bezedakos

bezedakos

23 Αυγούστου 2014

23/8/14 …ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΕΡΑΤΑ ΤΟΥΣ



* Ξανάρχισαν οι Ισραηλινοί ολιγαρχικοί
να εγκληματούν κατά  των παλαιστινίων.  Πάλι  οι φρικιαστικές  εικόνες  των διαμελισμένων νηπίων.
 Όμως κανείς δημοσιογράφος, στα δελτία των καναλιών, δεν  αποκαλεί  τρομοκράτες  ή εγκληματίες τους ισραηλινούς ολιγαρχικούς. (Υπηρέτης των ολιγαρχικών και με όρχεις; Απόλυτα ασυμβίβαστες πραγματικότητες)

* Όλοι όμως οι δημοσιογράφοι των καναλιών μίλαγαν χθες για  «άρωμα τρομοκρατίας στη ληστεία της τράπεζας στο Δίστομο». Κατά αυτούς δηλαδή δεν είναι τρομοκρατία ή ληστεία τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ  που αφαίρεσαν με τη βία από το λαό για να ανακεφαλαιοποιήσουν τους τραπεζίτες  αλλά  είναι τρομοκρατία ή ληστεία τα 300.000 ευρώ που αφαίρεσαν  από  μια αποθήκη των τραπεζιτών για να χρηματοδοτήσουν ενέργειες εναντίον τους.

* Επομένως κατ αυτούς δεν είναι τρομοκράτες ούτε οι ολιγαρχικοί Ισραηλινοί που κομματιάζουν παιδάκια και ούτε οι ολιγαρχικοί τραπεζίτες που ξεζουμίζουν τους λαούς (με τους κυβερνητικούς υπηρέτες τους). Γιατί αν ήταν θα τους αποκαλούσαν με το πραγματικό τους όνομα.

* Γιατί κάθε φορά που βλέπω τους διάφορους ντερμπεντέρηδες δημοσιογράφους ή τους διάφορους ανθρώπους του (ακάθαρτου) πνεύματος  ( όπως πχ κάποιους καθηγητές πανεπιστημίων) ή τους διάφορους «καλλιτέχνες» του κώλου ή κάποιους οικονομικούς μεγιστάνες που στηρίζουν την  ολιγαρχική  βαρβαρότητα με απύθμενα εγκληματικό εγωκεντρισμό, μου  έρχεται στο νου το πιο κάτω ανέκδοτο;
Γιατί; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!!

* Μια φορά ήταν ένας αετός. Ήθελε από μικρός να κατακτήσει την απέναντι κορυφή ενός ψηλού βουνού που ποτέ μέχρι τότε δεν είχε κατακτήσει άλλος αετός. Γυμναζόταν για χρόνια για να πετύχει το σκοπό του. Κάποτε το κατόρθωσε. Παρά το ύψος και την έλλειψη επαρκούς οξυγόνου έφτασε μια μέρα στην κορυφή.
 Εκεί, στην κορυφή του βράχου, προς μεγάλη έκπληξή του,  βλέπει ένα δηλητηριώδες σκουλήκι με κεραίες.
Μετά το πρώτο σοκ πλησιάζει προς το σκουλήκι και του λέει:
-  Εγώ είμαι ο αγέρωχος αετός. Είμαι φτιαγμένος με φτερά για να σκίζω τους ουρανούς και να κατακτώ όλο και υψηλότερες κορυφές. Κουράστηκα για να κατορθώσω να κατακτήσω αυτή την κορυφή. Δε μου λες εσύ πως μπόρεσες να ανέβεις μέχρι εδώ;
Και το σκουλήκι του απαντά:
- Έρποντας  και  γλύφοντας και με τα κέρατά μου.

ΡΔ


22 Αυγούστου 2014

22/8/14 ΑΝΤΙΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ





* Δυστυχώς ελέχθη χθες και αυτό από στέλεχος της «αριστεράς». Με αφορμή τον εξοντωτικό φόρο ΕΜΦΙΑ είπε: «Στη δημοκρατία όταν εκλέγεις κάποιον τον εκλέγεις για να αποφασίζει για σένα. Για αυτό θα πρέπει ο «πολίτης» να προσέχει ποιους εκλέγει…»

Τι τσαρλατάνοι είναι αυτά τα υποκείμενα; Τι ψέμα και διαστρέβλωση της πραγματικότητας για να κατακτήσουν λίγη ατομική ολιγαρχική εξουσία, ξεφτιλίζοντας ταυτόχρονα την έννοια του αριστερού!!!!

* Όμως εμείς δεν πρέπει να τους αφήνουμε έτσι. Δεν πρέπει να τους αφήνουμε πια σε χλωρό κλαρί.




* ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ


Διαχωρισμός των αποφάσεων σε α) επιλογής της ουσίας - πλαίσιο του στόχου (κυρίαρχες) από τις αποφάσεις β) πρακτικής υλοποίησης  του στόχου.
Για να γίνει πιο κατανοητός αυτός ο διαχωρισμός θα πρέπει να δώσουμε ένα παράδειγμα.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος Α δίνει εντολή σε κάποιον Β να εκτελέσει τα εξής: Ο Β θα πρέπει εντός τριών ημερών να πάει σε μια άλλη πόλη, να βρει ένα πρόσωπο Γ και να του παραδώσει ένα φάκελο.
Oι πιο πάνω εντολές είναι αποφάσεις του Α. Περικλείουν το σκοπό (παράδοση φακέλου σε κάποιον Γ) . Επίσης περικλείουν την προδιαγραφή (εντός τριών ημερών) και την γενική προδιαγραφή του χώρου στον οποίο πιστεύει ότι βρίσκεται ο Γ (άλλη πόλη) και αυτές οι προδιαγραφές ανήκουν στην ουσία του στόχου.
Ετούτες είναι αποφάσεις - οι εντολές ΟΥΣΙΑΣ ή αλλιώς καθοριστικές ή κυρίαρχες κατευθυντήριες αποφάσεις-πλαίσιο.
Τώρα ο Β θα πρέπει να υλοποιήσει  τις πιο πάνω εντολές. Στην πρακτική του προσπάθεια θα πρέπει να βρει τον Γ, να αποφασίσει πότε είναι καλύτερα να του δώσει ραντεβού, να αποφασίσει πιο είναι το κατάλληλο μέσο μεταφοράς του στον τόπο συνάντησης κλπ.
Αποφασίζει λοιπόν και ο Β αλλά οι αποφάσεις του δεν είναι οι κυρίαρχες. Είναι αποφάσεις εξαρτώμενες από τις αποφάσεις-πλαίσιο του Α. Είναι αποφάσεις πρακτικής για την καλύτερη υλοποίηση του σκοπού του Α. Είναι αποφάσεις εκτελεστικού οργάνου.

Στις ολιγαρχικά λειτουργούσες και καταπιεσμένες κοινωνίες ή και εντός αυτών στις μικρότερες ολιγαρχικές συλλογικότητες  τους, οι ψυχασθενείς ολιγάρχες επιδιώκουν  τα εξής:
Η κεντρική επιδίωξή τους είναι να κάνουν πάντα τα αδύνατα δυνατά για να μην περάσουν στο ΟΛΟΝ, στο σύνολο δηλ. της συλλογικότητας οι αποφάσεις ουσίας. Δηλαδή να μην περάσουν οι πρώτες, οι κυρίαρχες αποφάσεις-πλαίσιο.
Επιδιώκουν με όλα τα μέσα ώστε και οι αποφάσεις ουσίας και οι εκτελεστικές αποφάσεις να είναι στα δικά τους χέρια, στον δικό τους έλεγχο δηλαδή να είναι στα χέρια μιας μηδαμινής μειοψηφίας (σε σχέση με το σύνολο των μελών) για να μπορούν έτσι να κάνουν ό,τι θέλουν στην πλειοψηφία.
«Έτσι για να έχουμε δημοκρατικές συλλογικότητες πρέπει να αποκλεισθεί οποιαδήποτε πιθανότητα σε ένα κάποιο μέρος του ΟΛΟΥ (Συμβούλια, σύνεδροι κλπ) να παίρνει τις αποφάσεις ΟΥΣΙΑΣ -πλαίσιο που να αφορούν στο ΟΛΟΝ (σώμα).
Όμως το μέρος του όλου δηλαδή οι σύμβουλοι ή σύνεδροι μπορεί να λάβει εντολή από το όλον για να παίρνει αποφάσεις μόνο εκτελεστικές και μέσα στα πλαίσια μιας απόφασης ουσίας-πλαίσιο που θα έχει λάβει προηγουμένως το όλον.
Αν αντίθετα το μέρος  παίρνει αποφάσεις ουσίας για το όλον τότε ακυρώνει τη Δημοκρατία)»
Από την άλλη αν μελετήσουμε την μέχρι τώρα πορεία όλης της ιστορικής εμπειρίας των απελευθερωτικών κοινωνικών κινημάτων μέχρι και την κατάληξή τους θα διαπιστώσουμε τα εξής:
Οι καταπιεσμένες κοινωνίες κάτω από ορισμένες συνθήκες (ισχυρά προβλήματα) έκαναν εξεγέρσεις  για να απελευθερωθούν από κάποιο βαρύ ζυγό.
 
Πιο περιεκτικά μπορούμε να πούμε ότι προσπαθούσαν να υλοποιήσουν τρία στάδια.
Πρώτον να ρίξουν ή να εξοντώσουν τις συγκεκριμένες εξουσίες οι οποίες ήταν η αιτίες των μεγάλων  και συγκεκριμένων αδιεξόδων τους,

δεύτερον να βάλουν στην κορυφή της πυραμίδας της διακυβέρνησής τους (με ρόλο εκτελεστικό, νομοθετικό και δικαστικό) κάποιους άλλους, που συνήθως ήταν οι μπροστάρηδες, οι πρωτοπόροι της επανάστασης και τους οποίους θεωρούσαν ηθικά ακέραιους, νοητική ικανούς, με ένα καλύτερο κοινωνικό φιλολαϊκό όραμα που αφορούσε και στη λύση  μεγάλων προβλημάτων και στην περαιτέρω πορεία της κοινωνίας.

Kαι τρίτον να άρουν τις αιτίες των συγκεκριμένων άμεσων πολύ μεγάλων προβλημάτων τους που τους είχε προκαλέσει η προηγούμενη εξουσία. Να ξεπεράσουν δηλ. τα πολύ πιεστικά προβλήματα που βίωναν στο παρόν.
Από αυτά τα τρία στάδια, ο άμεσος σκοπός-κίνητρο των περισσότερων επαναστατημένων ήταν το τρίτο. Δηλαδή  το ξεπέρασμα των μεγάλων άμεσων προβλημάτων και τα δύο αρχικά στάδια ήταν τα μέσα-προϋποθέσεις για να φτάσουν στη λύση των συγκεκριμένων προβλημάτων. Αλλά έλλειπε το ποιο ουσιαστικό. Δηλαδή ο σκοπός και τα μέσα για να ανήκει για πάντα η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία στο λαό.
Που κατέληξαν όμως ΟΛΕΣ οι επαναστάσεις οι οποίες κατόρθωσαν αρχικά να υλοποιήσουν τα δύο πρώτα στάδια ή ακόμα και το τρίτο;
Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα είχαμε επιστροφή περίπου στο ίδιο  σημείο εκκίνησης. Ο κάθε λαός σαν Σίσυφος ήταν αναγκασμένος να αρχίσει ξανά την ίδια κοπιαστική ανηφορική πορεία γιατί  λίγο καιρό μετά την νίκη της επανάστασης μια νέα πολιτική και οικονομική ολιγαρχία είχε εγκαθιδρυθεί παίρνοντας τις θέσεις των παλιών ολιγαρχιών και ο πρώην επαναστατημένος λαός έμπαινε πάλι  κάτω από κάποιους και στην άκρη. Μια νέα ολιγαρχική γραφειοκρατία είχε αντικαταστήσει την παλιά. Κάποιοι άλλοι έπαιρναν πάλι αποφάσεις για τη ζωή του.  Φτού λοιπόν και απ την αρχή. (Όπως πχ στις ανατολικές Χώρες του καρτικού, κομματικού, εργατοσυμβουλιακού καπιταλισμού)
Η ανισοκατανομή της πολιτικής δύναμης (ολιγαρχικές λειτουργίες)  μεταξύ των μελών μιας συλλογικότητας  (κοινωνικής) οδηγεί νομοτελειακά σε ανισοκατανομή  οικονομικής δύναμης. Και το αντίστροφο. Η ανισοκατανομή οικονομικής δύναμης επιφέρει ανισοκατανομή πολιτικής δύναμης.(είναι ευνόητο ότι ο οικονομικά ισχυρός διαθέτει και χρήμα και την ικανότητα εκβιασμού στους εξαρτώμενους του με αποτέλεσμα την πρόκληση ανισοκατανομής της πολιτικής δύναμης).

Σημείωση: Εδώ οι ολιγαρχικοί κάθε είδους (δεξιά και «αριστερά») όταν μιλάνε για «συμμετοχική δημοκρατία» ή για «άμεση» Δημοκρατία ή για «αυτοδιαχείρηση» ή για «Δημοκρατία» ή για «εργατική Δημοκρατία» κλπ εννοούν κατά βάθος ότι τις καθοριστικές αποφάσεις πρέπει να τις παίρνουν αυτοί της «ηγεσίας» -ηγεμονίας και τις αποφάσεις εκτελεστικού τύπου (σαν τους ημίονους) να τις παίρνει ο λαός.

* Αυτός ο διαχωρισμός των αποφάσεων (κυρίαρχες-πλαίσιο από τις εκτελεστικές) μέσα στην κοινωνική συνείδηση, είναι ένα απαραίτητο και πολύ μεγάλο όπλο κατά της όποιας μορφής ολιγαρχικής προπαγάνδας.Χωρίς αυτό το διαχωρισμό δεν μπορεί να σταθεί το πρόταγμα της δημοκρατίας (εξουσίας του λαού) και γι αυτό οι ολιγαρχικοί εσκεμμένα δεν κάνουν το διαχωρισμό.
Προβάλουν ότι οι αποφάσεις είναι μόνο ενός είδους για να προκαλέσουν σύγχυση στη σκάψη των ανθώπων του λαού.

* Ήρθε ο καιρός να τα ανατρέψουμε όλα αυτά.


ΡΔ

21 Αυγούστου 2014

21/8/14 ΚΤΗΝΩΔΙΕΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ




* Η παγκόσμια και αξεπέραστη καπιταλιστική κρίση
οδηγεί καθημερινά την ανθρωπότητα όλο και σε πιο βάρβαρες καταστάσεις.
Δύο παγκόσμιοι φρικιαστικοί πόλεμοι διεξάγονται ταυτόχρονα αυτή τη στιγμή. Ο κεντρικός  είναι μεταξύ ολιγαρχικών και λαών ενώ ο δεύτερος είναι γίνεται μεταξύ των ολιγαρχικών για τη διανομή της λείας της ολιγαρχικής εξουσίας.

* Σε όλες τις Χώρες του κόσμου, οι ολιγαρχικοί με διάφορες διαταγές- ¨νόμους» σφίγγουν όλο και πιο πολύν τη θηλιά στο λαιμό των λαών. Όλο και πιο δύσκολες, όλο και πιο εξαθλιωτικές καταστάσεις για τους λαούς και ταυτόχρονα θωράκιση της ολιγαρχίας δια μέσου της καταστολής των όποιων λαϊκών αντιδράσεων. Η απανθρωπιά σε όλο της «το μεγαλείο»

* Στο Μιζούρι η εξέγερση των έγχρωμων υπηκόων συνεχίζεται. Και δεύτερος νεκρός από σφαίρες των ερμαφρόδιτων γουρουνιών. Η αμερικάνικη ολιγαρχία φοβάται την πιθανότητα επέκτασης αυτής της εξέγερσης σε όλη την Αμερική. Έ! Και να την αποφύγουν τώρα τι θα κάνουν;  Αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσει  μεγάλη εξέγερση μέσα στην καρδιά του παγκόσμιου ολιγαρχικού συστήματος. Εκεί έχουν αναπτυχθεί οι παραγωγικές δυνάμεις στο μεγαλύτερο βαθμό και εκεί  η ισχύς του  «νόμου της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους» δείχνει τα κοφτερά δόντια του στο σύστημα.
Αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσει πολύ μεγάλη εξέγερση.  Όμως το ζητούμενο είναι να μετατραπεί σε επανάσταση. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται οργανωμένος αγώνας και το πρόταγμα του «ΟΛΗ Η ΕΝΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ».

* Στην  ανατολική Ουκρανία οι κυβερνητικές δυνάμεις βομβάρδισαν παιδικό σταθμό.

* Στο Ιράκ και στη Συρία οι  ισλαμοναζιστές  σφάζουν  όλους εκείνους που δεν θέλουν να υποταχθούν στην απόλυτη ολιγαρχική εξουσία τους.

* Η Γάζα πάλι φλέγεται. Πάλι παιδάκια στο στόχαστρο των σιωνιστών. Η ολιγαρχική κυβέρνηση του Ισραήλ δεν χορταίνει να ρουφά αίμα.
Το ακόμα πιο δυσάρεστο θα είναι αν η δημοσκόπηση που έγινε στο Ισραήλ είναι αληθής. Σύμφωνα με αυτή το 92% των υπηκόων του Ισραήλ επικροτεί  αυτόν τον πόλεμο.

Θα μπορούσαμε να τους δικαιολογήσουμε αυτή την άποψη αφού η ολιγαρχική κυβερνητική προπαγάνδα είναι υπό τον πλήρη έλεγχο των ανθρωπόμορφων τεράτων.

Η  αυριανή επανάσταση θα πρέπει να εμπλουτίζεται θεωρητικά και γνωστικά από τα πραγματικά γεγονότα.
Στην προκειμένη περίπτωση ας υποθέσουμε  ότι  στο Ισραήλ υπήρχε η πραγματική δημοκρατία, δηλαδή όλη η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία να ανήκε στο λαό. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι η ενημέρωση θα ήταν απόλυτα ισότιμη και παρά ταύτα η πλειοψηφία των Ισραηλιτών υπηκόων επιθυμούσε τον πόλεμο.
Τι είδους δημοκρατία θα ήταν αυτή;
Η θεωρητική και η πρακτική απάντηση βρίσκεται στο κείμενό μας με τίτλο: «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΟΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ».
Είναι απόλυτα απαραίτητος ο διαχωρισμός μεταξύ πλήρους δημοκρατίας και μερικής δημοκρατίας.

*Πολύ αίμα, φρίκη, βαρβαρότητα, εξαθλίωση. Τεράστιος και ασύλληπτος ο ανθρώπινος πόνος. Όσων η καρδιά σπαράζει μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, σηκώνουν τη σημαία της επανάστασης για την κοινωνική απελευθέρωση από τη μαύρη σκλαβιά της κάθε τοπικής και παγκόσμιας ολιγαρχίας. Σηκώνουν τη σημαία για την εγκαθίδρυση τοπικά και παγκόσμια της δημοκρατίας δηλαδή αγωνίζεται καθημερινά  για να περάσει όλη η ένοπλη εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στους λαούς.


ΡΔ


20 Αυγούστου 2014

20/8/14 ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΕΣΚΕΜΜΕΝΕΣ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ




* Εδώ και αιώνες η ολιγαρχία κάνει τιτάνιο αγώνα για να ελέγξει και να καθυποτάξει τις αντιλήψεις των ανθρώπων. Μεταχειρίζεται όλα τα πιο άτιμα υπαρκτά μέσα. Ένα από αυτά είναι η ταχυδακτυλουργικού τύπου χρήση της γλώσσας.
Ο πόλεμος των εννοιών είναι η πρώτη πράξη του ολοκληρωτικού πολέμου που έχει κηρύξει η ολιγαρχία ενάντια στους λαούς..
Αν πχ  κάποιος βάλει με «τέχνη» μια παραπλήσια έννοια αντί της ορθής,  σε μια πρόταση ή παράγραφο τότε μπορεί να αλλάξει εντελώς την ουσία της εκφραζόμενης πραγματικότητας και να κατευθύνει τη σκέψη και τη συνείδηση του ακροατή ή του αναγνώστη σε δρόμους  και ακίνδυνους και δυναμωτικούς για το σύστημα.
Αυτή την τέχνη της εξαπάτησης, οι ολιγαρχικοί την καλλιεργούν εδώ και χιλιάδες χρόνια. Σήμερα την έχουν σχεδόν τελειοποιήσει.


*Ο Σωκράτης λοιπόν, φέρεται σε διάλογό του με τον Πρωταγόρα, να αντιτίθεται στη δημοκρατία λέγοντας ότι:
  «Σχετικά με την κατασκευή στόλου οι Αθηναίοι συμβουλεύονται μια ειδική κατηγορία τεχνιτών τους ναυπηγούς, αν πρόκειται για την κατασκευή ναών, συμβουλεύονται τους χτίστες, αν πρόκειται για την κατασκευή ασπίδων, τους σιδεράδες κ.ο.κ.
 Όταν όμως πρόκειται να πάρουν σημαντικές πολιτικές αποφάσεις σε ουσιώδη θέματα διακυβέρνησης τότε (δυστυχώς) όλοι ανεξαιρέτως συμμετέχουν με ίσους όρους και παίρνουν αποφάσεις ισότιμα ανεξάρτητα αν είναι σιδεράδες, χτίστες, γιατροί, έμποροι  κ.λ.π.»
Αυτή η προβαλλόμενη  αντίληψη του Σωκράτη στοχεύει να χτυπήσει την καρδιά της Δημοκρατίας.
Συλλογισμός είναι  αληθοφανής αλλά εντελώς ανόητος. Τόσο ανόητος όσο είναι ο συλλογισμός: «το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνομικός είναι όργανο και άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι.»
Ας πάμε όμως σταδιακά στην αποδόμηση της εσκεμμένα βλακώδους αυτής αντίληψης, ξεκινώντας από τα πιο «ελαφρά» επιχειρήματα.

Ωραία λοιπόν!!:
α. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος θέλει να φτιάξει ένα πλοίο. Σίγουρα θα πάει να συμβουλευτεί κάποιους ναυπηγούς. Την απόφαση όμως για το πόσα λεφτά θα διαθέσει, για το μέγεθος του πλοίου, για το αν το πλοίο θα είναι εμπορικό ή πολεμικό ή επιβατικό κλπ ποιος είναι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ αρμόδιος να την πάρει;
Ο ειδικός ναυπηγός ή αυτός που θέλει να παραγγείλει ένα πλοίο;
Πάμε σε έναν που θέλει να χτίσει ένα ναό. Αυτός θα απευθυνθεί σίγουρα σε κάποιους χτίστες για να τους συμβουλευτεί (και στο τέλος να του τον κατασκευάσουν). ΟΜΩΣ σε ποιο μέρος θα κατασκευαστεί ο ναός, πόσα χρήματα είναι διαθέσιμα, τι μέγεθος θα έχει ο ναός κλπ ποιος είναι αποκλειστικά αρμόδιος γα να  πάρει τις αποφάσεις; Ο χτίστης ή αυτός που θέλει να παραγγείλει το χτίσιμο του ναού;
Ας έρθουμε στο σήμερα. Κάποιος διαλέγει έναν (ειδικό) μεταφορέα (που τον θεωρεί σαν τον καλύτερο) για να μεταφέρει κάποια πράγματά του. Όμως στο που θα πρέπει να πάει τα πράγματα ποιος θα πρέπει να αποφασίσει; Ο μεταφορέας ή αυτός που θέλει να μεταφέρει τα πράγματά του;
Αυτή την πιο ουσιαστική διάσταση του θέματος την αποκρύπτει εσκεμμένα και επιμελώς από το σκεπτικό του ο Σωκράτης.

β. Ξέρει πολύ καλά ο Σωκράτης ότι και για άλλα σημαντικά θέματα όπως είναι πχ ο πόλεμος, οι Αθηναίοι συμβουλεύονταν τους ειδικούς (στρατιωτικούς κλπ) αλλά τις καθοριστικές αποφάσεις – πλαίσια τις έπαιρναν οι πολίτες (και πολύ σωστά).
Για ΟΛΑ τα θέματα, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά, οι Αθηναίοι συμβουλεύονταν ειδικούς αλλά  αποφάσιζαν όμως αυτοί .


ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΟΜΩΣ Η ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ;

Οι ρίζες, ο κορμός τα κλαδιά και το μήλο σχετίζονται όλα με το δένδρο της μηλιάς. Όμως η θρεπτικότητα του καρπού του μήλου δεν έχει καμιά σχέση με τις ρίζες του δένδρου. Ο Σωκράτης λοιπόν πάει να ταυτίσει τις ρίζες με τον καρπό για να μας πει ότι και αυτές είναι φαγώσιμες όπως ο καρπός!!! 
Σε αυτή την εξαπάτηση λοιπόν προσπαθεί να ταυτίσει το ρήμα ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΜΑΙ με το ρήμα ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ
.
Όμως το κάθε ρήμα εκφράζει μια διαφορετική υλική πραγματικότητα, μια διαφορετική διαδικασία επί του προκειμένου. Άλλο πράγμα ρωτώ και άλλο αποφασίζω. Άλλο πράγμα είναι να ρωτήσω αν ένα δρόμος είναι ανοιχτός ή κλειστός και διαφορετικό πράγμα είναι η απόφαση για το που και πότε θέλω να πάω.
Αλλά ο ακροατής ή ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να πέσει στην παγίδα αν δεν είναι καλά μυημένος στις καρριολιές των ολιγαρχικών απατεώνων.
Όλοι μας γνωρίζουμε από την καθημερινή μας πράξη ότι άμα θέλουμε να ικανοποιήσουμε την ανάγκη μας πχ για στέγη, εμείς θα αποφασίσουμε που θα χτίσουμε το σπίτι, πόσα χρήματα μπορούμε να διαθέσουμε, πόσο μέγεθος θα έχει, πόσα δωμάτια, αν θα έχει ή όχι γκαράζ, σε πόσο χρονικό διάστημα θα θέλαμε να κατασκευαστεί κλπ. Εμείς παίρνουμε την απόφαση για τις ΠΙΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ του σπιτιού.
(Και μέχρι να παγιώσουμε το σύνολο των προδιαγραφών στον νου μας, μπορούμε ενδιάμεσα να συμβουλευόμαστε διάφορους γνώστες του αντικειμένου.)
Μετά θα πάμε να βρούμε έναν οι περισσότερους μηχανικούς για να τους συμβουλευτούμε πως θα μπορούσε να υλοποιηθούν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο οι προδιαγραφές που αποφασίσαμε και θέτουμε. Ο κάθε μηχανικός θα μας δώσει τις συμβουλές του και εμείς ΠΑΛΙ θα αποφασίσουμε για τον ποιο μηχανικό θα διαλέξουμε για να εκτελέσει τις εντολές μας – προδιαγραφές μας για το χτίσιμο.

               ΟΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΠΡΑΞΗΣ

Εν αρχή εστί η υποκειμενική αντίληψη μιας ανάγκης.
Με την αντίληψη αυτής επέρχεται άμεσα η νοητική και σωματική κινητοποίηση του ανθρώπου.
Η κινητοποίηση έχει τις εξής διαφορετικές φάσεις της:

1. Προσπάθεια αποκόμισης, συλλογής γνωστικών στοιχείων που σχετίζονται με τη συγκεκριμένη υποκειμενική αντίληψη της ανάγκης.
Το υποκείμενο προσπαθεί να αποκομίσει πληροφορίες (με ερωτήσεις, με συμβουλές κλπ) ή γνώσεις (με μελέτη κοκ) για να βρει τελικά τα μέσα και τους τρόπους για το πως θα ικανοποιήσει κατά τον καλύτερο τρόπο την ανάγκη του.

2. Φάση του συνδυασμού  των όποιων γνωστικών στοιχείων αποκομίζει.
Αιτιατός συνδυασμός και μεταξύ τους και σε σχέση με το στόχο της ικανοποίησης της ιδιαίτερης ανάγκης.
(Σε τούτη τη φάση μπορούν να γίνουν πάρα πολλές νοητικές διαδικασίες με στόχο να δοθούν απαντήσεις σε πιθανόν πάρα πολλά ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ και μη ερωτήματα.
Για παράδειγμα: «Με αυτό το συγκεκριμένο μέσον ή τρόπο προωθείται αιτιατά η ικανοποίηση της ανάγκης μου; Ικανοποιείται πλήρως ή μερικώς; Να προωθήσω τώρα την ικανοποίησή της ή να περιμένω και να προωθήσω πρώτα κάποιαν άλλη πιο σημαντική για μένα (και που μόνο εγώ ξέρω τη σημαντικότητα των δικών μου αναγκών;). Μήπως με τούτα τα μέσα, τους τρόπους ή την χρονική στιγμή αποκλείσω ή μειώσω το μέγεθος ικανοποίησης άλλων προσωπικών μου αναγκών; Μήπως η ολική ή η μερική ικανοποίηση αυτής της ανάγκης με τα συγκεκριμένα μέσα ή τρόπους μου προκαλέσει αύριο μεγαλύτερα προβλήματα ή μεγαλύτερες ανάγκες; Κοκ)
Και σε όλα αυτά τα ερωτήματα, και όλους τους σχετικούς με τούτα συλλογισμούς ο ΜΟΝΟΣ και αποκλειστικά αρμόδιος να τα κάνει είναι το ίδιο το άτομο που βιώνει την ανάγκη. Κανένας ειδικός δεν μπορεί να αντικαταστήσει το άτομο και τούτο γιατί το άτομο είναι ο μοναδικός δυνατός γνώστης του ΣΥΝΟΛΟΥ των προσωπικών αναγκών του, ο μοναδικός γνώστης των αξιολογήσεών τους και στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι  ο μοναδικός γνώστης των χρονικών προτεραιοτήτων στην ικανοποίησή τους.

3. Φάση επιλογών - αποφάσεων των καλύτερων συνδυασμών.
Από όλους τους συνδυασμούς των γνωστικών στοιχείων που θα διαθέτει το άτομο θα αποφασίσει ποια λύση, ποιο δρόμο θα ακολουθήσει, ποια μέσα και τρόπους θα θέσει σε πρακτική. Αυτοί θα είναι οι στόχοι του

4. Στις πρακτικές ενέργειες για την υλοποίηση των στόχων του,  μπορεί να συμμετέχει ο ίδιος ή να τις αναθέσει ως ένα σημείο σε ειδικούς.


Από τα πιο πάνω διαφαίνεται καθαρά ότι ο ειδικός μπορεί να είναι χρήσιμος είτε στη φάση των πληροφοριών  και συμβουλών (σαν εκτελεστικό όργανο παροχής πληροφοριών ή συμβουλών) είτε στη φάση της εκτέλεσης των προδιαγραφών  - στόχων. Και στις δύο περιπτώσεις μπορεί να είναι χρήσιμος ΜΟΝΟ ως εκτελεστικό όργανο.
Σαν αποφασιστικό υποκείμενο μπορεί να είναι ΜΟΝΟ εκείνος που την ανάγκη ή πιθανολογικά να του παρουσιαστεί ανάγκη.
(
κείμενο: ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ)

Και αν σκοπός της ανθρώπινης κοινωνίας είναι η ικανοποίηση των αναγκών των μελών της τότε ΜΟΝΟ τα μέλη της είναι από τη φύση αρμόδια για να παίρνουν τις αποφάσεις σχετικά με την ικανοποίησή τους.
(κείμενο: ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΧΟΥΝ ΜΗΔΑΜΙΝΕΣ ΓΝΩΣΕΙς ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ)

ΥΓ 1 Ο Ολιγαρχικός Σωκράτης δεν ήταν κάποιο άτομο που αγαπούσε την εργασία. Το αντίθετο μάλιστα. Είχε βρει όμως σαν μέσον για να ζήσει, να τα παίρνει από τους ολιγαρχικούς διδάσκοντας τα τέκνα τους.
Και ήξερε επίσης ότι χέρι που σε θρέφει δεν πρέπει να το δαγκώνεις αλλά το γλύφεις.
Πιστεύουμε λοιπόν ότι γνώριζε τι ανοησίες έλεγε πάνω στο θέμα. Όμως προσέφερε έτσι προπαγανδιστικές υπηρεσίες στους ολιγαρχικούς. Προσέφερε την υπηρεσία της εξαπάτησης των πολιτών για να υπομονεύσει την εξουσία τους.
Η πιο πάνω αντίληψη του είναι το κεντρικό ολιγαρχικό επιχείρημα του ολιγαρχισμού, το κεντρικό επιχείρημα της αριστοκρατίας.
Και είναι τόσο άτοπο και βλακώδες!!!!!! Και διαρκεί πάνω από 2300 χρόνια!!!

2. Τις υπηρεσίες του Σωκράτη στην ολιγαρχία τις έχει αναγνωρίσει ακόμα και η καθολική εκκλησία και τον έχει ανακηρύξει όσιο!!!! Τον ανακήρυξαν όσιο ίσως επειδή θα ή θελαν να είναι ο κρυφός προστάτης εκείνων των παιδεραστών καθολικών ιερέων!!!

3. Ολιγαρχικοί καθηγητές κάθε είδους παρουσιάζουν στους μαθητές τους αυτό το βλακώδες επιχείρημα του Σωκράτη για να τους μπλέξουν στα πλοκάμια της ολιγαρχίας. Πολλοί από αυτούς τους καθηγητές δεν το κάνουν επίτηδες αλλά το κάνουν επειδή έχουν πολύ μειωμένη νοητική ικανότητα.

4. Ανάλογες ανόητες αντιλήψεις εξέφραζαν και οι άλλοι ολιγαρχικοί. Ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας. Για τις απύθμενες ολιγαρχικές βλακείες τους θα αναφερθούμε σε άλλα κείμενα.
Όμως η παγκόσμια ολιγαρχία, επειδή εξυπηρετείται από τις αντικοινωνικές ανοησίες τους,  τους έχει εξυψώσει  στους «επτά ουρανούς». Ήρθε ο καιρός να τους κατεβάσουμε.

ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ  ΣΤΟΥΣ  ΛΑΟΥΣ.

ΡΔ