bezedakos

bezedakos

28 Οκτωβρίου 2014

Ο ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ ΒΑΡΕΙΑ ΨΥΧΙΚΗ ΝΟΣΟΣ


                                  
                                                                                                                               H  ΨΥΧΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΤΗ

Ο ναζισμός μπορεί να παρουσιάζεται σαν ιδεολογία – από τους ίδιους τους ναζιστές αλλά και από διάφορους άλλους που θέλουν να τον χρησιμοποιήσουν για να εξυπηρετήσουν το ολιγαρχικό σύστημα του καπιταλισμού- όμως καμιά σχέση δεν έχει με αυτή.

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, με την έννοια της νοητικής και πρακτικής προσήλωσης σε μια ιδέα (ή σε ένα ενιαίο σύνολο ιδεών ) ή σε ηθική αρχή, για το ΔΕΟΝ της κοινωνικής λειτουργίας, άνευ ιδιοτέλειας και φιλαυτίας, δεν έχει καμιά σχέση με το ναζισμό και το φασισμό.
Θα πέσει όμως κάποιος σε πολύ μεγάλη παγίδα, αν διαχωρίσει εντελώς το δήθεν προτεινόμενο ( στα λόγια) από τους ναζιστές οικονομικοκοινωνικό σύστημα από την ουσία του ψυχικού τους χαρακτήρα.
Ποιος είναι όμως η ουσία του ψυχικού χαρακτήρα του πραγματικού ναζιστή ή του φασίστα ;
Πολλοί μεγάλοι επιστήμονες ψυχολόγοι που έχουν ασχοληθεί με το θέμα, έχουν φθάσει σε συγκεκριμένα συμπεράσματα. Πχ ο μεγάλος ψυχολόγος Έριχ Φρομ, σχετικά με το ναζιστή και στο έργο του «ο φόβος μπροστά στην ελευθερία», μιλά για άρρωστο χαρακτήρα νεκρόφιλου και σαδομαζοχιστή και του ολοκληρωτικού χαρακτήρα (σαδομαζοχιστή δηλαδή μαζοχιστή ως προς τους ανωτέρους του και σαδιστή ως προς του θεωρητικά κατωτέρους του) .
Οι περισσότεροι όμως επιστήμονες αποδέχονται σαν κεντρικό πυρήνα του ψυχισμού του την ασυγκράτητη τάση του για έγκλημα. Κεντρικός στόχος της ζωής των ναζιστών είναι η πραγματοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων εγκλημάτων σαν μέσον για τον έλεγχο της ζωής των άλλων και όλα αυτά σαν μέσον για αποκόμιση προσωπικής ψυχολογικής ηδονής.
Στη ζωή του ο ναζιστής και ο φασίστας έχει σαν βασική επιδίωξη την αποκόμιση ηδονής δια μέσου της αίσθησής του ότι έχει  τον απόλυτο έλεγχο και την απόλυτη κυριαρχία επί της ζωής των άλλων, τον απόλυτο καθορισμό της ζωής και του θανάτου των άλλων (αποκόμιση ηδονής με διεστραμμένο τρόπο). Δηλαδή θέλει να καθορίζει το πώς θα σκέπτεται ο άλλος, τι θα διαβάζει, τι θεατρικό ή κινηματογραφικό έργο θα βλέπει, τι θα λέει, πως θα ντύνεται (να υπακούει δηλαδή σε όλες τις εντολές του) και τελικά ΑΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΕΙ. 
Συμπυκνωμένα μπορούμε να πούμε ότι έχει την ψυχική ανάγκη (μεγάλη ψυχασθένεια) να ορίζει δια της βίας τη ΣΚΕΨΗ, την ΕΚΦΡΑΣΗ, τη ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ και τη ΖΩΗ των άλλων ανθρώπων.
Για να ελέγξει όμως τη ζωή των άλλων θα χρησιμοποιήσει το φόβο των απειλών και αν δεν έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα θα προχωρήσει, αν μπορεί, στις βαριές σωματικές βλάβες και στις μαζικές δολοφονίες. 







Η «θρησκευτικοποίηση- ιδεολογικοποίηση» της εγκληματικής συνείδησης.

                    ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ

1) Η «απλή» εγκληματική συνείδηση
Κάποιοι άνθρωποι για να ικανοποιήσουν κάποιες συγκεκριμένες υλικές ή ψυχολογικές επιθυμίες τους μπορούν να εγκληματήσουν κατά κάποιων - κυρίως κοντινών τους- ανθρώπων. Χρησιμοποιούν το έγκλημα σαν μέσον για την επίτευξη κάποιου πολύ συγκεκριμένου ιδιοτελούς στόχου τους όπως πχ αποκόμιση χρημάτων, ερωτικό αρρωστημένο πάθος κλπ. Κατά κανόνα αυτός ο τύπος εγκληματικής συνείδησης έχει σχετικά «προσωρινό», «πρόσκαιρο» χαρακτήρα και η τάση αυτών των ανθρώπων για διάπραξη εγκλημάτων διαρκεί όσο διαρκεί μέσα τους ο συγκεκριμένος στόχος. Χρησιμοποιούν δηλαδή το έγκλημα σαν σχετικά προσωρινό ΜΕΣΟΝ!!! 
Και ποτέ δεν ισχυρίζονται ότι οι πράξεις τους στοχεύουν σε κάποιο καλό κοινό σκοπό, σε κάποιο σκοπό έξω απ το ατομικό τους συμφέρον.


2) Η μόνιμη ή «θρησκευτικοποιημένη- πολιτικοποιημένη» εγκληματική συνείδηση.
Κάποιες όμως απ τις εγκληματικές συνειδήσεις φετιχοποιούν το μέσον. Δηλαδή το ΜΕΣΟΝ το μετατρέπουν σε βασικό ΣΚΟΠΟ της ζωής τους. Δηλαδή «Εγκληματούν για να εγκληματούν». Δεν υπάρχει στο βάθος κάποιος άλλος συνειδητά επιδιωκόμενος σκοπός αλλά η πρόφαση-δικαιολογία κάποιου άλλου σκοπού . Πχ η θρησκευτικοποιημένη εγκληματική συνείδηση του σατανιστή που σκοτώνει ανθρώπους, δεν έχει σαν σκοπό την ληστεία των άγνωστων θυμάτων του ή άλλο υλικό κίνητρο αλλά ΜΟΝΟ την αποκόμιση ηδονής δια μέσου της αντίληψής του ότι μπορεί να είναι καθοριστής της ζωής των άλλων. Και αυτή η ψυχολογική του ανάγκη για τέτοιου είδους διεστραμμένη ηδονή έχει μόνιμο χαρακτήρα δηλαδή διαρκεί όσο διαρκεί η ψυχασθένειά του. Όμως για να δικαιολογηθεί στην όποια συνείδηση του έχει απομείνει και να βγάλει από πάνω του την ευθύνη των εγκλημάτων του, βρίσκει την δικαιολογία ότι τον καλεί ή ότι τον διατάζει ο σατανάς δηλαδή ότι τον διατάζει μια ανώτερη δύναμη.
Το ίδιο συμβαίνει και με τους διάφορους φανατικούς θρησκόληπτους ταλιμπάν οποιασδήποτε θρησκείας, οι οποίοι σκοτώνουν ή είναι έτοιμοι να σκοτώσουν στο όνομα του Θεού τους ενώ στο βάθος τους σπρώχνει η ψυχική τους αρρώστια. 
Ακριβώς ο ίδιος ψυχολογικός μηχανισμός λειτουργεί και για τους «πολιτικοποιημένους» εγκληματίες ναζιστές ή φασίστες ή εθνικιστές. Η μόνη διαφορά τους απ τους «θρησκευτικοποιημένους» σατανιστικού τύπου εγκληματίες βρίσκεται μόνο στη δικαιολογία. Οι μεν θρησκευτικοποιημένοι εγκληματίες προβάλουν τη δικαιολογία ότι τις πράξεις τους τις υπαγορεύει ο Θεός ή ο σατανάς, οι δε ναζιστές , οι φασίστες και οι εθνικιστές προβάλουν τη δικαιολογία ότι για τα εγκλήματα που διαπράττουν τους καλεί το καλό του Έθνους, της φυλής, της κοινωνίας, της ράτσας ή άλλου τέτοιου είδους βλακείες που στο βάθος δεν έχουν καμιά λογική βάση. (Ο Νορβηγός ναζιστής
Μπρέιβικ, «συναγωνιστής» των εδώ ναζιστών, που δολοφόνησε πριν δύο χρόνια 70 Νορβηγάκια παιδιά, επικαλέστηκε την καθαρότητα της ράτσας του, της φυλής του - δολοφονώντας παιδάκια της φυλής του !!!- και γενικά επικαλέστηκε τα ίδια που επικαλούνται οι εδώ και οι απανταχού ναζιστές.) 
Έτσι, κατ’ αυτό τον τρόπο οι «πολιτικοποιημένοι» δολοφόνοι επιτυγχάνουν ένα διπλό στόχο τους.
α) Κοροϊδεύουν τον εαυτό τους, επικαλύπτοντας με κάποιον άσχετο και δήθεν κοινωνικό σκοπό την ελάχιστη-μηδαμινή ανθρώπινη συνείδηση που τους έχει απομείνει και άρα αποφεύγουν τον προσωπικό έλεγχο της συνείδησης και β) και το πιο σημαντικό, δια μέσου της πολιτικοποίησης της εγκληματικής ψυχοσύνθεσής τους και της συλλογικής οργάνωσής τους, επιτυγχάνουν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στις εγκληματικές τους ενέργειες (περισσότερο αίμα) και ταυτόχρονα μπορούν να πετύχουν μεγαλύτερη ατιμωρησία. 
Και αυτό το (β) είναι το πιο σημαντικό κίνητρο για να «πολιτικοποιηθεί» μια βαριά άρρωστη εγκληματική συνείδηση.
Η κάθε εγκληματική συνείδηση ψάχνει με αγωνία διάφορους συγκεκριμένους τρόπους για να εκδηλωθεί για να «εκφραστεί» στην πράξη. Άλλη εκδηλώνεται αποκλειστικά δια μέσου του κοινού ποινικού εγκλήματος (δηλαδή δεν αυτοδικαιολογείται με το ότι σκοπεύει σε ένα καλό έξω από το ατομικό), άλλη προτιμά να γίνει φανατικός οπαδός μιας ποδοσφαιρικής ομάδας για να αιτιολογήσει τα μαχαιρώματα κατά του αντιπάλου οπαδού, άλλη εκδηλώνεται μέσα από τη σατανοποίηση ή Θεοποίηση και άλλη εκδηλώνεται μέσα απ την «πολιτικοποίηση». 
Σε αυτή την τελευταία ανήκει η συνείδηση του ψυχασθενή εγκληματία Χρυσαυγίτη.
             
                   Πως διαμορφώνονται οι εγκληματικές συνειδήσεις;

Οι επιστημονικές εξηγήσεις μέχρι στιγμής είναι κυρίως δύο (και η τρίτη είναι συνδυασμός των πρώτων).

α) Αρνητικά τραυματικά παιδικά βιώματα και διαπαιδαγώγηση.
Αναδρομή στην παιδική ηλικία του εγκληματία για να επεξηγηθεί η συμπεριφορά του κάνει κυρίως η Φροϋδική σχολή.
Πχ για να εξηγήσουν τον εγκληματικό χαρακτήρα του Χίτλερ οι επιστήμονες έκαναν φύλο και  φτερό την παιδική του ηλικία και συμπεριφορά. Ερευνώντας βρήκαν ότι ο Χίτλερ ήταν το τέταρτο κατά σειρά παιδί μιας οικογένειας. Τα τρία πρώτα πέθαναν. Επέζησε αυτός και κατόπιν μια αδελφή του. Ο Πατέρας του ήταν μέθυσος και έδερνε καθημερινά άγρια τη μάνα του. Ο Χίτλερ προσκολλήθηκε στη μητέρα του τόσο πολύ που ανέπτυξε το αρρωστημένο οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Δηλαδή ερωτεύτηκε τη μάνα του. Έκτοτε δεν μπορούσε να έχει σεξουαλική σχέση με καμιά γυναίκα. Την ερωμένη του Εύα Μπράουν την είχε για τα μάτια του κόσμου αφού διαπιστώθηκε ότι ποτέ δεν ήρθε σε επαφή μαζί της. Όμως είχε μια διεστραμμένη σεξουαλική ικανοποίηση. Είχε αποπλανήσει την ανεψιά του, την κόρη της αδελφής του, απ την οποία ζητούσε να κάθεται γυμνή στο πρόσωπό του και όταν αυτός θα έφθανε στη στιγμή της κορύφωσή του δια μέσου του αυνανισμού του, της ζητούσε να τον ουρήσει στο πρόσωπο. (αυτά τα στοιχεία αναφέρθηκαν και σε σχετικό ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε το Νοέμβρη του 2012 από κρατικό μας κανάλι).
Αυτός λοιπόν ο πανδύστυχος άνθρωπος για νοηματοδοτήσει την πανδύστυχη ζωή του επέλεξε να δολοφονήσει και να βασανίσει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Αφού αυτός δεν μπορούσε να γίνει ευτυχισμένος δεν θα έπρεπε να είναι κανείς ευτυχισμένος, σύμφωνα με τη διεστραμμένη υποσυνείδητη αντίληψή του. Οι δε Θεωρίες του περί φυλών κλπ ήταν οι δικαιολογίες των οπισθίων δια μέσου των οποίων θα μπορούσε να ικανοποιήσει τις επιταγές της εγκληματικής του συνείδησης. (Φαίνεται και στο βιβλίο του -«το πιστεύω μου»- ο παραληρηματικός χαρακτήρας του και η ψυχολογική απόλυτη νοητική ανικανότητα του να κατανοήσει ακόμα και την πιο απλή θεωρία του Δαρβίνου)
Φυσικά όλοι οι ναζιστές, οι σατανιστές , οι κάθε είδους ταλιμπάν, οι κάθε είδους χρυσαυγίτες δεν έχουν ακριβώς τα ίδια παιδικά τραυματικά βιώματα ή τις ίδιες παιδικές νοητικές συγχύσεις και ακριβώς την ίδια διαπαιδαγώγηση. Ο καθένας φθάνει απ τον δικό του ατομικό δρόμο στη διαμόρφωση της ψυχασθενικής εγκληματικής του συνείδησης. Ο καθένας έχει διαφορετικά παιδικά τραυματικά βιώματα και αρνητική διαπαιδαγώγηση.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα περισσότερα μέλη τους τα στρατολογούν από τα πιο αμόρφωτα τμήματα της κοινωνίας, από το χώρο των νταβατζήδων και πορτιέρηδων των μπουρδέλων, από το χώρο των εμπόρων ναρκωτικών, των πληρωμένων δολοφόνων (οι φασίστες της Ιταλίας πλήρωναν μαφιόζους για δολοφονίες αντιπάλων τους) κλπ, πράγμα που δείχνει τη σημαντική δυνατότητα και πραγματικότητα για δίαυλους επικοινωνίας και τροφοδοσίας μεταξύ «απλής» εγκληματικής συνείδησης και «πολιτικοποιημένης» εγκληματικής συνείδησης.

Ο κάθε άνθρωπος πονάει ψυχολογικά όταν αντιλαμβάνεται οριστική ΑΠΩΛΕΙΑ ή πιθανότητα απώλειας μιας κάποιας επιθυμητής γι αυτόν κατάστασης. (Όσο πιο μεγάλη είναι η υποκειμενική αξιολόγηση της κατάστασης που πιθανόν να απολέσει ή που απώλεσε,  τόσο πιο μεγάλος είναι και ο ψυχολογικός του πόνος.) Ιδιαίτερα στο μεγάλο ψυχολογικό πόνο , στην μεγάλη απώλεια, ψάχνει την ΔΥΝΑΜΗ και τα μέσα για να την ξεπεράσει. Κατά κανόνα η κατάλληλη  δύναμη για την υπέρβαση αυτών των αρνητικών καταστάσεων βρίσκεται στην  δύναμη της ορθής σκέψης, στη δύναμη των σωστών αξιών και ιδεών  καθώς και στη δύναμη των κατάλληλων υλικών μέσων. 
Σε αυτό ακριβώς το σημείο έγινε κάποτε η ζημιά στον εγκέφαλο του ναζιστή. Στο σημείο της παιδικής κυρίως ηλικίας όπου κάποιος μεγάλος ψυχολογικός πόνος, δηλαδή σε κάποια στιγμή μεγάλης ψυχολογικής αδυναμίας του προκάλεσε την αντίληψη ότι για να την ξεπεράσει ή για να μην ξαναβρεθεί σε μια τέτοια θέση, θα πρέπει να κατέχει μεγάλη ΔΥΝΑΜΗ. (μέχρι εδώ οι νοητικές διαδικασίες του ήταν νορμάλ.) Όμως έκανε ένα μεγάλο λάθος. Ο νους του διέστρεψε πλήρως την ποιότητα της πραγματικής κατάλληλης δύναμης την οποία θα έπρεπε να αποκτήσει. Έτσι αντί  να αποκτήσει τη δύναμη των εσωτερικών αξιών αναζήτησε τη δύναμη της βίας, τη δύναμη επιβολής του στη ζωή των άλλων, τη δύναμη του εγκλήματος. Και επειδή αυτή η δύναμη είναι εντελώς άσχετη, επειδή  δηλαδή δεν μπορεί με τίποτα να λειτουργήσει σαν αιτία για το ξεπέρασμα του βαθύτερου υπαρξιακού προβλήματος της μεγάλης απώλειας και επειδή ταυτόχρονα δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί απ  την πίστη του  ότι αυτή η ποιότητα δύναμης του λείπει, τόσο ακόρεστη γίνεται η συνείδησή του για περισσότερο έγκλημα.
Έτσι διαμορφώθηκε η συνείδηση των στελεχών της χρυσής αυγής.

Και αν κάποιος ορίσει σωστά τις διαφορετικές έννοιες της μόρφωσης και της εκπαίδευσης τότε το μεγαλύτερο ανέκδοτο στην ιστορία της ανθρωπότητας θα ήταν το –μορφωμένος ναζιστής- ή διαφορετικά – μορφωμένος χρυσαυγίτης-.


2) Εγκεφαλική νευρολογική κατασκευή. 
Ένα άλλο μέρος της επιστήμης ψάχνοντας την εξήγηση της εγκληματικότητας με όρους νευρολογίας, βρήκε ότι η δομή του εγκεφάλου των πιο μεγάλων εγκληματιών ήταν διαφορετική απ αυτή των άλλων ανθρώπων. Βρήκε ότι κάποια τμήματα του εγκεφάλου ήταν πιο μικρά και δεν υπήρχε επικοινωνία μεταξύ αμυγδαλής με το τμήμα του εγκεφάλου που συνδέεται κανονικά. Αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης επικοινωνίας είναι η έλλειψη της συναίσθησης. Δηλαδή η ανικανότητα αυτών των ανθρώπων να μπαίνουν νοητικά και συναισθηματικά στη ψυχολογική θέση των άλλων ανθρώπων όπως μπορούν οι υπόλοιποι.
Τα άτομα αυτά από άποψη διανοητικής νοημοσύνης (IQ) είναι στα φυσιολογικά επίπεδα αλλά από άποψη συναισθηματικής νοημοσύνης (EQ) δηλαδή από ικανότητα να γνωρίζουν σωστά τα δικά τους συναισθήματα καθώς και τα συναισθήματα των συνανθρώπων τους βρίσκονται στα χαμηλότερα επίπεδα που μπορεί να βρεθεί άνθρωπος. Έτσι η συνολική νοημοσύνη (συνισταμένη) - το IQ με το EQ τους- βρίσκεται πολύ χαμηλά σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπους πράγμα που εξηγεί την έλξη που νοιώθει ο υπόκοσμος προς αυτούς (όπως η μύγα με τα κόπρανα).
( Επομένως αν κάποιος, υποθετικά, έπεφτε ποτέ στο επίπεδό τους και κατηγοριοποιούσε ρατσιστικά τους ανθρώπους ανάλογα με την συνολική νοημοσύνη τους τότε και με επιστημονική βούλα θα έπρεπε να κατατάξει τους χρυσαυγίτες στο κατώτερο επίπεδο ανθρώπων, στην κατώτερη, ράτσα λίγο πάνω απ το επίπεδο του χιμπατζή.
Αν λοιπόν κάποιος μιλούσε με αυτούς τους ίδιους ρατσιστικούς όρους τότε θα έπρεπε ταυτόχρονα να ζητήσει και την αφαίρεση της εθνικότητας, υπηκοότητας των ναζιστών, φασιστών, εθνικιστών,  λόγω απύθμενης βλακείας και απύθμενης εγκληματικής  συνείδησης που εξευτελίζουν τον πολιτισμό της Χώρας.)

Φυσικά όπως ο κάθε διανοητικά καθυστερημένος άνθρωπος δεν μπορεί να έχει συνείδηση της νοητικής του καθυστέρησης έτσι και ο ναζιστής δεν  μπορεί να έχει συνείδηση της βαριάς ψυχικής του ασθένειας. Με όσα επιστημονικά και λογικά επιχειρήματα και να του το εξηγήσεις θα είναι αδύνατο να το καταλάβει και στη βάση αυτού του δεδομένου η κοινωνία θα πρέπει να λάβει τα μέτρα της  για να προστατευτεί απ αυτή την ακραίας μορφής εγκληματικότητα.


Όποια όμως και να είναι η μέχρι τώρα επιστημονική εξήγηση για τις αιτίες της διαμόρφωσης της εγκληματικής συνείδησης και όποια καλύτερη και λεπτομερέστερη εξήγηση και να βρεθεί στο μέλλον, δεδομένο είναι ότι μία μορφή εγκληματικής συνείδησης είναι η «πολιτικοποιημένη» εγκληματική συνείδηση. 
Οι άνθρωποι αυτοί ή αυτά τα ανθρωποειδή εγκληματούν για να εγκληματούν. Ψάχνουν και θα ψάχνουν διαρκώς, ανάλογα με τις συνθήκες, νέες δικαιολογίες και νέες κοινωνικές κατηγορίες ή ομάδες ανθρώπων πάνω στις οποίες θα εγκληματούν για να ικανοποιούν τις ακραία διεστραμμένες ψυχολογικά υπάρξεις τους. Άμα δεν υπάρχουν αριστεροί θα βρουν τους Εβραίους και αν δεν υπάρχουν και αυτοί θα βρουν τους τσιγγάνους, τους μετανάστες, τους κεντρώους, τους δεξιούς, τους ομοφυλόφιλους και αν πάλι θα έχουν άμεση έλλειψη όλων αυτών τότε θα δολοφονούνται μεταξύ τους.





Για το «οικονομικοπολιτικό» πρόγραμμα των άρρωστων μισάνθρωπων και η ανάγκη για απάντηση στην «επιχειρηματολογία» τους

Ποιο είναι το εκφρασμένο οικονομικό πρόταγμά τους;
Το εκφρασμένο οικονομικό σχέδιό τους δεν έχει καμιά ουσιαστική αντανάκλαση στην πραγματικότητα. Συνολικά αυτό που βγαίνει είναι μια απόλυτη ανοησία που αποτελείται από μια εντελώς παρανοϊκή συρραφή – σαλατοποίηση αλά πουτανέσκα, φιλοκαπιταλιστικών έως αντικαπιταλιστικών απόψεων . (Μερικές φορές αν ακούσει κάποιος αμύητος τις ανακοινώσεις τους χωρίς να ξέρει ότι είναι δικές τους, το πιο πιθανό είναι να νομίζει ότι είναι ανακοινώσεις κάποιου αντικαπιταλιστικού κόμματος). Τις δε «αντικαπιταλιστικές» απόψεις τις πετάνε στα κεφάλια των εργαζομένων για να τους προκαλέσουν σύγχυση και βασικά για να εμφανίζονται σαν αντισυστημικοί. 
Το δε «κρυφό» ή κρυφό οικονομικό τους πρόταγμα είναι φυσικά η απόλυτη εξυπηρέτηση του μεγάλου κεφαλαίου.
Εδώ το μεγάλο κεφάλαιο, σε καταστάσεις κρίσης και κινδύνων για τη συνέχιση της ύπαρξής του, παίζει πάντα το χαρτί της πιο ακραίας και πιο βάρβαρης μορφής εγκληματικότητας, προσπαθώντας να την χρησιμοποιήσει ενάντια στο όποιο λαϊκό κίνημα ανατροπής τους.
Οι ναζιστές ξέρουν ότι για να ικανοποιήσουν την ψυχασθενική φύση τους θα πρέπει να συμμαχήσουν με μια οικονομική τάξη. Η ακόρεστη δίψα τους για δύναμη-εξουσία τους οδηγεί στην συμμαχία τους με το μεγάλο κεφάλαιο στο οποίο παρουσιάζονται σαν καλύτεροι υπηρέτες του απ ότι άλλοι υποψήφιοι υπηρέτες του.
Φυσικά αν οι ναζιστές ανέρχονταν στην εξουσία, θα υπήρχε το χειρότερο μείγμα ενάντια στην κοινωνία. Δηλαδή θα υπήρχε απόλυτη εξαθλίωση εξ αιτίας των αξεπέραστων αντιφάσεων του καπιταλισμού και ταυτόχρονα θα υπήρχε η πιο άγρια βία, καταπίεση και απανθρωπιά πάνω στους εξαθλιωμένους εργαζόμενους. 
Τώρα γιατί θα πρέπει να απαντάμε σε κάθε ανόητο επιχείρημα των ναζιστών είτε αυτό αφορά στον οικονομικό είτε στον κοινωνικό τομέα;
Ένα τμήμα της κοινωνίας μας που δεν ξέρει τι είναι ναζισμός και που για διάφορους λόγους δεν έχει ούτε τις πιο απλές γνώσεις οικονομίας, κοινωνιολογίας ή και ψυχολογίας, μπορεί να παρασυρθεί από τα παραπλανητικά απλοϊκά συνθήματα των ψυχασθενών, χωρίς οι ίδιοι να έχουν εγκληματική συνείδηση. Μπορεί να παρασυρθούν και κατόπιν να γίνουν συμμέτοχοι και συνένοχοι στα πιο αποτρόπαια εγκλήματα που τώρα ούτε και αυτοί οι ίδιοι μπορούν να φανταστούν. Πρέπει λοιπόν να απαντάμε απλά και κατανοητά για αυτούς τους ανθρώπους για να μην τους αφήσουμε να χαθούν και να γίνουν όργανα των ψυχασθενών ναζιστών χρυσαυγιτών.

                                                                      Παναγιώτης Μποτίνος

24 Οκτωβρίου 2014

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ






ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΑΔΥΝΑΤΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ




Διαχωρισμός των αποφάσεων σε α) επιλογής της ουσίας - πλαίσιο του στόχου (κυρίαρχες) από τις αποφάσεις β) πρακτικής υλοποίησης  του στόχου.
Για να γίνει πιο κατανοητός αυτός ο διαχωρισμός θα πρέπει να δώσουμε ένα παράδειγμα.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος Α δίνει εντολή σε κάποιον Β να εκτελέσει τα εξής: Ο Β θα πρέπει εντός τριών ημερών να πάει σε μια άλλη πόλη, να βρει ένα πρόσωπο Γ και να του παραδώσει ένα φάκελο.
Oι πιο πάνω εντολές είναι αποφάσεις του Α. Περικλείουν το σκοπό (παράδοση φακέλου σε κάποιον Γ) . Επίσης περικλείουν την προδιαγραφή (εντός τριών ημερών) και την γενική προδιαγραφή του χώρου στον οποίο πιστεύει ότι βρίσκεται ο Γ (άλλη πόλη) και αυτές οι προδιαγραφές ανήκουν στην ουσία του στόχου.
Ετούτες είναι αποφάσεις - οι εντολές ΟΥΣΙΑΣ ή αλλιώς καθοριστικές ή κυρίαρχες κατευθυντήριες αποφάσεις-πλαίσιο.
Τώρα ο Β θα πρέπει να υλοποιήσει  τις πιο πάνω εντολές. Στην πρακτική του προσπάθεια θα πρέπει να βρει τον Γ, να αποφασίσει πότε είναι καλύτερα να του δώσει ραντεβού, να αποφασίσει πιο είναι το κατάλληλο μέσο μεταφοράς του στον τόπο συνάντησης κλπ.
Αποφασίζει λοιπόν και ο Β αλλά οι αποφάσεις του δεν είναι οι κυρίαρχες. Είναι αποφάσεις εξαρτώμενες από τις αποφάσεις-πλαίσιο του Α. Είναι αποφάσεις πρακτικής για την καλύτερη υλοποίηση του σκοπού του Α. Είναι αποφάσεις εκτελεστικού οργάνου.

Στις ολιγαρχικά λειτουργούσες και καταπιεσμένες κοινωνίες ή και εντός αυτών στις μικρότερες ολιγαρχικές συλλογικότητες  τους, οι ψυχασθενείς ολιγάρχες επιδιώκουν  τα εξής:
Η κεντρική επιδίωξή τους είναι να κάνουν πάντα τα αδύνατα δυνατά για να μην περάσουν στο ΟΛΟΝ, στο σύνολο δηλ. της συλλογικότητας οι αποφάσεις ουσίας. Δηλαδή να μην περάσουν οι πρώτες, οι κυρίαρχες αποφάσεις-πλαίσιο.
Επιδιώκουν με όλα τα μέσα ώστε και οι αποφάσεις ουσίας και οι εκτελεστικές αποφάσεις να είναι στα δικά τους χέρια, στον δικό τους έλεγχο δηλαδή να είναι στα χέρια μιας μηδαμινής μειοψηφίας (σε σχέση με το σύνολο των μελών) για να μπορούν έτσι να κάνουν ό,τι θέλουν στην πλειοψηφία.
«Έτσι για να έχουμε δημοκρατικές συλλογικότητες πρέπει να αποκλεισθεί οποιαδήποτε πιθανότητα σε ένα κάποιο μέρος του ΟΛΟΥ (Συμβούλια, σύνεδροι κλπ) να παίρνει τις αποφάσεις ΟΥΣΙΑΣ -πλαίσιο που να αφορούν στο ΟΛΟΝ (σώμα).
Όμως το μέρος του όλου δηλαδή οι σύμβουλοι ή σύνεδροι μπορεί να λάβει εντολή από το όλον για να παίρνει αποφάσεις μόνο εκτελεστικές και μέσα στα πλαίσια μιας απόφασης ουσίας-πλαίσιο που θα έχει λάβει προηγουμένως το όλον.
Αν αντίθετα το μέρος  παίρνει αποφάσεις ουσίας για το όλον τότε ακυρώνει τη Δημοκρατία)»
Από την άλλη αν μελετήσουμε την μέχρι τώρα πορεία όλης της ιστορικής εμπειρίας των απελευθερωτικών κοινωνικών κινημάτων μέχρι και την κατάληξή τους θα διαπιστώσουμε τα εξής:
Οι καταπιεσμένες κοινωνίες κάτω από ορισμένες συνθήκες (ισχυρά προβλήματα) έκαναν εξεγέρσεις  για να απελευθερωθούν από κάποιο βαρύ ζυγό.

Πιο περιεκτικά μπορούμε να πούμε ότι προσπαθούσαν να υλοποιήσουν τρία στάδια.
Πρώτον να ρίξουν ή να εξοντώσουν τις συγκεκριμένες εξουσίες οι οποίες ήταν η αιτίες των μεγάλων  και συγκεκριμένων αδιεξόδων τους,


δεύτερον να βάλουν στην κορυφή της πυραμίδας της διακυβέρνησής τους (με ρόλο εκτελεστικό, νομοθετικό και δικαστικό) κάποιους άλλους, που συνήθως ήταν οι μπροστάρηδες, οι πρωτοπόροι της επανάστασης και τους οποίους θεωρούσαν ηθικά ακέραιους, νοητική ικανούς, με ένα καλύτερο κοινωνικό φιλολαϊκό όραμα που αφορούσε και στη λύση  μεγάλων προβλημάτων και στην περαιτέρω πορεία της κοινωνίας.

Kαι τρίτον να άρουν τις αιτίες των συγκεκριμένων άμεσων πολύ μεγάλων προβλημάτων τους που τους είχε προκαλέσει η προηγούμενη εξουσία. Να ξεπεράσουν δηλ. τα πολύ πιεστικά προβλήματα που βίωναν στο παρόν.
Από αυτά τα τρία στάδια, ο άμεσος σκοπός-κίνητρο των περισσότερων επαναστατημένων ήταν το τρίτο. Δηλαδή  το ξεπέρασμα των μεγάλων άμεσων προβλημάτων και τα δύο αρχικά στάδια ήταν τα μέσα-προϋποθέσεις για να φτάσουν στη λύση των συγκεκριμένων προβλημάτων. Αλλά έλλειπε το ποιο ουσιαστικό. Δηλαδή ο σκοπός και τα μέσα για να ανήκει για πάντα η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία στο λαό.
Που κατέληξαν όμως ΟΛΕΣ οι επαναστάσεις οι οποίες κατόρθωσαν αρχικά να υλοποιήσουν τα δύο πρώτα στάδια ή ακόμα και το τρίτο;
Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα είχαμε επιστροφή περίπου στο ίδιο  σημείο εκκίνησης. Ο κάθε λαός σαν Σίσυφος ήταν αναγκασμένος να αρχίσει ξανά την ίδια κοπιαστική ανηφορική πορεία γιατί  λίγο καιρό μετά την νίκη της επανάστασης μια νέα πολιτική και οικονομική ολιγαρχία είχε εγκαθιδρυθεί παίρνοντας τις θέσεις των παλιών ολιγαρχιών και ο πρώην επαναστατημένος λαός έμπαινε πάλι  κάτω από κάποιους και στην άκρη. Μια νέα ολιγαρχική γραφειοκρατία είχε αντικαταστήσει την παλιά. Κάποιοι άλλοι έπαιρναν πάλι αποφάσεις για τη ζωή του.  Φτού λοιπόν και απ την αρχή. (Όπως πχ στις ανατολικές Χώρες του καρτικού, κομματικού, εργατοσυμβουλιακού καπιταλισμού)
Η ανισοκατανομή της πολιτικής δύναμης (ολιγαρχικές λειτουργίες)  μεταξύ των μελών μιας συλλογικότητας  (κοινωνικής) οδηγεί νομοτελειακά σε ανισοκατανομή  οικονομικής δύναμης. Και το αντίστροφο. Η ανισοκατανομή οικονομικής δύναμης επιφέρει ανισοκατανομή πολιτικής δύναμης.(είναι ευνόητο ότι ο οικονομικά ισχυρός διαθέτει και χρήμα και την ικανότητα εκβιασμού στους εξαρτώμενους του με αποτέλεσμα την πρόκληση ανισοκατανομής της πολιτικής δύναμης).

Σημείωση: Εδώ οι ολιγαρχικοί κάθε είδους (δεξιά και «αριστερά») όταν μιλάνε για «συμμετοχική δημοκρατία» ή για «άμεση» Δημοκρατία ή για «αυτοδιαχείρηση» ή για «Δημοκρατία» ή για «εργατική Δημοκρατία» κλπ εννοούν κατά βάθος ότι τις καθοριστικές αποφάσεις πρέπει να τις παίρνουν αυτοί της «ηγεσίας» -ηγεμονίας και τις αποφάσεις εκτελεστικού τύπου (σαν τους ημίονους) να τις παίρνει ο λαός.

* Αυτός ο διαχωρισμός των αποφάσεων (κυρίαρχες-πλαίσιο από τις εκτελεστικές) μέσα στην κοινωνική συνείδηση, είναι ένα απαραίτητο και πολύ μεγάλο όπλο κατά της όποιας μορφής ολιγαρχικής προπαγάνδας.Χωρίς αυτό το διαχωρισμό δεν μπορεί να σταθεί το πρόταγμα της δημοκρατίας (εξουσίας του λαού) και γι αυτό οι ολιγαρχικοί εσκεμμένα δεν κάνουν το διαχωρισμό.
Προβάλουν ότι οι αποφάσεις είναι μόνο ενός είδους για να προκαλέσουν σύγχυση στη σκάψη των ανθώπων του λαού.
* Ήρθε ο καιρός να τα ανατρέψουμε όλα αυτά.


ΡΔ

23 Οκτωβρίου 2014

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙ ΔΙΑΤΑΓΕΣ – ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.




                   
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
 Α. Η ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΣΤΟ ΛΑΟ
  (Οι βασικοί λόγοι και όροι της διασφάλισης.)

Β.    ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΣΤΡΑΤΟΥ, ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΛΠ
              
 Γ.  Η ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΕΝΟΠΛΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΞΟΥΣΊΑΣ

Μετά τη συντριβή από το λαό του μηχανισμού της ένοπλης ολιγαρχικής εκτελεστικής, θα πρέπει ο λαός να πάρει τέτοια μέτρα ώστε να ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΤΕΙ στα χέρια του η ένοπλη εξουσία  για να μη μπορεί να γυρίσει ξανά σε ολιγαρχικά χέρια.

Α. Η ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ
«Η μέγιστη ανθρώπινη βλακεία είναι η εμπιστοσύνη χωρίς τη συνοδεία της μεγαλύτερης δυνατής διασφάλισης.»
Στη ζωή, αν η αναγκαία σχετική εμπιστοσύνη δεν συνοδεύεται από την επιταγή της αρχής για   «μέγιστα μέτρα διασφάλισης», καταλήγει κατά κανόνα σε τραγωδία
.
Το σημαντικότερο κομμάτι του θέματος «όλη η εκτελεστική στο λαό», θα αφορά στις πρακτικές δυνατότητες του λαού, μετά από τη στιγμή της κατάληψης της εξουσίας από αυτόν, για τη διασφάλιση-προστασία της εξουσίας του  από τους ολιγαρχικούς εχθρούς  του παρόντος  ή τους (σίγουρα) πιθανούς  του μέλλοντος,  οι οποίοι θα προέρχονται είτε από το εσωτερικό είτε από το εξωτερικό μιας Χώρας.
Η βαριά ψυχική νόσος για κατοχή ολιγαρχικής εξουσίας, για επιβολή της θέλησης του ενός ή των λίγων πάνω σε πολλούς, από ότι φαίνεται υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει στις ανθρώπινες κοινωνίες για αρκετό ακόμα χρόνο στο μέλλον και μπορεί να μολύνει πρόσωπα με δεξιό, κεντρώο ή αριστερό «ιδεολογικό» πρόσημο. Η ΤΕΛΙΚΗ αντιμετώπιση και διασφάλιση των κοινωνιών από αυτή την ανθρωποκτόνα και  περιβαλλοντοκτόνα  ασθένεια της ολιγαρχικής εξουσίας δεν μπορεί να γίνει  με όρους εμπιστοσύνης προς κάποια πρόσωπα, μεμονωμένα ή συλλογικά οργανωμένα (κόμματα),  που πραγματικά ή υποθετικά διαθέτουν μια φιλοκοινωνική συνείδηση ή ένα φιλολαϊκό πρόγραμμα αλλά με τους ίδιους όρους που η ολιγαρχική εξουσία εκφράζεται και επιβάλλεται. Δηλαδή με τον εξαναγκασμό, με την οργανωμένη λαϊκή συλλογική αντιβία.  Και αυτό γιατί η μια από τις μέγιστες ανθρώπινες βλακείες είναι «η εμπιστοσύνη χωρίς τη συνοδεία της μέγιστης δυνατής υλικής διασφάλισης». (Η άλλη μέγιστη βλακεία είναι το να κάνει κάποιος διαρκώς το ίδιο ακριβώς πράγμα αλλά κάθε φορά να περιμένει  διαφορετικό αποτέλεσμα). Η διασφάλιση λοιπόν μπορεί να γίνει μόνο με τους όρους της μέγιστης ένοπλης δύναμης επιβολής της κοινωνίας επί των ειδικών θεσμών της ένοπλης εκτελεστικής.  
( Η διασφάλιση δεν μπορεί να γίνει στη βάση της εμπιστοσύνης σε κάποια λίγα πρόσωπα.  Η συμπεριφορά και ο ορισμός της συμπεριφοράς κάποιων λίγων κυττάρων που τίθενται στον δοκιμαστικό σωλήνα είναι πολύ διαφορετική από το αν βρίσκονται μέσα σε ένα ζωντανό οργανισμό)


Η διασφάλιση  της εξουσίας του λαού θα έχει να κάνει σχεδόν αποκλειστικά με τον έλεγχο και την υποταγή ΟΛΗΣ της ένοπλης εκτελεστικής εξουσίας στην πλειοψηφία του λαού (δια του εξαναγκασμού) γιατί ΜΟΝΟ μέσα από αυτό το χώρο (ένοπλων δυνάμεων) μπορεί να εκδηλωθεί και να επιβληθεί η ολιγαρχική εξουσία πάνω στο λαό.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η κατοχή των όπλων από λίγους σε συνδυασμό με την ιεραρχική δομή και την ποιότητα των κανόνων λειτουργίας τους για τον συντονισμό της συλλογικής πράξης  των ένοπλων σωμάτων, μπορεί να καταστήσει, εκ των πραγμάτων, τους ένοπλους  θεσμούς  πολύ επικίνδυνους για το σύνολο της κοινωνίας. Στην πυραμιδική ιεραρχική δομή και κατανομή της δύναμης, τα ανώτερα στελέχη, τα οποία είναι όλο και πιο λίγα αριθμητικά ανεβαίνοντας προς την κορυφή της πυραμίδας,  κατέχουν τη δυνατότητα να καθορίζουν δια της επιβολής, τη συμπεριφορά και την πράξη των κατώτερων. Αυτό σημαίνει ότι η εξουσία συγκεντρώνεται σε πολύ λίγους και κατά συνέπεια η όλη συμπεριφορά των ένοπλων θεσμών εξαρτάται από αυτούς τους λίγους με περαιτέρω αποτέλεσμα ολόκληρη η κοινωνία να υποτάσσεται (δια του εξαναγκασμού) στη βούληση εκείνων που έχουν τη δύναμη να διαμορφώνουν τη θέληση - των σχετικά λίγων -υψηλά ιστάμενων στην ένοπλη ιεραρχία.

(Το σπάσιμο της ολιγαρχικής ιεραρχίας θα μπορέσει να γίνει ΟΤΑΝ στην κορυφή της πυραμίδας εκφράζεται οργανωμένα, θεσμικά η θέληση του λαού.)


Στην αυριανή εξουσία του λαού, η οποία δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να επέλθει αν δεν υπάρχει η κατοχή της ένοπλης εκτελεστικής από το λαό, θα πρέπει το λαϊκό κίνημα να παρέμβει δυναμικά και να δώσει τη λύση στο σύνθετο αυτό πρόβλημα.

Και το πρόβλημα στα πιο ουσιαστικά του στοιχεία είναι το εξής:
Από τη μια η ανθρώπινη κοινωνία θα έχει δυστυχώς την ανάγκη για πολύ μεγάλο ακόμα χρονικό διάστημα την ύπαρξη των ένοπλων ειδικών σωμάτων (στρατό για την προστασία της Χώρας από ξένες ολιγαρχικές επιβουλές και αστυνομία για την πάταξη της όποιας μορφής παραβατικότητας εντός της κοινωνίας) και από την άλλη η συλλογικά οργανωμένη κατοχή όπλων – μέγιστης δύναμης - από μια μειοψηφία μέσα στην κοινωνία, σε συνάρτηση με τη δυσανάλογη (πυραμιδική) κατανομή δύναμης – εξουσίας στο εσωτερικό αυτών των ειδικών θεσμών για το συντονισμό της συλλογικής τους δράσης, διαμορφώνουν αντικειμενικά τη δυνατότητα και τις συντριπτικές πιθανότητες για επιβολή, αργά ή γρήγορα, αυτών των ένοπλων θεσμών πάνω στην κοινωνία.
Και η διαμόρφωση αυτής της αντικειμενικής δυνατότητας δεν πρέπει και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με όρους εμπιστοσύνης σε πρόσωπα  δηλαδή με την τοποθέτηση «φιλολαϊκών», «σοσιαλιστικών», «κομμουνιστικών» ή δημοκρατικών συνειδήσεων σε θέσεις «κλειδιά» της πυραμίδας. Αυτό μας διδάσκει η ιστορία. Πρέπει και μπορεί να αντιμετωπιστεί με όρους λαϊκής δύναμης – εξαναγκασμού επί αυτών των προσώπων που θα βρίσκονται σε θέσεις «κλειδιά»

Και για να μη πλατιάζουμε, να πούμε ότι η διασφάλιση θα έχει να κάνει κυρίως με τις πρακτικές δυνατότητες για την αποφυγή στρατιωτικών ή κάθε άλλης μορφής ολιγαρχικών πραξικοπημάτων και επεμβάσεων που θα σκοπεύουν στην επαναφορά ολιγαρχικών συστημάτων. Και η αποφυγή τέτοιων καταστάσεων μπορεί να γίνει ΜΟΝΟ δια μέσου της  δυνατότητας άσκησης απειλής ή  χρήσης λαϊκής αντιβίας. 
Πρακτικές δυνατότητες.
Ερώτηση: Υπάρχουν τέτοιες πρακτικές δυνατότητες ή όλα τα ιεραρχικά δομημένα  ένοπλα σώματα είναι από τη φύση τους «εκκολαπτήρια» ολιγαρχικών συστημάτων και γι αυτό είναι αδύνατο να υποταχθούν στη βούληση του λαού;


Πιστεύουμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι οι πρακτικές δυνατότητες για λαϊκή επιβολή που θα διασφαλίζει την πλήρη υποταγή όλων των αυριανών ένοπλων θεσμών στη βούληση της πλειοψηφίας του λαού, είναι ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ και απόλυτα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ. Αρκεί να αναλύσουμε σωστά δια μέσου ποιών συγκεκριμένων τρόπων μπορούν να παράγονται οι συνθήκες του «ολιγαρχικού εκκολαπτηρίου» μέσα στα ένοπλα ολιγαρχικά σώματα και πάνω σε αυτές να επέμβουμε κατάλληλα για να τις εξουδετερώσουμε.
Όμως εδώ για να μη μακραίνουμε το κείμενο με τις αναλύσεις, θα πάμε απευθείας στις δυνατές λαϊκές παρεμβάσεις αναφέροντας κάποιες περιπτώσεις τροχιοδεικτικά και περιληπτικά.


Στην αυριανή κοινωνία, ο κοινός  Ο ΣΚΟΠΟΣ  ΟΛΩΝ  των  ένοπλων σωμάτων του λαού (στρατός αστυνομία, λιμενικό, πολιτοφυλακή κλπ) θα είναι η επιδίωξη:
(α) της προσπάθειας για την ΕΦΑΡΜΟΓΗ - ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ των θελήσεων της πλειοψηφίας του λαού (νόμων) σε κάθε κοινωνικό θέμα και
(β) για ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ αυτού του συστήματος (της εφαρμογής της θέλησης της πλειοψηφίας) δηλαδή στη διασφάλιση της διατήρησης της εξουσίας του λαού (Δημοκρατίας).

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΔΟΜΗ, ΚΑΝΟΝΕΣ, ΔΙΑΤΑΞΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ

Για να έχουμε πρακτικές δυνατότητες στη διασφάλιση των σκοπών των ένοπλων οργανωμένων σωμάτων του λαού θα πρέπει να κάνουμε κατάλληλες ενέργειες πάνω στους εξής παράγοντες.
1)       Πάνω στην ιδιαίτερη  δομή του κάθε ξεχωριστού ένοπλου σώματος και τη συνολική δομή όλων αυτών.
2)      Πάνω στους ιδιαίτερους κανόνες λειτουργίας του κάθε σώματος και πάνω στους κανόνες για τις μεταξύ τους σχέσεις και ιδιαίτερα για τις σχέσεις τους με την πολιτοφυλακή.
3)      Πάνω στη διάταξη-τοποθέτηση όλων αυτών μέσα στη Χώρα, μέσα στο γεωγραφικό χώρο, για την καλύτερη  εξυπηρέτηση των ιδιαίτερων σκοπών τους.

1) Παρέμβαση στη ΔΟΜΗ.
Η λαϊκή θεσμική επέμβαση στη δομή των σωμάτων αυτών θα πρέπει να γίνει σε διάφορους τομείς όπως πχ :
(α) Στο πόσα και ποια θα πρέπει να είναι τα ιδιαίτερα ένοπλα σώματα καθώς και οι ακριβείς ιδιαίτεροι σκοποί του καθενός από αυτά.
Όμως όσα και να είναι αυτά τα  ξεχωριστά ένοπλα σώματα (αστυνομία, στρατός, λιμενικό, πυροσβεστική κλπ) τα οποία θα σκοπεύουν στο να εφαρμόζονται οι θελήσεις της πλειοψηφίας του λαού στους διαφορετικούς τομείς της κοινωνικής ζωής, θα πρέπει να υπάρχει και ένα ξεχωριστό ένοπλο λαϊκό σώμα, με σχεδόν αποκλειστικό ιδιαίτερο σκοπό να επιβλέπει τη δραστηριότητα όλων των άλλων ένοπλων σωμάτων (αστυνομίας, στρατού κλπ) και να μπορεί να  καθυποτάσσει δραστηριότητα αυτών των σωμάτων  στη βούληση του λαού με την ΙΣΧΥ των μέσων του. Να επιβλέπει και να καθυποτάσσει τις δραστηριότητες των άλλων ένοπλων σωμάτων εντός των πλαισίων – προδιαγραφών και τα οποία πλαίσια – προδιαγραφές θα τα έχει θέσει ο λαός δια μέσου της νομοθετικής εξουσίας του. (Χωρίς τη νομοθετική στα χέρια του λαού δεν μπορεί να υπάρξει ούτε η εκτελεστική στα χέρια του καθώς και το αντίστροφο.) Ένα τέτοιο ένοπλο θεσμικό όργανο μπορεί να ονομάζεται  ΛΑΪΚΗ Ή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗ.  Αυτό λοιπόν το σώμα θα πρέπει να έχει όλα τα απαραίτητα εφόδια (οπλισμό – επικοινωνίες - πληροφορίες, μορφή σύνθεσης, αριθμητικό μέγεθος μελών, κατάλληλους εσωτερικούς κανόνες λειτουργίας κλπ) ώστε να μπορεί να επιβάλει ΔΥΝΑΜΙΚΑ και ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ (με απειλή ή χρήση αντιβίας) τη βούληση της πλειοψηφίας του λαού πάνω στα άλλα ένοπλα σώματα όταν αυτό χρειάζεται.

(Στις «ιεραρχικές» σχέσεις μεταξύ των διάφορων ειδικών ένοπλων σωμάτων, την κορυφαία θέση στην κατανομή εξουσίας να την κατέχει η πολιτοφυλακή. Και να την κατέχει όχι τυπικά, νομικά αλλά υλικά, ουσιαστικά, πρακτικά.)

(β) Παρέμβαση στη δομή, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το αριθμητικό μέγεθος επάνδρωσης του κάθε ένοπλου θεσμού και η μεταξύ αυτών αριθμητική σχέση. Πχ αν σε ένα Δήμο για το ειδικό ένοπλο σώμα της αστυνομίας απαιτείται ο αριθμός των 100 ανδρών ίσως ο αριθμός των λαϊκών πολιτοφυλάκων που θα απαιτείται να είναι 200, 300 ή 400.

(γ) Παρέμβαση στη δομή μπορεί να είναι και ο καθορισμός του αριθμητικού μεγέθους των μελών στο κάθε επίπεδο συντονισμού – «ιεραρχία». (πόσα μέλη θα έχει το κορυφαίο επίπεδο - πχ πόσοι στρατηγοί- καθώς και πόσοι στα  υπόλοιπα κατώτερα επίπεδα. )

2) Παρέμβαση στους ΚΑΝΟΝΕΣ λειτουργίας.

Οι κανόνες λειτουργίας των ένοπλων σωμάτων θα έχουν να κάνουν (1) με την ιδιαίτερη λειτουργία του κάθε ξεχωριστού σώματος (πχ αστυνομίας)  (2) για τις σχέσεις μεταξύ τους (πχ σχέσεις στρατού αστυνομίας) και (3) για τις σχέσεις υποταγής όλων αυτών στην εξουσία της οργανωμένης λαϊκής πολιτοφυλακής.


 Παραδείγματα . Για την περίπτωση (1) δηλαδή στην εσωτερική λειτουργία του κάθε ιδιαίτερου ένοπλου σώματος ανήκουν και οι κανόνες που αφορούν στις διαταγές των ανώτερων αξιωματικών προς τους κατώτερους.
 Στην ολιγαρχική ένοπλη εκτελεστική, οι κατώτεροι στην ιεραρχία θα πρέπει να υπακούν πάντα τυφλά στις όποιες εντολές των ανωτέρων τους. Ακόμα και όταν οι εντολές των ανωτέρων είναι έξω από θεσμικά πλαίσια.
Στην εξουσία όμως του λαού, η υπακοή των κατώτερων στις διαταγές των ανώτερων θα πρέπει να  περιορίζεται μέσα στα αυστηρά πλαίσια που θα έχει προσδιορίσει η νομοθετική του λαού. Αν οι διαταγές παραβιάζουν αυτά τα πλαίσια θα πρέπει οι κατώτεροι στην «ιεραρχία», ανάλογα με τις περιπτώσεις, όχι μόνο να έχουν το δικαίωμα να απευθύνονται εκ των υστέρων στην λαϊκή πολιτοφυλακή ή στα αρμόδια λαϊκά θεσμικά όργανα ελέγχου και κρίσεως για να καταγγέλλουν την υπέρβαση κάποιων πλαισίων αλλά και ανάλογα με την σπουδαιότητα των παραβιασμένων πλαισίων να έχουν το δικαίωμα είτε της άρνησης εκτέλεσης εντολής είτε της ενεργητικής  αντίθεσης απέναντι στους ανωτέρους. Ανάλογα λοιπόν με τις νομικά από το λαό προσδιορισμένες περιπτώσεις, να μπορούν (δικαίωμα και υποχρέωση) οι κατώτεροι στην «ιεραρχία» ενός ένοπλου σώματος (πχ στρατού) να μην υπακούσουν σε εντολές ανωτέρων τους, εντός του σώματός τους αλλά να υπακούσουν σε εντολές της λαϊκής πολιτοφυλακής οι οποίες «ιεραρχικά» θα είναι ανώτερες. Ακόμα σε περιπτώσεις όπου λόγω έκτακτων καταστάσεων ανεπάρκειας χρόνου και έλλειψης συγκεκριμένης εντολής από τη λαϊκή πολιτοφυλακή και ταυτόχρονα σε καταστάσεις παραβίασης πολύ σημαντικών λαϊκών πλαισίων, όπως πχ εντολή ενός ανώτερου αξιωματικού προς φαντάρους να πυροβολήσουν τυφλά στο πλήθος πολίτες, να έχουν το δικαίωμα οι κατώτεροι όχι μόνο της άρνησης της εκτέλεσης αυτής της εντολής αλλά να έχουν ταυτόχρονα το χρέος (πηγάζων από τη διαρκή λαϊκή εντολή) να εξουδετερώσουν, άμεσα, με κάθε μέσον τους παραβάτες (ανώτερους αξιωματικούς).
 Δηλαδή ενώ θα υπάρχει η εξουσία των ανώτερων αξιωματικών επί των κατώτερων αξιωματικών και φαντάρων (πειθαρχία των κατώτερων στους ανώτερους), αυτή η εξουσία θα ορίζεται (και θα περιορίζεται) από τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού ο οποίος θα κατέχει και την νομοθετική εξουσία.

Ένα άλλο παράδειγμα που ανήκει στην (1) περίπτωση είναι το εξής: Θα αφορά στην άνοδο των αξιωματικών στις βαθμίδες των επιπέδων του συντονισμού - της «ιεραρχίας». Σε αυτό το θέμα, οι ολιγαρχικοί ή οι πραξικοπηματίες κάθε είδους, προωθούν ένα ικανό αριθμό δικών τους αξιωματικών μέσα στις ανώτατες, ανώτερες έως  και τις μεσαίες βαθμίδες της ιεραρχίας. Αυτός ο αριθμός, έστω και σχετικά μικρός, ως προς το σύνολο των ένοπλων, μπορεί να είναι υπέρ αρκετός για να κινητοποιήσει καθοριστικά όλο το ένοπλο σώμα ή τα σώματα και να επιβληθεί πραξικοπηματικά επί των πάντων. Και τούτο γίνεται ευκολότερο γι αυτούς όταν υπάρχει παραμονή του μεγαλύτερου μέρους των συνωμοτών στην κάθετη ευθεία της ιεραρχίας για αρκετό χρονικό διάστημα.
Για παράδειγμα να αναφέρουμε το εξής: Ας πούμε εντελώς υποθετικά ότι η «ιεραρχία» έχει μόνο τρία επίπεδα και το κάθε επίπεδο έχει ανάγκη από ένα συγκεκριμένο αριθμό αξιωματικών.
Στρατηγοί  10
Αντιστράτηγοι 100
Υποστράτηγοι 500
Να υποθέσουμε επίσης ότι συνωμότες επίδοξοι πραξικοπηματίες, για να κινητοποιήσουν οργανωμένα και ξαφνικά όλο τα στράτευμα, την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο χώρο, έχουν ανάγκη (πακέτο) από 3 στρατηγούς, 30 αντιστράτηγους και 200 υποστράτηγους. Δηλαδή στην κάθετη ευθεία θα πρέπει να υπάρχουν τρείς, τριάντα και  διακόσιοι αξιωματικοί.
Σε τούτο λοιπόν το σημείο, πρέπει να κοπεί η δυνατότητα κάθε προσχεδιασμένης ανέλιξης αξιωματικών σε μεσαία, ανώτερα και ανώτατα επίπεδα και ταυτόχρονα να μη μπορεί να υπάρξει ποτέ προσχεδιασμένη επάρκεια αριθμού αξιωματικών - συνωμοτών σε κάθε επίπεδο «ιεραρχίας» και συνολικά.
Πως όμως θα μπορούσε να επιτευχθεί ετούτος ο στόχος; Πρακτικά θα πρέπει να υπάρχει αξιολόγηση όλων των  αξιωματικών που θα θέλουν να ανέβουν βαθμίδα. Η αξιολόγηση να γίνεται και από τους ανώτερούς τους ή από ειδικό  ελεγκτικό τμήμα στο ίδιο σώμα (ή και με άλλο πιθανόν καλύτερο τρόπο όπως πχ και λαϊκή αξιολόγηση) αλλά και από την πολιτοφυλακή δια μέσου της πληροφόρησης της.  Τις διαδικασίες για άνοδο αξιωματικών σε ανώτερες βαθμίδες ή την κάθοδο σε βαθμίδες εξουσίας (όχι απαραίτητα και μισθολογική μείωση) τις διεξάγει η λαϊκή  πολιτοφυλακή.
Να λεχθεί ακόμα ότι σε κάθε επίπεδο «ιεραρχίας» ένας αξιωματικός θα μπορεί να παραμένει το ελάχιστο δυνατό χρονικό διάστημα, τόσο όσο δεν θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην αποτελεσματικότητα του ένοπλου σώματος.
Τώρα σε κάθε επίπεδο ιεραρχίας θα απαιτείται, όπως είπαμε, ένας αριθμός αξιωματικών. Εδώ όμως οι υποψήφιοι (αξιολογημένοι) θα μπορούσαν να είναι πολλαπλάσιοι του απαιτούμενου αριθμού για πλήρη επάνδρωση.
Για παράδειγμα αν σε ένα επίπεδο απαιτούνται, 50 αξιωματικοί για πλήρη επάνδρωση τότε οι ικανοί υποψήφιοι θα μπορούσαν να είναι 300. Στη συνέχεια, θα μπορούσε να γίνεται κλήρωση (από έκτακτο λαϊκό σώμα) και από τους 300 να  έβγαιναν οι 50 που θα επάνδρωναν το συγκεκριμένο επίπεδο. Με αυτό τον τρόπο κανείς δεν θα ήταν σίγουρος για την άνοδό του. Έτσι είναι προφανές ότι ο τρόπος της αξιολόγησης και ο θεσμός της υποβάθμισης επιπέδου εξουσίας αξιωματικών, σε συνδυασμό με το στοιχείο της κλήρωσης, θα δημιουργούσε πολλά προβλήματα σε επίδοξους πραξικοπηματίες αφού θα τους εμπόδιζε να προωθήσουν με ευκολία τους πιθανά δικούς τους ανθρώπους σε ιεραρχικές θέσεις που θα επιθυμούσαν.

Όμως τα μέτρα για την όλο και μεγαλύτερη διασφάλιση της εξουσίας του λαού δυνητικά είναι πάρα πολλά.
Με ένα σύνολο από πολυδαίδαλες μεν αλλά απλούστατες και ανέξοδες δε κινήσεις θα μπορούσε να διασφαλιστεί η εκτελεστική στα χέρια του λαού.
 Πχ προς την κατεύθυνση παρεμπόδισης και αποσυντονισμού επίδοξων ολιγαρχών πραξικοπηματιών θα μπορούσε να είναι και το εξής:
Θα μπορούσε η επάνδρωση των διαφορετικών επιπέδων «ιεραρχίας» να μην γίνεται τον ίδιο χρόνο. Θα μπορούσε πχ η αλλαγή (ολική ή μεγάλου μέρους) των αξιωματικών  (με αξιολόγηση και κλήρωση) ενός κατώτερου επιπέδου β, συγκριτικά με ένα οποιοδήποτε ανώτερο επίπεδο α, να γίνεται μετά από ένα χρόνο και ενός επιπέδου γ να γινόταν ένα χρόνο αργότερα σε σχέση με την αλλαγή του επιπέδου β. . Έτσι όπως έχουμε στο πιο πάνω παράδειγμα η αλλαγή των αντιστράτηγων να γίνεται μετά από ένα χρόνο σε σχέση με τους στρατηγούς και η αλλαγή των υποστράτηγων να γίνεται μετά από ένα χρόνο σε σχέση με την αλλαγή των συνταγματαρχών. Αυτό είναι ένα απλό ενδεικτικό παράδειγμα. Οι συνδυασμοί ολικών αλλαγών στη σύνθεση των βαθμών θα μπορούν να είναι διάφοροι. Πχ να αλλάζουν ολικά ανά δύο τα επίπεδα. Δηλαδή τον ένα χρόνο να αλλάζουν όλοι οι αντιστράτηγοι και οι υποστράτηγοι και τον επόμενο χρόνο να αλλάζουν οι ταξίαρχοι με τους συνταγματάρχες ενώ τα ίδια χρονικά διαστήματα να αλλάζουν κατά το ένα τρίτο κάθε χρόνο οι στρατηγοί κλπ.
 Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να γίνει και με τις μεταθέσεις των αξιωματικών και είναι θέμα που αφορά και στη διαρκή διάταξη των ένοπλων θεσμών.
Τέτοιου είδους (και περισσότερες θεσμικές αλλαγές) αναφέρονται στο κείμενο με τίτλο «ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ «ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ» ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ» οι οποίες θα μπορούσαν να προσαρμοστούν κατά κάποιο τρόπο στην περίπτωση.
Παραδείγματα για την περίπτωση (3) δηλαδή για τις σχέσεις των ειδικών ένοπλων σωμάτων (στρατού, αστυνομίας, κλπ) με τη λαϊκή πολιτοφυλακή. Εδώ θα μπορούσαν να τεθούν κανόνες για απαραίτητη αναφορά από τα ειδικά ένοπλα σώματα προς την λαϊκή πολιτοφυλακή ΟΛΩΝ των δραστηριοτήτων τους δηλαδή αυτόματη κοινοποίηση στους ειδικούς τομείς της πολιτοφυλακής όλων των εντολών της ανώτατης και ανώτερης «ιεραρχίας» των ειδικών ένοπλων σωμάτων . Επίσης θα μπορούσε σε θέματα ίδιων «ιεραρχικών» επιπέδων να υπάρχει ανωτερότητα του επιπέδου της πολιτοφυλακής. Δηλαδή ο στρατηγός της  λαϊκής πολιτοφυλακής να είναι ανώτερος από το στρατηγό των άλλων ένοπλων σωμάτων ή ο συνταγματάρχης της πολιτοφυλακής να είναι ανώτερος από τον συνταγματάρχη των άλλων ένοπλων  σωμάτων κοκ ή η πολιτοφυλακή να διαθέτει ανώτερους βαθμούς σε σχέση με αυτά τα σώματα όπως το βαθμό του στρατάρχη.

3) Παρέμβαση στη διάταξη
Παρέμβαση πάνω στη διάταξη των ειδικών ένοπλων σωμάτων θα μπορούσε, ας πούμε, να είναι και η λαϊκή διαταγή προς το στρατό να έχει τη δυνατότητα  να κινείται ΜΟΝΟ σε μια μικρή απόσταση εντός των συνόρων. Δηλαδή ο στρατός να περιορίζεται στα σύνορα. Γενικά η διάταξη όλων των ειδικών ένοπλων σωμάτων και της λαϊκής πολιτοφυλακής θα πρέπει να είναι τέτοια ώστε - ανάλογα με τις συνθήκες - η λαϊκή πολιτοφυλακή να μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της πρακτικά, με όρους αντιβίας, πάνω σε όποιες αντικειμενικά πιθανές ολιγαρχικές βλέψεις οι οποίες θα μπορούσαν να εκδηλωθούν από το χώρο των ειδικών ένοπλων σωμάτων.

             Β. Η  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ  Ή ΛΑΪΚΗ  ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗ
            (Κεντρικό ένοπλο όργανο της εξουσίας του λαού)
Το σημαντικότερο κομμάτι, σχετικά με το θέμα «όλη η εκτελεστική εξουσία στο λαό», θα αφορά στη δομή, λειτουργία, διάταξη και εξοπλισμό της πολιτοφυλακής.
Αυτός ο θεσμός  θα πρέπει πρακτικά και νομικά να είναι στην κορυφή  της συνολικής ένοπλης εξουσίας.
Και για να ανήκει στο λαό και όχι σε μια μειοψηφία θα πρέπει να μπορεί να την λειτουργεί πλήρως και αποκλειστικά ο ίδιος ο λαός.
Ο βασικός σκοπός της πολιτοφυλακής θα είναι ο ΕΛΕΓΧΟΣ και η ΕΠΙΒΟΛΗ της λειτουργίας των ειδικών ένοπλων σωμάτων (στρατού, αστυνομίας κλπ) εντός των πλαισίων - προδιαγραφών - νόμων   τα οποία πλαίσια θα θέτει ο λαός με τη νομοθετική εξουσία του καθώς και η καλή λειτουργία αυτών των σωμάτων στη βάση των ιδιαίτερων στόχων τους. Και προς αυτές τις κατευθύνσεις θα μπορεί να δίνει διαταγές στα ειδικά ένοπλα σώματα της αστυνομίας και του στρατού. (Δηλαδή σκοπός της πολιτοφυλακής θα είναι να ελέγχει την αστυνομία και το στρατό (βασικά τους αξιωματικούς) και να επιβάλει σε αυτούς τους ειδικούς ένοπλους θεσμούς - με την απειλή ή τη χρήση της αντιβία της – να κινούνται μέσα στα πλαίσια που θα θέτει η πλειοψηφία του λαού δια μέσου της νομοθετικής εξουσίας της. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα ασχολείται με απάτες, κλοπές, εμπρησμούς, εξιχνίαση δολοφονιών κλπ. )
α. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΟΠΛΗ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΗ θα αρχίζει να δομείται από τη βάση της κοινωνίας. Θα δομείται από όλους τους πολίτες του κάθε Δήμου οι οποίοι θα εκπληρώνουν τις προδιαγραφές που θα ζητά ο νόμος. Πχ να έχουν δικαίωμα του εκλέγεσθαι, να έχουν στρατιωτική εκπαίδευση, καθαρό ποινικό μητρώο και  πιθανόν, τα πρώτα χρόνια και με στόχο τη σταθεροποίηση της εξουσίας του λαού, να απαιτείται οι ένοπλοι πολιτοφύλακες να μην έχουν ολιγαρχικές δραστηριότητες και πιστεύω ή να μην έχουν σταθεί εμπόδιο κατά τη διάρκεια της επανάστασης στον αγώνα για την κατάκτηση της Δημοκρατίας    κοκ.
(Η πολιτοφυλακή θα μπορεί να αποτελείται από την εν ενεργεία πολιτοφυλακή και από την εφεδρική. Όλη η πολιτοφυλακή θα φέρει όπλα. Θα έχουμε ένοπλο το σύνολο σχεδόν του λαού. ( Ταύτιση σχεδόν του νομοθετικού σώματος με το σώμα της ένοπλης εκτελεστικής). Η εφεδρική θα μπορεί να κινητοποιείται είτε κατ εντολή της τοπικής συνέλευσης των πολιτών - σε περίπτωση που η εν ενεργεία πολιτοφυλακή δεν συμπεριφέρεται σύμφωνα με τις επιταγές των κανόνων - είτε κατ εντολή της τοπικής εν ενεργεία πολιτοφυλακής, για συνδρομή σε ένα δύσκολο έργο της είτε κατ εντολή ανώτερης πολιτοφυλακής είτε κατ εντολή ενός  κληρωτού λαϊκού σώματος  ελεγκτών κλπ. Η εφεδρική πολιτοφυλακή θα μπορεί να έχει ανώτερη εξουσία από την εν ενεργεία όταν αυτή κινητοποιείται σε περιπτώσεις που της ζητείται να παράσχει βοήθεια στην εν ενεργεία  κατόπιν όμως από απόφαση της συνέλευσης των πολιτών κλπ    ) 


Οι απλοί τοπικοί ένοπλοι εν ενεργεία δημοκράτες πολιτοφύλακες θα επιλέγονται τελικά με κλήρωση. Από το σύνολο των δημοτών θα βγαίνει με κλήρωση ο απαιτούμενος αριθμός πολιτοφυλάκων. (Οι υπόλοιποι θα είναι όλοι έφεδροι). Η θητεία τους θα είναι χρονικά όσο το δυνατόν συντομότερη στο βαθμό που η χρονική διάρκεια δεν προκαλεί  προβλήματα αποτελεσματικότητας και πιθανόν συντομότερη από τη θητεία των τοπικών πολιτοφυλάκων αξιωματικών.
Οι τοπικοί αξιωματικοί πολιτοφύλακες θα εκλέγονται ως ένα βαθμό από το λαό. Ο λαός θα εκλέγει από ένα σύνολο υποψηφίων αξιωματικών έναν αριθμό ικανών αξιωματικών πολλαπλάσιο των απαιτούμενων. (πχ εκλέγονται 30 αλλά απαιτούνται 10 αξιωματικοί). Κατόπιν με κλήρωση θα βγαίνει ο απαιτούμενος αριθμός 10 των τοπικών  αξιωματικών. Όλοι  οι τοπικοί αξιωματικοί θα είναι ανακλητοί ανά πάσα στιγμή με απόφαση της    συνέλευσης των εν ενεργεία και των εφέδρων πολιτοφυλάκων κατόπιν εισήγησης  από το αρμόδιο τοπικό κληρωτό λαϊκό σώμα των ελεγκτών ή κατ εντολή των κληρωτών δικαστών  κλπ.  .


Με τον ίδιο τρόπο επιλογής θα μπορούσαν να γίνουν και οι περιφερειακοί αξιωματικοί και οι κεντρικοί.


Όλες οι εκλογές θα μπορούν να ξεκινούν (προκριματικά) από το κάθε δημοτικό διαμέρισμα και μετά να γίνονται δημοτικές.
Ο κάθε Δήμος θα μπορεί να αποστέλλει έναν αναλογικό αριθμό υποψηφίων στην περιφέρεια και στο κέντρο και κατόπιν με κλήρωση να καταλαμβάνονται οι απαιτούμενες θέσεις. ( Οι επιλογές των περιφερειακών και κεντρικών αξιωματικών να ξεκινά πάντα από τη βάση της κοινωνίας και να συνυπάρχει το στοιχείο της κλήρωσης. Και αυτό γιατί αν πχ τους κεντρικούς αξιωματικούς τους εκλέγουν οι υφιστάμενοί τους περιφερειακοί τότε μπορεί να αλλοιωθεί η λαϊκή βούληση και να δημιουργούνται και κλίκες σε αυτά τα επίπεδα.)
Όλοι οι αξιωματικοί (περιφερειακοί και κεντρικοί) θα είναι ανακλητοί ανά πάσα στιγμή μετά από δικαστική απόφαση. Η δικαστική απόφαση θα παίρνεται από ειδικό ανά περίπτωση κληρωτό λαϊκό δικαστικό σώμα μετά από εισήγηση του αρμόδιου κληρωτού λαϊκού ελεγκτικού σώματος.
Φυσικά θα υπάρχουν κανόνες όπου για τις υψηλότερες θέσεις αξιωματικών όπως πχ να μην επιτρέπεται η επανεκλογή κάποιου για πολλές θητείες στο ίδιο πόστο, να μην έχουν υπηρετήσει σε ανώτερους και ανώτατους βαθμούς του στρατού ή της αστυνομίας  κλπ.
Η ολική ή η μερική αλλαγή των επιπέδων – ιεραρχίας των αξιωματικών της πολιτοφυλακής θα μπορεί να γίνεται σε διαφορετικούς χρόνους όπως αναφέραμε και στις αλλαγές στα ειδικά ένοπλα σώματα (στρατού, αστυνομίας) ώστε να μη συμπίπτουν οι θητείες των αξιωματικών των διαφορετικών επιπέδων για αρκετό χρονικό διάστημα,  κλπ.

β. ΤΑ ΕΛΕΓΚΤΙΚΑ ΛΑΪΚΑ ΣΩΜΑΤΑ.
Τα ελεγκτικά λαϊκά σώματα είναι κληρωτά. Έχουν δικαίωμα και χρέος στην κλήρωση όλοι όσοι έχουν δικαίωμα στις εκλογές των αξιωματικών της πολιτοφυλακής. Είναι πολιτοφύλακες ειδικού τομέα.
Για κάθε επίπεδο διοίκησης της πολιτοφυλακής (τοπικό, περιφερειακό ή κεντρικό) κληρώνονται διαφορετικά λαϊκά ελεγκτικά όργανα. Οι κληρωτοί του κάθε επιπέδου είναι αξιωματικοί που θα έχουν ανώτερη εξουσία απ αυτή του ιδίου επιπέδου αξιωματικών της πολιτοφυλακής, όσο θα διαρκεί η θητεία τους. Πρακτικά θα μπορούν να διατάξουν , εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων τους, αξιωματικούς της πολιτοφυλακής για να συνδράμουν στο ελεγκτικό έργο τους, να ελέγχουν καταγγελίες, να ανακρίνουν, να κοινοποιούν τα πορίσματα των ελέγχων τους σε κατώτερούς ή και ανώτερους τους αξιωματικούς, να τα κοινοποιούν στις συνελεύσεις των απλών πολιτοφυλάκων, να ζητούν τη σύγκληση λαϊκού κληρωτού δικαστηρίου ( Τα μέλη του κληρωτού δικαστηρίου να είναι από μέρη της Χώρας διαφορετικά από τα μέρη εκείνων που θα δικάζονται) το οποίο θα κρίνει πράξεις ή παραλήψεις ανώτερων και ανώτατων αξιωματικών περιφερειακών και κεντρικών κλπ. (Το κληρωτό αυτό λαϊκό ελεγκτικό σώμα θα μπορεί να συνοδεύεται και από μέλη τακτικού δικαστικού σώματος για να  βοηθά  το τελευταίο μόνο στις διαδικασίες και στις επεξηγήσεις σχετικά με το τι ισχύει νομικά).
Τα ελεγκτικά σώματα θα πρέπει να θεσπίζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η διάρκεια της θητείας τους να είναι σύντομη ώστε για μια θητεία αξιωματικών της πολιτοφυλακής να μπορούν να την ελέγχουν αρκετά διαφορετικά ελεγκτικά σώματα. για να καθίστανται πρακτικά ανεξέλεγκτα, αχειραγώγητα από ολιγαρχικές μειοψηφίες.
(Για πράξεις και παραλήψεις αξιωματικών που θα αφορούν σε έκτακτα ή τακτικά γεγονότα οι διαδικασίες που θα ακολουθούνται θα είναι διαφορετικές. Μερικά πράγματα σχετικά με αυτό αναφέρουμε στο προσχέδιο «αμεσοδημοκρατικού καταστατικού»)


γ. ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΞΗ
Μέχρι εδώ αναφερθήκαμε τροχιοδεικτικά σχετικά με τη δομή και με κάποιους βασικούς κανόνες λειτουργίας της πολιτοφυλακής. Στόχος όλων αυτών είναι η διασφάλιση της ένοπλης εξουσίας στο λαό. Διασφάλιση από πιθανούς επίδοξους ολιγαρχικούς πραξικοπηματίες. Για να έχουμε όμως διασφάλιση θα πρέπει να υπάρχουν μέτρα και προληπτικά και κατασταλτικά. Εκτός των πιο πάνω προληπτικών μέτρων, προληπτικά μέτρα θα είναι και η συστηματική συλλογή και επεξεργασία πληροφοριών από την πολιτοφυλακή.
Όμως η πλήρη διασφάλιση μπορεί να υπάρξει όταν ο λαός μπορεί να  διασφαλιστεί ακόμα και όταν υποθετικά πραγματοποιηθεί το χειρότερο σενάριο (ολιγαρχικό πραξικόπημα). Όταν δηλαδή σε αυτή την υποθετική κατάσταση (πραξικόπημα), ο λαός να διαθέτει εκείνη την πρακτική υλική απάντηση της αντιβίας ώστε να μπορεί να το συντρίψει.  .


Σε αυτό  το σημείο υπεισέρχεται η δύναμη του ειδικού εξοπλισμού της πολιτοφυλακής. Εδώ φυσικά στο ερώτημα αν η πολιτοφυλακή θα μπορεί να διαθέτει πρακτικά το μέγεθος του εξοπλισμού, ας πούμε του τακτικού στρατού ή κάποιου άλλου ένοπλου ειδικού σώματος θα πούμε ότι προς το παρόν φαίνεται δύσκολο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να διαμορφωθεί με διαφορετικά μέσα η ένοπλη υπεροχή της πολιτοφυλακής. Μπορεί  μια μηχανή υψηλού κυβισμού να περικλείει μεγάλη τεχνογνωσία και μεγάλη δύναμη όμως μπορεί κάποιος άνθρωπος με ελάχιστη συγκριτικά δύναμη να την απενεργοποιήσει επεμβαίνοντας στην Αχίλλειο πτέρνα της. Μπορεί πχ κάποιος να βάλει ένα χαρτάκι στο μπουζί και να την απενεργοποιήσει. ‘Ετσι πχ αν για ένα στρατιωτικό ολιγαρχικό πραξικόπημα απαιτούνται, ας πούμε τάνκ, για να καταλάβουν την πρωτεύουσα δεν σημαίνει ότι για να τους αντιμετωπίσει η λαϊκή πολιτοφυλακή θα χρειάζεται και αυτή τάνκς. Ίσως να της απαιτούνται μόνο μερικές εκατοντάδες, ελαφριά μεν ισχυρά δε, αντιαρματικά για να εξουδετερώσει τα σχέδιά τους. Το ίδιο ισχύει και για όλα τα όπλα και για όλα τα ανθρώπινα εργαλεία. (Όπως πχ μερικές εκατοντάδες αντιαεροπορικούς πυραύλους ή να έχει υπό πλήρη έλεγχο τις επικοινωνίες ή κάποιες ειδικές δυνάμεις του στρατού ή κάποια σώματα στρατού κλπ.) Απλά, για περιπτώσεις καταστολής ολιγαρχικών πραξικοπημάτων, η λαϊκή πολιτοφυλακή  θα χρειάζεται τα λίγα μεν αλλά αποτελεσματικά δε αντί όπλα και τη σωστή διάταξη στο χώρο που θα απενεργοποιούν όλα τα πιθανά όπλα των πιθανών πραξικοπηματιών. Σε όλες όμως τις περιπτώσεις η πολιτοφυλακή  θα έχει και ένα υπέρ όπλο. Θα έχει την πλειοψηφία του λαού στον αγώνα της για την διασφάλιση της εξουσίας της. Θα έχει την ταύτιση του νομοθετικού σώματος με αυτό του ένοπλου σώματος της εκτελεστικής.

Πρακτικά η ένοπλη εκτελεστική μπορεί να ανήκει αποκλειστικά στο λαό όταν θα διαμορφώνονται έτσι οι μηχανισμοί της ώστε ο έλεγχος της ηγεσίας αυτών των μηχανισμών - και κατ επέκταση όλων των επιπέδων της «ιεραρχίας»  -  να μη μπορεί να περάσει υπό των έλεγχο κάποιων λίγων. Θα πρέπει να τίθενται διαρκώς ανυπέρβλητα εμπόδια στους πιθανούς ολιγαρχικούς του εσωτερικού ή του εξωτερικού για να μη μπορούν να βάλουν χέρι στην εκτελεστική εξουσία του λαού.

Περιληπτικά μπορούμε να πούμε ότι η εκτελεστική εξουσία μπορεί να ανήκει στο λαό ΜΟΝΟ όταν ένα ένοπλο σώμα  (όπως η πολιτοφυλακή) ανήκει στο λαό (έλεγχος, διοίκηση κλπ γίνεται από το λαό και όχι από λίγους) και αυτό το ένοπλο λαϊκό σώμα μπορεί να επιβληθεί δια της δύναμής του πάνω στους άλλους ένοπλους θεσμούς (αστυνομία, στρατό κλπ).
Είναι λοιπόν πρακτικά δυνατό όλη η εκτελεστική να ανήκει πλήρως στο λαό αρκεί να προσανατολιστούμε προς αυτή την κατεύθυνση.
Εδώ κάναμε κάποιες γενικές ή περιληπτικές αναφορές. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και περισσότερες λεπτομέρειες όπου θα καθιστούσαν σαφέστερα ότι το να ανήκει η ένοπλη εκτελεστική στο λαό όχι μόνο δεν εμπίπτει στην έννοια του ακατόρθωτου αλλά δεν εμπίπτει ούτε καν στην έννοια του δύσκολου. Όμως προς το παρόν θέλουμε να δείξουμε  μόνο κάποια βασικά πράγματα, κυρίως προς εκείνους τους αμύητους που μέχρι τώρα τους φαινόταν αδιανόητο να μπορεί πρακτικά η ένοπλη εκτελεστική να λειτουργεί και να ελέγχεται από την πλειοψηφία του λαού. Έτσι ο πρώτος στόχος μας είναι να ραγίσουμε την εικόνα του ανέφικτου που έχουν περάσει στο λαό οι διάφορες δεξιές ή «αριστερές» ολιγαρχικές δυνάμεις.

Από το θέμα «η ένοπλη εκτελεστική στο λαό μπορεί να προκύψουν δύο απορίες.
α. Γιατί η εκτελεστική στο λαό. Σε αυτή όμως το απαντούμε με το ιδιαίτερο κείμενο… Ουσιαστικά χωρίς την εκτελεστική στο λαό  δεν θα μπορέσει ποτέ ο λαός να είναι στην εξουσία, δεν θα μπορέσει ποτέ να πραγματωθεί η δημοκρατία, δεν θα μπορέσει ποτέ να πραγματωθεί ο κοινοτισμός. Η αντίθετη προς αυτό άποψη είναι είτε απόλυτα ουτοπική, παιδαριώδης είτε είναι ολιγαρχική παγίδα για τους λαούς.


β. Ίσως να διαφαίνεται σε κάποιους οι οποίοι δεν έχουν εμβαθύνει αρκετά στο θέμα ότι οι προτάσεις και οι κανόνες λειτουργίας της ένοπλης εξουσίας στο λαό να είναι πολλές. Το αντίθετο όμως θα συμβαίνει αύριο σχετικά και συγκριτικά  με τη σημερινή ολιγαρχική λειτουργία αυτών των θεσμών. Σήμερα, ένα σύνολο από χιλιάδες ή και αμέτρητους κανόνες προσανατολίζουν τους ολιγαρχικούς ένοπλους μηχανισμούς, δυστυχώς, με πολύ αποτελεσματικό τρόπο ενάντια στους λαούς. Ατέλειωτοι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, ατέλειωτοι κώδικες και τεράστια φανερά και μυστικά κονδύλια στοχεύουν στη λειτουργία τους. Στην αυριανή όμως εξουσία του λαού οι κώδικες και οι κανόνες και οι γραφειοκρατίες θα είναι, συγκριτικά, ελάχιστες.
Μιλάμε λοιπόν για ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Όλες οι καθημερινές πρακτικές των κινημάτων και των αγωνιστών θα πρέπει να στοχεύουν στη δημιουργία των προϋποθέσεων για τη συντριβή του ολιγαρχικού μηχανισμού,  για την αφαίρεση της ένοπλης εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας από την ολιγαρχία και την απόδοσή της στον εργαζόμενο λαό, σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.


ΥΓ
 ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΑΛΛΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ


1) Η ιεραρχία για τον συντονισμό της συλλογικής πράξης μπορεί να είναι είτε ολιγαρχική είτε δημοκρατική. Εξαρτάται από το αν τα υποκείμενα και οι διαταγές της κορυφής  εκφράζουν, στοχεύουν και έχουν την ισχύ να επιβάλουν τη θέληση μιας μειοψηφίας ή τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού. Έτσι στη δεύτερη περίπτωση στην κορυφή πρέπει να βρίσκεται η πλειοψηφία του λαού.

2) Οι διακυβερνήσεις των κοινωνιών χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.
α. Οι κυβερνώντες έχουν τη δύναμη να διατάζουν το λαό ό,τι αποφασίζουν αυτοί οι ίδιοι. (ολιγαρχία)
β. Ο λαός έχει τη δύναμη να διατάζει – εντέλει  τους κυβερνώντες ό,τι αποφασίζει – θέλει η πλειοψηφία και η μεταξύ τους σχέση είναι σχέση ερφασίας. (εξουσία του λαού – δημοκρατία)
Στην κάθε κατηγορία μπορούν να υπάρχουν διαφορετικές μορφές διακυβέρνησης ανάλογα με κάποιες ιδιαίτερες παραμέτρους που είτε αφορούν στα μέσα ανάδειξης των κυβερνώντων είτε στη βάση της αναγνώρισης από τους κυβερνώντες κάποιων δικαιωμάτων για τους κυβερνώμενους κλπ.   Πχ στον κοινοβουλευτισμό, δια μέσου των γενικών εκλογών, ο λαός είναι αναγκασμένος να επιλέγει εκείνον που θα τον διατάζει, εκείνον που θα του καθορίζει τη ζωή όπως γουστάρει, εκείνον που θα έχει πλήρεις εκτελεστικές και νομοθετικές εξουσίες.
Στον φασισμό ή ναζισμό ο λαός δεν έχει τη δυνατότητα να επιλέγει τον κυρίαρχο της ζωής του.
Στο πρόταγμα των ολιγαρχικοποιημένων – αστικοποιημένων ηγεσιών της  « επαναστατικής αριστεράς» και ντε φάκτο αντικοινοτιστικής,  τα «εργατικά» συμβούλια εκλέγονται μεν με γενικές εκλογές (όπως στον κοινοβουλευτισμό) αλλά το ανώτερο «εργατικό» συμβούλιο θα μπορεί να διατάζει το λαό ό,τι αποφασίζει αφού θα έχει πλήρεις εκτελεστικές και νομοθετικές εξουσίες. Προσπαθούν όμως οι ηγεσίες αυτές να δείξουν ότι διαφοροποιούνται από τον καθεστωτικό αστικό ολιγαρχισμό του κοινοβουλευτισμού, χρησιμοποιώντας την ίδια τακτική της πλήρους διαστρέβλωσης της ουσίας πολλών εννοιών. Πχ ονομάζουν εκπροσώπους του λαού τους εκλεγμένους «εργατικούς» συμβούλους. Όμως ο εκπρόσωπος δεν μπορεί ποτέ να διατάζει τον εντολέα του. Επομένως οι εκλεγμένοι «εργατικοί» σύμβουλοι δεν είναι εκπρόσωποί του. Ταυτίζουν επίσης τις γενικές εκλογές με την εξουσία του λαού – δημοκρατία, αποκρύπτοντας ότι οι εκλογές μπορεί να είναι είτε ολιγαρχικού είτε δημοκρατικού τύπου. Αποκρύπτουν δηλαδή ότι όταν ο λαός εκλέγει αυτούς που θα έχουν τα όπλα και θα τον διατάζουν ό,τι αποφασίζουν, οι εκλογές είναι ολιγαρχικού τύπου και  έτσι ο λαός είναι έρμαιο των εκλεγμένων του. Και ότι αν είναι έρμαιο των εκλεγμένων του σημαίνει ότι ο ίδιος δεν έχει καμιά εξουσία και επομένως το σύστημα αυτό  που μας παρουσιάζουν («εργατική δημοκρατία») δεν έχει καμιά σχέση με τη δημοκρατία όπως καμιά σχέση  με την εξουσία του λαού δεν έχει φυσικά ούτε και ο κοινοβουλευτισμός που βασίζεται στις γενικές εκλογές. Ταυτόχρονα μας αποκρύπτουν το ότι δημοκρατικές εκλογές είναι οι εκλογές κατά τις οποίες ο λαός εκλέγει αυτούς που θα έχει τη δύναμη να εντέλει –διατάζει, αυτούς που θα είναι εκτελεστικά όργανα των δικών του αποφάσεων (με σχέση εργασίας).
Επίσης για να μπορέσουν να ονομάσουν το ολιγαρχικό σύστημά τους σε δημοκρατία  δηλαδή  εξουσία του λαού κάνουν ένα τεράστιο ιδεολογικό συμβιβασμό με την αστική ολιγαρχία, δίνοντάς της ένα πελώριο δώρο. Ονομάζουν τον κοινοβουλευτισμό αστική δημοκρατία αντί να τον ονομάζουν κοινοβουλευτική ή αστική ολιγαρχία για να μπορέσουν κατόπιν να ονομάσουν εργατική δημοκρατία το δικό τους ολιγαρχικό και αντικοινοτιστικό σύστημα των συμβουλίων το οποίο έχει κοινή βάση με τον κοινοβουλευτισμό τις ολιγαρχικού τύπου γενικές εκλογές. (Σημειολογικά, όποιος αποκαλεί τον κοινοβουλευτισμό αστική δημοκρατία είναι αντικοινοτιστής είτε άθελά του είτε συνειδητά.)
Και ενώ και ο κοινοβουλευτισμός και τα «εργατικά» συμβούλια έχουν την ίδια ολιγαρχική και αντικοινοτιστική ουσία, προσπαθούν να διαχωριστούν ιδεολογικά δια μέσου της πολιτικάντικης και απόλυτα ψεύτικης πρότασης για θεσμό όπου θα επιτρέπει την ανάκληση των εκπροσώπων – συμβούλων από το λαό ανά πάσα στιγμή. Είναι μια πρόταση άτοπη και εντελώς ψεύτικη γιατί εκτός του ότι δεν επαληθεύθηκε ιστορικά ούτε μία φορά μέσα σε 80 χρόνια, είναι και πρακτικά εντελώς αδύνατη. Δηλαδή δεν επαληθεύτηκε πουθενά στις τόσες Χώρες των «εργατικών» συμβουλίων ο λαός να ανακαλεί με την ψήφο του κάποιο μέλος από το ανώτερο πχ «εργατικό» συμβούλιο. Ανακλήσεις έγιναν  μόνο με απόφαση των μελών του ίδιου μικρού ολιγαρχικού οργάνου στο οποίο συμμετείχαν αλλά όχι από το λαό. Και δεν επαληθεύτηκε γιατί ήταν απόλυτα αδύνατο. Και αυτό γιατί από τη στιγμή που το ανώτερο συμβούλιο κατέχει όλη την ένοπλη εκτελεστική (και τη νομοθετική) εξουσία, είναι αδύνατη η όποια ανάκληση. Η ανάκληση είναι πράξη επιβολής, εξαναγκασμού. Κανένας που έχει συμφέρον δεν παραιτείται από μια θέση από μόνος του  ή με παρακάλια αν δεν εξαναγκαστεί. Όμως ο λαός δεν μπορεί να  εξαναγκάσει – διατάξει τους εκλεγμένους του όταν οι τελευταίοι κατέχουν πλήρως την ένοπλη εκτελεστική. Είναι σαν να λέμε ότι ένα άοπλο θύμα ενός ένοπλου ληστή μπορεί να επιβάλει τη θέλησή του στον ληστή και να τον εξαναγκάσει να παραιτηθεί της ληστείας ή να τον ανακαλέσει στην τάξη!!!!! Και όλα αυτά τα ισχυρίζονται παρ ότι το πρόταγμά τους δεν έχει απολύτως καμιά σχέση με το κοινοτιστικό πρόταγμα του Μαρξ το οποίο επικαλούνται. Εθελοτυφλούν για να παρουσιάσουν το αντιδημοκρατικό, αντιλαΊκό, αντικοινοτιστικό, αριστοκρατικό πρόταγμα των εργατικών συμβουλίων σαν πρόταγμα του Μαρξ ενώ αυτό είναι εντελώς διαμετρικά αντίθετο από τις αντιλήψεις του Μάρξ επί του θέματος. Μελετούν τα βιβλία μόνο κατά το πώς συμφέρει τα ιδιοτελή κίνητρά τους.
(Εδώ πάνε να πείσουνε τους οπαδούς τους ότι τα διαμετρικά αντίθετα προτάγματα του Μαρξ και του Λένιν -κομμούνα και εργατικά συμβούλια αντίστοιχα-  είναι το ίδιο και το αυτό πράγμα. Από αυτό και μόνο θα μπορούσε να καταλάβει κανείς τα βαθειά  ατομικιστικά ψυχολογικά κίνητρά τους)

Η μεγάλη ήττα ΟΛΩΝ των κινημάτων του προηγούμενο αιώνα για κατάκτηση της δημοκρατίας έχει τις ρίζες της στις αντικοινοτιστικές αντιλήψεις που επικράτησαν δυστυχώς κατά την Οκτωβριανή επανάσταση. ( Με τη νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης δεν κατακτήθηκε από το λαό ούτε η ένοπλη εκτελεστική ούτε και η νομοθετική.) Ετούτες οι αντιλήψεις ήθελαν η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία να μην είναι στα χέρια του λαού αλλά στα χέρια των ελαχίστων των «εργατικών» συμβουλίων (που ουσιαστικά ήταν και ηγετικά μέλη ενός κόμματος). Αυτή είναι η κεντρική και καθοριστική αιτία της απόλυτης αποτυχίας. Δεν πέρασε ποτέ στα χέρια του λαού η εκτελεστική (πρωτίστως) και ταυτόχρονα και η νομοθετική. Τούτες όμως οι αντιλήψεις καλλιεργήθηκαν σε αντιμαρξική – αντικοινοτιστική κατεύθυνση πριν την Οκτωβριανή επανάσταση με τις Μπλανκιστικές αντιλήψεις όπως οι σχετικά με το «κόμμα νέου (ολιγαρχικού) τύπου» κοκ.
Αντιλήψεις  που οδήγησαν τελικά σε ολιγαρχικά αντικοινοτιστικά καθεστώτα της ΣΕ, Ρουμανίας, Καμπότζης, Κίνας, Β. Κορέας κλπ και την σχεδόν συντριβή των κοινωνικών απελευθερωτικών κινημάτων μέχρι σήμερα.
Σήμερα τις ίδιες αντιλήψεις τις προωθούν κάποιοι ηγέτες της δήθεν επαναστατικής αριστεράς για να κάνουν βασικά ατομική ψυχοθεραπεία.. Νομίζουν ότι η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί έστω και ως φάρσα. Η ατομική στάση τους στο κίνημα δεν είναι προϊόν κάποιας κοινοτιστικής ιδεολογίας αλλά προϊόν ιδιοτελούς ψυχολογικής ανάγκης για απόκτηση κάποιας ατομικής εξουσίας. Η ψυχολογική ανάγκη αυτών των ηγετών κάνει μπάμ και από μακριά και από κοντά. Στις συζητήσεις τους, όπως όλοι μας έχουμε παρατηρήσει, δεν αναζητούν πχ από κοινού το σωστό αλλά προσπαθούν να επιδείξουν στο συνομιλητή τους ότι έχουν διαβάσει πολλά, ότι είναι βαθιοί γνώστες των κλασσικών θεωρητικών, ότι είναι κάτοχοι των γνώσεων κάποιου δικού τους «σοσιαλισμού» που τον βαπτίζουν επιστημονικό και με διάφορες αληθοφάνειες, με αερόλογους βερμπαλισμούς, με καιροσκοπισμούς και με μια ανούσια ξύλινη και ακαταλαβίστικη γλώσσα,  προσπαθούν να εντυπωσιάσουν και να καθηλώσουν το συνομιλητή τους για να πρωταγωνιστούν, να αναδειχτούν, να επιβληθούν στα μέλη των οργανώσεών τους και έτσι να μπορέσουν τελικά να  εξουσιάζουν. Και νομίζουν βλακωδώς ότι με αυτή την τακτική τους και τις πραγματικές ιδιοτελείς προθέσεις τους δεν τους παίρνει κανείς χαμπάρι.
Δυστυχώς αυτοί οι λίγοι ηγέτες είναι μια από τις μεγάλες τροχοπέδες του σημερινού κινήματος για την κατάκτηση της δημοκρατίας από τους λαούς. Δυστυχώς παραπλανούν κάποιο σημαντικό σύνολο απλών καλοπροαίρετων αγωνιστών.
Δίχως την εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία στο λαό δεν μπορεί να υπάρξει κανένας κοινοτισμός στο οικονομικό επίπεδο. Η απελευθέρωση των εργατών ή θα είναι έργο δικό τους ή δεν πρόκειται ποτέ να γίνει. Πατερναλισμός και κοινοτισμός είναι δύο έννοιες αλληλοαποκλειόμενες. Τα όποια συγκεκριμένα μέτρα προς κοινοτιστική κατεύθυνση θα πρέπει να είναι ελεύθερη και συνειδητή απόφαση- επιλογή του λαού και όχι πράξεις επιβολής κάποιων «πεφωτισμένων» κομπλεξικών ολιγαρχικών εξουσιαστικών συνειδήσεων. Θα είναι συνειδητή επιλογή αυτών από διαφορετικές και ισότιμα προβαλλόμενες προτάσεις. Και για να γίνεται αυτό απαιτείται η κατάκτηση της δημοκρατίας σε πολιτικό επίπεδο.

Οι απλοί αγωνιστές  θα πρέπει να προβληματιστούν και να επαναστατήσουν. Να εγκαταλείψουν το αντιδημοκρατικό και αντικοινοτιστικό πρόταγμα αυτών των ηγετών (που το προωθούν με τη μάσκα του κοινοτιστή και με ένα τζούφιο και απόλυτα ψεύτικο  «εργατοδημοκρατικό» «κοινοτιστικό» βερμπαλισμό) και να ενταχθούν στον αγώνα για τη συντριβή του ολιγαρχισμού, σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, με σκοπό την κατάκτηση της δημοκρατίας.
Ο σκοπός - σύνθημα των κινημάτων του 21ου αιώνα πρέπει να είναι το « ΟΛΗ Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ (στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της)» και να απορριφθούν πλήρως όλα τα ολιγαρχικά προτάγματα είτε αυτά είναι φασιστικά είτε κοινοβουλευτικά είτε είναι τα απορριφθέντα πλήρως από την ιστορία «εργατοσυμβουλιακά».

3) Τα οικονομικά συστήματα αλλάζουν ανάλογα (α) με την ανάπτυξη των μέσων παραγωγής (τεχνολογία στην παραγωγή) και (β) με την ποιότητα του πολιτικού συστήματος (εποικοδόμημα) της κοινωνίας που συντρέχει την διαχείριση - χρήση των μέσων παραγωγής.
Από αυτή την άποψη δεν θα μπορούσε ποτέ η Αθηναϊκή δημοκρατία να κατακτήσει  κοινοτιστικό οικονομικό  σύστημα αφού η ιστορική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της εποχής της δεν το επέτρεπε αντικειμενικά. Παρά ταύτα και παρά τα όποια αρνητικά αυτής της κοινωνίας (παρατηρούμενα από τη σημερινή οπτική γωνία), είναι η ασύγκριτα ανώτερη κοινωνία (πολιτισμός, επιστήμη, ευμάρεια κλπ) που πραγματοποιήθηκε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και πραγματοποιήθηκε κυρίως λόγω του πολιτικού συστήματός της. Με το σημερινό όμως επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, η εφαρμογή των θεσμών  ( της Αθηναϊκής δημοκρατίας) που πραγματώνουν το «όλη η εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία στο λαό» οδηγούν ΣΧΕΔΟΝ νομοτελειακά στην κατάκτηση και του κοινοτιστικού οικονομικού συστήματος. Η κατάκτηση αυτών των πολιτικών στόχων είναι το ΜΟΝΟ μέσον που μπορεί να οδηγήσει τελικά σε ένα τέτοιο οικονομικό σύστημα.
Τα κοινωνικά επαναστατικά κινήματα ή θέτουν για σκοπό το «ΌΛΗ Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΊΑ ΣΤΟ ΛΑΟ» για να οδηγηθούν λαοί αργά ή γρήγορα στην απελευθέρωσή τους ή η απελευθέρωσή τους δεν πρόκειται να επέλθει ΠΟΤΕ.


4) Για τη λέξη της πολιτοφυλακής.
Προσοχή. Επειδή είναι μια θετική λέξη, αργά η γρήγορα θα προσπαθήσουν να την ιδιοποιηθούν οι ολιγαρχικοί κάθε είδους.
Ναζιστές, κοινοβουλευτικοί κλπ, για να παγιδέψουν τους λαούς,  θα λένε ότι και αυτοί είναι υπέρ του θεσμού της πολιτοφυλακής. Όμως δεν θα διαχωρίζουν ότι η πολιτοφυλακή μπορεί να είναι είτε ολιγαρχική είτε δημοκρατική. Θα είναι βέβαια υπέρ μιας πολιτοφυλακής όπου η λειτουργία της θα εξαρτάται από μια μειοψηφία.  Επίσης για να δείξουν ότι είναι λαϊκή πολιτοφυλακή και όχι ολιγαρχική θα λένε ότι αυτή θα πλαισιώνεται από παιδιά του λαού, από εργάτες, αγρότες, εργαζόμενους κλπ. Φυσικά όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να την καθιστά λαϊκή – δημοκρατική. Και σήμερα όλοι οι ολιγαρχικοί στρατοί και στο παρελθόν όλοι οι φασιστικοί, πλαισιώνονταν από παιδιά του λαού
Η δημοκρατική πολιτοφυλακή διαχωρίζεται από την ολιγαρχική στο ότι όλη η λειτουργία της καθορίζεται πλήρως από τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού και όχι από μια μικρή μειοψηφία αξιωματικών ή πολιτικών.
5)Από τώρα χτίζεται η εκτελεστική στα χέρια του λαού.
Κάποιοι στριμωγμένοι ολιγαρχικοί «επαναστάτες» θα πούνε:
«Δεν μας χρειάζεται από τα σήμερα ένα σχέδιο με στόχο την εκτελεστική στο λαό. Ας επαναστατήσει πρώτα ο λαός, ας αφαιρέσει την εκτελεστικοί από τους ολιγάρχες και μετά βλέπουμε.»

1. Όμως η υιοθέτηση αυτής της αντίληψης από τους λαούς ήταν το μέγιστο λάθος όλων των μέχρι τώρα επαναστάσεων εδώ και 25 αιώνες. Πριν την κάθε επανάσταση και κατά τη διάρκειά της, οι επαναστατικές οργανώσεις ή οι επαναστατικοί στρατοί ήταν ολιγαρχικά δομημένοι και διαπαιδαγωγημένοι. Έτσι με τη νίκη της κάθε επανάστασης ο στρατός των νικητών επαναστατών ήταν ολιγαρχικά δομημένος και κινούμενος. Αποτέλεσμα αυτού ήταν οι λίγοι οι οποίοι έλεγχαν την νέα ένοπλη εκτελεστική εξουσία να μετατρέπονται πάντα σε νέους κυβερνώντες ολιγάρχες και οι λαοί για να απελευθερωθούν από αυτούς θα έπρεπε πάλι να επαναστατήσουν κοκ. Ο μύθος της Λερναίας Ύδρας. Οι λαοί της έκοβαν ένα κεφάλι αλλά αυτό αμέσως μετά ξανά φύτρωνε. Αν προεπαναστατικά η δομή, η διαπαιδαγώγηση και η λειτουργία των κινημάτων ή των λαϊκών οργανώσεων δεν είναι δημοκρατική τότε η όποια νίκη επί των ενεστωτικών ολιγαρχών, θα είναι μια Πύρρειος νίκη ή άνθρακας ο θησαυρός. Αν λειτουργούν ολιγαρχικά τότε οι επικεφαλείς ολιγαρχικοί στο σήμερα θα εξουσιάζουν αύριο το λαό.
2. Σχετικά με το αντιδραστικό «βλέποντας και κάνοντας». Κανείς λογικός άνθρωπος δεν θέλει να βγει από το σπίτι χωρίς να έχει προσδιορίσει το που να πάει  και το γιατί. Κανείς λογικός δεν λέει θα βγω στην αυλή και μετά θα δω που θα πάω και αφού πάω εκεί θα ξαναδώ που θα πάω. Στην όποια ανθρώπινη πράξη προσδιορίζεται πρώτα ο σκοπός και κάποια βασικά πλαίσιά του. Χωρίς αυτό τον προσδιορισμό δεν υπάρχει ανθρώπινη πράξη. Κατόπιν και επειδή δεν μπορεί να είναι γνώστης όλων των υλικών λεπτομερειών προχωρά βλέποντας και κάνοντας τα πάντα για να προσαρμοστούν στα προκαθορισμένα από αυτόν πλαίσια. Το βλέποντας και κάνοντας έχει νόημα μόνο «βλέποντας και κάνοντας εντός ενός προκαθορισμένου σκοπού και των πλαισίων του.»
Οι ολιγαρχικοί λοιπόν λέγοντας τα πιο πάνω, θέλουν να εμποδίσουν τους λαούς ο να  βάλουν το σκοπό «όλη η εκτελεστική στο λαό μαζί με τα πλαίσιά της» για να μπορέσουν μετά τη νίκη της επανάστασης να βρουν ανέτοιμο το λαό και έτσι να μπορέσουν να τον εξουσιάσουν.


ΥΓ
Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΠΛΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΥΓ
Όπως όλοι γνωρίζουμε,  ολιγαρχική προπαγάνδα  κάνει τα πάντα για να αποτρέψει την κοινωνική συνείδηση από το να υιοθετήσει εκείνα τα μέσα και τους στόχους που θα οδηγήσουν τους λαούς στην απελευθέρωσή τους. Κάνει τα πάντα. Όμως στο βάθος ό,τι και να  πει,  στον πόλεμο της προπαγάνδας της,  είναι εντελώς ανυπόστατο.

Τώρα, ειδικά στον τομέα της διεκδίκησης από το λαό της ένοπλης εκτελεστικής (όπου μόνο η υλοποίηση αυτού του στόχου θα επιφέρει τον ιστορικό θάνατο της ολιγαρχίας), καταφεύγει  πάντα στο ίδιο μονότονο και άνευ παραμικρής υπόστασης επιχείρημα για να εκφοβίσει  και να απομακρύνει όλους εκείνους που προσεγγίζουν τον μοναδικό απελευθερωτικό δρόμο.

Αυτό το εκφοβιστικό επιχείρημά  λέει:
 

« Με την ένοπλη εκτελεστική εξουσία στο λαό, με τον ένοπλο λαό  ή  αν  ο κάθε πολίτης είναι ένοπλος, τότε η κοινωνία θα γίνει σίγουρα μπάχαλο και θα επικρατήσει ο νόμος της ζούγκλας»

Κατ αρχή να πούμε ότι σε δύο ιστορικές περιπτώσεις όπου η ένοπλη εκτελεστική εξουσία πέρασε στα χέρια του λαού και είχαν σκοπό την αυτοθέσμιση και την αυτονομία του λαού , όχι μόνο δεν επικράτησε ο νόμος της ζούγκλας ή το μπάχαλο αλλά αντίθετα,  ετούτες  οι κοινωνίες  είχαν το μικρότερο ποσοστό κοινής εγκληματικότητας.
Αυτές οι δύο κοινωνίες ήταν η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία και η παρισινή κομμούνα του 1871.

α.
Στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία  (η οποία διήρκεσε 140 χρόνια) όχι μόνο δεν  καταγράφεται κανένας νόμος ζούγκλας αλλά αντίθετα επικρατούσε τέτοια (εσωτερικά) κοινωνική ειρήνη  η οποία  λειτουργούσε σαν βάση – προϋπόθεση και έδινε τη δυνατότητα στην ανάπτυξη μεγάλης ευμάρειας και υψηλότατου επιπέδου παιδείας και πολιτισμού.

β. Στην παρισινή κομμούνα του 1871 (η οποία διήρκεσε μόνο δύο μήνες και  13 μέρες) επικρατούσε η σχεδόν απόλυτη τάξη.
Ο Μαρξ στο βιβλίο του για την παρισινή κομμούνα γράφει σχετικά:
« Για πρώτη φορά από τις μέρες του Φλεβάρη του 1848 οι δρόμοι του Παρισιού ήτανε πάλι πραγματικά ασφαλείς και αυτό χωρίς κανενός είδους αστυνομία.  Δεν  ακούμε πια –είπε ένα μέλος της κομμούνας-  για φόνους, ληστείες και επιθέσεις σε πρόσωπα……κλπ.»

ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΟΜΩΣ ΛΟΓΟΥΣ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ  ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ Η ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΔΥΝΑΤΗ ΚΟΙΝΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ; (και γιατί στις μελλοντικές κοινωνίες όπου όλη η ένοπλη εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία θα ανήκει στο λαό θα επικρατεί η μέγιστη εσωτερική κοινωνική ειρήνη, πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που μπορεί να επικρατήσει σε οποιαδήποτε ολιγαρχική κοινωνία;)

1. Κατ αρχή μιλάμε για ένοπλο συλλογικά ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ λαό και όχι για ένοπλο ανοργάνωτο συλλογικά λαό. (για ατομικό και συλλογικά ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ αλληλοέλεγχο)

2. Σε κάθε κοινωνία, το ποσοστό εκείνων που διαπράττει κοινά εγκλήματα είναι μικρό συγκριτικά με το σύνολο του πληθυσμού μιας Χώρας. Η μεγάλη πλειοψηφία του λαού απέχει από φόνους, ληστείες κλπ

3. Στα ολιγαρχικά καθεστώτα την εξουσία για την πάταξη του κοινού εγκλήματος την έχει ένα μικρό οργανωμένο σώμα το οποίο είναι συνήθως μικρότερο του 1% του λαού.

4. Στη δημοκρατία, η μεγάλη πλειοψηφία  του λαού συμμετέχει έστω και βοηθητικά στον έλεγχο και την επιβολή της θέλησης της πλειοψηφίας (νόμων).

5. Είναι διαφορετικό πράγμα, διαφορετικό το κίνητρο, για τον κάθε άνθρωπο, να επαγρυπνεί  για να εφαρμόζεται (γενικά για όλους τους κοινωνικούς κανόνες) η θέληση μιας μειοψηφίας και πολύ διαφορετικό το κίνητρο για να επαγρυπνεί για την εφαρμογή της δικής του θέλησης.

Αυτοί είναι οι βασικοί και κύριοι  παράγοντες όπου στις κοινωνίες με την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία στο λαό και σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες όπως τις ανάπτυξης της παιδείας για τη συλλογικότητα κλπ, επέφεραν  τη μέγιστη δυνατή πάταξη του κοινού εγκλήματος και το είχαν περιορίσει σε μηδαμινά συγκριτικά επίπεδα. 
Αυτοί οι ίδιοι παράγοντες θα επιδράσουν με τον ίδιο τρόπο και θα επιφέρουν τα ίδια και καλύτερα αποτελέσματα στις μελλοντικές κοινωνίες όπου οι λαοί θα κατέχουν ΟΛΗ την εξουσία. Η ολιγαρχική προπαγάνδα ας …κουρεύεται.


  ΥΓ 2
Αν πάρουμε για παράδειγμα έναν οποιοδόποτε οργανωμένο ολιγαρχικό στρατό. Εκεί οι ένοπλοι είναι χιλιάδες. Γιατί ο ένας στρατιώτης δεν αρχίζει να σκοτώνει τον άλλο;