bezedakos

bezedakos

25 Απριλίου 2015

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗ ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ

Τα τελευταία χρόνια έχει κυκλοφορήσει στην Ιταλία ένα βιβλίο με τίτλο
με αφορμή  μια επιστολή της Ρόζας Λούξεμπουργκ για τη Ρώσικη επανάσταση.
Το 1918 η Ρόζα Λούξεμπουργκ βρίσκεται στη φυλακή. Το Σεπτέμβρη φέρεται να γράφει αυτή την επιστολή:



Στη θέση των αντιπροσωπευτικών σωμάτων βγαλμένων από γενικές λαϊκές εκλογές, Ο Λένιν και ο Τρότσκι εγκαθίδρυσαν τα Σοβιέτ ( συμβούλια) σαν τη μοναδική αυθεντική ποιότητα αντιπροσώπευσης  των εργαζόμενων μαζών.

Μα με την κατάπνιξη της πολιτικής ζωής σε όλη τη Χώρα και η ζωή των σοβιέτ δεν θα μπορέσει να ξεφύγει από μια παράλυση  διαρκώς επεκτεινόμενη. Χωρίς γενικές εκλογές, η ζωή σβήνει, γίνεται κατ’ επίφαση  και σε αυτή το μοναδικό ενεργό στοιχείο μένει η γραφειοκρατία.
Η πολιτική ζωή σιγά - σιγά αποκοιμιέται. Μερικές  ντουζίνες επικεφαλείς του κόμματος  με ανεξάντλητη ενέργεια και εμψυχωμένοι από ένα ιδεαλισμό χωρίς όρια, διευθύνουν και κυβερνούν. Μεταξύ αυτών η πραγματική εξουσία βρίσκεται στα χέρια μιας ντουζίνας ανώτερων κεφαλών .
Και μια ελίτ από εργάτες καλείται κάθε τόσο για να χειροκροτεί στις ομιλίες των ηγετών, να ψηφίζει ομόφωνα προκατασκευασμένες αποφάσεις: κατά βάθος λοιπόν  είναι μια επικυριαρχία κλικών, μια δικτατορία, ασφαλώς. Ωστόσο  όχι  η δικτατορία του προλεταριάτου αλλά η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών, πάει να πει δικτατορία με την αστική έννοια, με την έννοια της Γιακωβίνικης  επιβολής ( η μετάθεση των συνεδρίων από τρεις σε έξι μήνες!). Και κάτι ακόμα: μια τέτοια κατάσταση είναι μοιραίο να ωριμάζει ένα εκβαρβαρισμό της κοινωνικής ζωής, απόπειρες, εκτελέσεις ομήρων κλπ. Να λοιπόν ένας ανώτερος νόμος, αντικειμενικός, από τον οποίο κανένα κόμμα δεν μπορεί να ξεφύγει….
Είναι ιστορικό καθήκον του προλεταριάτου, όταν κατακτά την εξουσία, να δημιουργεί στη θέση της αστικής δημοκρατίας μια δημοκρατία σοσιαλιστική και όχι να  καταργεί κάθε δημοκρατία. Όμως η σοσιαλιστική δημοκρατία δεν αρχίζει μόνο με τη γη της επαγγελίας, από τη στιγμή που φτιάχνονται οι σοσιαλιστικές οικονομικές δομές, σαν χριστουγεννιάτικο δώρο καλώς προσφερόμενο στον καλό λαό όπου εν τω μεταξύ έχει υποστηρίξει πιστά μια χούφτα σοσιαλιστές δικτάτορες. Η σοσιαλιστική δημοκρατία αρχίζει ταυτόχρονα με την ανατροπή της κυρίαρχης τάξης και τη δόμηση του σοσιαλισμού. Αυτή αρχίζει από τη στιγμή της κατάκτησης της εξουσίας από το σοσιαλιστικό κόμμα. Αυτή δεν είναι άλλη από τη δικτατορία του προλεταριάτου.

Βεβαίως δικτατορία! Όμως αυτή η δικτατορία συνίσταται στο σύστημα εφαρμογής της δημοκρατίας και όχι στην κατάργησή της.  Με ενεργητικές και αποφασιστικές επεμβάσεις πάνω στα κεκτημένα δικαιώματα και πάνω στις οικονομικές σχέσεις της αστικής κοινωνίας  γιατί χωρίς αυτές η σοσιαλιστική μετατροπή δεν είναι πραγματοποιήσιμη. Αλλά αυτή η δικτατορία πρέπει να είναι έργο της τάξης και όχι μιας μικρής μειοψηφίας  καθοδηγητών στο όνομα της τάξης, πάει να πει ότι πρέπει να γίνεται  βήμα προς βήμα από την ενεργή συμμετοχή των μαζών, να είναι κάτω από την ευθεία επιρροή τους, να υπόκειται στον έλεγχο μιας πλήρους δημοσιότητας, να αναδύεται από την αυξανόμενη πολιτική μόρφωση των λαϊκών μαζών. 

Σίγουρα και οι μπολσεβίκοι θα δρούσαν με αυτούς τους όρους αν δεν υπέφεραν από την φοβερή πίεση του παγκόσμιου πολέμου, της γερμανικής κατοχής και όλων των συναφών τεράστιων δυσκολιών οι οποίες  δεν μπορούν  άλλο παρά να λοξοδρομήσουν οποιαδήποτε σοσιαλιστική πολιτική ακόμα και αν αυτή είναι ξεχειλισμένη από τις καλύτερες προθέσεις και τις πιο ωραίες αρχές.
Θα ήταν σαν να απαιτούσε κανείς το υπεράνθρωπο από το Λένιν και τους συντρόφους και να περιμένει ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες να ξέρουν να δημιουργήσουν δια μαγείας  την πιο όμορφη δημοκρατία. Με την αποφασιστική και επαναστατική τους συμπεριφορά, την παραδειγματική τους ενέργεια και την ευσυνείδητη πίστη τους στο διεθνή σοσιαλισμό έκαναν βεβαίως , όσα σε συνθήκες τόσο διαβολικά δύσκολες, μπορούσαν να κάνουν.
Ο κίνδυνος όμως αρχίζει εκεί όπου αυτοί μετατρέπουν την ανάγκη αρετή, καθορίζουν θεωρητικά στο εφ’ εξής, σε όλα και για όλα τα πράγματα, την τακτική τους την εξαναγκασμένη  από τις ιδιαίτερες  συνθήκες και απαιτούν  να συστήνουν να την μιμηθεί το παγκόσμιο προλεταριάτο σαν μοντέλο της σοσιαλιστικής τακτικής.


Όπως αυτοί τίθενται έτσι στο φως, από αυτούς τους ίδιους χωρίς απόλυτη αναγκαιότητα  και θέτουν την πραγματική και αδιαμφισβήτητη ιστορική τους αξία κάτω από το μέτρο των λαθών καθορισμένων από  την αναγκαιότητα, προσφέρουν μια κακή υπηρεσία στο διεθνή σοσιαλισμό, εξ αιτίας της αγάπης και εξ αιτίας του οποίου αγωνίστηκαν και υπέφεραν, όταν απαιτούν να απεικονιστούν σε ποιότητα νέων γνώσεων  όλα  τα στραβά ( τα λάθη) στη Ρωσία  που υπαγορεύτηκαν από την αναγκαιότητα και από ανωτέρα δύναμη, και που σε τελευταία ανάλυση υπήρξαν μόνο  οι αντανακλάσεις - αντίκτυποι της αποτυχίας  του διεθνούς σοσιαλισμού σε αυτό τον παγκόσμιο πόλεμο.

5 Απριλίου 2015

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ- ΟΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ-. ΤΙ ΕΙΝΑΙ OI ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΙ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ








                                                   Α.

* ΟΡΙΣΜΟΣ.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
  (πλήρης) είναι εκείνο το σύστημα οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας κατά το οποίο ΟΛΕΣ οι σχέσεις των ανθρώπων (ΟΛΑ τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις) καθορίζονται  (ορίζονται και επιβάλλονται) από κανόνες οι οποίοι θα εκφράζουν την καθαρή ΘΕΛΗΣΗ*  της  ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ των ανθρώπων.

 * (Με την έννοια καθαρή θέληση εννοούμε την ισότιμα διαμορφωμένη και χωρίς κανένα ανθρώπινο καταναγκασμό θέληση του κάθε μέλους της κοινωνίας)

Σχόλιο: Αυτός ο ορισμός αφορά όλη την ανθρώπινη κοινωνία, την παγκόσμια κοινωνία. Είναι ο ορισμός της ΠΛΗΡΟΥΣ δημοκρατίας. Αφορά σε ένα σύστημα οργάνωσης της ανθρωπότητας όπου όλοι οι κανόνες που θα τίθενται σε ισχύ και θα επιβάλλονται, θα εκφράζουν την καθαρή θέληση της πλειοψηφίας των ανθρώπων. Θα εκφράζουν τη θέληση της πλειοψηφίας  των πολιτών  της κάθε Χώρας για τις σχέσεις τους  μέσα σε κάθε Χώρα και για τις σχέσεις μεταξύ των λαών  (των διαφορετικών Χωρών ή των σχετικά αυτόνομων διοικητικών διαιρέσεων).

Αυτή θα είναι η ΠΛΗΡΗΣ μορφή της δημοκρατίας.

*ΟΡΙΣΜΟΣ.
 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
  (μερική – σε μια ή περισσότερες Χώρες) είναι εκείνο το σύστημα οργάνωσης μιας Χώρας κατά το οποίο πολλές ή οι περισσότερες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων της Χώρας καθορίζονται από τη  θέληση ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ των μελών της.

Σχόλια: α. (1). Γιατί αυτή η διαφοροποίηση στους ορισμούς;
Παράδειγμα: Ας υποθέσουμε ότι σε μια Χώρα ο λαός κατακτά την εξουσία του (δημοκρατία). Αυτό σημαίνει ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων θα αρχίσει να θέτει σταδιακά τους κανόνες για όλες τις κοινωνικές σχέσεις των πολιτών. Οι πολίτες θα εκφράζουν για κάθε θέμα τη θέλησή τους και αυτή θα επιβάλλεται.
Όμως, αν άλλες διπλανές Χώρες έχουν ολιγαρχικά συστήματα  κοινωνικής οργάνωσης, και οι ισορροπίες των ένοπλων δυνάμεων είναι τέτοιες,  τότε για μια σειρά από θέματα,  αυτές οι ολιγαρχίες ίσως να μπορούν να επιβάλλουν καταναγκαστικά τη θέλησή τους πάνω στους πολίτες της Χώρας που θα έχει δημοκρατία. Πχ πάνω στις διεθνείς εμπορικές σχέσεις και όχι μόνο.
Έτσι οι πολίτες της Χώρας με δημοκρατία, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν θα εκφράζουν την καθαρή θέλησή τους αλλά η όποια θέλησή τους θα περιέχει και στοιχεία ανθρώπινου καταναγκασμού (έστω και από το εξωτερικό προερχόμενα).
(2) Ας υποθέσουμε ότι σε μια ισχυρή Χώρα εγκαθιδρύεται η δημοκρατία. Πχ στις ΗΠΑ. Εδώ υπάρχει το ενδεχόμενο, ναι μεν εσωτερικά της Χώρας να υπάρχει δημοκρατία όμως αν αυτή η Χώρα επιβάλλει καταναγκαστικά τη θέλησή της στις υπόλοιπες  Χώρες, τότε ως προς το εξωτερικό θα είναι μια ολιγαρχία αφού σαν Χώρα, το σύνολο του πληθυσμού της είναι μειοψηφία σε σχέση με το σύνολο του πληθυσμού των άλλων Χωρών, των οποίων οι υπήκοοι θα αντιτίθενται.
(3) Αρχικά, το πρώτο χρονικό διάστημα μετά την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας σε μια Χώρα (ή ακόμα και σε παγκόσμιο επίπεδο), οι κοινωνία θα λειτουργεί αφ ενός μεν με τους νέους κανόνες που θα ψηφίζει σταδιακά η πλειοψηφία και αφετέρου με τους κανόνες - «νόμους» του προηγούμενου συστήματος  δηλαδή του ολιγαρχικού (θα ισχύει ακόμα η θέληση των λίγων). Όλοι οι κανόνες που θα καθορίζουν όλες τις σχέσεις των ανθρώπων δεν μπορούν πρακτικά να αλλάξουν από τη μια μέρα στην άλλη αλλά θα απαιτηθεί κάποιο σχετικό χρονικό διάστημα. Σε αυτό λοιπόν το χρονικό διάστημα και από αυτή την ειδική άποψη, η εξουσία του λαού (δημοκρατία) δεν θα είναι πλήρης.

(4) Από όλα αυτά βγαίνει, κατά ένα τρόπο,  το συμπέρασμα για το ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ  στοιχείο του διεθνισμού με το οποίο θα πρέπει να εμβολιαστεί κάθε επαναστατικό, απελευθερωτικό κίνημα για τη δημοκρατία.
(Την διεθνιστική αλληλεγγύη στοχεύουν να χτυπήσουν οι διάφοροι ρατσιστές ή "υπερπατριώτες του κώλου,  για να μην μπορέσει να επικρατήσει η δημοκρατία ούτε σε μια Χώρα)


Σχόλια:  β. (1). Δημοκρατία σημαίνει ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ .

*ΟΡΙΣΜΟΣ
Όμως,  ΕΞΟΥΣΙΑ  είναι η δύναμη ενός υποκειμένου να επιβάλει ( καταναγκαστικά) τη θέλησή του πάνω στη διαφορετική θέληση κάποιου άλλου υποκειμένου.

Έτσι εξουσία του λαού μπορεί να υπάρξει όταν η πλειοψηφία ενός λαού μπορεί να επιβάλλει τη θέλησή της πάνω στη θέληση των εκάστοτε μειοψηφιών που θα προκύπτουν από τον ορισμό των σχέσεων του κάθε διαφορετικού κοινωνικού θέματος.

(*ΟΡΙΣΜΟΣ.
Και
ΛΑΟΣ   είναι το σύνολο των κατοίκων μιας χώρας που ανήκουν στην  κατώτερη οικονομική τάξη, ή το σύνολο των ανθρώπων μιας χώρας που δεν ανήκουν  στην κατηγορία των ηγετών  και των οικονομικά εύπορων.
Αυτός  ο ορισμός  μας χρησιμεύει γιατί και αστοί και «αριστεροί» προσπαθούν να τον παραποιήσουν, βάζοντας μέσα στο σύνολο του λαού και τους ανήκοντες στην ανώτερη οικονομική τάξη  ή και την ολιγαρχική πολιτική ηγεσία κλπ)


(2) Στο σημερινό επίπεδο ανάπτυξης του πολιτισμού (και πιθανόν για ένα πολύ μεγάλο και απροσδιόριστο χρονικό διάστημα), τα καθοριστικά εξουσιαστικά μέσα  για την επίτευξη του σκοπού της επιβολής της θέλησης της πλειοψηφίας για όλες τις κοινωνικές σχέσεις,  είναι Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΟΧΗ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ  ΛΑΟΥΣ  ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ ΤΗΣ ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ, ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ.


(3) Έτσι ο αρχικός ορισμός της δημοκρατίας θα μπορούσε να γραφτεί και καταυτό τον τρόπο:
ΟΡΙΣΜΟΣ.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
  (πλήρης) είναι εκείνο το σύστημα οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας κατά το οποίο ΟΛΕΣ οι σχέσεις των ανθρώπων (ΟΛΑ τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις) καθορίζονται  (ορίζονται και επιβάλλονται) από κανόνες οι οποίοι θα εκφράζουν την καθαρή ΘΕΛΗΣΗ*  της  ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ των ανθρώπων  και το οποίο (σύστημα) επιτυγχάνεται με την απαραίτητη ΠΛΗΡΗ κατοχή από τους λαούς της ένοπλης εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας.


Και  ένας πολύ σύντομος ορισμός που  θα μπορούσε να τεθεί  είναι ο εξής:

ΟΡΙΣΜΟΣ.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ
είναι εκείνο το σύστημα οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας όπου ΟΛΗ Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΛΑΟ.

(4) Η έννοια της δημοκρατίας δεν μπορεί να οριστεί από την ποσότητα ή την ποιότητα των παρεχόμενων προς το λαό δικαιωμάτων από μια εξουσία των ολίγων.

Η Δημοκρατία μπορεί να οριστεί ΜΟΝΟ από το αν κατέχει ο λαός  την ΠΗΓΗ «παραγωγής» - εξουσία - ΟΛΩΝ των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των μελών της κοινωνίας.

(Σήμερα οι αστοί και οι «αριστεροί για να παραπλανήσουν το λαό προσπαθούν να εντάξουν στην κατηγορία της δημοκρατίας πολιτειακά ολιγαρχικά συστήματα (πχ κοινοβουλευτισμό) τα οποία παρέχουν στους υπηκόους τους λίγα περισσότερα δικαιώματα, συγκριτικά με κάποια άλλα ολιγαρχικά .
Έτσι όταν ένα ολιγαρχικό σύστημα παρέχει στο λαό 10  δικαιώματα, από τα δεκάδες χιλιάδες που θα μπορούσε να έχει ο λαός και όταν κάποιο άλλο παρέχει 20, τότε το τελευταίο θέλουν να το εντάξουν στην κατηγορία της δημοκρατίας (για προπαγανδιστικούς λόγους).
Όμως η δημοκρατία ορίζεται όχι από την παρεχόμενη, από κάποιους, ποσότητα δικαιωμάτων στο λαό αλλά από τον αν ο λαός έχει την εξουσία να παρέχει στον εαυτό του (μέλη του) ΟΛΑ  τα πιθανά δικαιώματα και υποχρεώσεις του, στις κοινωνικές σχέσεις.Μια άλλη απάτη που διαπράττουν κάποιοι ολιγαρχικοί είναι η προβολή της άποψης ότι σήμερα δεν υπάρχει η δημοκρατία γιατί οι αποφάσεις παίρνονται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου ενώ σε άλλες εποχές νομοθετούσε η βουλή. Δηλαδή ψάχνουν να βρουν διαφορά στο αν αποφασίζουν τα 30  ή τα 150 άτομα που θα καθορίζουν τη ζωή 11.000.000 ανθρώπων!!!!! Όμως και στην περίπτωση των 30 ατόμων και στην περίπτωση των 150 ο λαός είναι αποκομένος από την "πηγή"-εξουσία της παραγωγής των κοινωνικών κανόνων.)
(5)  Στον ορισμό της δημοκρατίας δεν μορεί να τεθεί θέμα συγκεκριμένων διαδικασιών.
Δεν μπορούν οι διαδικασίες να ορίζουν την ουσίας της. Την ουσία της την ορίζει ο σκοπός, το επιδιωκόμενο   αποτέλεσμα.  Άλλωστε οι διαδικασίες – μέσα  θα είναι ρευστές και μεταβλητές μέσα στο χρόνο, θα λαμβάνεται υπόψη και θα γίνεται  χρήση νέων ποσοτικών και ποιοτικών δεδομένων, νέων επιστημονικών ανακαλύψεων κλπ αλλά όλες οι νέες διαδικασίες θα στοχεύουν στην επίτευξη του σκοπού του ορισμού της δημοκρατίας δηλαδή ο κανονισμός-διευθέτηση όλων των κοινωνικών σχέσεων να είναι έκφραση της θέλησης της πλειοψηφίας των μελών της κοινωνίας. (Το να τίθεται θέμα συγκεκριμένων διαδικασιών σημαίνει ότι τίθεται θέμα φετιχισμού)
Επί πλέον,  αν πάμε να προκαθορίσουμε τις διαδικασίες,  αυτό θα σημαίνει ότι θα πρέπει να αφαιρέσουμε ετούτο  το δικαίωμα- εξουσία από το λαό για να αποφασίζει ποιες διαδικασίες θα προτιμά κατά τη διάρκεια της εξέλιξης της κοινωνίας.


Φυσικά η κάθε δημοκρατική συλλογικότητα θα πρέπει από σήμερα να προτείνει τη δική της άποψη για τα μέσα και τις διαδικασίες που νομίζει ότι θα είναι αύριο πρακτικά πιο αποτελεσματικές στο να μπορεί η πλειοψηφία του λαού να επιβάλλει τη θέλησή της σε όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Θα πρέπει να προτείνει : 1. Στο πως μπορεί η ένοπλη εκτελεστική να είναι στα χέρια του λαού και 2. Στο πως θα υλοποιείται η νομοθετική στα χέρια του λαού (πχ με τοπικά συμβούλια, τοπικές συνελεύσεις ή με Κληρωτά Νομοθετικά Σώματα κλπ ; ).
Και πιο σχέδιο θα τεθεί για υλοποίηση θα αποφασίσει τελικά ο λαός.

                                                  Β

*ΟΡΙΣΜΟΣ.  ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ είναι εκείνο το σύστημα οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας κατά το οποίο ΟΛΕΣ οι σχέσεις των μελών της (δικαιώματα και υποχρεώσεις) καθορίζονται από  τη θέληση μιας μειοψηφίας.
 (Δηλαδή μια μειοψηφία έχει τη δύναμη να επιβάλλει τη θέλησή της επειδή κατέχει όλη την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία)

Σχόλια: 1
η μειοψηφία που θα επιβάλλει τη θέλησή της στην κοινωνία μπορεί να είναι είτε αιρετή είτε αυθαίρετη. Πχ κοινοβουλευτισμός και φασισμός αντίστοιχα. (Για τις διαφορές τους έχουμε γράψει στο κείμενο: «24/ΙΟΥΛΙΟΥ/1974. ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ.
»


(2) Επειδή στο κυνοβουλευτικό ολιγαρχικό σύστημα, οι ολιγαρχικοί στήνουν παγίδα στην λαϊκή συνείδηση διά μέσου της εκλογής των ολιγαρχικών,  θα πρέπει να ξεσκεπάζουμε αυτή την τεράστια απάτη καθημερινά.
*ΟΡΙΣΜΟΣ.
ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ  Ή ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ
  είναι εκείνο το ολιγαρχικό σύστημα εξουσίας κατά το οποίο οι ολιγαρχικοί (οι κατέχοντες ολιγαρχική εξουσία που θα καταναγκάζουν το λαό να υποτάσσεται στη θέλησή τους, σε κάθε θέμα) συμμετέχοντες σε διάφορα ολιγαρχικά κόμματα,  θα πρέπει να εκλέγονται από τα ίδια θα θύματά τους, δηλαδή από τους λαούς, (για λόγους εξαπάτησής τους), παρέχοντάς τους ταυτόχρονα την κατά κανόνα ανούσια – αναποτελεσματική και ακαταδίωκτη δυνατότητα έκφρασης των παραπόνων τους για τα δεινά που θα υφίστανται από αυτούς. (για ολοκλήρωση της κοροϊδίας – εξαπάτησης)

Όλα τα είδη των ολιγαρχικών (το καθένα για τους ιδιαίτερους λόγους του), ονομάζουν με τρομερή λύσσα τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία.
Ο κοινός λόγος τους είναι ανάλογος με αυτόν του παραδείγματος.
Ένας  για να εξοντώσει κάποιον, βάζει σε ένα πακέτο μια οχιά, κλείνει το πακέτο και από έξω  γράφει τη λέξη περιστέρι. Κατόπιν προτρέπει το υποψήφιο θύμα του να βάλει το χέρι του από μια τρύπα για να πιάσει το περιστέρι.

ΥΓ1. Οι λαοί πρέπει να ανακτήσουν την έννοια της δημοκρατίας.  Τώρα τους την έχουν σφετεριστεί ΟΛΑ τα είδη των ολιγαρχικών. Είναι μείζονος σημασίας για τους λαϊκούς απελευθερωτικούς αγώνες η ονομασία του κοινοβουλευτισμού και όλων των ολιγαρχικών συστημάτων  με αυτό που πραγματικά είναι.  Δηλαδή θα πρέπει να τα ονομάζουμε ολιγαρχίες. Και το όνομα που εκφράζει την ουσία του κοινοβουλευτισμού είναι είτε το κοινοβουλευτική ολιγαρχία είτε το κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία.
 


OI ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ  ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΓΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΗΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ


(εκλογές κυνοβουλευτικές, ευρωεκλογές, δημοτικές)

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2F1.bp.blogspot.com%2F-T6PZfYrDZnM%2FU0zxpvHe6OI%2FAAAAAAAAAms%2FDULZSxq3RCg%2Fs1600%2Fprovata-apo-indy.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*
A. Οι κατηγορίες των εκλογών είναι δύο:
(α) Είτε αυτοί, που μόλις θα εκλεγούν, θα έχουν την εξουσία να αποφασίζουν και να διατάζουν  τους εκλογείς ό,τι γουστάρουν. Δηλαδή να αποφασίζουν και να διατάζουν το λαό στο ΟΝΟΜΑ του λαού είτε (β) οι όποιοι εκλεγμένοι θα είναι  εκτελεστικά όργανα – υπηρέτες των εκλογέων και θα εκτελούν ΜΟΝΟ ό,τι θα αποφασίζουν και θα τους διατάζουν οι εκλογείς (η πλειοψηφία λαού ή δημοτών).

Οι πρώτες (α) εκλογές είναι ολιγαρχικού τύπου ή εκλογές τεράστιας κοροϊδίας για τους λαούς. Οι ελάχιστοι εκλεγμένοι  έχουν την εξουσία να επιβάλουν (δια της βίας της ένοπλης εκτελεστικής) τη δική τους θέληση στην μεγάλη πλειοψηφία λαού. Αυτοί  παίρνουν τις καθοριστικές αποφάσεις και  ορίζουν τη ζωή των πολλών σε κάθε κοινωνικό θέμα ενώ οι πολλοί καθίστανται υπήκοοι – δούλοι. Αυτού του τύπου τις εκλογές τις έχουμε στο ολιγαρχικά συστήματα του κοινοβουλευτισμού, του φασισμού και των «εργατικών» συμβουλίων. Όλα τα ολιγαρχικά κόμματα αποκαλούν το ολιγαρχικό σύστημα του  κοινοβουλευτισμού αστική δημοκρατία (δηλαδή αστική εξουσία του λαού!!!) με λυσσώδη επιμονή για τους ευνόητους λόγους της παραπλάνησης του λαού. Στον  κοινοβουλευτισμό διεξάγονται  για την ανάδειξη των ολιγαρχών εξουσιαστών- επιβήτωρων  των λαών σε κεντρικό κυβερνητικό επίπεδο , για την ανάδειξη των περιφερειακών και δημοτικών ολιγαρχών και για την ανάδειξη του ευρωπαϊκού κυνοβουλίου της ΕΕ – Ο (Ένωσης Ευρωπαίων Ολιγαρχών.

Οι δεύτερες (β) εκλογές είναι δημοκρατικού τύπου. Οι ελάχιστοι εκλεγμένοι είναι εκτελεστικά όργανα των εκλογέων τους αφού οι εκλογείς ( λαός ή δημότες) έχουν την εξουσία να αποφασίζουν οι ίδιοι για τις καθοριστικές προδιαγραφές των πράξεων που αφορούν στη ζωή τους και ταυτόχρονα κατέχουν την ένοπλη εκτελεστική εξουσία για να μπορούν να διατάζουν τους εκλεγμένους τους να τις υλοποιήσουν. Μόνο σε τούτη την περίπτωση οι εκλογείς είναι πολίτες και όχι υπήκοοι (υπάκουοι) ή άβουλα ζώα. Είναι πολίτες γιατί μετέχουν κρίσεως νόμων και αρχής. (Αυτό το πολιτικό σύστημα είναι το σύστημα της δημοκρατίας ή  το πολιτικό σύστημα του δια μέσου του οποίου θα μπορεί να επιτευχθεί ο πραγματικός κοινοτισμός.
Τα επίθετα των οποίων η κατάληξη είναι –ικός- θέλουν να διαχωρίσουν τα ουσιαστικά είτε από την πλευρά της προέλευσής τους είτε από την πλευρά του προορισμού τους. Εδώ λοιπόν αν ο προορισμός –στόχος των εκλογών είναι η τελική επιβολή της θέλησης των λίγων τότε οι εκλογές είναι ολιγαρχικές και αν ο σκοπός τους είναι η τελική επιβολή της θέλησης των πολλών τότε οι εκλογές είναι δημοκρατικές.




Η έννοια λοιπόν των εκλογών περιέχει δύο κατηγορίες όπως δύο κατηγορίες περιέχει και η έννοια του μανιταριού. Υπάρχουν δύο κατηγορίες μανιταριών. Υπάρχει αυτή των δηλητηριωδών και εκείνη των θρεπτικών μανιταριών. (Το ολιγαρχικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού, δια μέσου των ολιγαρχικών εκλογών του, μας θέτει καταναγκαστικά στο δίλημμα να επιλέξουμε "ποιό από τα 10-15 δηλητηριώδη μανιτάρια είναι πιο θρεπτικό για εμάς ή είναι λιγότερο θανατηφόρο)

Σημείωση:
Οι ολιγαρχικοί κάθε μορφής έκαναν και θα κάνουν τα πάντα για να μη φτάσει στην κοινωνική συνείδηση αυτή η κατηγοριοποίηση των εκλογών και των διακυβερνήσεων.

Το ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΟ λοιπόν δίλλημα είναι:
Θα συνεχίσουμε να ζούμε σε ένα σύστημα όπου οι κυβερνώντες (οι εκλεγμένοι ή οι μη εκλεγμένοι φασίστες) θα διατάζουν το λαό ή ο λαός θα διατάζει-εντέλει τους εκλεγμένους του κυβερνώντες; (στη σχέση εργασίας που θα έχει με αυτούς).
Τι θεωρούμε πιο σωστό και ωφέλιμο κοινωνικά και προσωπικά;
Όταν επιλέγουμε από την πιάτσα των ταξί τον καλύτερο (ειδικό) ταξιτζή και αφήνουμε  σε αυτόν να έχει την εξουσία να μας επιβάλει για να μας πάει σε όποιο προορισμό γουστάρει ή να έχουμε εμείς την εξουσία να του υπαγορεύουμε να μας πάει σε όποιο συγκεκριμένο προορισμό θέλουμε;
Ετούτες οι δύο επιλογές ( «ή ο ταξιτζής μας πάει όπου θέλει ή εμείς του δίνουμε εντολή να μας πάει όπου θέλουμε») είναι ΑΠΟΛΥΤΑ διαφορετικές μεταξύ τους και αντιστοιχούν σε απόλυτα διαφορετικά πολιτικοοικονομικά συστήματα (ολιγαρχία – δημοκρατία).

Και ποιο είναι το όφελος που θα έχουμε αν βάλουμε απλά στόχο να διώξουμε (και όχι να αλλάξουμε σύστημα) ή να μην ξανά επιλέξουμε τον συγκεκριμένο ταξιτζή - νταβατζή και στη θέση του να διαλέξουμε κάποιον άλλο όταν και ο άλλος ταξιτζής είναι ολιγαρχικός - νταβατζής και θέλει και αυτός να έχει την εξουσία να αποφασίζει που θα πρέπει να πάμε;
Όταν και ο άλλος ταξιτζής θέλει και αυτός το ίδιο σύστημα; Δηλαδή  όταν θέλει να αποφασίζει και να διατάζει αυτός τον πελάτη, υπάρχει τότε έστω και μία περίπτωση στο  άπειρο  να είναι καλός, να έχει φίλο κοινωνική συνείδηση ή είναι εξ ΟΡΙΣΜΟΥ (φανερά ή κρυφά) εγωπαθές, άρρωστο ψυχικά και αντικοινωνικό  στοιχείο; Όταν κάποιος θέλει να κάνει απόλυτο κουμάντο στη ζωή του άλλου τι είναι; ΠΑΝΤΩΣ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΓΙΗΣ!!! 
Είναι σίγουρα άτομο ψυχικά άρρωστο. Είναι δυνατόν κάποιος καπετάνιος να θέλει να αποφασίζει και να επιβάλει στους επιβάτες σε ποιο προορισμό να πάνε ή θα πρέπει οι επιβάτες, νέοι, γέροι, γραμματισμένοι ή αγράμματοι κλπ να αποφασίζουν που θέλουν να κατέβουν και ο καπετάνιος να εκτελεί; Είναι δυνατόν ένας τέτοιος καπετάνιος (που θα αποφασίζει και θα επιβάλει) να έχει κατά βάθος σώα την ψυχική του υγεία; Όχι. 
Το να μη θέλει κάποιος να αφήνει τους άλλους να αποφασίζουν για τη ζωή τους, σημαίνει ότι είναι άρρωστο εγκληματικό στοιχείο. (Αν ήταν ψυχικά υγιής θα ήθελε ο λαός να έχει την εκτελεστική και τη νομοθετική και αυτός να είναι  όργανο - υπηρέτης του λαού και να δεχόταν ο λαός να  του αναθέτει συγκεκριμένες εκτελεστικές αρμοδιότητες.)

Δ. Ρ

 

23 Μαρτίου 2015

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΡΩΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ.




Η ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ

«Δεν είναι σωστό να επιλέγει η πλειοψηφία τον κάθε νόμο γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος έχει διαπαιδαγωγηθεί να κοιτάζει μόνο το προσωπικό του συμφέρον και όχι το κοινωνικό. Έτσι δεν θα μπορεί να επιλέγει τους σωστούς νόμους για το κοινό καλό - σε μια αυριανή κοινωνία στην οποία θα υπάρχει  πραγματική δημοκρατία - γιατί θα υπερισχύει η επιλογή του ατομικού του συμφέροντος επί του κοινωνικού. Επομένως θα πρέπει οι κοινωνίες να περάσουν πρώτα από ένα τέτοιο επίπεδο ανάπτυξης-πλούτου όπου να αφήνει στους ανθρώπους αρκετό χρόνο διαθέσιμο για τέτοια μόρφωση που να οδηγήσει τον άνθρωπο να κοιτάζει το κοινωνικό καλό και ταυτόχρονα να ανέβει πολύ το επίπεδο της παιδείας του.».

Αληθοφανές επιχείρημα. Η πραγματικότητα όμως είναι και θα είναι πολύ διαφορετική σε σχέση με την πιο πάνω ολιγαρχική αντίληψη.

Ας υποθέσουμε ότι στη Δημοκρατία θα υπάρχουν ομάδες ανθρώπων (α,β,γ) με πάνω κάτω τον ίδιο αριθμό μελών.
Η κάθε μια ομάδα κάνει μια εγωπαθή-αντικοινωνική επιλογή.
Η (α) ομάδα θα θέλει να εκτρέφει κοτόπουλα με διοξίνες και ορμόνες για να μειώνει το κόστος παραγωγής και έτσι να βγάζει περισσότερο κέρδος.
Η (β) ομάδα, επειδή είναι κοντά σε μια πηγή νερού,  θα θέλει να αποκλείσει την πηγή από τους άλλους για να το εκμεταλλεύεται η ίδια.
Η (γ) ομάδα θα θέλει να περιφράξει τις παραλίες για να εισπράττει χρήματα  από εκείνους που θα θέλουν να πάνε να κάνουν μπάνιο.

Από αυτό το παράδειγμα συνάγεται ότι ΟΛΟΙ οι άνθρωποι στο βάθος κοιτάνε το ατομικό τους συμφέρον και όχι το κοινωνικό.
Όμως τα μέλη της κάθε ομάδας κοιτάνε το προσωπικό όφελος από δύο πλευρές. Η μια πλευρά είναι ότι επιδιώκουν την ΑΠΟΚΟΜΙΣΗ ΚΕΡΔΟΥΣ με πράξεις που θα έχει αρνητικές συνέπειες στους υπόλοιπους και απ την άλλη πλευρά επιδιώκουν όφελος από την ΑΠΟΦΥΓΗ ΖΗΜΙΑΣ που θα τους προκαλέσουν άλλοι με τις πράξεις του.
 
Έτσι εδώ στο παράδειγμά μας, στην περίπτωση αποφυγής ζημιάς, θα έχουμε τις εξής σχέσεις:

1) Η ζημιά που θα προκληθεί απ την ομάδα (α) θα έχει αντιπάλους τις ομάδες (β) κ΄(γ) – που τα μέλη τους θα κοιτάνε και αυτά το προσωπικό τους συμφέρον.
2)  Η ομάδα (β) θα έχει για αντιπάλους τις ομάδες (α) και (γ).

3) Η ομάδα (γ) θα έχει για αντιπάλους τις ομάδες (α) και (β)

Από ετούτο φαίνεται ότι εκείνοι που θα είναι αντίπαλοι σε αντικοινωνικές πράξεις – παρ ότι οι ίδιοι αντικοινωνικοί με τον τρόπο τους- θα είναι η πλειοψηφία των πολιτών.
Επομένως στην πραγματική Δημοκρατία- όπου όλοι οι νόμοι θα είναι εγκεκριμένοι απ την πλειοψηφία- θα έχουμε το φαινόμενο τις ΑΛΛΗΛΟΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗΣ των αντικοινωνικών πράξεων.
Αυτό καθίσταται δυνατό επειδή ο κάθε άνθρωπος δεν κοιτά μόνο το συμφέρον του όταν πράττει και οι πράξεις του έχουν επιπτώσεις στους άλλους αλλά το κοιτά και όταν οι πράξεις των άλλων μπορεί να του προκαλέσουν ζημία.

Θέλουμε λοιπόν ο κάθε άνθρωπος να κάνει επιλογές ΠΑΝΤΑ με βάση το πραγματικό ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ του συμφέρον και να ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ!!!
Αν στην πραγματική Δημοκρατία ο καθένας κοιτάει το πραγματικό  προσωπικό συμφέρον του (και ιδίως στις πράξεις των άλλων που τον ζημιώνουν) τότε πάνω σε κάθε θέμα θα βγαίνει ένα σύνολο ανθρώπων που θα έχει το ίδιο προσωπικό όφελος και τούτο το σύνολο θα είναι η πλειοψηφία. Ε! Αυτό θα πρέπει να εφαρμόζεται στην κοινωνία.
Στα πρώτα στάδια, στην πραγματική Δημοκρατία, οι επιλογές θα γίνονται με γνώμονα κυρίως την αποφυγή ζημίας από πράξεις άλλων. Σε μετέπειτα όμως στάδια – μετά από κατάλληλη μόρφωση- οι επιλογές θα γίνονται όλο και περισσότερο στη βάση της αποκόμισης  ωφελιμότητας από την πρόκληση ωφελιμότητας στους άλλους. Πχ θα έχει συνειδητοποιήσει περισσότερο ότι αν θέλει να χαρεί, να διασκεδάσει θα πρέπει να πάει σε γιορτή, σε πανηγύρι όπου και οι άλλοι είναι χαρούμενοι και όχι να πάει σε κηδεία.
(Σε τούτο το κειμενάκι εγείρεται και θέμα θέσπισης ορίων στη δυνατότητα της εκάστοτε πλειοψηφίας να επιβάλει την θέλησή της στην μειοψηφία. Όρια που θα κάνουν σεβαστά δικαιώματα ατομικά, δικαιώματα μειοψηφιών. Σε κάθε περίπτωση τα όρια θα τα θέτει πάντα η πλειοψηφία σε προγενέστερους χρόνους και σε καταστάσεις που δεν θα είναι εν βρασμό.. Ιδιαίτερα στοιχεία γι αυτό το θέμα θα αναφέρουμε σε άλλο κείμενο..


ΥΓ α.) Οι ολιγαρχικοί κάνουν ένα μεγάλο διαρκή πόλεμο και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα. Στόχος τους η διαρκή παράταση της καθοριστικής σύγκρουσής τους με το λαό και αν είναι δυνατόν αυτή η παράταση να φθάσει μέχρι τη 10η παρουσία.
Στον πόλεμο αυτό της προπαγάνδας μεταμορφώνουν διαρκώς τις θέσεις της άμυνάς τους ή της επίθεσής τους.

Για παράδειγμα, στην αρχή ενώ είναι αναγκαίο για κάποιον να μεταφέρει κάτι, θα του πουν ότι δεν χρειάζεται ούτε άλογο ούτε κάρο. Αν όμως δουν ότι δεν πείθουν τα παράλογα επιχειρήματά τους θα αλλάξουν τη θέση άμυνάς τους. Θα παραδεχτούν ότι ναι μεν χρειάζεται άλογο αλλά δεν χρειάζεται κάρο. Στη συνέχεια και όταν θα δουν ότι αρχίζουν να χάνουν την πειθώ τους θα παραδεχτούν ότι χρειάζεται και το άλογο και το κάρο. Όμως την γραμμή άμυνάς τους θα την πάνε πιο πέρα. Για να μπερδέψουν το λαό θα ισχυρίζονται ότι σωστό είναι να μπαίνει το κάρο μπροστά και πίσω το άλογο κοκ.

Έτσι και στην περίπτωσή μας. Όταν βλέπουν ότι τα παράλογα επιχειρήματά τους καταρρέουν, τραβάνε να κλειστούν προς τις τελευταίες γραμμές της άμυνάς τους. Μία από αυτές είναι το «για να φτιάξουμε δημοκρατία – εξουσία του λαού- χρειάζεται ο λαός να αποκτήσει ανώτερη παιδεία, να αποκτήσει κοινωνικές αξίες κλπ». ( Αν όμως τους ρωτήσει κανείς τι εννοούν συγκεκριμένα δεν ξέρουν τι να απαντήσουν και καταφεύγουν σε αερολογίες, γενικολογίες.)
Αυτή την τελευταία γραμμή άμυνας θέλουν να την προσφέρουν σαν «φιλοσοφημένη»  ή  «επιστημονική» ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ σε εκείνο το κομμάτι του πληθυσμού που το έχουν καταστήσει προηγουμένως, λάτρη του καναπέ και της απάθειας και από εκεί και πέρα θα είναι καλό για αυτούς να «τσιμπήσουν» και άλλοι καλοπροαίρετοι.

Εδώ λοιπόν δεν μας λένε τι παιδεία χρειάζεται και σε ποιο σκοπό θα μας χρησιμεύσει.

1) Αν μας πουν ότι χρειάζεται παιδεία για να γίνει κοινωνική επανάσταση τότε αυτό είναι εκτός πραγματικότητας. Το 1821 όταν επαναστάτησαν οι Έλληνες δεν είχαν κάποια μεγάλη και συγκεκριμένη παιδεία. (και τα ποσοστά του αναλφαβητισμού άγγιζαν το 100%. Το ίδιο και με όλες τις μεγάλες επαναστάσεις όπως η Γαλλική του 1789 κλπ.)
Για να γίνει μια επανάσταση απαιτούνται άλλες προϋποθέσεις  όπως κρίση του συστήματος, εναλλακτικό πρόγραμμα, ύπαρξη οργανωμένης πρωτοπορίας και άλλες.

2) Χρειάζεται παιδεία και εσωτερική πνευματικότητα για να λειτουργήσει η εξουσία του λαού (δημοκρατία). Εδώ είναι η τοποθέτηση του κάρου μπροστά από το άλογο.
Ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία και ας πάμε στην αρχαία Αθηναϊκή δημοκρατική πολιτεία. ΕΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ. Σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα  με τόσο μικρό αριθμό πληθυσμού, να βγήκαν τόσες πολλές πνευματικές προσωπικότητες, να αναπτύχθηκαν τόσο πολύ οι επιστήμες, οι τέχνες και ο πολιτισμός. Φαίνεται σαν θαύμα.
Όμως πριν το 462 πχ δηλαδή πριν την επανάσταση του Εφιάλτη και του Αρχέστρατου  η Αθήνα δεν είχε να επιδείξει – συγκριτικά – κάτι το σπουδαίο αλλά ούτε και μετά την πτώση της δημοκρατικής πολιτείας της.
Η δημοκρατική πολιτεία λοιπόν ήταν η αιτία της ανάπτυξης όλων αυτών, όλης αυτής της παιδείας και όχι το αντίστροφο. (Τα άλλα ολιγαρχικά κράτη της εποχής δεν άφησαν ούτε ένα μνημείο ισάξιου πολιτισμού.)


3. Και η «παιδεία» που απαιτείται για την επανάσταση δεν είναι καθολική παιδεία αλλά παιδεία που αφορά ΜΟΝΟ (α) στην αναγκαιότητά της με την αναγκαιότητα συμμετοχής του καθένα και (β) στην αποτελεσματικότητά της.

Πχ για τις λαϊκές επαναστάσεις του σήμερα χρειάζεται μόνο η συνειδητοποίηση από τους λαούς ότι  όλα τα εγκλήματα που συντελούνται σήμερα έχουν τις ρίζες τους στο γεγονός ότι " οι πελάτες δεν έχουν την εξουσία για να αποφασίζουν και να δίνουν εντολή στον ταξιτζή (αιρετό ή αυθαίρετο) να τους μεταφέρει εκεί που θέλουν αυτοί αλλά ο ταξιτζής έχει την απόλυτη εξουσία να τους μεταφέρει όπου γουστάρει αυτός". Και εομένως θα πρέπει να διεκδικήσουν το φτιάξιμο μιας νέας κοινωνίας όπου οι πελάτες (λαοί) θα έχουν την εξουσία να αποφασίζουν και να δίνουν συγκεκριμένες εντολές στους εκλεγμένους τους.



YΓ β. Τέτοια ανόητα επιχειρήματα η ολιγαρχία διασπείρει διαρκώς. Δυστυχώς αρκετά καλοπροαίρετα άτομα πιάνονται στα αγκίστριά της.
Τέτοιου είδους ανοησίες είναι ότι ο λαός δεν έχει ειδικές γνώσεις για να κρίνει (απαντάμε με δύο κείμενα – ο λαός έχει υπέρ αρκετή γνώση.. και οι πιο άριστοι ειδικοί έχουν μηδαμινές γνώσεις..). Άλλη τέτοια παγίδα είναι ας πούμε το «ο λαός δεν μπορεί να παίρνει γρήγορες αποφάσεις» και στο οποίο απαντάμε και στο κείμενο « μερικά από τα ανόητα επιχειρήματα του κοινοβουλευτισμού»  και στο κείμενο «πως ο λαός μπορεί να ψηφίζει τον κάθε νόμο»>

Εν κατακλείδι. Ο κάθε καλοπροαίρετος αγωνιστής θα πρέπει πριν ακόμα υιοθετήσει και αρχίζει να διαδίδει ένα επιχείρημα να σκέπτεται τα εξής: Το συγκεκριμένο επιχείρημα ποιόν συμφέρει; Συμφέρει το λαό ή τους ολιγάρχες; Και αν βλέπει ότι συμφέρει τους ολιγάρχες θα πρέπει να βάλει τη λογική του για να το αποδομήσει.

Η φυσική λοιπόν σειρά των πραγμάτων είναι ΠΡΩΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ για να περάσει ΟΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ και μετά αυτή η νέα κοινωνική οργάνωση θα αναπτύξει την παιδεία σε πρωτόγνωρα ύψη

15 Μαρτίου 2015

ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ



   


Σήμερα (15/3/15) στην εφημερίδα το Πριν, Εφημερίδα του ΝΑΡ το οποίο είναι συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γράφει στο εξώφυλλό της:

«Η ΚΟΜΙΣΙΟΝ, Η ΕΚΤ, ΟΛΗ Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

Τι ωραία!! Στη Χώρα μας έχουμε δημοκρατία!! Δηλαδή έχουμε εξουσία του λαού!! Το λέει και το σημερινό Πριν.. Να το πιστέψετε.
Εξουσία είναι η δύναμη ενός υποκειμένου να επιβάλει τη θέλησή του πάνω σε άλλα υποκείμενα. Επομένως ο λαός της Χώρας μπορεί να επιβάλει τη θέλησή του πάνω σε όλα τα άλλα μειοψηφικά υποκείμενα και όχι το αντίστροφο!!!!
Ο λαός σήμερα στη Χώρα μας κατέχει ΜΟΝΟΣ του τη δύναμη (ένοπλη), μόνος του φτιάχνει τους κοινωνικούς κανόνες, μόνος του τις επιβάλλει, μόνος του τις ελέγχει και μόνος του είναι υπεύθυνος απέναντι.. (στον εαυτό του). Ο λαός μας κατέχει όλη την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία.  Όλα αυτά τα κατέχει ο λαός και όχι μια εκλεγμένη ή μη εκλεγμένη μειοψηφία. Διότι αν τα κατείχε μια μειοψηφία τότε θα ήταν ολιγαρχία και όχι δημοκρατία. Ευτυχώς όμως που τα κατέχει ο λαός και έτσι δεν έχουμε κοινοβουλευτική ολιγαρχία ή κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία… αλλά δημοκρατία.
Έχουμε δημοκρατία!!! Πρέπει επιτέλους να πειστούμε γι αυτό και αν δεν πειθόμαστε τότε ας αναλάβει χρέη πειθούς μας μια κάποια  «πρωτοπορία», επαναλαμβάνοντάς μας διαρκώς το τεθλιμμένο  αστικό μοτίβο «έχουμε δημοκρατία» (μήπως και μας γίνει πλύση εγκεφάλου).  Το ίδιο που λένε και επιθυμούν οι ταξικοί εχθροί μας οι αστοί!!! Ας τους κάνουμε τη χάρη. Ας τους δώσουμε ένα χεράκι βοήθειας.
Αφού λοιπόν ο λαός έχει την εξουσία-δημοκρατία τότε καλά να τα πάθει και να υποφέρει. Αφού έχει την εξουσία και δεν έχει το μυαλό να βρει λύσεις τότε η λύση ίσως να μην είναι η δημοκρατία (αφού είναι ανεπαρκές σύστημα) αλλά μια  ολιγαρχία ή ακόμα και ο ναζισμός αν χρειαστεί!!  Εδώ οδηγούν την κοινωνική συνείδηση.
Τι κρίμα καλοπροαίρετοι σύντροφοι να μπερδεύονται σχεδόν θανάσιμα στο δίχτυ λέξεων με απόλυτα αστικό περιεχόμενο!
Όμως από την άλλη, αν δεν πούμε  ότι από τη στιγμή  που ΕΚΛΕΓΕΙΣ  κάποιους έχεις δημοκρατία, αν δεν ταυτίσουμε οποιοδήποτε τύπο εκλογών με την ουσία της δημοκρατίας  τότε πως θα μπορέσουμε να ονομάσουμε «εργατική δημοκρατία» την Λενινική αντικομουνιστική θέση που λέει:
….. οι «αντιπρόσωποι»!! πρέπει να δουλεύουν πραγματικά,  πρέπει ΜΟΝΟΙ !!!!!!!! τους να ΕΚΤΕΛΟΥΝ τους ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ !!!!!!, πρέπει ΜΟΝΟΙ τους!!!!!! ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΥΝ τα αποτελέσματά τους στην πράξη, πρέπει να είναι απ' ευθείας υπεύθυνοι!! μπροστά στους εκλογείς τους.»
Πως θα ονομαστεί δημοκρατία το σύστημα των ολιγαρχικών εργατικών συμβουλίων τα οποία οδήγησαν και οδηγούν νομοτελειακά σε καθεστώτα όχι αντικαπιταλιστικά αλλά σε καθεστώτα του κομματικού καπιταλισμού όπως σε Σ.Ε, Αλβανία, Ρουμανία, Κίνα,Β. Κορέα, Βιετνάμ κλπ;   Ο σημερινός «αντικαπιταλισμός» τους, η «ανταρσία» τους ενάντια στον ιδιωτικό καπιταλισμό, οδηγεί με απόλυτη μαθηματική ακρίβεια σε ολιγαρχικό κομματικό καπιταλισμό τύπου Β. Κορέας, Κίνας, Ρωσίας κλπ;
Πρέπει όμως να γίνει «ανταλλαγή φιλοφρονήσεων» με τους αστούς ή αμοιβαία λεκτική αναγνώριση των «δημοκρατιών» του καθένα. Ανταλλαγή «δημοκρατιών» με τον ίδιο στόχο. Το μπέρδεμα της κοινωνικής συνείδησης.
Και η ίδια στάση. Αποφυγή της αναφοράς του ορισμού ή ενός ορισμού της δημοκρατίας. Μόνο μια γενικολογία όπου μέσα της να μπορεί να χωρά κάθε είδους ολιγαρχικό τερτίπι.

Τι κρίμα που καλοπροαίρετοι αγωνιστές έχουν κολλήσει σε αντικομμουνιστικά δόγματα και σε ένα αντικομμουνιστικό λεξιλόγιο που τους οδηγεί να ταυτίζουν τη γενική έννοια των εκλογών με την έννοια της δημοκρατίας!!! Τι κρίμα που ό,τι κάνουν το κάνουν νομίζοντας ότι το κάνουν στο όνομα του κομμουνισμού ενώ στην ουσία το κάνουν για τον κομματικό καπιταλισμό! ! Τι κρίμα που η προσήλωσή τους  στα Λενινικά αντικομμουνιστικά δόγματα τους αφαιρεί τη δυνατότητα να αναλύσουν ακόμα και αυτή την απλή έννοια των εκλογών! Αν όμως δεν ήταν προσηλωμένοι στα αντικομμουνιστικά τους δόγματα θα διαπίστωναν ότι η γενική έννοια των εκλογών χωρίζεται σε δύο αντίθετες κατηγορίες δηλαδή στην κατηγορία των δημοκρατικών εκλογών και στην κατηγορία των ολιγαρχικών εκλογών!!!
Φαίνεται ότι για την επαναθεμελίωση του Κομμουνιστικού Κινήματος θα χρειαστεί ακόμα πολύ δουλειά και ιδιαίτερα πολύς διάλογος μεταξύ των καλοπροαίρετων κομμουνιστών.
Το κείμενο που κάνει το διαχωρισμό των εκλογών σε εκλογές δημοκρατικού τύπου και σε εκλογές ολιγαρχικού τύπου είναι σε αυτό το μπλόγκ  με τίτλο «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ»

http://bezedakos.blogspot.gr/2012/03/oi.html



(Όταν οι πελάτες εκλέγουν ένα ταξιτζή - μεταξύ δέκα ταξιτζήδων - και αυτός ο ταξιτζής,  όταν από τη στιγμή που θα εκλεγεί, θα έχει την εξουσία να καταναγκάζει  τους  πελάτες -εκλογείς του να τους πάει όπου γουστάρει ο ίδιος και όχι όπου θέλουν οι πελάτες ΤΟΤΕ οι εκλογές αυτού του τύπου είναι ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ εκλογές.
Και αντίθετα, όταν οι πελάτες έχουν την εξουσία να δίνουν τις ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ εντολές στον ταξιτζή για τον προορισμό που θέλουν να πάνε ΤΟΤΕ οι εκλογές είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ. Και στην πρώτη περίπτωση ο ταξιτζής είναι ένα ολιγαρχικό καθήκι ενώ στη δεύτερη είναι ένα δημοκρατικό εκτελεστικό όργανο.
Το δε πολιτικό σύστημα εξουσίας στην πρώτη περίπτωση είναι ολιγαρχία και στη δεύτερη είναι δημοκρατία.)

Ε. Κουμαριάς