bezedakos

bezedakos

21 Σεπτεμβρίου 2014

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ. ΟΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ




*A. ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΒΟΛΕΥΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ


* Β. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΥΛΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ "ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ"


*Γ.  ΓΙΑΤΙ  ΣΤΗΝ  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ  ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ  ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΟΙ ΕΝΝΟΙΕΣ "ΑΜΕΣΗ" ΚΑΙ  "ΕΜΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ"

*Δ. ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΛΕΝΙΝΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ



Η εκλογή-επιλογή κάποιου υποκειμένου από ένα άλλο υποκείμενο δεν σημαίνει ΑΥΤΟΜΑΤΑ  αντιπροσώπευση.
Πχ από ένα σύνολο αιχμαλώτων, οι ναζί επέλεγαν κάθε φορά ποιους θα εκτελούσαν.
Η άλλη περίπτωση είναι κάποια ανθρώπινα υποκείμενα να είναι αναγκασμένα να επιλέγουν τον εκτελεστή δήμιό τους ή τον βιαστή τους. Πχ μια υπό βιασμό γυναίκα μπορεί να αναγκαστεί από τους βιαστές της να επιλέξει εκείνον που θα την βιάσει πρώτος κοκ. 


ΟΡΙΣΜΟΣ.
ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ    είναι μια αμοιβαία ορισμένη-συμφωνημένη  σχέση μεταξύ δύο    ανθρώπινων υποκειμένων (ηθελημένη και όχι καταναγκαστική) κατά την οποία ΜΟΝΟ ο εκλογέας - ΕΝΤΟΛΕΑΣ  ΔΥΝΑΤΑΙ (μέσα στα συμφωνημένα πλαίσια) να ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ  και να καθορίζει  κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές του ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΥ  και ο εντολοδόχος να τις εκτελεί (και ποτέ το αντίστροφο).


Σημείωση:
 
Υπονοείται η απαραίτητη ύπαρξη μιας εξουσίας όπου με αντικίνητρα (καταναγκασμό) θα μπορεί να επιβάλει τις συμφωνημένες εντολές. Ετούτο το στοιχείο είναι ένα στοιχείο άκρως απαραίτητο στον ορισμό.
Και σε παγκοινωνικό επίπεδο για να μπορεί ο λαός να είναι εντολέας και επομένως να έχει αντιπροσώπους, θα πρέπει να κατέχει όλη την ΕΝΟΠΛΗ εκτελεστική (πρωτίστως), νομοθετική και δικαστική εξουσία. Διαφορετικά δεν θα έχει τη δύναμη να υπαγορεύει τις εντολές του.


Οι όποιες παρεκκλίσεις  στη συμπεριφορά κάποιου εκ των δύο υποκειμένων της σχέσης της αντιπροσώπευσης, μπορεί  είτε να ακυρώσει την ΟΥΣΙΑ της αντιπροσώπευσης και να τη μετατρέψει σε μια άλλου είδους σχέση ή να ακυρώσει την ισχύ της σχέσης αυτής.

Μερικά παραδείγματα.
 α. Αν ο εκλεγμένος εντολοδόχος μπορέσει  να διαφοροποιήσει ή να αντιστρέψει τους όρους του συμβολαίου δηλαδή αν πράττει έξω από τις εντολές του εντολέα του ή ακόμα χειρότερα αν αυτός αποφασίζει να υπαγορεύει και να επιβάλει εντολές προς τον εντολέα του τότε είναι ασύδοτος (και πρέπει να ακυρωθεί η συμφωνία) ή είναι σφετεριστής της εξουσίας του εντολέα και καταπιεστής  ή  νταβατζής  αντίστοιχα.  (Σφετεριστής είναι ο οικειοποιούμενος  κάτι το αλλότριο.)

.Η επιλογή – εκλογή λοιπόν  του προσώπου ή των προσώπων δεν είναι το ουσιαστικό στοιχείο της αντιπροσώπευσης.

Το πιο ουσιαστικό στοιχείο της αντιπροσώπευσης είναι το ότι ΜΟΝΟ ο εντολέας θα πρέπει να μπορεί να ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ και να δίνει ΕΝΤΟΛΕΣ στον εντολοδόχο ή το αντίστροφο, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΟΤΕ Ο ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΣ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΕΝΤΟΛΕΣ – ΔΙΑΤΑΖΕΙ ΤΟΝ ΕΝΤΟΛΕΑ ΤΟΥ (ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ)

(Για φανταστείτε να επιλέγατε κάποιον για αντιπρόσωπό σας, κάποιον που θα θέλατε να του αναθέτατε κάποιες εργασίες και από τη στιγμή που τον επιλέγατε,  αυτός να αποφάσιζε και να σας ανάγκαζε - επέβαλε να κάνετε ό,τι θέλει αυτός. Φυσικά μόνο αντιπρόσωπος σας δεν θα ήταν σε αυτή την περίπτωση.)

β. Από το πιο πάνω  συνάγεται ότι δεν μπορεί, επίσης, να υπάρξει εκλογή ενός υποκειμένου Β  από ένα υποκείμενο Α με σκοπό το υποκείμενο Β  να  ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ και να ΕΠΙΒΑΛΕΙ  καταναγκαστικά στον εκλογέα του Α ό,τι γουστάρει.
Δεν μπορεί να υπάρξει αντιπρόσωπος με ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ  τη ΛΗΨΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ  και    ΕΠΙΒΟΛΗ  αυτών επί του εκλογέα –εντολέα διότι αυτό ΚΑΤΑΛΥΕΙ την ουσία της σχέσης της αντιπροσώπευσης,  η οποία ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ αποδίδει στον εντολέα αυτό το δικαίωμα.
Αν κάτι τέτοιο μπορεί να υπάρξει στην κοινωνία, τότε το υποκείμενο Α είναι μαζοχιστής και η συναπτόμενη σχέση με το άλλο υποκείμενο θα είναι μια ψυχολογική σχέση σαδομαζοχισμού και επ ουδενί σχέση αντιπροσώπευσης.
Αντικείμενο της πράξης του αντιπροσώπου  μπορεί να υπάρξει  ΜΟΝΟ επί της εκτέλεσης των αποφάσεων – εντολών του εντολέα και όχι επί  αποφάσεων και των εντολών από τον εντολοδόχο προς τον εντολέα. (δεν μπορούν τα αγγούρια να πουλάνε τον μανάβη)

Δεν μπορεί δηλαδή να υπάρξει σχέση αντιπροσώπευσης με την εντολή (γενική) από τον εντολέα προς τον εντολοδόχο του τύπου «αποφάσισε και κάνε μου ό,τι γουστάρεις», γιατί τότε ΠΑΥΕΙ ΑΥΤΟΜΑΤΑ να ισχύει η πρώτη σχέση εντολέα εντολοδόχου αφού έτσι ο εντολοδόχος μετατρέπεται σε εντολέα και ο πρώτος εντολέας μετατρέπεται σε ΥΠΟΧΕΙΡΙΟ του αρχικού εντολοδόχου.

Η γενική - αόριστη εντολή αλλάζει το υποκείμενο του εντολέα, αλλάζει - αντιστρέφει το ρόλο του εντολέα και αυτό σημαίνει ακύρωση της αρχικής σχέσης αντιπροσώπευσης.

(Είναι σαν κάποιος να αφαιρεί το σκόρδο από τα άλλα υλικά αλλά να λέει ότι έχει σκορδαλιά)

Φυσικά από τα πιο πάνω συνάγεται ότι ο κοινοβουλευτισμός δεν μπορεί να έχει καμιά απολύτως σχέση με την αντιπροσώπευση όπως δεν έχει και καμιά απολύτως σχέση με τη δημοκρατία – εξουσία του λαού

                                 

                                   
                          
* ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΥΛΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΟΙ ΕΝΝΟΙΕΣ ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΕΜΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο κοινοβουλευτισμός δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τη δημοκρατία  δηλαδή με την εξουσία του λαού. Απλά είναι μια άλλη μορφή ολιγαρχικού συστήματος.
Ο λαός δεν έχει την ένοπλη εκτελεστική στα χέρια του για να μπορεί να επιβάλει τις όποιες εντολές θα ήθελε και ούτε τη νομοθετική για να εκφράσει ποιές συγκεκριμένες εντολές θα ήθελε να υπαγορεύσει στους εκλεγμένους.

ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.
ΕΞΟΥΣΙΑ
  είναι  η δύναμη ενός υποκειμένου να επιβάλει (καταναγκαστικά) τη θέλησή του πάνω στη διαφορετική θέληση κάποιου άλλου υποκειμένου.

Επομένως εξουσία του λαού θα είναι η δύναμή του να επιβάλλει (πλειοψηφικά) τη θέλησή του μέσα στις κοινωνικές σχέσεις.
Αν λοιπόν δεχθούμε ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι εξουσία του λαού (δημοκρατία) τότε σημαίνει ότι ο λαός επιβάλλει καταναγκαστικά πχ τα χαράτσια στον εαυτό του!!!

Στον κοινοβουλευτισμό ποιος αποφασίζει και διατάζει; Αποφασίζει και διατάζει ο  εκλογέας λαός ή οι εκλεγμένοι του αποφασίζουν και διατάζουν το λαό;
Μα αν αποφασίζουν και διατάζουν οι δεύτεροι (που έτσι είναι) τότε δεν υπάρχει καμιά σχέση  αντιπροσώπευσης  και οι εκλεγμένοι δεν έχουν καμιά σχέση με την έννοια του αντιπροσώπου. Οι εκλεγμένοι είναι κάτι άλλο. Μπορεί να είναι ασύδοτοι, σφετεριστές, νταβατζήδες κλπ αλλά δεν είναι με τίποτα αντιπρόσωποι.
Και αφού είναι έτσι η υλική πραγματικότητα τότε γιατί η κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία (δικτατορία = υπαγόρευση, επιβολή) θα πρέπει να ονομάζεται δημοκρατία, αστική δημοκρατία ή έμμεση δημοκρατία ή αντιπροσωπευτική δημοκρατία αφού δεν έχει καμιά σχέση ούτε με την εξουσία του λαού και ούτε με την αντιπροσώπευση;
Ποιος επιθυμεί διακαώς να ονομάζει ο λαός δημοκρατία την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία: Ποιόν συμφέρει μια τέτοια ονομασία; Το λαό ή την ολιγαρχία; Φυσικά την ολιγαρχία.

Αρχικά οι ολιγαρχικοί του κοινοβουλευτισμού ονόμαζαν το σύστημά τους ρεπούμπλικα  δηλαδή διαχείριση των κοινών.
 Έννοια εντελώς διαφορετική από την έννοια της δημοκρατίας – εξουσίας του λαού αφού τη διαχείριση των κοινών μπορούν να την κάνουν είτε οι λίγοι προς όφελος των λίγων ή οι πολλοί προς όφελος των πολλών.
 Στη συνέχεια όμως τα λαϊκά κινήματα έθεταν θέμα δημοκρατίας. Ζητούσαν η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία να περάσει στα χέρια των λαών (πχ  ο  Μαρξ στο μανιφέστο του ΚΚ προτρέπει για την κατάκτηση της δημοκρατίας και με την Παρισινή κομμούνα η εκτελεστική, νομοθετική και η δικαστική εξουσία πέρασε στα χέρια του λαού).
Από τότε θορυβήθηκαν πολύ οι ολιγαρχικοί. Ήθελαν πάση θυσία να βρουν τρόπους για να εντάξουν ονοματολογικά (για προπαγανδιστικούς λόγους) την ολιγαρχική ρεπούμπλικά τους στην κατηγορία του πολιτεύματος της δημοκρατίας –εξουσίας του λαού.
Έτσι οι «διανοούμενοί» τους άρχισαν σιγά – σιγά δίπλα στην ονομασία ρεπούμπλικα,  να βάζουν τη λέξη δημοκρατία ή  αντί  την ονομασία ρεπούμπλικα να την αντικαθιστούν με τη λέξη δημοκρατία.
 Έπρεπε να βιάσουν και να ιδιοποιηθούν-σφετεριστούν την έννοια της δημοκρατίας. (Δυστυχώς σε αυτή την ιστορική περίοδο, περίπου μετά το 1880, κάποιοι σημαντικοί αγωνιστές του κινήματος έπεσαν στην παγίδα της ολιγαρχίας και άρχισαν και αυτοί να αποκαλούν δημοκρατία τον κοινοβουλευτισμό. Και τούτο είχε στη συνέχεια πολύ μεγάλες αρνητικές επιπτώσεις στο παγκόσμιο απελευθερωτικό κίνημα των λαών.)
 Έπρεπε λοιπόν οι ολιγαρχικοί,  να σφετεριστούν πάση θυσία την έννοια της δημοκρατίας για να ελέγχουν αποτελεσματικότερα την κοινωνική συνείδηση.

Όμως όπως διαπίστωσαν αργότερα, ούτε και αυτό θα μπορούσε να είναι αρκετά  αποτελεσματικό για το σύστημά τους.

Για να διαχωριστούν αποτελεσματικότερα από την πραγματική δημοκρατία αλλά ταυτόχρονα να ονομάζουν το σύστημά τους δημοκρατία (που δεν ήταν), θα έπρεπε να προχωρήσουν και στο βιασμό και μιας άλλης έννοιας. Αυτής της αντιπροσώπευσης.
Με την τεχνική αυτή, οι μετέπειτα αστοί «διανοούμενοι» (όπως πχ ο ιταλός Νομπέρτο Νόμπιο) επινόησαν ένα άλλο προπαγανδιστικό διαχωρισμό (ο οποίος είναι στην πραγματικότητα ανύπαρκτος).
Επινόησαν τις έννοιες  της «άμεσης» και «έμμεσης» δημοκρατίας.
Την πρώτη την περιέγραψαν σαν ένα σύστημα όπου ο λαός αποφάσιζε και εκτελούσε χωρίς αντιπροσώπους. Δηλαδή, έλεγαν, στις σημερινές πολυπληθείς κοινωνίες  ένας «όχλος» θα αποφάσιζε και ταυτόχρονα θα εκτελούσε.
 Γι αυτούς τους «διανοούμενους», σε τούτο  το σύστημα, που δεν θα μπορούσε να σταθεί σήμερα λόγω του μεγάλου πληθυσμού των κοινωνιών και λόγο του απόλυτα απαραίτητου καταμερισμού εργασίας που αναγκαστικά θέτει θέμα αντιπροσώπων, θα έπρεπε, στον πρακτικό τομέα (χωρίς αντιπροσώπους),  όλοι ΑΜΕΣΑ να δουλεύουν στους αγρούς, όλοι να κάνουν τους κτίστες, όλοι να κάνουν τους γιατρούς κοκ. Στην «άμεση δημοκρατία» λοιπόν έβαλαν ψευδώς και το στοιχείο της έλλειψης αντιπροσώπων (λες και στην αρχαία Αθηναϊκή μερική δημοκρατία δεν υπήρχαν είτε αιρετοί είτε κληρωτοί αντιπρόσωποι, λες και στην αυριανή πραγματική δημοκρατία δεν θα υπάρχουν αντιπρόσωποι – εκτελεστικά όργανα).
 Έτσι έφταναν μόνοι τους στο προπαγανδιστικό συμπέρασμα ότι σήμερα λόγω μεγάλου πληθυσμού των κοινωνιών και λόγω έλλειψης αντιπροσώπων, αυτό το είδος του συστήματος της δημοκρατίας είναι ανέφικτο.
Έμενε λοιπόν σαν εφικτό μόνο το σύστημα της «έμμεσης δημοκρατίας» ή αλλιώς της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας». Βάπτισαν λοιπόν σαν αντιπροσώπους τους εκλεγμένους ολιγαρχικούς νταβατζήδες, ασύδοτους, σφετεριστές κλπ (όπως κάποιος μπορεί να βαπτίσει την οχιά περιστέρι) για να μπορεί να σταθεί η έννοια της «έμμεσης δημοκρατίας» και δια μέσου αυτής να ενταχθεί στην κατηγορία της δημοκρατίας η κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία.

Έτσι στη λαϊκή συνείδηση, αν περνούσε ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι εξουσία του λαού τότε ποιος από το λαό, θα τολμούσε να εναντιωθεί στο λαό ή στο σύστημα της εξουσίας του λαού;
Το κέρδος για την ολιγαρχία, στον πόλεμο της προπαγάνδας, θα ήταν τεράστιο. Έτσι όλοι οι υπηρέτες του ολιγαρχικού συστήματος ή κάποιοι άλλοι  επίδοξοι ολιγαρχικοί αν ήθελαν να στηρίξουν το ολιγαρχικό πρόταγμά τους, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνουν θα είναι να ονοματίζουν δημοκρατία, με λύσσα και αδιάκοπα, αυτό το ολιγαρχικό πρόταγμα.
Ποιος θα μπορούσε να εναντιωθεί αποτελεσματικά σε μια συλλογική συνείδηση που θα θεωρεί (έστω και εσφαλμένα)  δικό της το όποιο ολιγαρχικό σύστημα;

( Και σου λένε σήμερα οι κοινοβουλευτικοί ολιγαρχικοί:
 Αστική, αντιπροσωπευτική, έμμεση κλπ δημοκρατία έχουμε. Η ουσία είναι ότι έχουμε δημοκρατία. Το είδος της δημοκρατίας σας μάρανε; Είναι σαν κάποιου να του δίνουν φρέσκο λάδι από ελιά τύπου θρούμπα και αυτός να θέλει λάδι από ελιά τύπου μανάκι. Λεπτομέρειες!!! Λάδι το ένα και λάδι το άλλο. Δημοκρατία η έμμεση, δημοκρατία και η άμεση!!
Και όλα τούτα μπορούν να τα πουν αφού πρώτα ενέταξαν  την ολιγαρχία στην κατηγορία της δημοκρατίας, αφού ενέταξαν το υδροκυάνιο στην κατηγορία των ελαιολάδων και το πέρασαν στην κοινωνική συνείδηση.)
Από αυτή την προπαγάνδα των κοινοβουλευτικών ολιγαρχικών επωφελούνται και άλλου είδους ολιγαρχικοί όπως πχ οι φασίστες. Σήμερα πχ με την τεράστια εξαθλίωση των λαών σου λένε: «Η δημοκρατία φταίει. Μας χρειάζεται μια χούντα που θα βάλει τάξη κλπ». Βρίσκουν έτσι τα κάθε λογής εγκληματικά καθάρματα να πλήξουν την έννοια της δημοκρατίας – εξουσίας του λαού (δια μέσου της ονομασίας σε δημοκρατία της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας).



ΥΓ1. 
 
Οι εκλογές του κοινοβουλευτισμού είναι καταναγκαστικές  εκλογές ολιγαρχικού τύπου. Αυτές σημαίνουν ότι ο λαός εκλέγει αυτούς που θα κατέχουν την εξουσία για να τον δυναστεύουν.
Οι δημοκρατικού τύπου εκλογές είναι όταν ο λαός κατέχει τις εξουσίες (ένοπλη εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική) και εκλέγει εκείνους στους οποίους θα δίνει τις εντολές του, για να υλοποιούν τη θέλησή του.
Όταν δηλαδή θα εκλέγει τους αντιπροσώπους του, τα εκτελεστικά όργανά του.
Οι εκλογές στον κοινοβουλευτισμό είναι καταναγκαστικές γιατί επιβάλλονται με τη βία στους λαούς και φυσικά οι λαοί δεν έχουν καμιά εξουσία να επιλέξουν εκλογών ολιγαρχικού και  δημοκρατικού τύπου.



2. . Σήμερα, ονομάζουν δημοκρατία την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία ή και κάποιο άλλο ολιγαρχικό σύστημα,  δύο γενικές κατηγορίες υποκειμένων.

α. Οι σημερινοί και οι όποιοι αυριανοί επίδοξοι ολιγαρχικοί (εγκληματίες).

β. Κάποιοι πολύ καλοπροαίρετοι αγωνιστές που έχουν πιαστεί προσωρινά (ευχόμαστε) από την ολιγαρχική προπαγανδιστική παγίδα.

Ετούτοι οι πολύ καλοπροαίρετοι αγωνιστές, δεν μπορούν να κατανοήσουν αυτή τη στιγμή, τι τεράστιο προπαγανδιστικό όπλο παραδίνουν (έμμεσα και άθελά τους) στην ολιγαρχία με το να αποκαλούν ΑΜΕΣΗ δημοκρατία το πρόταγμα της πραγματικής δημοκρατίας και ΕΜΜΕΣΗ ή αντιπροσωπευτική δημοκρατία το αιρετό ολιγαρχικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού. Με τον όρο άμεση, γίνεται έμμεση αναγνώριση σαν έμμεσης δημοκρατίας της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας. Όμως αν συνεχίζουμε να εντάσσουμε τον κοινοβουλευτισμό στην κατηγορία της δημοκρατίας είναι σαν  υπονομεύουμε οι ίδιοι τον αγώνα μας από το πρώτο του βήμα,  που είναι το βήμα της ονομασίας του. Είναι σαν τον πρώτο πυροβολισμό να τον κάνουμε εναντίον των ποδιών μας.
2. Μεταξύ αυτών των καλοπροαίρετων αγωνιστών υπάρχουν και κάποιοι που σωστά δεν θεωρούν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία. Όμως λένε ότι θα πρέπει να χρησιμοποιούμε τον όρο άμεση δημοκρατία γιατί έτσι έχει συνηθίσει ένα μέρος του λαού κλπ.
Λάθος αυτό. Ένα μέρος του λαού μπορεί να έχει συνηθίσει σε διάφορες προπαγανδιστικά ψέματα των ολιγαρχικών. Εμείς τι θα πρέπει να κάνουμε; Να συνεχίσουμε να λέμε τα ίδια ψέματα στο λαό επειδή τα έχει συνηθίσει;
Πρέπει λοιπόν να ανακτήσουμε την επαναστατική ουσία των σημαντικών κοινωνικών εννοιών και να την αναμεταδώσουμε όσο μπορούμε περισσότερο στην κοινωνική συνείδηση. Η πρώτη μάχη που θα πρέπει να κερδίσει το κίνημα  θα πρέπει να είναι η μάχη των εννοιών.
Έτσι πρακτικά, αν θέλουν οι αγωνιστές να ονομάσουν μια συλλογικότητά τους, που θα έχει δημοκρατικό πρόταγμα, μπορούν σε πρώτη φάση να την ονομάζουν «άμεσο» δημοκρατική αφού νομίζουν ότι έτσι ένα κομμάτι του λαού θα κατανοήσει καλύτερα. Τα εισαγωγικά όμως σημαίνουν αμφισβήτηση του εντός αυτών προβαλλόμενου όρου.
Μπορούν επίσης να ονομάζουν τη συλλογικότητα  αντιολιγαρχική. Έννοια που θα προβάλλει πρωτίστως και άμεσα την ουσία του αγώνα και έμμεσα το δημοκρατικό   πρόταγμα  που θα αντικαταστήσει τις ολιγαρχικές κοινωνίες. Μπορεί να ονομαστεί με το ουσιαστικό δημοκρατία ή με το επίθετο δημοκρατικό. Όμως τις γενικές έννοιες μπορεί με ευκολία να τις προσεταιριστεί ο κάθε ολιγαρχικός αντίπαλος. Το κάθε ολιγαρχικό καθίκι μπορεί με ευκολία να ονομάζει δημοκρατία το ολιγαρχικό σύστημά του όπως κάνουν εδώ και δεκαετίες.
Σε τούτη την περίπτωση,  εκείνο που κανένας ολιγαρχικός εγκληματίας δεν θα μπορέσει και δεν θα τολμήσει ποτέ να προσεταιριστεί, είναι η επεξηγηματική συνοδεία  των όρων της δημοκρατίας ή του δημοκρατικού. Αν η πρακτική ουσία της πραγματικής δημοκρατίας είναι το να ανήκει ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ και αυτή μπαίνει σαν διαχωριστική επεξήγηση (πχ δημοκρατία – όλη η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στο λαό) τότε κανείς ολιγαρχικός δεν θα μπορεί να προσεταιριστεί  ετούτη την ορολογία του κινήματος για να προκαλέσει σύγχυση στην κοινωνική συνείδηση (δια μέσου της κλοπής από το κίνημα των επαναστατικών εννοιών και τη χρήση τους από τους ίδιους)

- Ας υποθέσουμε ότι  κάποιος μας μιλά και μας λέει ότι είναι υπέρ της δημοκρατίας. Αν  εδώ  εμείς του πούμε ότι «τότε θα πρέπει να θέλεις να περάσει όλη η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στο λαό και αυτός το αρνηθεί αυτό θα σημαίνει με απόλυτη βεβαιότητα ότι στο βάθος είναι ένα ολιγαρχικό κάθαρμα που χρησιμοποιεί την έννοια της δημοκρατίας για παραπλάνηση.-

Η ονομασίες δεν είναι οι λεπτομέρειες του κινήματος. Εκφράζουν και δίνουν την ουσία του κινήματος και την ουσία του αντιπάλου. Είναι μικρές πυρηνικές βόμβες που οι αγωνιστές θα πρέπει να τις χειρίζονται σωστά για να είναι πιο αποτελεσματικοί.
Δεν είναι ασήμαντο πράγμα το να αποκαλούμε τον κοινοβουλευτισμό κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία ή πχ αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Έχει πολύ μεγάλες επιπτώσεις στην κοινωνική συνείδηση (έως και τεράστιες) και η μια και η άλλη ονομασία. Η δεύτερη έχει τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις στο λαό και η πρώτη τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις για την ολιγαρχία.

« Οι ολιγαρχικοί, τα πρώτα και καθοριστικά δεσμά που βάζουν στο δούλο, τα βάζουν στη νόησή του. Ετούτα τα δεσμά αποτελούνται μόνο από κρίκους λέξεων.
Και τα δεσμά αυτά μπορούν να κοπούν μόνο από σπαθιά που είναι φτιαγμένα από τις σωστές λέξεις».





*ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΛΕΝΙΝΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ



Ο Λένιν όπως και όλοι οι αστοί βίασε την έννοια της αντιπροσώπευσης για να μπορέσει να ονομάσει δημοκρατικά τα προτεινόμενα από αυτόν ολιγαρχικά εεργατικά συμβούλια.

Εν κατακλείδι. Όσο είναι αντιπρόσωποι του λαού οι βουλευτές στον αστικό κοινοβουλευτισμό άλλο τόσο είναι αντιπρόσωποι και οι "εργατοσύμβουλοι" και άλλο τόσο είναι κομμουνιστικό το πρόταγμά του.

Ο Λένιν αποδέχεται τον αστικό κοινοβουλευτισμό σαν αντιπροσωπευτικό σύστημα!!!!  Γράφει λοιπόν σχετικά στο βιβλίο του κράτος και επανάσταση:


1. «..Ο δρόμος έξω από τον κοινοβουλευτισμό θα βρεθεί όχι με την κατάργηση των αντιπροσωπευτικών θεσμών και της αρχής της εκλογής, αλλά με την μετατροπή των αντιπροσωπευτικών αυτών θεσμών από «αερολογικούς» οργανισμούς σε οργανισμούς θετικής εργασίας..»
Δηλαδή θέλει να πει ότι σήμερα όλα τα εγκλήματα κατά των λαών οι κοινοβουλευτικοί ολιγαρχικοί τα παίρνουν επειδή έχουν τη συγκεκριμένη εντολή του λαού, επειδή δηλαδή είναι αντιπρόσωποί μας που απλά αερολογούν. Και εμείς θα πρέπει να τους αλλάξουμε με κάποιους άλλους καλύτερους αντιπροσώπους που δεν θα αερολογούν αλλά θα κάνουν θετική εργασία (γιατί μάλλον θα υπάρχει και αρνητική εργασία)!!!!
Και πιά θα είναι αυτή η θετική εργασία των εργατοσυμβουλιακών "αντιπροσώπων"; Γράφει στο κράτος και επανάσταση:

2.«..γιατί οι αντιπρόσωποι πρέπει να δουλεύουν πραγματικά, πρέπει ΜΟΝΟΙ τους!!!! να εκτελούν τους δικούς τους νόμους!!!, πρέπει ΜΟΝΟΙ!!!  τους να ελέγχουν τα αποτελέσματά τους στην πράξη, πρέπει να είναι απ' ευθείας υπεύθυνοι μπροστά στους εκλογείς τους.»


Αυτό μπορεί να είναι αντιπροσώπευση αλλά για έναν άλλο πλανήτη έξω από τα όρια του δικού μας γαλαξία
.
Και η διαστρέβλωση της ουσίας της αντιπροσώπευσης από το Λένιν στέκεται μαζί με τη διαστρεβλωμένη έννοια της ιδιοκτησίας και τη διαστρεβλωμένη έννοια της δημοκρατίας, στο κέντρο του αντικομμουνιστικού του προτάγματος του, που το βάπτισε όμως κομμουνιστικό και κατέστρεψε το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα το οποίο έφερε πίσω πολλές δεκαετίες.
(Άθελα ή ηθελημένα; Πάντως ντε φάκτο.)

ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΟΔΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΝ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙς ΤΟΥ ΜΑΡΞ.
Δύο αποσπάσματα απο το βιβλίο του Μαρξ για την Παρισινή κομμούνα:

1. «..Ενώ πρώτα αποφασιζόταν κάθε 3 ή 6 χρόνια ποιο από τα μέλη της κυρίαρχης τάξης θα «αντιπροσώπευε» και θα καταπίεζε το λαό μέσα από το κοινοβούλιο..
ΤΩΡΑ η καθολική ψηφοφορία χρησιμεύει στο λαό, που ήταν οργανωμένος σε κομμούνες (Δήμους-κοινότητες), ΟΠΩΣ το ατομικό δικαίωμα εκλογής χρησιμεύει σε κάθε εργοδότη για να αναζητά εργάτες, επιστάτες και λογιστές για την εταιρεία του.
Και είναι αρκετά γνωστό ότι τόσο οι εταιρίες όσο και τα άτομα,  όταν πρόκειται για τις πραγματικές υποθέσεις τους, ξέρουν συνήθως να βρίσκουν τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση και, αν καμιά φορά γελαστούν, τότε ξέρουν πώς να επανορθώσουν γρήγορα το λάθος τους..»



2. «…
Οι αγροτικές περιοχές θα διαχειρίζονταν τις κοινές τους υποθέσεις με μια συνέλευση από αντιπροσώπους στην πρωτεύουσα του νομού και οι νομαρχιακές αυτές συνελεύσεις, με τη σειρά τους, θα στέλνανε βουλευτές στην εθνική αντιπροσωπεία στο Παρίσι. Οι βουλευτές θα μπορούσαν να ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ κάθε στιγμή και θα έπρεπε να δεσμεύονται από ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ  εντολές των εκλογέων τους

Αν για τη θεωρία του Μαρξ θα μπορούσε να μπει ο τίτλος "ΜΑΡΞ, Ο ΜΕΓΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, για τη θεωρία του Λένιν θα μπορούσε να μπει ο τίτλος "ΛΕΝΙΝ Ο (ΝΤΕ ΦΑΚΤΟ) ΦΟΝΕΑΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ".

bezedakos.blogspot.com

Ευστ. Κουμαριάς.


 

18 Σεπτεμβρίου 2014

18/9/14 ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ






Ο ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ ΒΑΡΕΙΑ ΨΥΧΙΚΗ ΝΟΣΟΣ
  


Εισαγωγή:
Τεράστια η σημερινή κρίση του παγκόσμιου ολιγαρχικού συστήματος. Οι οικονομική ολιγάρχες μπροστά στο φόβο της κατάρρευσής τους έβγαλαν από το χρονοντούλαπο το ναζισμό για να τον αντιπαραθέσουν στα λαϊκά κινήματα. Με τον α ή β τρόπο, κρυφό ή φανερό, σε όλη την Ευρώπη επανέφεραν το ναζισμό στο προσκήνιο.
Το έδαφος υπήρχε ιστορικά.  Οι απόγονοι των λαοπροδοτών σε κάθε ευρωπαϊκή Χώρα που δεν χώνεψαν την κατηγορία του προδότη για τους προγόνους τους,  βρήκαν την ευκαιρία να την αποτινάξουν. Σου λένε: «Να οι πατεράδες μας ή οι παππούδες μας είχαν δίκιο στις επιλογές τους. Βλέπετε σε τι φτώχεια οδηγεί η «δημοκρατία;». Να εμείς συνεχίζουμε στο δρόμο τους».
Έτσι ένα μέρος  από τους απογόνους των λαοπροδοτών συντάσσεται στις γραμμές του νεοναζισμού (με την προτροπή και τη βοήθεια της αστικής τάξης).
Η τακτική για την ενδυνάμωσή τους είναι η τακτική της πρόκλησης φόβου-τρόμου σε μεγάλα κοινωνικά στρώματα.  (Αυτό το στόχο είχαν και έχουν τα τάγματα εφόδου).
Ο ναζισμός δεν είναι ιδεολογία αλλά μπορεί να φτιάξει την «ιδεολογία» του φόβου.
1. Η απάνθρωπη βία - τρόμος θα έλκει αρχικά ένα μέρος του υποκόσμου της κάθε κοινωνίας.

2, Θα υποτάσσει ένα άλλο μέρος του πληθυσμού το οποίο μπορεί να εμφανίσει το σύνδρομο της Στοκχόλμης. (Αποδοχή και αγάπη του θύματος προς το θύτη).

3. Θα υποτάσσει και θα αναγκάζει να τους ακολουθεί ένα τμήμα του λαού που έλκεται  από τη δύναμη του πιο ισχυρού. (τακτική του φασισμού στην Ιταλία και του ναζισμού στη Γερμανία)
Προς αυτή την κατεύθυνση βάζουν πλάτες και οι μηχανισμοί καταστολής (αστυνομία, στρατός) της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας.
(Το 2011, 2012 κλπ οι ναζιστές έλεγαν στα καφενεία ότι όλη η αστυνομία είναι δικιά τους, είναι με το μέρος τους και έτσι μπορούν να κάνουν ότι γουστάρουν)

Φθάνοντας λοιπόν στο σημείο να έχουν αυτά τα μέρη του πληθυσμού με το μέρος τους,  και με τη χρήση των έτοιμων δυνάμεων καταστολής του κοινοβουλευτισμού στοχεύουν στη βίαιη επιβολή των διαστροφών τους.

Η αντιμετώπιση του ναζιστικού κινδύνου πρέπει να γίνει  α. ιδεολογικά και β. κινηματικά - κοινωνικά.
Κινηματικά μπορεί να γίνει  1. με διαδηλώσεις κλπ και 2. με αντιβία σε κάθε ναζιστικό χτύπημα.
Αν δεν γίνεται το 2 τότε ο ναζισμός θα επιτυγχάνει το στόχο του να περάσει σε ένα τμήμα του πληθυσμού την αντίληψη του πιο ισχυρού και έτσι να πετύχει το στόχο του να υποτάξει ένα τμήμα του λαού.
Με την κατάλληλη  χρήση της  αντιβίας μπορούν να αντιστρέφονται οι όροι.

Η απόρριψη της απάντησης του κινήματος και με την κατάλληλη αντιβία προωθείται από τους χρήσιμους ηλίθιους για το σύστημα.




 Ο ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ ΒΑΡΕΙΑ ΨΥΧΙΚΗ ΝΟΣΟΣ
                                   
                                                                                                                              
                             H  ΨΥΧΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΤΗ

Ο ναζισμός μπορεί να παρουσιάζεται σαν ιδεολογία – από τους ίδιους τους ναζιστές αλλά και από διάφορους άλλους που θέλουν να τον χρησιμοποιήσουν για να εξυπηρετήσουν το ολιγαρχικό σύστημα του καπιταλισμού- όμως καμιά σχέση δεν έχει με αυτή.

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, με την έννοια της νοητικής και πρακτικής προσήλωσης σε μια ιδέα (ή σε ένα ενιαίο σύνολο ιδεών ) ή σε ηθική αρχή, για το ΔΕΟΝ της κοινωνικής λειτουργίας, άνευ ιδιοτέλειας και φιλαυτίας, δεν έχει καμιά σχέση με το ναζισμό και το φασισμό.
Θα πέσει όμως κάποιος σε πολύ μεγάλη παγίδα, αν διαχωρίσει εντελώς το δήθεν προτεινόμενο ( στα λόγια) από τους ναζιστές οικονομικοκοινωνικό σύστημα από την ουσία του ψυχικού τους χαρακτήρα.
Ποιος είναι όμως η ουσία του ψυχικού χαρακτήρα του πραγματικού ναζιστή ή του φασίστα ;
Πολλοί μεγάλοι επιστήμονες ψυχολόγοι που έχουν ασχοληθεί με το θέμα, έχουν φθάσει σε συγκεκριμένα συμπεράσματα. Πχ ο μεγάλος ψυχολόγος Έριχ Φρομ, σχετικά με το ναζιστή και στο έργο του «ο φόβος μπροστά στην ελευθερία», μιλά για άρρωστο χαρακτήρα νεκρόφιλου και σαδομαζοχιστή και του ολοκληρωτικού χαρακτήρα (σαδομαζοχιστή δηλαδή μαζοχιστή ως προς τους ανωτέρους του και σαδιστή ως προς του θεωρητικά κατωτέρους του) .
Οι περισσότεροι όμως επιστήμονες αποδέχονται σαν κεντρικό πυρήνα του ψυχισμού του την ασυγκράτητη τάση του για έγκλημα. Κεντρικός στόχος της ζωής των ναζιστών είναι η πραγματοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων εγκλημάτων σαν μέσον για τον έλεγχο της ζωής των άλλων και όλα αυτά σαν μέσον για αποκόμιση προσωπικής ψυχολογικής ηδονής.
Στη ζωή του ο ναζιστής και ο φασίστας έχει σαν βασική επιδίωξη την αποκόμιση ηδονής δια μέσου της αίσθησής του ότι έχει  τον απόλυτο έλεγχο και την απόλυτη κυριαρχία επί της ζωής των άλλων, τον απόλυτο καθορισμό της ζωής και του θανάτου των άλλων (αποκόμιση ηδονής με διεστραμμένο τρόπο). Δηλαδή θέλει να καθορίζει το πώς θα σκέπτεται ο άλλος, τι θα διαβάζει, τι θεατρικό ή κινηματογραφικό έργο θα βλέπει, τι θα λέει, πως θα ντύνεται (να υπακούει δηλαδή σε όλες τις εντολές του) και τελικά ΑΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΕΙ
Συμπυκνωμένα μπορούμε να πούμε ότι έχει την ψυχική ανάγκη (μεγάλη ψυχασθένεια) να ορίζει δια της βίας τη ΣΚΕΨΗ, την ΕΚΦΡΑΣΗ, τη ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ και τη ΖΩΗ των άλλων ανθρώπων.
Για να ελέγξει όμως τη ζωή των άλλων θα χρησιμοποιήσει το φόβο των απειλών και αν δεν έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα θα προχωρήσει, αν μπορεί, στις βαριές σωματικές βλάβες και στις μαζικές δολοφονίες. 







Η «θρησκευτικοποίηση- ιδεολογικοποίηση» της εγκληματικής συνείδησης.

                    ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ

1) Η «απλή» εγκληματική συνείδηση
Κάποιοι άνθρωποι για να ικανοποιήσουν κάποιες συγκεκριμένες υλικές ή ψυχολογικές επιθυμίες τους μπορούν να εγκληματήσουν κατά κάποιων - κυρίως κοντινών τους- ανθρώπων. Χρησιμοποιούν το έγκλημα σαν μέσον για την επίτευξη κάποιου πολύ συγκεκριμένου ιδιοτελούς στόχου τους όπως πχ αποκόμιση χρημάτων, ερωτικό αρρωστημένο πάθος κλπ. Κατά κανόνα αυτός ο τύπος εγκληματικής συνείδησης έχει σχετικά «προσωρινό», «πρόσκαιρο» χαρακτήρα και η τάση αυτών των ανθρώπων για διάπραξη εγκλημάτων διαρκεί όσο διαρκεί μέσα τους ο συγκεκριμένος στόχος. Χρησιμοποιούν δηλαδή το έγκλημα σαν σχετικά προσωρινό ΜΕΣΟΝ!!! 
Και ποτέ δεν ισχυρίζονται ότι οι πράξεις τους στοχεύουν σε κάποιο καλό κοινό σκοπό, σε κάποιο σκοπό έξω απ το ατομικό τους συμφέρον.


2) Η μόνιμη ή «θρησκευτικοποιημένη- πολιτικοποιημένη» εγκληματική συνείδηση.
Κάποιες όμως απ τις εγκληματικές συνειδήσεις φετιχοποιούν το μέσον. Δηλαδή το ΜΕΣΟΝ το μετατρέπουν σε βασικό ΣΚΟΠΟ της ζωής τους. Δηλαδή «Εγκληματούν για να εγκληματούν». Δεν υπάρχει στο βάθος κάποιος άλλος συνειδητά επιδιωκόμενος σκοπός αλλά η πρόφαση-δικαιολογία κάποιου άλλου σκοπού . Πχ η θρησκευτικοποιημένη εγκληματική συνείδηση του σατανιστή που σκοτώνει ανθρώπους, δεν έχει σαν σκοπό την ληστεία των άγνωστων θυμάτων του ή άλλο υλικό κίνητρο αλλά ΜΟΝΟ την αποκόμιση ηδονής δια μέσου της αντίληψής του ότι μπορεί να είναι καθοριστής της ζωής των άλλων. Και αυτή η ψυχολογική του ανάγκη για τέτοιου είδους διεστραμμένη ηδονή έχει μόνιμο χαρακτήρα δηλαδή διαρκεί όσο διαρκεί η ψυχασθένειά του. Όμως για να δικαιολογηθεί στην όποια συνείδηση του έχει απομείνει και να βγάλει από πάνω του την ευθύνη των εγκλημάτων του, βρίσκει την δικαιολογία ότι τον καλεί ή ότι τον διατάζει ο σατανάς δηλαδή ότι τον διατάζει μια ανώτερη δύναμη.
Το ίδιο συμβαίνει και με τους διάφορους φανατικούς θρησκόληπτους ταλιμπάν οποιασδήποτε θρησκείας, οι οποίοι σκοτώνουν ή είναι έτοιμοι να σκοτώσουν στο όνομα του Θεού τους ενώ στο βάθος τους σπρώχνει η ψυχική τους αρρώστια. 
Ακριβώς ο ίδιος ψυχολογικός μηχανισμός λειτουργεί και για τους «πολιτικοποιημένους» εγκληματίες ναζιστές ή φασίστες ή εθνικιστές. Η μόνη διαφορά τους απ τους «θρησκευτικοποιημένους» σατανιστικού τύπου εγκληματίες βρίσκεται μόνο στη δικαιολογία. Οι μεν θρησκευτικοποιημένοι εγκληματίες προβάλουν τη δικαιολογία ότι τις πράξεις τους τις υπαγορεύει ο Θεός ή ο σατανάς, οι δε ναζιστές , οι φασίστες και οι εθνικιστές προβάλουν τη δικαιολογία ότι για τα εγκλήματα που διαπράττουν τους καλεί το καλό του Έθνους, της φυλής, της κοινωνίας, της ράτσας ή άλλου τέτοιου είδους βλακείες που στο βάθος δεν έχουν καμιά λογική βάση. (Ο Νορβηγός ναζιστής
Μπρέιβικ, «συναγωνιστής» των εδώ ναζιστών, που δολοφόνησε πριν δύο χρόνια 70 Νορβηγάκια παιδιά, επικαλέστηκε την καθαρότητα της ράτσας του, της φυλής του - δολοφονώντας παιδάκια της φυλής του !!!- και γενικά επικαλέστηκε τα ίδια που επικαλούνται οι εδώ και οι απανταχού ναζιστές.) 
Έτσι, κατ’ αυτό τον τρόπο οι «πολιτικοποιημένοι» δολοφόνοι επιτυγχάνουν ένα διπλό στόχο τους.
α) Κοροϊδεύουν τον εαυτό τους, επικαλύπτοντας με κάποιον άσχετο και δήθεν κοινωνικό σκοπό την ελάχιστη-μηδαμινή ανθρώπινη συνείδηση που τους έχει απομείνει και άρα αποφεύγουν τον προσωπικό έλεγχο της συνείδησης και β) και το πιο σημαντικό, δια μέσου της πολιτικοποίησης της εγκληματικής ψυχοσύνθεσής τους και της συλλογικής οργάνωσής τους, επιτυγχάνουν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στις εγκληματικές τους ενέργειες (περισσότερο αίμα) και ταυτόχρονα μπορούν να πετύχουν μεγαλύτερη ατιμωρησία
Και αυτό το (β) είναι το πιο σημαντικό κίνητρο για να «πολιτικοποιηθεί» μια βαριά άρρωστη εγκληματική συνείδηση.
Η κάθε εγκληματική συνείδηση ψάχνει με αγωνία διάφορους συγκεκριμένους τρόπους για να εκδηλωθεί για να «εκφραστεί» στην πράξη. Άλλη εκδηλώνεται αποκλειστικά δια μέσου του κοινού ποινικού εγκλήματος (δηλαδή δεν αυτοδικαιολογείται με το ότι σκοπεύει σε ένα καλό έξω από το ατομικό), άλλη προτιμά να γίνει φανατικός οπαδός μιας ποδοσφαιρικής ομάδας για να αιτιολογήσει τα μαχαιρώματα κατά του αντιπάλου οπαδού, άλλη εκδηλώνεται μέσα από τη σατανοποίηση ή Θεοποίηση και άλλη εκδηλώνεται μέσα απ την «πολιτικοποίηση». 
Σε αυτή την τελευταία ανήκει η συνείδηση του ψυχασθενή εγκληματία Χρυσαυγίτη.
             

                   Πως διαμορφώνονται οι εγκληματικές συνειδήσεις;

Οι επιστημονικές εξηγήσεις μέχρι στιγμής είναι κυρίως δύο (και η τρίτη είναι συνδυασμός των πρώτων).

α) Αρνητικά τραυματικά παιδικά βιώματα και διαπαιδαγώγηση.
Αναδρομή στην παιδική ηλικία του εγκληματία για να επεξηγηθεί η συμπεριφορά του κάνει κυρίως η Φροϋδική σχολή.
Πχ για να εξηγήσουν τον εγκληματικό χαρακτήρα του Χίτλερ οι επιστήμονες έκαναν φύλο και  φτερό την παιδική του ηλικία και συμπεριφορά. Ερευνώντας βρήκαν ότι ο Χίτλερ ήταν το τέταρτο κατά σειρά παιδί μιας οικογένειας. Τα τρία πρώτα πέθαναν. Επέζησε αυτός και κατόπιν μια αδελφή του. Ο Πατέρας του ήταν μέθυσος και έδερνε καθημερινά άγρια τη μάνα του. Ο Χίτλερ προσκολλήθηκε στη μητέρα του τόσο πολύ που ανέπτυξε το αρρωστημένο οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Δηλαδή ερωτεύτηκε τη μάνα του. Έκτοτε δεν μπορούσε να έχει σεξουαλική σχέση με καμιά γυναίκα. Την ερωμένη του Εύα Μπράουν την είχε για τα μάτια του κόσμου αφού διαπιστώθηκε ότι ποτέ δεν ήρθε σε επαφή μαζί της. Όμως είχε μια διεστραμμένη σεξουαλική ικανοποίηση. Είχε αποπλανήσει την ανεψιά του, την κόρη της αδελφής του, απ την οποία ζητούσε να κάθεται γυμνή στο πρόσωπό του και όταν αυτός θα έφθανε στη στιγμή της κορύφωσή του δια μέσου του αυνανισμού του, της ζητούσε να τον ουρήσει στο πρόσωπο. (αυτά τα στοιχεία αναφέρθηκαν και σε σχετικό ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε το Νοέμβρη του 2012 από κρατικό μας κανάλι).
Αυτός λοιπόν ο πανδύστυχος άνθρωπος για νοηματοδοτήσει την πανδύστυχη ζωή του επέλεξε να δολοφονήσει και να βασανίσει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Αφού αυτός δεν μπορούσε να γίνει ευτυχισμένος δεν θα έπρεπε να είναι κανείς ευτυχισμένος, σύμφωνα με τη διεστραμμένη υποσυνείδητη αντίληψή του. Οι δε Θεωρίες του περί φυλών κλπ ήταν οι δικαιολογίες των οπισθίων δια μέσου των οποίων θα μπορούσε να ικανοποιήσει τις επιταγές της εγκληματικής του συνείδησης. (Φαίνεται και στο βιβλίο του -«το πιστεύω μου»- ο παραληρηματικός χαρακτήρας του και η ψυχολογική απόλυτη νοητική ανικανότητα του να κατανοήσει ακόμα και την πιο απλή θεωρία του Δαρβίνου)
Φυσικά όλοι οι ναζιστές, οι σατανιστές , οι κάθε είδους ταλιμπάν, οι κάθε είδους χρυσαυγίτες δεν έχουν ακριβώς τα ίδια παιδικά τραυματικά βιώματα ή τις ίδιες παιδικές νοητικές συγχύσεις και ακριβώς την ίδια διαπαιδαγώγηση. Ο καθένας φθάνει απ τον δικό του ατομικό δρόμο στη διαμόρφωση της ψυχασθενικής εγκληματικής του συνείδησης. Ο καθένας έχει διαφορετικά παιδικά τραυματικά βιώματα και αρνητική διαπαιδαγώγηση.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα περισσότερα μέλη τους τα στρατολογούν από τα πιο αμόρφωτα τμήματα της κοινωνίας, από το χώρο των νταβατζήδων και πορτιέρηδων των μπουρδέλων, από το χώρο των εμπόρων ναρκωτικών, των πληρωμένων δολοφόνων (οι φασίστες της Ιταλίας πλήρωναν μαφιόζους για δολοφονίες αντιπάλων τους) κλπ, πράγμα που δείχνει τη σημαντική δυνατότητα και πραγματικότητα για δίαυλους επικοινωνίας και τροφοδοσίας μεταξύ «απλής» εγκληματικής συνείδησης και «πολιτικοποιημένης» εγκληματικής συνείδησης.

Ο κάθε άνθρωπος πονάει ψυχολογικά όταν αντιλαμβάνεται οριστική ΑΠΩΛΕΙΑ ή πιθανότητα απώλειας μιας κάποιας επιθυμητής γι αυτόν κατάστασης. (Όσο πιο μεγάλη είναι η υποκειμενική αξιολόγηση της κατάστασης που πιθανόν να απολέσει ή που απώλεσε,  τόσο πιο μεγάλος είναι και ο ψυχολογικός του πόνος.) Ιδιαίτερα στο μεγάλο ψυχολογικό πόνο , στην μεγάλη απώλεια, ψάχνει την ΔΥΝΑΜΗ και τα μέσα για να την ξεπεράσει. Κατά κανόνα η κατάλληλη  δύναμη για την υπέρβαση αυτών των αρνητικών καταστάσεων βρίσκεται στην  δύναμη της ορθής σκέψης, στη δύναμη των σωστών αξιών και ιδεών  καθώς και στη δύναμη των κατάλληλων υλικών μέσων. 
Σε αυτό ακριβώς το σημείο έγινε κάποτε η ζημιά στον εγκέφαλο του ναζιστή. Στο σημείο της παιδικής κυρίως ηλικίας όπου κάποιος μεγάλος ψυχολογικός πόνος, δηλαδή σε κάποια στιγμή μεγάλης ψυχολογικής αδυναμίας του προκάλεσε την αντίληψη ότι για να την ξεπεράσει ή για να μην ξαναβρεθεί σε μια τέτοια θέση, θα πρέπει να κατέχει μεγάλη ΔΥΝΑΜΗ. (μέχρι εδώ οι νοητικές διαδικασίες του ήταν νορμάλ.) Όμως έκανε ένα μεγάλο λάθος. Ο νους του διέστρεψε πλήρως την ποιότητα της πραγματικής κατάλληλης δύναμης την οποία θα έπρεπε να αποκτήσει. Έτσι αντί  να αποκτήσει τη δύναμη των εσωτερικών αξιών αναζήτησε τη δύναμη της βίας, τη δύναμη επιβολής του στη ζωή των άλλων, τη δύναμη του εγκλήματος. Και επειδή αυτή η δύναμη είναι εντελώς άσχετη, επειδή  δηλαδή δεν μπορεί με τίποτα να λειτουργήσει σαν αιτία για το ξεπέρασμα του βαθύτερου υπαρξιακού προβλήματος της μεγάλης απώλειας και επειδή ταυτόχρονα δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί απ  την πίστη του  ότι αυτή η ποιότητα δύναμης του λείπει, τόσο ακόρεστη γίνεται η συνείδησή του για περισσότερο έγκλημα.
Έτσι διαμορφώθηκε η συνείδηση των στελεχών της χρυσής αυγής.
Και αν κάποιος ορίσει σωστά τις διαφορετικές έννοιες της μόρφωσης και της εκπαίδευσης τότε το μεγαλύτερο ανέκδοτο στην ιστορία της ανθρωπότητας θα ήταν το –μορφωμένος ναζιστής- ή διαφορετικά – μορφωμένος χρυσαυγίτης-.


2) Εγκεφαλική νευρολογική κατασκευή
Ένα άλλο μέρος της επιστήμης ψάχνοντας την εξήγηση της εγκληματικότητας με όρους νευρολογίας, βρήκε ότι η δομή του εγκεφάλου των πιο μεγάλων εγκληματιών ήταν διαφορετική απ αυτή των άλλων ανθρώπων. Βρήκε ότι κάποια τμήματα του εγκεφάλου ήταν πιο μικρά και δεν υπήρχε επικοινωνία μεταξύ αμυγδαλής με το τμήμα του εγκεφάλου που συνδέεται κανονικά. Αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης επικοινωνίας είναι η έλλειψη της συναίσθησης. Δηλαδή η ανικανότητα αυτών των ανθρώπων να μπαίνουν νοητικά και συναισθηματικά στη ψυχολογική θέση των άλλων ανθρώπων όπως μπορούν οι υπόλοιποι.
Τα άτομα αυτά από άποψη διανοητικής νοημοσύνης (IQ) είναι στα φυσιολογικά επίπεδα αλλά από άποψη συναισθηματικής νοημοσύνης (EQ) δηλαδή από ικανότητα να γνωρίζουν σωστά τα δικά τους συναισθήματα καθώς και τα συναισθήματα των συνανθρώπων τους βρίσκονται στα χαμηλότερα επίπεδα που μπορεί να βρεθεί άνθρωπος. Έτσι η συνολική νοημοσύνη (συνισταμένη) - το IQ με το EQ τους- βρίσκεται πολύ χαμηλά σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπους πράγμα που εξηγεί την έλξη που νοιώθει ο υπόκοσμος προς αυτούς (όπως η μύγα με τα κόπρανα).
( Επομένως αν κάποιος, υποθετικά, έπεφτε ποτέ στο επίπεδό τους και κατηγοριοποιούσε ρατσιστικά τους ανθρώπους ανάλογα με την συνολική νοημοσύνη τους τότε και με επιστημονική βούλα θα έπρεπε να κατατάξει τους χρυσαυγίτες στο κατώτερο επίπεδο ανθρώπων, στην κατώτερη, ράτσα λίγο πάνω απ το επίπεδο του χιμπατζή.
Αν λοιπόν κάποιος μιλούσε με αυτούς τους ίδιους ρατσιστικούς όρους τότε θα έπρεπε ταυτόχρονα να ζητήσει και την αφαίρεση της εθνικότητας, υπηκοότητας των ναζιστών, φασιστών, εθνικιστών,  λόγω απύθμενης βλακείας και απύθμενης εγκληματικής  συνείδησης που εξευτελίζουν τον πολιτισμό της Χώρας.)
Φυσικά όπως ο κάθε διανοητικά καθυστερημένος άνθρωπος δεν μπορεί να έχει συνείδηση της νοητικής του καθυστέρησης έτσι και ο ναζιστής δεν  μπορεί να έχει συνείδηση της βαριάς ψυχικής του ασθένειας. Με όσα επιστημονικά και λογικά επιχειρήματα και να του το εξηγήσεις θα είναι αδύνατο να το καταλάβει και στη βάση αυτού του δεδομένου η κοινωνία θα πρέπει να λάβει τα μέτρα της  για να προστατευτεί απ αυτή την ακραίας μορφής εγκληματικότητα.


Όποια όμως και να είναι η μέχρι τώρα επιστημονική εξήγηση για τις αιτίες της διαμόρφωσης της εγκληματικής συνείδησης και όποια καλύτερη και λεπτομερέστερη εξήγηση και να βρεθεί στο μέλλον, δεδομένο είναι ότι μία μορφή εγκληματικής συνείδησης είναι η «πολιτικοποιημένη» εγκληματική συνείδηση. 
Οι άνθρωποι αυτοί ή αυτά τα ανθρωποειδή εγκληματούν για να εγκληματούν. Ψάχνουν και θα ψάχνουν διαρκώς, ανάλογα με τις συνθήκες, νέες δικαιολογίες και νέες κοινωνικές κατηγορίες ή ομάδες ανθρώπων πάνω στις οποίες θα εγκληματούν για να ικανοποιούν τις ακραία διεστραμμένες ψυχολογικά υπάρξεις τους. Άμα δεν υπάρχουν αριστεροί θα βρουν τους Εβραίους και αν δεν υπάρχουν και αυτοί θα βρουν τους τσιγγάνους, τους μετανάστες, τους κεντρώους, τους δεξιούς, τους ομοφυλόφιλους και αν πάλι θα έχουν άμεση έλλειψη όλων αυτών τότε θα δολοφονούνται μεταξύ τους.





Για το «οικονομικοπολιτικό» πρόγραμμα των άρρωστων μισάνθρωπων και η ανάγκη για απάντηση στην «επιχειρηματολογία» τους

Ποιο είναι το εκφρασμένο οικονομικό πρόταγμά τους;
Το εκφρασμένο οικονομικό σχέδιό τους δεν έχει καμιά ουσιαστική αντανάκλαση στην πραγματικότητα. Συνολικά αυτό που βγαίνει είναι μια απόλυτη ανοησία που αποτελείται από μια εντελώς παρανοϊκή συρραφή – σαλατοποίηση αλά πουτανέσκα, φιλοκαπιταλιστικών έως αντικαπιταλιστικών απόψεων . (Μερικές φορές αν ακούσει κάποιος αμύητος τις ανακοινώσεις τους χωρίς να ξέρει ότι είναι δικές τους, το πιο πιθανό είναι να νομίζει ότι είναι ανακοινώσεις κάποιου αντικαπιταλιστικού κόμματος). Τις δε «αντικαπιταλιστικές» απόψεις τις πετάνε στα κεφάλια των εργαζομένων για να τους προκαλέσουν σύγχυση και βασικά για να εμφανίζονται σαν αντισυστημικοί
Το δε «κρυφό» ή κρυφό οικονομικό τους πρόταγμα είναι φυσικά η απόλυτη εξυπηρέτηση του μεγάλου κεφαλαίου.
Εδώ το μεγάλο κεφάλαιο, σε καταστάσεις κρίσης και κινδύνων για τη συνέχιση της ύπαρξής του, παίζει πάντα το χαρτί της πιο ακραίας και πιο βάρβαρης μορφής εγκληματικότητας, προσπαθώντας να την χρησιμοποιήσει ενάντια στο όποιο λαϊκό κίνημα ανατροπής τους.
Οι ναζιστές ξέρουν ότι για να ικανοποιήσουν την ψυχασθενική φύση τους θα πρέπει να συμμαχήσουν με μια οικονομική τάξη. Η ακόρεστη δίψα τους για δύναμη-εξουσία τους οδηγεί στην συμμαχία τους με το μεγάλο κεφάλαιο στο οποίο παρουσιάζονται σαν καλύτεροι υπηρέτες του απ ότι άλλοι υποψήφιοι υπηρέτες του.
Φυσικά αν οι ναζιστές ανέρχονταν στην εξουσία, θα υπήρχε το χειρότερο μείγμα ενάντια στην κοινωνία. Δηλαδή θα υπήρχε απόλυτη εξαθλίωση εξ αιτίας των αξεπέραστων αντιφάσεων του καπιταλισμού και ταυτόχρονα θα υπήρχε η πιο άγρια βία, καταπίεση και απανθρωπιά πάνω στους εξαθλιωμένους εργαζόμενους
Τώρα γιατί θα πρέπει να απαντάμε σε κάθε ανόητο επιχείρημα των ναζιστών είτε αυτό αφορά στον οικονομικό είτε στον κοινωνικό τομέα;
Ένα τμήμα της κοινωνίας μας που δεν ξέρει τι είναι ναζισμός και που για διάφορους λόγους δεν έχει ούτε τις πιο απλές γνώσεις οικονομίας, κοινωνιολογίας ή και ψυχολογίας, μπορεί να παρασυρθεί από τα παραπλανητικά απλοϊκά συνθήματα των ψυχασθενών, χωρίς οι ίδιοι να έχουν εγκληματική συνείδηση. Μπορεί να παρασυρθούν και κατόπιν να γίνουν συμμέτοχοι και συνένοχοι στα πιο αποτρόπαια εγκλήματα που τώρα ούτε και αυτοί οι ίδιοι μπορούν να φανταστούν. Πρέπει λοιπόν να απαντάμε απλά και κατανοητά για αυτούς τους ανθρώπους για να μην τους αφήσουμε να χαθούν και να γίνουν όργανα των ψυχασθενών ναζιστών χρυσαυγιτών.

                                                                      Παναγιώτης Μποτίνος