάστασης και η επιστροφή στην ίδια ολιγαρχική ΟΥΣΙΑ με άλλη μορφή.


 Γιατί όμως συμβαίνει έτσι και θα συμβαίνει πάντα έτσι;

Αυτή η ερώτηση είναι κατ ουσία εντελώς ίδια με ερωτήσεις του τύπου: «Γιατί από τα αυγά του φιδιού μπορούν να εκκολαφθούν ΜΟΝΟ φίδια και όχι περιστέρια;» ή «Γιατί από τα αυγά της κότας μπορούν να βγουν μόνο κότες και όχι αηδόνια ή κάτι άλλο;»  ή «Γιατί υπάρχει ο νόμος της βαρύτητας;».
Απλά, όλα αυτά είναι βασικά δεδομένα και σχετικά αναλλοίωτα. Μπορεί βέβαια να δοθεί και κάποια εξήγηση αλλά δεν αλλάζει η ουσία τους σαν δεδομένα βάσης που καθορίζουν εκ των προτέρων, εξ αρχής  αποτελέσματα.

Ένας ταξιτζής που ΔΕΝ θα ήθελε να του υπαγορεύουν οι πελάτες του σε ποιο προορισμό να τους πάει, αλλά αντίθετα, θα ήθελε από τη στιγμή που τον επιλέγουν, να έχει  ο ίδιος την εξουσία να τους ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ να πάνε όπου εκείνος γουστάρει, τότε είναι απόλυτα βέβαιο ότι αυτός ο ταξιτζής όχι μόνο είναι ένα απλό αντικοινωνικό στοιχείο αλλά επί πλέον ότι έχει κάποιες σημαντικές ψυχικές διαταραχές. Όταν δεν θέλει να είναι ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ των θελήσεων και των αποφάσεων των πελατών του τότε σίγουρα ΠΑΣΧΕΙ από κάποια ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ.

Όποιος επιμείνει και εμβαθύνει σε τούτο το παράδειγμα και το μεταφέρει στο επίπεδο της κοινωνίας και της εξουσίας, θα κατανοήσει γιατί ιστορικά δεν έγινε καμιά μετάλλαξη των ολιγαρχικών εξουσιών, γιατί ΠΟΤΕ ολιγαρχικές συνειδήσεις δεν μετατράπηκαν (και δεν πρόκειται να μετατραπούν) σε δημοκρατικές δυνάμεις, δεν μετατράπηκαν σε φιλολαϊκές δυνάμεις. Γιατί οι δυνάμεις που προτίθενται ΕΞ ΑΡΧΗΣ να αφαιρέσουν από την πλειοψηφία των ανθρώπων του λαού το πολύ μεγάλο ΑΓΑΘΟ του αυτό καθορισμού της ζωής τους (εξουσία) ΔΕΝ μπορούν αύριο να μετατραπούν, να μεταλλαχθούν  σε υπερασπιστές των λαϊκών αγαθών, όπως δεν μπορεί από το αυγό του φιδιού να βγει περιστέρι.
Το μεγαλύτερο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ του ανθρώπου είναι το αγαθό του αυτοκαθορισμού της ζωής του και  μπορεί να κάνει χρήση αυτού ΜΟΝΟ όταν κατέχει ισότιμη εξουσία με τα άλλα άτομα της κοινωνίας.  Αφαιρώντας του αυτό, είναι σαν κάποιος να κόβει - αφαιρεί τα χέρια και τα πόδια ενός ανθρώπου (μεγάλο αγαθό τα άκρα) και μετά να του παρουσιάζεται ότι θα είναι καλός μαζί του και ότι θα του δίνει καλά δεκανίκια... Ο δράστης φυσικά θα είναι εγκληματικό, αντικοινωνικό στοιχείο.
Ένα υγιές συνειδησιακά υποκείμενο, σε κάθε θέμα που θα αφορούσε την κοινωνία, θα είχε την εξής συμπεριφορά προς τους άλλους: Θα απευθυνόταν προς αυτούς λέγοντάς τους «μπορεί η γνώμη μου να είναι τάδε αλλά εσείς ενημερωθείτε, αποφασίστε και εγώ εκτελώ ό,τι θέλετε εσείς». 

Όμως οι κάθε λογής ολιγαρχικοί συμπεριφέρονται εντελώς αντίθετα. Δεν θέλουν να αποποιηθούν την ευθύνη για τα όποια αρνητικά θα επιφέρουν οι πράξεις τους στην κοινωνία.
 Ένας που θα ήθελε να είναι μόνο εκτελεστικό όργανο των αποφάσεων του λαού, σε περίπτωση αρνητικών επιπτώσεων, θα μπορούσε κάλλιστα νε πει "εγώ έκανα ότι μου είπατε και δεν φταίω σε τίποτα."
Αντίθετα ο ολιγαρχικός δεν ενδιαφέρεται για το μίσος αν το μίσος του λαού εναντίων του ξεχειλίσει. Αυτός ηδονίζεται με το να έχει τη δύναμη να καταναγκάζει και να καθορίζει τη ζωή των συνανθρώπων του. ΑΡΡΩΣΤΟΣ γαρ εξ ορισμού...  


Όταν λοιπόν κάποιο ανθρώπινο υποκείμενο θέλει να ασκεί ΒΙΑ ( διαφορετικό πράγμα η  ΑΝΤΙΒΙΑ) για να καθορίζει τη ζωή άλλων ανθρώπινων υποκειμένων ( εννοείται χωρίς τη συγκατάβασή τους) ετούτο το υποκείμενο είναι εξ ορισμού εγωπαθές, αντικοινωνικό στοιχείο.
Είναι αντικοινωνικό στοιχείο, ανεξάρτητα από τις φιλολαϊκές προθέσεις - δικαιολογίες που μπορεί να επικαλείται προς τα έξω (λαό) ή προς τον εαυτό του για τη λυσσαλέα μανία του να θέλει να αφαιρεί από το λαό το μεγάλο ΑΓΑΘΟ του  AYTO καθορισμού της ζωής του, και  ανεξάρτητα από το βαθμό που αυτές οι τάσεις και οι πράξεις του είναι συνειδητές, υποσυνείδητες ή ασυνείδητες.

Ετούτο το ΝΟΜΟ αγνοούν οι λαοί και ελπίζουν ότι κάθε φορά που θα αλλάζουν ολιγαρχικά κόμματα που θα τους εξουσιάζουν, υπάρχει περίπτωση να απελευθερωθούν και να καλυτερεύσουν τη ζωή τους. Ετούτη η άγνοια, η άγνοια δηλαδή του ότι όλοι οι ολιγαρχικοί είναι ίδιοι επί της ουσίας, είναι η πιο βασική αιτία των πολλών αιώνων σκλαβιάς τους.




ΥΓ 1

Γιατί αποκλείεται ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ η πραγματοποίηση του σοσιαλισμού όταν την εξουσία (εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική) την κατέχει μια μειοψηφία και όχι ο λαός;

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ (με κομμουνιστικό βερμπαλισμό) ΚΑΤΑΚΤΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΤΕ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΟΡΙΣΤΙΚΟ «ΑΝΤΙΟ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ»

            
 
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ, Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ- ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ


Η Ρόζα Λούξεμπουργκ πολύ σωστά γράφει:
«…Σε όλες τις προηγούμενες επαναστάσεις μια μικρή μειοψηφία των ανθρώπων που οδήγησε τον επαναστατικό αγώνα, έδωσε το στόχο και την κατεύθυνση, για να χρησιμοποιηθεί η μάζα μόνο ως ΜΕΣΟ για την υλοποίηση των συμφερόντων της, των συμφερόντων της μειονότητας, μέσα από τη νίκη.

Η σοσιαλιστική επανάσταση είναι η πρώτη η οποία είναι προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας και μπορεί να φέρει τη νίκη MONO από την μεγάλη ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ του εργαζόμενου λαού…»

(παρόμοια γράφει και ο Μαρξ στο μανιφέστο)

Γιατί είναι όμως έτσι; Μήπως είναι ένα ανυπόστατο ή «ξεκάρφωτο»  συμπέρασμα της Ρόζας, του Μαρξ ή κάποιων άλλων κομμουνιστών; Και αν δεν είναι ανυπόστατο συμπέρασμα πoιά είναι η μείζονα πρόταση του λογικού συλλογισμού που το στηρίζει;

Αν η ουσία του σοσιαλισμού στο οικονομικό επίπεδο είναι η
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ των μέσων παραγωγής δηλαδή αν τα μέσα παραγωγής είναι ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ της κοινωνίας και όχι κάποιων λίγων τότε μπορούμε να βγάλουμε τα πιο κάτω συμπεράσματα αφού μιλήσουμε πρώτα για την έννοια της ιδιοκτησίας.

Ένα λοιπόν ακόμα δεδομένο που μας είναι απαραίτητο  είναι η ουσία της έννοιας της ιδιοκτησίας.  «Ένα υποκείμενο (ατομικό ή συλλογικό) έχει υπό την ιδιοκτησία του ένα αντικείμενο όταν (το υποκείμενο)  έχει τη ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ να ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ τη ΧΡΗΣΗ  και τη ΔΙΑΘΕΣΗ του ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ.»
Αυτά είναι τα στοιχεία της ιδιοκτησίας. Δυνατότητα, απόφαση, χρήση και διάθεση.
Όποιος λοιπόν έχει τη δυνατότητα να αποφασίζει τη χρήση και τη διάθεση ενός αντικειμένου - και μπορεί να επιβάλλει τις αποφάσεις του - τότε αυτός είναι ο ιδιοκτήτης του.
 Ένας πχ που έχει νοικιάσει ένα αντικείμενο δεν είναι ιδιοκτήτης του γιατί μπορεί να κάνει μόνο χρήση αυτού και όχι διάθεση (όπως πώληση, γκρέμισμα κοκ).

Πάμε τώρα στο θέμα του σοσιαλισμού.

Για να υπάρχει λοιπόν σοσιαλισμός (κοινωνική ιδιοκτησία μέσων παραγωγής) είναι καθοριστικά απαραίτητο η δυνατότητα για να αποφασίζεται η χρήση και η διάθεση των ΜΕΣΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, να ανήκει στην ΚΟΙΝΩΝΙΑ (κοινωνικοποίηση) και όχι σε μια κομματική μειοψηφία που σχεδόν ταυτίζεται με το κράτος (κρατικοποίηση). Αν τις αποφάσεις τις λαμβάνει και τις επιβάλλει μια μειοψηφία – «ιδιαίτερη δύναμη» ή τα πλαίσια των αποφάσεων τα περιορίζει μια «ιδιαίτερη δύναμη» και όχι η «γενική δύναμη» - πλειοψηφία τότε τα μέσα αυτά είναι στην ουσία ιδιοκτησία ετούτης της μειοψηφικής δύναμης (κράτους – κόμματος). Αν αυτή η μικρή δύναμη είναι η ηγεσία του κόμματος - κράτους, τότε η ιδιοκτησία ανήκει σε αυτά τα μέλη του (μετοχικά) και κερδίζει άμεσα ή έμμεσα (προνόμια) από τη σχέση ιδιοκτησίας των μπ. Άρα έτσι δεν μπορεί να επέλθει  κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Αν τα μέσα παραγωγής που στον καπιταλισμό είναι ιδιοκτησία μιας μικρής μειοψηφίας αλλάξουν ιδιοκτήτη, δεν σημαίνει αυτόματα ότι το σύστημα γίνεται σοσιαλιστικό. Αν η δυνατότητα για να αποφασίζεται η χρήση και η διάθεση των μέσων παραγωγής  ανήκει ΠΑΛΙ σε μια άλλη νέα μειοψηφία (κομματική) τότε αυτή η μειοψηφία είναι ουσιαστικά ο νέος ιδιοκτήτης τους και άρα πάλι θα έχουμε καπιταλισμό αλλά άλλης μορφής δηλαδή κρατικό.

Θα έχουμε πέρασμα από τον ορθόδοξο ιδιωτικό καπιταλισμό του ανταγωνισμού, στον ανορθόδοξο μονοπωλιακό κρατικό-κομματικό καπιταλισμό (μη ανταγωνιστικό).
Δηλαδή, όλοι οι τομείς παραγωγής θα ανήκουν σε μια εταιρία, την κομματική, την κρατική εταιρία.

Στο πρόταγμα του Λένιν η δυνατότητα χρήσης και διάθεσης των μ.π  δίνεται βασικά στο κόμμα - κράτος. Προπαγανδιστικά (τυπικά) δίνεται και στα εργατικά συμβούλια. Αλλά και στα εργατικά συμβούλια αν δινόταν πραγματικά, πάλι θα είχαμε μια μειοψηφία που θα ήταν ιδιοκτήτης των μ.π. Οι νέοι λοιπόν πραγματικοί ιδιοκτήτες τους θα ήταν πλέον αυτοί οι ελάχιστοι σύμβουλοι  και όχι η κοινωνία.

Σοσιαλισμός χωρίς την πραγματική δημοκρατία (ΟΕΝΔΕΛ – Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στο Λαό) δεν μπορεί να υπάρξει γιατί χωρίς αυτή δεν μπορεί να γίνει πραγματική κοινωνικοποίηση, δεν μπορούν τα μέσα παραγωγής να γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία.

Χωρίς την ενεργή και ισότιμη  συμμετοχή των μελών της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού όχι μόνο κατά την περίοδο της ανατροπής του ολιγαρχικού καπιταλισμού αλλά και στην πορεία για την υλοποίηση του σοσιαλισμού, σοσιαλισμός δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Η ισότιμη συμμετοχή των μελών της πλειοψηφίας στην ένοπλη εκτελεστική (και γενικά στην εκτελεστική), στη νομοθετική και στη δικαστική εξουσία είναι εκ των ων ουκ άνευ για την πραγματοποίηση του σοσιαλισμού. Δίχως αυτή την εξουσία στα χέρια του εργαζόμενου λαού, ο λαός δεν θα έχει τη ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ να ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ τη ΧΡΗΣΗ και τη ΔΙΑΘΕΣΗ των μέσων παραγωγής (και την παραγωγή) και επομένως τα μέσα παραγωγής δεν θα είναι ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ του, δεν θα έχουμε ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ετούτων των μέσων αλλά ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ.
Αν  λοιπόν η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική ανήκουν στους λίγους του κόμματος (συμβούλους κλπ) τότε έχουμε κομματικό - κρατικό καπιταλισμό και όχι σοσιαλισμό γιατί ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ, έτσι, είναι αδύνατο  να γίνει κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.

Άρα η  θέση της Ρόζας Λούξεμπουργκ (που είναι παρμένη ουσιαστικά από το Μαρξ) «..Η σοσιαλιστική επανάσταση είναι η πρώτη η οποία είναι προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας και μπορεί να φέρει τη νίκη MONO από την μεγάλη πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού…» ή εκείνη του Μαρξ « Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης ή θα είναι έργο δικό της ή δεν πρόκειται να γίνει» είναι απόλυτα σωστή.

Το πρώτο βήμα λοιπόν της επανάστασης, λέει ο Μαρξ, (μανιφέστο) θα πρέπει να είναι ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ η εγκαθίδρυση, η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ, ΕΛΕΓΚΤΙΚΗ-ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΣΤΟ ΛΑΟ όπως ΣΤΗΝ ΚΟΜΜΟΎΝΑ) γιατί χωρίς αυτήν δεν μπορούν να κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής και άρα δεν  μπορεί να αλλάξουν ριζικά οι παραγωγικές σχέσεις και άρα ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να υπάρξει σοσιαλισμός
.

Αν αμέσως μετά τη συντριβή του αστικού κράτους δεν έχουμε πέρασμα στο ΟΕΝΔΕΛ, τότε εκείνο που μπορεί να υπάρξει αρχικά και ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ είναι  ο κομματικοκρατικός καπιταλισμός, η ΤΑΞΗ του κομματικού καπιταλισμού και στη συνέχεια αργά ή γρήγορα (και με μαθηματική ακρίβεια), θα γίνει το πέρασμα στον ιδιωτικό καπιταλισμό όπως έγινε σε ΟΛΑ τα λενινιστικά καθεστώτα από τη Σοβιετική Ένωση μέχρι την Κίνα και τώρα στην Κούβα.
Ετούτο γίνεται γιατί η κρατικοκομματική καπιταλιστική τάξη, άπληστη όπως και κάθε άλλη μειοψηφική τάξη, μπορεί να αυξήσει το μέγεθος και τη δύναμή της πολύ περισσότερο, μέσα στα πλαίσια του ιδιωτικού καπιταλισμού.


Μαρξ « ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ»

« Όλες οι προηγούμενες τάξεις που έπαιρναν την εξουσία προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν τη θέση που κατέκτησαν, υποτάσσοντας όλη την κοινωνία στους όρους του δικού τους τρόπου ιδιοποίησης (δηλαδή ολιγαρχικού). Οι προλετάριοι μπορούν να κατακτήσουν τις κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις μονάχα καταργώντας τον ως σήμερα δικό τους τρόπο ιδιοποίησης και επομένως όλο τον ως τώρα τρόπο ιδιοποίησης. Οι προλετάριοι δεν έχουν τίποτα δικό τους να εξασφαλίσουν, έχουν όμως να καταστρέψουν κάθε ως τώρα ατομική ασφάλεια και ατομική εξασφάλιση

Κάποιοι λενινιστές, με «κομμουνιστικό» λεξιλόγιο, αυτοαποκαλούνται αντικαπιταλιστές. Όμως τελικά θέλουν όλη η εξουσία (ΟΕΝΔΕ) να ανήκει σε μια μικρή μειοψηφία (κόμμα, εργατικά συμβούλια) και όχι στο λαό.
Επομένως είναι, αντικειμενικά, ΥΠΕΡ του κρατικού, κομματικού καπιταλισμού και ενάντια στον σημερινό ιδιωτικό καπιταλισμό.
Άρα, συνολικά, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ (ντε φάκτο) και επί της ουσίας δεν είναι αντικαπιταλιστές.

ΥΓ  2

Μερικοί θα αναρωτηθούν. Και ο ρόλος του κόμματος ή των κομμάτων που θα αγωνίζονται  ΓΙΑ την  εργατική τάξη και το λαό ποιος θα είναι; Χρειάζονται ή δεν είναι απαραίτητα;
Αναμφισβήτητα η ύπαρξη οργανωμένων πρωτοποριών  για το στόχο της συντριβής του αστικού κράτους αλλά και για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού είναι ΑΠΟΛΥΤΑ απαραίτητος.
 Χωρίς πρωτοπορίες δεν ξεκινά και δεν υλοποιείται καμιά επανάσταση.
 Όμως ο ρόλος τους και ο κεντρικός σκοπός τους ΔΕΝ θα πρέπει να είναι η κατάκτηση και η ΙΔΙΟΠΟΙΗΣΗ της εξουσίας από τις ίδιες αλλά η κατάκτηση και η απόδοση της εξουσίας στο λαό.
Επομένως ο ρόλος τους, πιο ειδικά, θα πρέπει να είναι αφενός μεν εκείνος της υπόδειξης στο λαό της ορθότερης οδού (καθοδήγησης) για το γκρέμισμα του αστικού ολιγαρχισμού και αφετέρου ο αγώνας για την προστασία του συστήματος της (ήδη) εγκαθιδρυμένης δημοκρατίας μαζί με προτάσεις και κινητοποιήσεις για αλλαγές στις παραγωγικές σχέσεις και στις άλλες κοινωνικές σχέσεις του εποικοδομήματος…
Το κόμμα και τα μέλη του θα πρέπει να έχουν εξουσία αλλά ισότιμη εξουσία με τα άλλα μέλη της κοινωνίας.
Αν τεθεί ετούτος ο γενικός σκοπός τότε τα κόμματα αυτά θα πρέπει να προσαρμόσουν  κατάλληλα και τους ενδιάμεσους σκοπούς όπως εκείνο της προγραμματικής και στρατηγικής σκόπευσης για ΑΜΕΣΗ εγκαθίδρυση του ΟΕΝΔΕΛ - μετά τη συντριβή του αστικού κράτους -, για πραγματικά δημοκρατική εσωτερική λειτουργία (Όχι ολιγαρχικό συγκεντρωτισμό βαπτισμένο δημοκρατικό..) κλπ.

Όλοι λοιπόν οι καλοπροαίρετοι αγωνιστές που επικαλούνται μεν το σοσιαλισμό και τις ανώτερες μορφές κομμουνισμού αλλά ακολουθούν το λενινικό πρόταγμα για εξουσία στα χέρια μιας «ειδικής δύναμης» δηλαδή στα χέρια μια μειοψηφίας (κόμματος, συμβουλίων κλπ), κόβουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται. Και έτσι, όχι μόνο θα πάνε «τζάμπα» όλες οι θυσίες και οι αγώνες τους αλλά επί πλέον θα συμβάλλουν, άθελά τους, στη σίγουρη ανελευθερία επόμενων γενεών. (Δείτε Κίνα κλπ)
Είναι σαν ένας καλοπροαίρετος να θέλει να ανακουφίσει κάποιον από τον  πονοκέφαλο, που μόλις τον έπιασε εγκεφαλικό  και του δίνει ασπιρίνες. Το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρα δραματικό ή μάλλον τραγικό…..


Επείγει η επιστροφή στο Μαρξικό πρόταγμα, στο πρόταγμα της κομμούνας που το συμπυκνωμένο περιεχόμενό της είναι το ΟΕΝΔΕΛ.

Μ. Μπ