bezedakos

bezedakos

11 Οκτωβρίου 2017

B. ΛΕΝΙΝΙΚΩΝ ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΝ ΚΑΙ «ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΩΝ» ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ.





Ο ΛΕΝΙΝ ΘΕΛΕΙ  ΜΙΑ  ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ – ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ (ΕΙΔΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ) ΝΑ ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ


Με τι θα πρέπει και μπορεί να αντικατασταθεί το αστικό κράτος μετά την νίκη της εργατικής και λαϊκής επανάστασης; Ποια είναι η θεωρία του Λένιν πάνω σε ετούτο το σημαντικότατο «δια ταύτα»;

Κράτος, ουσιαστικά, με την ακριβή έννοια του όρου κατά τον Ένγκελς, είναι μια «ΕΙΔΙΚΗ» - «ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ» (μειοψηφική) ΔΥΝΑΜΗ που επιβάλλεται στην πλειοψηφία της κοινωνίας.  Σε τούτη την περίπτωση μια μειοψηφία κατέχει την  ένοπλη εκτελεστική, διοικητική, νομοθετική και δικαστική εξουσία για να μπορεί δια μέσου αυτής της κατοχής να εξυπηρετεί τα οικονομικά συμφέροντα μιας μειοψηφικής οικονομικής τάξης.
Αντίθετη της μειοψηφικής – ειδικής δύναμης είναι η «ΓΕΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» - ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ. Εδώ όλη την εξουσία (ένοπλη εκτελεστική κλπ) την κατέχει η πλειονότητα του πληθυσμού και την ασκεί προς το συμφέρον της κοινωνίας. (Επιβάλλεται η  άποψη της διαμορφωμένης πλειοψηφίας σε κάθε ξεχωριστό
κοινωνικό θέμα. Δηλαδή η πλειοψηφία θα είναι διαρκώς ρευστή.)

Ο μηχανισμός της γενικής δύναμης είναι ουσιαστικά ένας ακρατικός μηχανισμός διοίκησης της κοινωνίας. Είναι  απλά ένας κοινωνικός  διαχειριστικός, διοικητικός  μηχανισμός.
Όμως τελικά, τι θα πρέπει να αντικαταστήσει τον αστικό κρατικό μηχανισμό μετά τη νίκη της επανάστασης;
Θα πρέπει να τον αντικαταστήσει μια νέα «ειδική δύναμη» - κράτος ή μια «γενική δύναμη»- δημοκρατία (ΟΕΝΔΕΛ) – ουσιαστικά ακρατική  κοινωνική διαχείριση; Τι λέει ο Λένιν;

1ο στοιχείο:
 Πάμε στο κεφάλαιο Ι, υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφο 3η. (βιβλίο του «κράτος και επανάσταση»)
Εδώ ο Λένιν παρουσιάζει ένα απόσπασμα του Ένγκελς με το οποίο συμφωνεί:
«….Το δεύτερο γνώρισμα (του κράτους) είναι η ίδρυση δημόσιας εξουσίας που δεν συμπίπτει πλέον άμεσα με τον ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ  ΣΕ ΕΝΟΠΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΠΛΗΘΥΣΜΟ. 
Αυτή η ΕΙΔΙΚΗ (μειοψηφική) δημόσια εξουσία χρειάζεται, γιατί από ΤΟΤΕ που η κοινωνία διασπάστηκε σε τάξεις  έγινε αδύνατη η ΑΥΤΕΝΕΡΓΟΣ  ΕΝΟΠΛΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ…»
 

Σημείωση: Η έννοια ΑΥΤΕΝΕΡΓΟΣ οργάνωση του πληθυσμού έχει τεράστια σημασία όπως θα δούμε. Την ουσία αυτής της έννοιας, ο Λένιν την αποσιώπησε εντελώς για τη σοσιαλιστική περίοδο.

Σχόλιο: Εδώ κατά τον Ένγκελς, προφανώς,  το κράτος είναι εκείνη η  «ΕΙΔΙΚΗ» εξουσία,  δηλαδή είναι η ένοπλη οργάνωση μιας μειοψηφίας (ένοπλη μειοψηφία – στρατός, αστυνομία, φυλακές κλπ) για να μπορεί δια μέσου αυτής να επιβάλλει τη θέληση της οικονομικής μειοψηφίας στην εργατική τάξη και στην πλειοψηφία της κοινωνίας (στα σημερινά καπιταλιστικά πλαίσια)
.
Και η έννοια που προφανώς είναι αντίθετη του κράτους (ακρατική) είναι η έννοια της «ΓΕΝΙΚΗΣ» εξουσίας, της «γενικής δύναμης» η οποία συμπίπτει με την  ΑΥΤΕΝΕΡΓΟ ΕΝΟΠΛΗ οργάνωση της πλειονότητας του πληθυσμού.

Δεν μπορεί λοιπόν να είναι κράτος και η ειδική (μειοψηφική - ολιγαρχική) εξουσία και η γενική (πλειοψηφική - δημοκρατική) εξουσία η οποία είναι εντελώς αντίθετη της πρώτης
. Δεν μπορούν οι εντελώς αντίθετες οντότητες να έχουν τον ίδιο ορισμό. Δεν είναι σωστό να δίνει κανείς έναν ορισμό σε μια πραγματικότητα και μετά να δίνει τον ίδιο ορισμό στο αντίθετό της.  Όπως πχ να ορίζει κατά τον ίδιο τρόπο το φως και σκοτάδι.
Ετούτη η εξήγηση  (ειδική και γενική δύναμη) μήπως είναι μόνο δική μας ή την δέχεται επί της ουσίας και ο Λένιν;

2ο στοιχείο:
Λένιν σελίδα  κεφάλαιο ΙΙΙ υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφος 13η.

«Από αυτή την άποψη είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο το εξής μέτρο της κομμούνας που υπογραμμίζει ο Μαρξ:……….. η στροφή (ή αντικατάσταση;)…… από το κράτος σαν «ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ  δύναμη» καταπίεσης μιας ορισμένης τάξης, στην καταστολή καταπιεστών με τη «ΓΕΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ»  της  ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ, των εργατών και αγροτών

Το δεύτερο λοιπόν γνώρισμα του κράτους είναι η ύπαρξη της «ειδικής δύναμης» - μειοψηφικής  και όχι της «γενικής δύναμης» - πλειοψηφικής  η οποία είναι ακριβώς αντίθετη της πρώτης. Άρα δεν θα μπορούσε ποτέ η «γενική δύναμη» να είναι και αυτή χαρακτηριστικό του κράτους. Αυτή η γενική δύναμη, αντιθέτως, αποκλείει την ύπαρξη  κράτους, είναι ο θανάσιμος εχθρός του κράτους, είναι ο αποκλειστικός εχθρός του.

3ο στοιχείο:
Ένγκελς γράφει στην αρχή του γράμματός του προς τον Μπέμπελ που αναφέρεται και στο βιβλίο του Λένιν:
« Η κομμούνα δεν ήταν κράτος με την πραγματική έννοια του όρου». 
Δηλαδή δεν ήταν κράτος ουσιαστικά, με την ακριβή έννοια του όρου, με την πραγματική έννοια του όρου.
(Όμως αυτή του η φράση εγείρει θέμα σχετικά  με το τι θα ονομάζουμε κράτος με την πραγματική έννοιά του και  τι θα ονομάζουμε κράτος με την μη πραγματική του έννοια.)

Ο Λένιν «συμφωνεί» με τον Ένγκελς: 
Κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 3ο . παράγραφος 8η.

«Η κομμούνα δεν ήταν πια κράτος με την καθαυτό (πραγματική) έννοια του όρου (δηλαδή με την ουσιαστική, με την πραγματική έννοια του όρου, ήτοι στην πραγματικότητα δεν ήταν κράτος) αυτή είναι η σπουδαιότερη, θεωρητικά, γνώμη του Ένγκελς. Ύστερα από όσα είπαμε πιο πάνω, η γνώμη αυτή είναι εύλογη. Η κομμούνα ΕΠΑΨΕ να είναι κράτος, (μέσα σε 72 μέρες ζωής;;!!!) εφόσον είχε να καθυποτάξει ΟΧΙ την πλειονότητα του πληθυσμού, αλλά τη μειονότητα (τους εκμεταλλευτές). Συνέτριψε την αστική κρατική μηχανή. Στη θέση της ιδιαίτερης (μειοψηφικής) δύναμης υποταγής πρόβαλε στο προσκήνιο ο ίδιος ο πληθυσμός (γενική δύναμη)
(Ουσιαστικά πρόβαλε ο αυτενεργός ένοπλος λαός – πλειονότητα  -  γενική δύναμη - ΟΕΝΔΕΛ).»

Σχόλιο.  Εδώ η έκφραση «ιδιαίτερη δύναμη» (του Ένγκελς και του Λένιν) έχει ουσιαστικά ΜΟΝΟ τη σημασία της μειοψηφικής δύναμης – μειοψηφικού μηχανισμού και όχι απλά και μόνο τη σημασία της ξεχωριστής δύναμης -  του ξεχωριστού από την κοινωνία μηχανισμού. Και αυτό γιατί πχ,  η πλειονότητα  σε περιπτώσεις  που δεν μπορεί πρακτικά, σαν ολότητα, να συμμετέχει στην εκτέλεση κάποιων δικών της αποφάσεων, ας πούμε ανταλλαγή προϊόντων με μια άλλη χώρα,  φτιάχνει έναν αντιπροσωπευτικό μηχανισμό για να εκτελέσει τις αποφάσεις της. Αυτός ο μηχανισμός είναι μεν κάτι το ειδικό, διαφορετικό και «ξεχωριστό»  από την ολότητα –πλειονότητα αλλά ανήκει στην πλειονότητα. Δεν είναι ένας μειοψηφικός αλλά είναι πλειοψηφικός μηχανισμός  -  «γενική δύναμη» αφού και προέρχεται από την πλειοψηφία και στοχεύει να εξυπηρετήσει την πλειοψηφία και ελέγχεται από την πλειοψηφία. Δεν είναι ξεχωριστό κομμάτι της αλλά κατά δικό της. Είναι όργανο δικό της, όργανο στα χέρια της και εκτελεί εντολές της.

Αυτό πρέπει να λεχθεί ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΘΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ, γιατί ο Λένιν τις εκφράσεις «ιδιαίτερη δύναμη» ή «ιδιαίτερος μηχανισμός» ναι μεν εδώ μπορεί να μας τις αφήνει με την πραγματική σημασία του μειοψηφικού, όμως στην περίπτωση (πιο κάτω) που θέλει να χτίσει τη δική του παράλογη άποψη για το κράτος και τη δημοκρατία, τις χρησιμοποιεί οπορτουνιστικά, λαθροχειρικά  με την έννοια της ειδικότητας -  εξειδίκευσης σε κάποιο αντικείμενο, εκμεταλλευόμενος τη διφορούμενη σημασία τους. Και όπως θα δούμε, το κακό στοιχείο  της λέξης «μειοψηφικό» το προσάπτει μετά στη λέξη «ειδική ή ιδιαίτερη», την οποία την χρησιμοποιεί απλά με τη σημασία της ειδικότητας για να «δαιμονοποιήσει» τελικά την πραγματική δημοκρατία
.
4ο στοιχείο:
Λένιν κεφάλαιο ΙΙΙ, υποκεφάλαιο 5ο, προτελευταία παράγραφος.
« Η κομμούνα (δημοκρατία – δημοκρατική ρεπούμπλικα) είναι η πρώτη απόπειρα της προλεταριακής επανάστασης να συντρίψει την αστική κρατική μηχανή και η πολιτική μορφή που «τελικά ανακάλυψε» (Ο Μαρξ)  και με την οποία ΜΠΟΡΕΙ και ΠΡΕΠΕΙ να ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ αυτό που έχει ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ

Σχόλιο: Αν πάρουμε υπόψη μας τα πιο πάνω στοιχεία, τότε θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι μετά τη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, δηλαδή μετά τη συντριβή της «ΕΙΔΙΚΗΣ (μειοψηφικής) ΔΥΝΑΜΗΣ»,   η επανάσταση ΜΠΟΡΕΙ και  ΠΡΕΠΕΙ να την αντικαταστήσει  με  τη  «ΓΕΝΙΚΗ (πλειοψηφική)
ΔΥΝΑΜΗ» όπως στην κομμούνα  (και ουσιαστικά να την αντικαταστήσει με το ΟΕΝΔΕΛ δηλαδή με το όλη η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στο λαό (αν θέλουμε να έχουμε τα λογικά μας).
«Ευτυχώς»  που πάνω σε αυτό συμφωνεί (παραδόξως) ακόμα και ο Λένιν !!!! όπως φαίνεται στο πιο κάτω απόσπασμα:

Λένιν:   κεφάλαιο ΙΙΙ, υποκεφάλαιο 2ο , παράγραφος 12η.
« Πάντως η κατάπνιξη της αστικής τάξης και της αντίστασής της είναι ακόμα απαραίτητη. Για την κομμούνα  αυτό ήταν ιδιαίτερα αναγκαίο και μια από τις αιτίες της ήττας της βρίσκεται στο ότι δεν το  έκανε όσο έπρεπε αποφασιστικά. Εδώ όμως (στην κομμούνα – δημοκρατία – δημοκρατική ρεπούμπλικα) όργανο καταπίεσης είναι η ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ  του πληθυσμού και όχι η μειονότητα, όπως γινόταν πάντα και στη δουλεία, και στη δουλοπαροικία και στη μισθωτή δουλεία.
Και εφόσον η ίδια η ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ του λαού καταστέλλει τους καταπιεστές της, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ  πια ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΔΥΝΑΜΗ καταστολής !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!»

Σχόλιο:
Δηλαδή δεν χρειάζεται ΚΡΑΤΟΣ – ιδιαίτερη δύναμη για την καταστολή των καταπιεστών αλλά η γενική δύναμη, η πλειονότητα του λαού.
Όμως τελεία και παύλα; Δεν ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ «ιδιαίτερη»- μειοψηφική δύναμη;
Δηλαδή δεν χρειάζεται  κανένα κράτος, καμιά ιδιαίτερη («μειονοτική») δύναμη για να αντικαταστήσει το αστικό κράτος;

Αλλά για πόσο μπορούν να επιχαίρουν κάποιοι Λενινιστές για τη «λογική», «το λογικό ειρμό» για την «επιστημονική» σκέψη του Λένιν;  Ο Λένιν εκτός από μέγιστος αναθεωρητής του Μαρξικού προτάγματος ήταν και μέγιστος οπορτουνιστής  που διακατεχόταν  ταυτόχρονα από  ανεξέλεγκτη «κυκλοθυμία». Ξεχνά πάντα τι γράφει πριν,  πράγμα που δεν θα το έκανε ούτε ο χειρότερος μαθητής της 1ης δημοτικού, ο οποίος θα έλεγχε το γραπτό του.

 Ιδού λοιπόν. Λένιν  κεφάλαιο Ι, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφος 7η
.«Δεύτερο. Το κράτος είναι μια «ιδιαίτερη»  (μειοψηφική) δύναμη καταπίεσης. Αυτός ο θαυμάσιος και εξαιρετικά βαθύς ορισμός!!!!!  του Ένγκελς δίνεται εδώ με απόλυτη σαφήνεια (εγκώμιο πριν τη «δολοφονία»).  Και από τον ορισμό αυτό ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ!!!!!!!!!!!!!!! ότι  η «ιδιαίτερη δύναμη καταπίεσης» του προλεταριάτου από την αστική τάξη, των εκατομμυρίων εργαζομένων από μερικές χούφτες πλουσίων, ΠΡΕΠΕΙ (ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ) να αντικατασταθεί  από μια «ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ »  της αστικής τάξης από το προλεταριάτο!!!!!!!!» (και όχι από τη «γενική δύναμη»!!!)
 
Αυτό προκύπτει από όλα τα πιο πάνω που γράφει; Φυσικά και όχι. Άλλοτε μας λέει ότι δεν χρειάζεται μια «ειδική δύναμη» για να αντικαταστήσει το αστικό κράτος  αλλά «γενική» και άλλοτε μας λέει ότι χρειάζεται μια «ειδική δύναμη» - κράτος και όχι η «γενική»!!!! Όντως. Το απόλυτο «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν».

 Γιατί λοιπόν θα έπρεπε να συνεχίσει το κομμουνιστικό κίνημα να υιοθετεί το πολιτικό πρόταγμα του Λένιν και να το προωθεί στον 21ο αιώνα; Γιατί να υιοθετεί ένα πρόταγμα αντιεπιστημονικό, φοβερά αντιφατικό και εκ των πραγμάτων αντικομμουνιστικό; Τόσο μεγάλη ψυχολογική ανάγκη έχουν ορισμένα ανώτερα στελέχη (αυτοπροβολής, προσωπικής εξουσίας, επαγγελματισμού κοκ) ώστε να στρουθοκαμηλίζουν μπροστά σε τούτες τις «ανοησίες»; Τόσο μεγάλες είναι αυτές οι προσωπικές ανάγκες τους ώστε να τις βάζουν πάνω από το συμφέρον του κομμουνιστικού κινήματος; Και ως πότε νομίζουν ότι θα μπορούν να το κάνουν; Ως πότε νομίζουν ότι «θα μπορούν να κρύβουν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί» για να μην τα βλέπουν τα απλά και καλοπροαίρετα μέλη τους; Ως πότε θα καπηλεύονται την έννοια του κομμουνισμού;

Επίσης αν ανοίξουμε το βιβλίο του στο  ΙΙΙ κεφάλαιο, στο 2ο υποκεφάλαιο και ειδικά στις παραγράφους 5 και 6, θα δούμε τα εξής:
Στην 5η παράγραφο ο ίδιος παραθέτει απόσπασμα από το Μαρξ.
Μαρξ:
«Άμεση αντίθεση της αυτοκρατορίας ήταν η κομμούνα. Ήταν η καθορισμένη μορφή μιας τέτοιας ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  που όφειλε να εξαλείψει όχι μόνο τη μοναρχική μορφή της ταξικής κυριαρχίας αλλά και την ίδια την ταξική κυριαρχία.»

Δηλαδή ουσιαστικά, αυτή είναι η δημοκρατία – δημοκρατική ρεπούμπλικα που ΠΑΨΕ να είναι κράτος  (μέσα σε 72 μέρες) όπως μας λέει πιο πάνω.

Όμως, αμέσως στην επόμενη παράγραφο σχολιάζει:
«Σε τι ακριβώς έγκειται αυτή  η «καθορισμένη» μορφή της προλεταριακής, της σοσιαλιστικής δημοκρατίας; Ποιο ήταν το ΚΡΑΤΟΣ που άρχισε να δημιουργεί

Δηλαδή ενώ η κομμούνα είχε πάψει να είναι κράτος, το κράτος δεν υπήρχε πια αλλά την ίδια στιγμή ή αμέσως μετά, η ίδια η κομμούνα άρχισε να απομακρύνεται από το κράτος και ταυτόχρονα ή μετά άρχισε να δημιουργεί  ένα νέο κράτος,  όπως μας λέει αμέσως πιο πάνω;

Λένιν:  Κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 3ο,  παράγραφος 8η.

«Η κομμούνα δεν ήταν πια κράτος με την καθαυτό έννοια του όρου. …….
…Η κομμούνα ΕΠΑΨΕ  να είναι κράτος εφόσον είχε να καθυποτάξει όχι την πλειονότητα του πληθυσμού, αλλά τη μειονότητα (τους εκμεταλλευτές). Συνέτριψε την αστική κρατική μηχανή.
Στη θέση της ιδιαίτερης (μειοψηφικής) δύναμης υποταγής πρόβαλε στο προσκήνιο ο ίδιος ο πληθυσμός(γενική δύναμη - πλειοψηφία).
Όλα αυτά είναι ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ από το κράτος με την πραγματική έννοια του όρου.»

Και αυτά σε συνδυασμό με το ΙΙΙ κεφάλαιο, στο 2ο υποκεφάλαιο και ειδικά με την παράγραφο  6η,

«Σε τι ακριβώς έγκειται αυτή  η «καθορισμένη» μορφή της προλεταριακής, της σοσιαλιστικής δημοκρατίας; Ποιο ήταν το ΚΡΑΤΟΣ που άρχισε να ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ;»,

θα πρέπει να έχουμε, παύση του κράτους από την κομμούνα, ΜΕΤΑ απομάκρυνσή της από το κράτος, με τελικό αποτέλεσμα την προσπάθεια για τη δημιουργία ενός νέου κράτους!!!!!!!!
Δηλαδή η κομμούνα θα προσπαθούσε να δώσει πάλι την εξουσία σε μια μειοψηφία; Λίθοι πλίνθοι κέραμοι

Μπορεί κάποιος να «τρελαθεί»  με όλα αυτά, εκτός από  κάποιους με «ιδιαίτερο» ψυχολογικό χαρακτήρα.

Το πιο τραγικό και σύντομο ανέκδοτο του τελευταίου αιώνα είναι προφανώς ο όρος «μαρξισμός λενινισμός». Είναι η προσπάθεια ενοποίησης και συμβιβασμού δύο εντελώς αντίθετων και ασύμβατων επί του προτάγματος θεωριών.

Σε τούτη την περίπτωση  λοιπόν (όπως και σε άλλες αμέτρητες) ο Λένιν «το γυρίζει όποτε γουστάρει σε τσάμικο» αλλά έχει ήδη εξουδετερώσει την κριτική  του αναγνώστη καταγράφοντας τις αντιφατικές απόψεις του σε διαφορετικές σελίδες έτσι ώστε ο αναγνώστης να χάσει τον ειρμό, να χάσει τον μπούσουλα. Με διάφορες «ταχυδακτυλουργικές» μεθόδους προσπαθεί να εξουδετερώσει τη λογική του κάθε αναγνώστη.
(Πόσοι αναγνώστες και καλοπροαίρετοι αγωνιστές δεν διάβασαν και δεν μελέτησαν κατ΄ επανάληψη το «κράτος και επανάσταση», χωρίς όμως να κατορθώσουν να δουν έστω και λίγες από τις πολλές και τεράστιες αντιφάσεις του Λένιν εξ αιτίας της «ταχυδακτυλουργικής τέχνης» με την οποία αυτός παραθέτει την αντιφατική σκέψη του;)
(Αυτή είναι η Λενινική σκέψη λοιπόν.  Έφτιαξε ένα πρόταγμα που οδήγησε σε καταστροφή το παγκόσμιο εργατικό κίνημα.)
Δηλαδή το αστικό κράτος θα πρέπει τελικά να αντικατασταθεί από το «προλεταριακό κράτος» - «ειδική δύναμη» - (το οποίο θα απονεκρωθεί κάποτε!!-παρηγοριά-) όπως γράφει και σε άλλο σημείο του βιβλίου.  Θέλει να  αντικαταστήσει το αστικό κράτος με μια νέα «ειδική δύναμη» - κράτος, η οποία όπως ΚΑΘΕ  «ειδική δύναμη» θα είναι ανελεύθερη και μη λαϊκή (και άρα αφού στο κοινωνικό επίπεδο που δεν υπάρχει ουδετερότητα, θα είναι αντιλαϊκή) όπως μας λέει σε άλλο σημείο :
Κεφάλαιο Ι, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφος 11η.
« Το «ελεύθερο λαϊκό κράτος» αποτέλεσε προγραμματική διεκδίκηση…… Παρακάτω. Κάθε κράτος είναι μια «ιδιαίτερη δύναμη» καταπίεσης της καταπιεζόμενης τάξης. Γι αυτό ΚΑΘΕ κράτος είναι ανελεύθερο και μη λαϊκό. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς εξήγησαν αυτή τη θέση επανειλημμένα στους κομματικούς τους συντρόφους κατά τη δεκαετία 1870 – 1880).»
Δηλαδή θέλει πάλι μια «ειδική δύναμη» (μειοψηφία) για την οργάνωση της κοινωνίας.  Μια οργάνωση, ανελεύθερη, αντιλαϊκή , αντικομμουνιστική επί της ουσίας (αντικομμουνιστική με την έννοια ότι είναι αντίθετη στο «όλη η εξουσία στην κομμούνα – κοινότητα»).  Θα είναι τελικά απόλυτα αντίθετη  από αυτή της γενικής δύναμης - κομμούνας – δημοκρατίας,  η οποία κομμούνα δεν ήταν κράτος- «ειδική δύναμη» -  και που όμως αυτή θα έπρεπε να αντικαταστήσει το αστικό κράτος, όπως έλεγε σε άλλα σημεία. Τελικά όμως το «ξεχνά»  «προκλητικά»!!!

Ο Λένιν είναι από την αρχή «κολλημένος»  με τις γιακωβίνικες και τις Μπλανκικές αντιλήψεις. Θέλει οπωσδήποτε μια μειοψηφία να επιβάλλεται στην κοινωνία «για το καλό της».  Έτσι ό,τι και να λέει στην αρχή ή ενδιάμεσα, θα καταλήγει πάντα  στο να θέλει «όλη η εξουσία, η πλήρης εξουσία να ανήκει σε μια ισχνή μειοψηφία». Τελικά και ουσιαστικά θα καταλήγει στο «Όλη η εξουσία, η πλήρης εξουσία στην ηγεσία του κόμματος (που θα ελέγχει όλα τα όποια θεσμοθετημένα «για ξεκάρφωμα» μειοψηφικά όργανα, όπως εργατικά συμβούλια κλπ».)

Οι σημερινοί εναπομείναντες λενινιστές ηγέτες, φυσικά, εξακολουθούν να μη βλέπουν τη βασική αιτία της κατάρρευσης αυτών των αντιλαϊκών, λενινιστικών καθεστώτων του κομματικομονοπωλιακού καπιταλισμού στο παιδαριώδες πολιτικό σχέδιο, θεωρία του Λένιν και έτσι δίνουν όλο και πιο γελοίες εξηγήσεις. Δεν μπορούν ή δεν θέλουν  να δουν τους παραλογισμούς του Λένιν και το ότι το πρόταγμά του είναι ντε φάκτο αντικομμουνιστικό  και απόλυτα αναποτελεσματικό για το χτίσιμο του σοσιαλισμού, όπως αποδείχθηκε. Είναι ένα σχέδιο του τύπου «λίθοι πλίνθοι κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι». Λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι πεταμένοι όμως με δύναμη στο κεφάλι του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος.

Οι σημερινοί λενινιστές ακολουθούν το (ντε φάκτο) αντικομμουνιστικό πρόταγμα του Λένιν. Δεν θέλουν ο λαός να κατέχει πλήρως την εκτελεστική (ένοπλη κι διοικητική), τη νομοθετική και τη δικαστική ΕΞΟΥΣΙΑ και σαν πλήρης κάτοχος αυτών να ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΕΙ τα όποια εκτελεστικά όργανα επιλέγει ο ίδιος για να εκτελούν τη βούλησή του αλλά αντίθετα, θέλουν τα όποια όργανα να έχουν αυτά την ΠΛΗΡΗ μέγιστη εξουσία και όχι ο λαός.
 Άλλωστε ΠΟΤΕ δεν ανάφεραν (ρητά) ότι επιδιώκουν το ΟΕΝΔΕΛ και ούτε παρουσίασαν ένα σχέδιο για το πώς θα μπορούσε πρακτικά να λειτουργήσει η ένοπλη εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στα χέρια του λαού.
Και αυτό γιατί κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στις προθέσεις τους.

Για παράδειγμα ένα λενινιστικό – «κομμουνιστικό» κόμμα σε ένα από τα πρόσφατα συνέδριά του αποφασίζει και αναφέρει στα ντοκουμέντα του :
«Η δομή των οργάνων εξουσίας περιλαμβάνει:Το Εργατικό Συμβούλιο, το Περιφερειακό Συμβούλιο και το Ανώτατο Οργανο της Εργατικής Εξουσίας.Το Ανώτατο Οργανο της Εργατικής Εξουσίας έχει την ευθύνη του Κεντρικού Σχεδιασμού, του δημιουργικού έργου στην οικονομία και σε όλες τις κοινωνικές σχέσεις, της περιφρούρησης της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, των διακρατικών σχέσεων. Έχει ΠΛΗΡΕΙΣ εξουσίες, νομοθετικές, εκτελεστικές, δικαστικές, τις οποίες οργανώνει αντίστοιχα με επιτελικές δομές


 ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΑ. ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΑΛΛΟΤΕ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ (ΕΙΔΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ)


α. Η ΠΡΩΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΚΚΡΕΜΕΣ.
ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ (ΕΙΔΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ)

Λένιν Κεφάλαιο IV, υποκεφάλαιο 3ο, παράγραφος 8η.

«Η κομμούνα  δεν ήταν πια κράτος με την πραγματική έννοια του όρου. Ύστερα από όσα είπαμε πιο πάνω, η γνώμη αυτή είναι εύλογη. Η κομμούνα  ΕΠΑΨΕ να είναι κράτος,  εφόσον είχε να καθυποτάξει όχι την πλειονότητα του πληθυσμού, αλλά τη μειονότητα - τους εκμεταλλευτές. Στη θέση της ΙΔΙΑΙΤΕΡΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ υποταγής, πρόβαλε στο προσκήνιο ο ίδιος ο πληθυσμός» (Δηλαδή πρόβαλε η ΓΕΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ.)

Λένιν  κεφάλαιο ΙΙΙ υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφος 13η.

«..Από αυτή την άποψη είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο το εξής μέτρο της κομμούνας που υπογραμμίζει ο Μαρξ:……….. Σε αυτό ακριβώς εκφράζεται  με τον πιο εύγλωττο  τρόπο  η στροφή  από την αστική δημοκρατία στην προλεταριακή δημοκρατία, από την δημοκρατία των καταπιεστών στη δημοκρατία των καταπιεζομένων τάξεων ,  από το κράτος σαν «ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ  ΔΥΝΑΜΗ» καταπίεσης μιας ορισμένης τάξης (κράτος), στην καταστολή καταπιεστών με τη «ΓΕΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ»  της  ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ, των εργατών και αγροτών (όχι κράτος).»

Λένιν   Kεφάλαιο  ΙΙΙ, υποκεφάλαιο 2ο , παράγραφος 12η.

« Πάντως η κατάπνιξη της αστικής τάξης…. Εδώ όμως (στην κομμούνα – δημοκρατία – δημοκρατική ρεπούμπλικα) όργανο καταπίεσης είναι η ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ  του πληθυσμού και όχι η μειονότητα, όπως γινόταν πάντα και στη δουλεία, και στη δουλοπαροικία και στη μισθωτή δουλεία. Και εφόσον η ίδια η ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ του λαού καταστέλλει τους καταπιεστές της, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ  πια «ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΔΥΝΑΜΗ» καταστολής.» (Δηλαδή δεν χρειάζεται κράτος αφού υπάρχει η γενική δύναμη.)



β.  Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΚΚΡΕΜΕΣ.
ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ  ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ (ειδική δύναμη)


Λένιν κεφάλαιο ΙΙ, υποκεφάλαιο 1ο , παράγραφος 16η.

« Το προλεταριάτο ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ την κρατική εξουσία, τη συγκεντρωτική οργάνωση της βίας (όχι αντιβίας;) και για την κατάπνιξη της αντίστασης των εκμεταλλευτών και για την καθοδήγηση της τεράστιας μάζας του πληθυσμού, των αγροτών, των μικροαστών, των μισοπρολεταρίων στο έργο «ρύθμισης» της σοσιαλιστικής οικονομίας.»

Λένιν κεφάλαιο ΙΙ, υποκεφάλαιο 1ο, παράγραφος 19η.

« Εφόσον όμως στο προλεταριάτο ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ το κράτος σαν ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ οργάνωση της βίας εναντίον της αστικής τάξης, τότε από εδώ βγαίνει μόνο του το συμπέρασμα: είναι άραγε νοητή η δημιουργία μιας τέτοιας οργάνωσης (κράτους) χωρίς την ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ της κρατικής μηχανής που δημιούργησε για τον εαυτό της η αστική τάξη;»

Λένιν  κεφάλαιο Ι, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφος 7η γράφει:

«Δεύτερο. Το κράτος είναι μια «ιδιαίτερη»  (μειοψηφική) δύναμη καταπίεσης. Αυτός ο θαυμάσιος και εξαιρετικά βαθύς ορισμός!!!!!  του Ένγκελς δίνεται εδώ με απόλυτη σαφήνεια. 
Και από τον ορισμό αυτό ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ!!!!!!!!!!!!!!! ότι  η «ιδιαίτερη δύναμη καταπίεσης» του προλεταριάτου από την αστική τάξη, των εκατομμυρίων εργαζομένων από μερικές χούφτες πλουσίων, ΠΡΕΠΕΙ  (ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ) να αντικατασταθεί  από μια «ιδιαίτερη δύναμη καταπίεσης» (κράτος)  της αστικής τάξης από το προλεταριάτο!!!!!!!!
(και όχι από τη «γενική δύναμη»!!!!)  

Ένας από τους σημαντικούς στόχους του Λένιν  είναι ναι μεν να παρουσιάσει την άποψη του Ένγκελς περί γενικής και ειδικής δύναμης (ώστε να δείχνει και μαρξιστής) αλλά με σκοπό να μπερδέψει το διαφορετικό περιεχόμενό τους και να προκαλέσει σύγχυση. Και μέσα από αυτή τη σύγχυση να ταυτίσει την «ειδική δύναμη» - κομματική που προτείνει αυτός, σαν «γενική δύναμη»!!!

Πιθανόν όμως, παρότι όλα τα στοιχεία  οδηγούν στο βέβαιο συμπέρασμα ότι ο Λένιν δεν θέλει «με τίποτα» η γενική δύναμη (αυτενεργός ένοπλος λαός) να πάρει την εξουσία, όπως στην κομμούνα, αλλά θέλει πάλι μια ιδιαίτερη μειοψηφική δύναμη να αντικαταστήσει το αστικό κράτος, ίσως να γίνει προσπάθεια από φανατικούς λενινιστές όλα αυτά να αμφισβητηθούν. Ίσως να προβάλουν τη δικαιολογία ότι υπάρχει κάποια ασάφεια στις έννοιες κοκ και να προσπαθήσουν να εξηγήσουν με το δικό τους τρόπο τους χρησμούς της «Πυθίας».
Όμως ας αφήσουμε το γεγονός της σαφούς πρακτικής του Λένιν από το 17 και μετά και ας πάμε στις απόλυτες «ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ» του, στο βιβλίο του «κράτος και επανάσταση».

Λένιν κεφάλαιο ΙΙ, υποκεφάλαιο 1ο, παράγραφος 13η.
Κατά την άποψή του λοιπόν:
« Ο μαρξισμός (Όχι ο Μαρξ), διαπαιδαγωγώντας το εργατικό ΚΟΜΜΑ, διαπαιδαγωγεί ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ του προλεταριάτου, ικανή να ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ και να οδηγήσει το λαό στο σοσιαλισμό, να κατευθύνει και να οργανώσει το καθεστώς…»

Τι μας λέει  εδώ; Μήπως μας λέει ότι ο λαός (γενική δύναμη) θα πρέπει να πάρει την εξουσία (δημοκρατία) ή ότι την εξουσία θα πρέπει να την πάρει η πρωτοπορία του προλεταριάτου (κόμμα) δηλαδή μια ισχνή μειοψηφία (ειδική δύναμη); Το απόσπασμα αυτό συνάδει και με άλλες αναφορές του οι οποίες είναι διάσπαρτες σε διαφορετικές σελίδες ώστε ο αναγνώστης χάνει τον ειρμό.


Ο Λένιν θέλει μειοψηφικό, ολιγαρχικό μηχανισμό.

Λένιν κεφάλαιο Ι, υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφος 9η.

« Η οργάνωση αυτή (αυτενεργός ένοπλος λαός) είναι ανέφικτη επειδή η κοινωνία του πολιτισμού είναι διασπασμένη σε εχθρικές και μάλιστα ασυμφιλίωτες εχθρικές τάξεις, όπου ο «αυτενεργός» εξοπλισμός τους θα οδηγούσε στον μεταξύ τους ένοπλο αγώνα. Σχηματίζεται το κράτος, δημιουργείται μια ιδιαίτερη δύναμη (μειοψηφική, αντίθετη της γενικής-αυτενεργού ένοπλου λαού), ειδικοί σχηματισμοί οπλισμένων ατόμων, και κάθε επανάσταση καταστρέφοντας τον κρατικό μηχανισμό, μας αποκαλύπτει την ανοιχτή ταξική πάλη, μας δείχνει ολοφάνερα με ποιο τρόπο η άρχουσα τάξη προσπαθεί να ανανεώσει τους ΕΙΔΙΚΟΥΣ σχηματισμούς ένοπλων ατόμων που την εξυπηρετούν, και με ποιο τρόπο η καταπιεζόμενη τάξη προσπαθεί να δημιουργήσει ΜΙΑ ΝΕΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ, (ειδικούς σχηματισμούς ενόπλων) ικανή να εξυπηρετεί όχι τους εκμεταλλευτές, αλλά αυτούς που υφίστανται την εκμετάλλευση.»

Τι μας λέει επί της ουσίας πάλι ο Λένιν; Μας λέει ότι σε μια κοινωνία που είναι διασπασμένη σε τάξεις, για να μπορέσει μια τάξη να γίνει κυρίαρχη, φτιάχνει το κράτος. Φτιάχνει δηλαδή ένα ένοπλο ειδικό μειοψηφικό μηχανισμό αφοπλίζοντας το λαό.
Όταν γίνεται η επανάσταση και καταστρέφεται αυτός ο μηχανισμός, η ταξική πάλη συνεχίζεται. Η άρχουσα τάξη  συνεχίζει να προσπαθεί να ξαναφτιάξει αυτόν τον ειδικό-ιδιαίτερο-μειοψηφικό μηχανισμό.
Και εδώ ο Λένιν πάει να περάσει το δικό του πρόταγμα με κατάλληλες και προσεγμένες λέξεις.
Η καταπιεσμένη τάξη ΔΕΝ προσπαθεί να απαντήσει με έναν μηχανισμό γενικής δύναμης (αυτενεργός ένοπλος λαός) αλλά προσπαθεί να απαντήσει με ένα μηχανισμό του ίδιου ΕΙΔΟΥΣ, δηλαδή με έναν ειδικό μειοψηφικό μηχανισμό!!!
Και προτείνει:
Κεφάλαιο ΙΙΙ, υποκεφάλαιο 3ο, παράγραφος 11η:
«Τον πουλημένο και σαπισμένο κοινοβουλευτισμό ……. γιατί οι βουλευτές (στην «εργατική δημοκρατία», στο σοσιαλισμό)  θα είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται ΟΙ ΙΔΙΟΙ!!, να εφαρμόζουν ΟΙ ΙΔΙΟΙ τους ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥΣ!!!, ΟΙ ΙΔΙΟΙ να ελέγχουν τα αποτελέσματα της εφαρμογής των ΝΟΜΩΝ τους!!!!, ΟΙ ΙΔΙΟΙ να φέρνουν άμεσα την ευθύνη απέναντι στους εκλογείς τους!!!!»
Απίστευτο!!! Αδιανόητο. Οι εκλεγμένοι κατά τον Λένιν θα πρέπει να έχουν την εξουσία να κάνουν τα πάντα μόνοι τους!!! Οι ίδιοι (με την προστασία της εξουσίας που θα κατέχει η ηγεσία του κόμματος) θα έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι.

Κεφάλαιο V, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφος 21η.
« Καταγραφή και έλεγχος - ……… Όλοι οι πολίτες μετατρέπονται εδώ σε μισθωτούς υπαλλήλους του κράτους, που το αποτελούν (το κράτος) οι ένοπλοι εργάτες (δηλαδή κάτω από την εξουσία και φυσικά τις διαταγές της πρωτοπορίας των εργατών που είναι το κόμμα). Όλοι οι πολίτες γίνονται υπάλληλοι και εργάτες ενός παλλαϊκού κρατικού «συνδικάτου».. (με αφέντη την ηγεσία του κόμματος)»

Δηλαδή μας δίνει τον ορισμό του ολοκληρωτισμού ή σχεδόν, το πρακτικό «άκρον άωτον» του αντικομμουνισμού.

Επομένως ο Λένιν θέλει πραγματικό ΚΡΑΤΟΣ και όχι «κράτος», δηλαδή θέλει μια μειοψηφική – κομματική δύναμη να κατέχει την εξουσία.
Όλες οι αντιφάσεις του Λένιν, όλες οι ασάφειες, όλοι οι  «παραλογισμοί» ή οι ακατανόητες εκφράσεις του έχουν τη βάση τους στο εξής γεγονός.
 Ο Λένιν θέλει να συμβιβάσει δύο διαμετρικά αντίθετες και απόλυτα ασυμβίβαστες πραγματικότητες. Από τη μια, θέλει να παρουσιάζεται σαν μαρξιστής, δηλαδή σαν προωθητής του μαρξικού προτάγματος (δημοκρατική ρεπούμπλικα – πραγματική δημοκρατία) και από την άλλη θέλει να περάσει το δικό του αντίθετο ολιγαρχικό (και ντε φάκτο αντικομμουνιστικό) πρόταγμα (όλη η εξουσία στο κόμμα και πιο συγκεκριμένα εξουσία στην ηγεσία του κόμματος).
Από εδώ πηγάζουν όλες οι «κυκλοθυμικές απόψεις του, τα ευτελή και αντιεπιστημονικά επιχειρήματα καθώς και όλοι οι ακατανόητοι «παραλογισμοί» του. Θέλει όλη την εξουσία (ανώτερη εξουσία) να την έχει μια μειοψηφία, να την έχει η ηγεσία του κόμματος αλλά ταυτόχρονα να φαίνεται ότι αποδέχεται το πρόταγμα του Μαρξ και του Ένγκελς το οποίο είναι διαμετρικά αντίθετο από το δικό του.

Γιατί  το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα οδηγήθηκε σε Βατερλώ;
Βασική αιτία είναι το αντιφατικό το αντιεπιστημονικό σχέδιο του Λένιν σχετικό με το τι θα πρέπει να ακολουθήσει τη συντριβή του αστικού κράτους, τη συντριβή των αστικών πολιτικών συστημάτων.

Έτσι, ενώ η εγχείρηση πέτυχε, (νίκη Οκτωβριανής επανάστασης) ο ασθενής απεβίωσε σχεδόν αμέσως γιατί το «μόσχευμα» - σχέδιο δεν ήταν συμβατό με το σοσιαλισμό – κομμουνισμό.





ΥΓ
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ


Τα βασικά και ουσιαστικά στοιχεία του οπορτουνιστή
(Από το βιβλίο του Λένιν, "Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω")
«…δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ το χαρακτηριστικό γνώρισμα όλου του σύγχρονου οπορτουνισμού σ' όλους τους τομείς: την αοριστία του, την ασάφειά του, το ασύλληπτό του. Ο οπορτουνιστής απ' την ίδια του τη φύση, αποφεύγει πάντα να θέτει ένα ζήτημα συγκεκριμένα και σταράτα, αναζητά τη συνισταμένη, στριφογυρίζει σαν φίδι ανάμεσα σε δυο απόψεις που αλληλοαποκλείονται προσπαθώντας να είναι σύμφωνος και με τις δυο, τις διαφωνίες του τις συνοψίζει σε μικροτροποποιήσεις, αμφιβολίες, αθώους κι ευσεβείς πόθους κλπ»  

Μια παροιμία λέει ότι  ο «παθός» είναι ο καλύτερος «μαθός».




Κείμενο παρμένο και διαμορφωμένο από το βιβλίο «Λενινισμός η εμβρυική και θανατηφόρα ασθένεια του κομμουνισμού».


ΝΚ

Τα  κείμενα, τα σχετικά με τι αντιφάσεις και τη θεωρητική σύγχυση του Λένιν θα συνεχιστούν.

 

9 Οκτωβρίου 2017

Α. ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΕΚΑΔΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ «ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥΣ» ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ



                                                 

                            ΣΕΙΡΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ




Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ ΓΙΑ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΚΟΥ
ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΟΣ  ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ

Με ποιο πολιτικό σύστημα θα πρέπει να αντικατασταθεί το συντριμμένο αστικό; Αυτό ήταν και είναι το ζητούμενο για το κομμουνιστικό κίνημα.

Πως χτυπά ο Λένιν τη δημοκρατική ρεπούμπλικα – δημοκρατία (ΟΕΝΔΕΛ – Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική  και η Δικαστική  Εξουσία στους Λαούς) που είναι  βασικός στόχος του βιβλίου του; ("κράτος και επανάσταση")
Πως μεταχειρίζεται  το  συγκεκριμένο απόσπασμα με την άποψη του Ένγκελς που λέει: 
«Αν υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ  είναι το γεγονός ότι το κόμμα μας και η εργατική τάξη μπορούν να έλθουν στην εξουσία ΜΟΝΟ με την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ*. Αυτό (το πολιτικό σύστημα) είναι ακόμα Η ΕΙΔΙΚΗ* (συγκεκριμένη) ΜΟΡΦΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ όπως απέδειξε ήδη η μεγάλη Γαλλική επανάσταση...» (μετάφραση από τα γερμανικά και τα αγγλικά)

Ο Λένιν στην αμέσως επόμενη παράγραφο – κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφο 17η - σχολιάζει:

«Ο Ένγκελς επαναλαμβάνει εδώ με εξαιρετικά παραστατική μορφή (εγκώμιο πριν το θανάσιμο χτύπημα) τη βασική εκείνη ιδέα που περνάει σαν κόκκινη κλωστή μέσα από όλα τα έργα του Μαρξ και συγκεκριμένα το γεγονός ότι η  δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι η πιο κοντινή πρόσβαση για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Γιατί αυτή η δημοκρατία, χωρίς να παραμερίζει καθόλου την κυριαρχία του κεφαλαίου, άρα ούτε την ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ των μαζών και την ταξική πάλη, οδηγεί αναπόφευκτα σε μια τέτοια διεύρυνση, εκτύλιξη, εμφάνιση και όξυνση αυτής της πάλης που μιας και δημιουργείται η δυνατότητα να ικανοποιηθούν τα βασικά συμφέροντα των καταπιεζόμενων μαζών (γενικολογίες, αερολογίες), η δυνατότητα αυτή πραγματώνεται αναπότρεπτα και αποκλειστικά (αργότερα) με τη δικτατορία του προλεταριάτου, με την καθοδήγηση αυτών των μαζών από το προλεταριάτο.»

Ας δώσουμε πρώτα λίγη προσοχή στα υποσημειωμένα.
Μας λέει ότι στη δημοκρατική ρεπούμπλικα θα υπάρχει ακόμα κυριαρχία του κεφαλαίου και ως εκ τούτου θα υπάρχει και καταπίεση των μαζών δηλαδή καταπίεση του λαού. Όμως που το βρήκε αυτό; Από πού το συμπέρανε; Εκτός του ότι ο Μαρξ και ο Ένγκελς δεν αναφέρουν πουθενά κάτι τέτοιο, από πού εξάγει τη λογική του βάση; Είναι δυνατόν να καταπιέζονται οι μάζες-λαός από τη στιγμή που θα έχουν στα χέρια τους όλη την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία (ΟΕΝΔΕΛ), από τη στιγμή που θα έχουν την απόλυτη πολιτική κυριαρχία όπως στην κομμούνα;
Μπορεί να αδικούν τον εαυτό τους εν αγνοία τους αλλά όχι και να καταπιέζονται.
Και αν είναι να καταπιέζονται τότε γιατί ο Μαρξ και ο Ένγκελς προτείνουν στο προλεταριάτο να κατακτήσει τη δημοκρατική ρεπούμπλικα, να κατακτήσουν τη δημοκρατία; Και τι είδους κατάκτηση θα είναι αυτή όταν ο λαός θα καταπιέζεται από εκείνους που θα τους έχει πάρει την εξουσία, όταν ο ίδιος θα έχει την εξουσία στα χέρια του;!!! Υπάρχει λογική σε αυτή την αναφορά του; Σίγουρα καμία.
Εντάξει, θα έχουμε βεβαίως ακόμα την ύπαρξη του κεφαλαίου αλλά αυτό δεν θα είναι κυρίαρχο και φυσικά δεν θα μπορεί να καταπιέζει το λαό. (Και σήμερα υπάρχουν κομμουνιστές μέσα στις αστικές κοινωνίες αλλά δεν κυριαρχούν. Και σήμερα υπάρχει εργατική τάξη αλλά δεν είναι κυρίαρχη, δεν καταπιέζει την αστική τάξη.) Θα υπάρχει λοιπόν το  κεφάλαιο στο πρώτο χρονικό διάστημα αλλά θα είναι δίχως εξουσία. Άλλο να λες ότι ένα υποκείμενο υπάρχει και εντελώς διαφορετικό είναι να ταυτίζεις τη λέξη ύπαρξη, με τη λέξη κυριαρχία.
Και τη μορφή της ύπαρξής του κεφαλαίου, τα όρια δράσης του ή τους συγκεκριμένους όρους της ίδιας της ύπαρξης του ή εξαφάνισης του θα τα καθορίζει ο λαός ανά πάσα στιγμή αφού αυτός θα έχει την μέγιστη εξουσία. Θα μπορεί πχ να κοινωνικοποιεί όποιο τμήμα του κεφαλαίου θεωρεί σωστό σε κάθε στιγμή ή να το φορολογεί όπως νομίζει σωστότερο κοκ.
 Θα μπορεί όλα αυτά να τα καθορίζει ο λαός αφού θα κατέχει την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία. Επίσης δεν μπορούμε να μιλάμε εδώ για καταπίεση των μαζών, για καταπίεση του λαού αφού η καταπίεση υπάρχει μόνο όταν ένα υποκείμενο κάνει καταναγκαστικά κάτι που δεν θέλει.  Εδώ όμως ο λαός θα κάνει ό,τι θέλει αφού θα έχει τα όπλα στα χέρια του. Το σε τι μορφή και λειτουργία θα είναι το κεφάλαιο, μέσα στη δημοκρατική ρεπούμπλικα-δημοκρατία, ποια μέρη του κεφαλαίου θα υπάρχουν ή θα περνάνε σταδιακά σε κοινωνικοποίηση – αυτοδιαχείριση,  θα εξαρτάται αποκλειστικά από τη διαμορφωμένη θέληση – συνείδηση της πλειοψηφίας του λαού. Θα υπάρχει ό,τι θέλει ο λαός ανά πάσα στιγμή.
Αυτά είναι λοιπόν τα λογικά συμπεράσματα και ό,τι γράφει πιο πάνω ο Λένιν είναι εντελώς εξωπραγματικά, είναι εντελώς ανυπόστατα και σκοπό έχουν  να χτυπήσουν και να μειώσουν την αξία του προτάγματος της δημοκρατίας - δημοκρατικής ρεπούμπλικα  στην καρδιά του, για να βάλει στη θέση της μια ειδική, μειοψηφική δύναμη που θα κατέχει πραγματικά την εξουσία. Ξέρει πολύ καλά ότι αυτά που λέει είναι εντελώς ανυπόστατα και σχεδόν παιδαριώδη. Παρά ταύτα τα λέει…
Σε   τούτο όμως το σημείο είναι πολύ πιθανόν,  κάποιος «τζιχαντιστής» - φανατισμένος λενινιστής – ιεροεξεταστής  δηλαδή  ένας ντε φάκτο αντικομμουνιστής, να «βγει έξω από τα ρούχα του». Μπορεί να αρχίσει να βρίζει, να επιτίθεται προσωπικά ή να μοιράζει πιστοποιητικά επαναστατικότητας ή προδοσίας (ως συνήθως) εξ αιτίας της πιθανής άκρατης εξουσιολαγνείας του ή της τεράστιας άγνοιάς του.
«Ποιος έχει το θράσος να τολμά να αμφισβητήσει το Θεό του (Λένιν), τον άνθρωπο κάτοχο της απόλυτης αλήθειας; Ποιος τολμά να του αμφισβητήσει τα όσα (ψευδή ή ανυπόστατα) έχει μάθει μέχρι τώρα;»
Μέσα σε αυτή του τη σύγχυση ίσως βρει λίγη διαύγεια σκέψης και να προσπαθήσει να αντικρούσει τα πιο πάνω με τις πιο ασυνάρτητες δικαιολογίες. Μπορεί να αρχίσει να λέει :
 «Ο Λένιν έχει δίκιο. Στη δημοκρατική ρεπούμπλικα («λαοκρατία») ο λαός θα εξακολουθεί να καταπιέζεται κλπ ενώ η απελευθέρωσή του θα γίνει στο σύστημα της δικτατορίας του προλεταριάτου κοκ».
(Αντίληψη εξωπραγματική αφού η δημοκρατική ρεπούμπλικα-δημοκρατία είναι δικτατορία του προλεταριάτου δηλαδή γίνεται η  επιβολή της θέλησης του προλεταριάτου στο πολιτικό σύστημα, πάνω στην ουσία του πολιτικού συστήματος  και σαν απόρροια αυτού επιβολή της θέλησής του και στο οικονομικό σύστημα, με την όποια έγκριση της πλειοψηφίας του λαού.)
Φυσικά και θα έχει αυτές τις αντιδράσεις γιατί δεν μπορεί να πιστέψει ότι ο Λένιν ήταν γεμάτος παιδαριώδεις αντιφάσεις, γεμάτος από «κυκλοθυμικές» και άκρως αντιεπιστημονικές σκέψεις και με μεγάλη θεωρητική ανεπάρκεια σε αρκετά (όχι όλα) θέματα και πολλές φορές μέχρι «ανοησίας».
 Και όταν ο λενινιστής «τζιχαντιστής», που ήταν κομματικό στέλεχος, μελετούσε «το κράτος και επανάσταση» ήδη έχοντας θεοποιήσει την προσωπικότητα του Λένιν ήδη συναισθηματικά προκατειλημμένος ήδη με παγιωμένη προσωπική τάση για αύξηση της προσωπικής εξουσίας του ή εξ αιτίας της μεγάλης άγνοιάς του,  δεν άφηνε με τίποτα να του περάσει η σκέψη ότι ο Λένιν υποπίπτει διαρκώς σε τεράστιες  αντιφάσεις και ότι δεν έχει αυστηρή επιστημονική σκέψη. Και έτσι, ένας φανατικός λενινιστής, όσες φορές και να διάβαζε ή να διαβάσει ή να μελετήσει το «κράτος και επανάσταση», τυφλωμένος όπως είναι από το φανατισμό του, δεν θα μπορεί να δει ούτε μία από τις δεκάδες τεράστιες ανακολουθίες, τους τεράστιους παιδαριώδεις παραλογισμούς του κλπ. Θα βλέπει τα πράγματα όχι όπως είναι αλλά όπως συμφέρει τις όποιες ψυχολογικές ή άλλες υλικές (πχ επαγγελματικού στελέχους) επιθυμίες του.
Όμως  για να δούμε τώρα μια από τις ατέλειωτες «κυκλοθυμίες του».

Ας πάμε στο  κεφάλαιο ΙΙΙ,  2ο υποκεφάλαιο – «με τι πρέπει να αντικατασταθεί η κρατική μηχανή»…  - , παράγραφο 12η.)

Εδώ γράφει:
« Πάντως η κατάπνιξη της αστικής τάξης και της αντίστασής της είναι ακόμα απαραίτητη. Για την κομμούνα –(δηλαδή για τη δημοκρατία ή αλλιώς τη δημοκρατική ρεπούμπλικα) αυτό ήταν ιδιαίτερα αναγκαίο και μια από τις αιτίες της ήττας της βρίσκεται στο ότι δεν το  έκανε όσο έπρεπε αποφασιστικά. ΕΔΩ ΟΡΓΑΝΟ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ και όχι η μειονότητα, όπως γινόταν πάντα και στη δουλεία, και στη δουλοπαροικία και στη μισθωτή δουλεία. Και εφόσον η ίδια η ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΕΣ ΤΗΣ,  δεν χρειάζεται πια «ιδιαίτερη δύναμη» (δηλαδή δεν χρειάζεται κράτος ή δημοκρατία που κατά τον Λένιν είναι κράτος!!!) καταστολής».

Σε τούτο το σημείο, σελίδα 54, ο Λένιν ισχυρίζεται το ακριβώς αντίθετο από εκείνο που ισχυρίζεται στη σελίδα 86. Έγραψε άλλες 32 σελίδες και μετά ξέχασε ότι πριν είχε ισχυριστεί τα ακριβώς ανάποδο. Άλλοτε ισχυρίζεται ότι στη δημοκρατική ρεπούμπλικα η πλειονότητα καταστέλλει τους καταπιεστές και άλλοτε ότι η πλειονότητα καταπιέζεται από αυτούς. Θα μπορούσε να τρελάνει όλους τους λογικούς ανθρώπους . Τι να υιοθετήσει κανείς; Αυτά που γράφει πριν ή εκείνα που γράφει μετά; (Από όλα έχει ο μπαξές.) Ένας φανατικός λενινιστής, ποια από τις δύο αντίθετες απόψεις παραδέχεται; Φυσικά και τις δύο ανάλογα σε ποια φάση οπορτουνισμού βρίσκεται.
Και μέσα στο συνολικό του έργο, τέτοιες περιπτώσεις «κυκλοθυμικών» απόψεων του Λένιν και θεωρητικής ανεπάρκειας είναι πάρα πολλές, σχεδόν αμέτρητες. Τόσες όσες ήταν «αναγκαίες» για να οδηγήσει τελικά σε «Βατερλώ» το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα.

Επίσης για το ίδιο θέμα στο κεφάλαιο ΙΙΙ, υποκεφάλαιο 5ο ,   παράγραφος 7η  λέει:

«Η ποικιλία των ερμηνειών που δόθηκαν στην κομμούνα και η ποικιλία των συμφερόντων που εκφράζονταν με αυτήν, αποδείχνουν πως ήταν μια πέρα για πέρα ευέλικτη πολιτική μορφή, ενώ στην ουσία οι προηγούμενες μορφές διακυβέρνησης ήταν ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΙΚΕΣ (Άρα η κομμούνα – δημοκρατία – δημοκρατική ρεπούμπλικα δεν ήταν καταπιεστική). Το πραγματικό μυστικό ήταν το εξής: Η κομμούνα υπήρξε ουσιαστικά κυβέρνηση της εργατικής τάξης, το αποτέλεσμα του αγώνα της τάξης που παράγει εναντίον της τάξης των σφετεριστών, ήταν η ανοιχτή πολιτική μορφή, με την οποία μπορούσε να συντελεστεί η οικονομική απελευθέρωση της εργασίας…»

Ήτοι, σε τούτο το σημείο παραδέχεται ότι η κομμούνα (διοικητική δομή του πολιτικού συστήματος της δημοκρατικής ρεπούμπλικα),  δεν ήταν καταπιεστική.

Τώρα όμως ας δούμε και τις άλλες προτάσεις του Λένιν από το ίδιο απόσπασμα του (κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφο 17η ) με το οποίο απαντά στον Ένγκελς:


«..και συγκεκριμένα το γεγονός ότι η δημοκρατική ρεπούμπλικα («λαοκρατική δημοκρατία») είναι Η ΠΙΟ ΚΟΝΤΙΝΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ στη δικτατορία του προλεταριάτου.»

Καθώς και την πιο κάτω:

«..η δυνατότητα αυτή πραγματώνεται αναπότρεπτα και αποκλειστικά με τη δικτατορία του προλεταριάτου, με την καθοδήγηση αυτών των μαζών από το προλεταριάτο.»

Σε αυτές τις προτάσεις φαίνεται καθαρά η «τέχνη» με την οποία ο Λένιν προσπαθεί να «ξεφτίσει» σταδιακά το πιο μεγάλο αγκάθι που γι αυτόν είναι το πραγματικό περιεχόμενο της  δημοκρατικής  ρεπούμπλικα δηλαδή το ΟΕΝΔΕΛ.
Μας  παρουσιάζει λοιπόν τη δημοκρατική ρεπούμπλικα όχι ΣΑΝ το ΜΟΝΑΔΙΚΟ πολιτικό σύστημα μέσα στο οποίο μπορεί να εφαρμοστεί η δικτατορία του προλεταριάτου (επιβολή, υπαγόρευση της θέλησης του προλεταριάτου) όπως λέει ο Ένγκελς. Αντίθετα μας παρουσιάζει τη δημοκρατική ρεπούμπλικα σαν ένα σύστημα το οποίο  είναι  η πιο κοντινή πρόσβαση (από διάφορες προσβάσεις) για τη δικτατορία του προλεταριάτου δηλαδή η πιο κοντινή πρόσβαση για ένα άλλο σύστημα διαφορετικό από τη δημοκρατική ρεπούμπλικα. Η δικτατορία του προλεταριάτου γι αυτόν δεν είναι (εντός) του πολιτικού συστήματος αυτής της δημοκρατίας – δημοκρατικής ρεπούμπλικα αλλά κάτι το ξεχωριστό.
Φυσικά για να μπορέσει να καταγράψει ετούτο, αποκρύπτει την άποψη του Ένγκελς η οποία εκφράζεται στην τελευταία παράγραφο του προλόγου του για το βιβλίο του Μαρξ « ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» και στην οποία λέει:
« Τον τελευταίο καιρό, το σοσιαλδημοκράτη  φιλισταίο τον πιάνει ξανά ένας ιερός τρόμος όταν ακούει τις λέξεις: δικτατορία του προλεταριάτου. Ε, λοιπόν κύριοι θέλετε να μάθετε τι λογής είναι αυτή η δικτατορία; Κοιτάξτε την Παρισινή κομμούνα. Αυτή ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου».


Το κείμενο αυτό έχει παρθεί από το βιβλίο «ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ Η ΕΜΒΡΥΙΚΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ»

NK
Τα  κείμενα, τα σχετικά με τι αντιφάσεις και τη θεωρητική σύγχυση του Λένιν θα συνεχιστούν.

7 Οκτωβρίου 2017

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ



                           ΣΕΙΡΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ


*Η ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ

*Η  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ  ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ  Ή  Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΑΠΟ ΑΥΤΗ;


Ας ξαναπάμε στις αρχικές απόψεις του Λένιν και ας σημειώσουμε άλλες εκφράσεις του σχετικές με τη δικτατορία του προλεταριάτου. (βιβλίο «κράτος και επανάσταση»)

Κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφο 16η   
Ένγκελς: «Αν υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ  είναι το γεγονός ότι το κόμμα μας και η εργατική τάξη μπορούν να έλθουν στην εξουσία ΜΟΝΟ με την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ*. Αυτό (το πολιτικό σύστημα) είναι ακόμα Η ΕΙΔΙΚΗ* (συγκεκριμένη) ΜΟΡΦΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ όπως απέδειξε ήδη η μεγάλη Γαλλική επανάσταση...»

Ο Λένιν από κάτω σχολιάζει:
«Ο Ένγκελς επαναλαμβάνει εδώ με εξαιρετικά παραστατική μορφή ( φιλοφρόνηση) τη βασική εκείνη ιδέα που περνάει σαν κόκκινη κλωστή μέσα από όλα τα έργα του Μαρξ και συγκεκριμένα το γεγονός ότι η δημοκρατική ρεπούμπλικα («λαοκρατική δημοκρατία») είναι η πιο κοντινή πρόσβαση στη δικτατορία του προλεταριάτου. Γιατί αυτή η δημοκρατία, χωρίς να παραμερίζει καθόλου την κυριαρχία του κεφαλαίου, άρα ούτε την καταπίεση των μαζών και την ταξική πάλη, οδηγεί αναπόφευκτα σε μια τέτοια διεύρυνση, εκτύλιξη, εμφάνιση και όξυνση αυτής της πάλης που, μιας και δημιουργείται η δυνατότητα να ικανοποιηθούν τα βασικά συμφέροντα των καταπιεζόμενων μαζών, η δυνατότητα αυτή πραγματώνεται αναπότρεπτα και αποκλειστικά με τη δικτατορία του προλεταριάτου, με την καθοδήγηση αυτών των μαζών από το προλεταριάτο.»

Αυτό το σχόλιο του Λένιν να το δούμε εδώ από την πλευρά που προσπαθεί να κάνει μια περαιτέρω σταδιακή φθορά της έννοιας και του περιεχομένου της δημοκρατικής ρεπούμπλικα – δημοκρατίας σε συνδυασμό με την έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Ουσιαστικά μας λέει, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζεται ο Ένγκελς, ότι η δικτατορία του προλεταριάτου είναι ένα  σύστημα διαφορετικό από το πολιτικό σύστημα της δημοκρατικής ρεπούμπλικα – κομμούνας και ότι η δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι μια από τις προσβάσεις (η πιο κοντινή) για να φθάσουμε στη δικτατορία του προλεταριάτου. Η δημοκρατική ρεπούμπλικα (απλά) δημιουργεί τη δυνατότητα  να υλοποιηθούν βασικά συμφέροντα των μαζών και αυτή η δυνατότητα μπορεί να πραγματωθεί πλήρως μόνο σε ένα άλλο σύστημα, στο σύστημα της δικτατορίας του προλεταριάτου!! Μπορεί να πραγματωθεί μόνο όταν οι μάζες θα καθοδηγούνται από το προλεταριάτο!!
Θέλει δηλαδή να μας πει ότι η δημοκρατική ρεπούμπλικα -δημοκρατία και η δικτατορία του προλεταριάτου δεν είναι  δύο έννοιες με υλικό περιεχόμενο συναφές και αδιαχώριστο, με περιεχόμενο μέσου ή προϋπόθεσης  και αποτελέσματος αλλά κάτι το ξεχωριστό. Δηλαδή ότι η δημοκρατική ρεπούμπλικα δεν είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ σύστημα - μέσο για την εφαρμογή της δικτατορίας του προλεταριάτου (Όπως λέει ο Ένγκελς).
Όμως τι είναι στην πραγματικότητα η δικτατορία του προλεταριάτου;
Πριν από όλα, τι σημαίνει δικτατορία;
Η έννοια της δικτατορίας προέρχεται από το λατινικό dictare που ιδίως την εποχή του Μαρξ σήμαινε επιβάλλω, υπαγορεύω.  (Δικτάτορας ήταν ακόμα ο εισηγητής λυσιτελών-ωφέλιμων για το λαό σε άλλες εποχές). Η λέξη δικτατορία άλλαξε περιεχόμενο - σημασία μετά από την εποχή των Μαρξ και Ένγκελς. Έτσι πολλοί σημερινοί λενινιστές κρίνουν τη λέξη δικτατορία του Μαρξ με τη μετέπειτα και τη σημερινή σημασία της.
Την επιβολή ή την υπαγόρευση ή την εισήγηση μπορεί να την κάνει είτε ένα μειοψηφικό υποκείμενο είτε ένα πλειοψηφικό. Επομένως δεν είναι κάποιο συγκεκριμένο σύστημα αλλά είναι μια υλική κατάσταση ένα υλικό αποτέλεσμα κατά μία έννοια. Η επιβολή ή η υπαγόρευση μπορούν να υλοποιηθούν ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ μόνο με τη χρήση κάποιου μέσου. Έτσι σε γενικό κοινωνικό επίπεδο, η δικτατορία του προλεταριάτου (επιβολή της θέλησής του πάνω στην αστική τάξη) μπορεί να πραγματωθεί μόνο με τη χρήση ενός κατάλληλου μέσου, ενός κατάλληλου πολιτικού συστήματος. Και αυτό είναι μόνο το πολιτικό σύστημα της δημοκρατικής ρεπούμπλικα όπως μας λέει στο αρχικό απόσπασμα ο Ένγκελς όπως ήδη είδαμε:
Κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφο 16η   
«Αν υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ  είναι το γεγονός ότι το κόμμα μας και η εργατική τάξη μπορούν να έλθουν στην εξουσία ΜΟΝΟ με την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ*. Αυτό (το πολιτικό σύστημα - δημοκρατία) είναι ακόμα Η ΕΙΔΙΚΗ* (συγκεκριμένη) ΜΟΡΦΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ όπως απέδειξε ήδη η μεγάλη Γαλλική επανάσταση...»

Η τελευταία φράση μπορεί κάλλιστα να γραφεί ως εξής:
«.. η δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι Η ΕΙΔΙΚΗ-ΜΟΝΑΔΙΚΗ μορφή πολιτικού συστήματος δια μέσου της οποίας ΥΛΟΠΟΙΕΙΤΑΙ η δικτατορία του προλεταριάτου (η επιβολή, η υπαγόρευση της θέλησης του προλεταριάτου) όπως απέδειξε ήδη η μεγάλη Γαλλική επανάσταση..»
Όμως με το σκεπτικό - σύγχυση του Λένιν, θα έπρεπε να συμπεράνουμε ότι στη Γαλλική επανάσταση (κομμούνα)  δεν είχαμε δικτατορία του προλεταριάτου.

Στην αμέσως επόμενη παράγραφο – κεφ ΙV, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφο 17η - σχολιάζει:
«Ο Ένγκελς επαναλαμβάνει εδώ με εξαιρετικά παραστατική μορφή (εγκώμιο) τη βασική εκείνη ιδέα που περνάει σαν κόκκινη κλωστή μέσα από όλα τα έργα του Μαρξ και συγκεκριμένα το γεγονός ότι η  δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι η πιο κοντινή πρόσβαση για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Γιατί αυτή η δημοκρατία, χωρίς να παραμερίζει καθόλου την κυριαρχία του κεφαλαίου, άρα ούτε την καταπίεση των μαζών και την ταξική πάλη, οδηγεί αναπόφευκτα σε μια τέτοια διεύρυνση, εκτύλιξη, εμφάνιση και όξυνση αυτής της πάλης που μιας και δημιουργείται η δυνατότητα να ικανοποιηθούν τα βασικά συμφέροντα των καταπιεζόμενων μαζών, η δυνατότητα αυτή πραγματώνεται αναπότρεπτα και αποκλειστικά (αργότερα) με τη δικτατορία του προλεταριάτου, με την καθοδήγηση αυτών των μαζών από το προλεταριάτο.»

 Αλλά κατά τον Ένγκελς και κατά τον Μαρξ η γαλλική κομμούνα είχε για πολιτικό σύστημα τη δημοκρατική ρεπούμπλικα  (με συμπυκνωμένο περιεχόμενο το ΟΕΝΔΕΛ δηλαδή Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στο Λαό, όπως γράφει ο Μαρξ στο βιβλίο του για το γαλλικό εμφύλιο πόλεμο).
Άρα κατά τη μία άποψη του Λένιν,  αφού οι μάζες (λαός)  ακόμα θα καταπιέζονταν  στη δημοκρατική ρεπούμπλικα και αφού η δημοκρατική ρεπούμπλικα και η δικτατορία του προλεταριάτου ΔΕΝ είναι  έννοιες με υλικό περιεχόμενο αιτιατά συναφές, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ και αδιαχώριστο, με περιεχόμενο αποκλειστικού μέσου  και αποτελέσματος αλλά είναι κάτι το ξεχωριστό (σαν η πιο κοντινή πρόσβαση προς τη δικτατορία του προλεταριάτου από ένα σύνολο προσβάσεων, άρα μπορούμε κι να την προσπαράσουμε) τότε θα χρειαζόταν ένα ΑΛΛΟ σύστημα, αυτό της δικτατορίας του «προλεταριάτου» - κόμματος, για να τις απελευθερώσει.
(Η  δημοκρατική ρεπούμπλικα της κομμούνας είχε διάρκεια μόνο 72 μέρες και φυσικά δεν θα είχε χρονικό περιθώριο να περάσει από τη δημοκρατική ρεπούμπλικα στην υποτιθέμενη δικτατορία του προλεταριάτου του Λένιν αν η δικτατορία του προλεταριάτου ήταν ένα άλλο σύστημα.)
Σε τούτη την περίπτωση ο Λένιν, για να χτυπήσει τη δημοκρατική ρεπούμπλικα δηλαδή την πραγματική δημοκρατία, για να αγνοήσει αυτή εντελώς από το πρόταγμά  του, αγνοεί (εσκεμμένα) την πιο πάνω φράση του Ένγκελς,  «…Αυτό (το πολιτικό σύστημα) είναι ακόμα Η ΕΙΔΙΚΗ (συγκεκριμένη- ΜΟΝΑΔΙΚΗ) ΜΟΡΦΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ όπως απέδειξε ήδη η μεγάλη Γαλλική επανάσταση...»
όπου με την έννοια «μορφή», ο Ένγκελς εννοεί προφανώς τη μορφή του πολιτικού συστήματος.

Από την άλλη και ταυτόχρονα,  ΑΠΟΚΡΥΠΤΕΙ  την άποψη του Ένγκελς για τη σχέση του πολιτικού συστήματος της κομμούνας (το οποίο ήταν η δημοκρατική ρεπούμπλικα – Δημοκρατία - ΟΕΝΔΕΛ)  και της έννοιας της δικτατορίας του προλεταριάτου. ΑΠΟΚΡΥΠΤΕΙ αυτή την αντίληψη η οποία καταγράφεται στην τελευταία παράγραφο του προλόγου του στο βιβλίο του Μαρξ «ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» και στην οποία Ένγκελς λέει πεντακάθαρα:

« Τον τελευταίο καιρό, το σοσιαλδημοκράτη  φιλισταίο τον πιάνει ξανά ένας ιερός τρόμος όταν ακούει τις λέξεις: δικτατορία του προλεταριάτου. Ε, λοιπόν κύριοι θέλετε να μάθετε τι λογής είναι αυτή η δικτατορία; Κοιτάξτε την Παρισινή κομμούνα. Αυτή ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου».

Όπως διαπιστώνει κανείς, εδώ ο Ένγκελς δεν λέει ότι η κομμούνα – δημοκρατική ρεπούμπλικα – δημοκρατία ήταν η πιο κοντινή πρόσβαση για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Δεν μας λέει ότι η δικτατορία του προλεταριάτου είναι ένα διαφορετικό σύστημα και ότι αυτή θα ερχόταν αργότερα «όταν το προλεταριάτο θα υπέτασσε την αστική τάξη και θα «καθοδηγούσε»  την πλειοψηφία των εργαζομένων», όταν θα αποσπούσε την εξουσία από τα χέρια της αστικής τάξης,  αλλά μας λέει ότι η κομμούνα (δημοκρατία ΟΕΝΔΕΛ)  ΗΤΑΝ  δικτατορία του προλεταριάτου.
Δεν ήταν η καλύτερη πρόσβαση για αυτή τη δικτατορία, γιατί η δημοκρατική ρεπούμπλικα  είναι το πολιτικό σύστημα δια μέσου του οποίου (και ΜΟΝΟ δια μέσω αυτού) μπορεί να γίνει η επιβολή -υπαγόρευση (δικτατορία) της θέλησης του προλεταριάτου.

*Το προλεταριάτο επιβάλλει πρωτίστως τη θέλησή του στην αστική τάξη για το νέο πολιτικό σύστημα που θα τεθεί σε ισχύ. Το προλεταριάτο μαζί με τους συμμάχους του επιβάλλει, μετά την επανάσταση, το σύστημα της δημοκρατικής ρεπούμπλικα (ΟΕΝΔΕΛ).

*Επίσης αν λάβουμε υπόψη μας ότι μέσα στη δημοκρατία – δημοκρατική ρεπούμπλικα ο λαός θα κατέχει εκτός των άλλων εξουσιών (ένοπλης, δικαστικής ) και τη ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ εξουσία, δηλαδή θα έχει την εξουσία να επιλέγει – αποφασίζει για τον κάθε νόμο που θα πρέπει να τίθεται σε ισχύ μέσα στην κοινωνία, μπορούμε να φθάσουμε στο εξής αβίαστο συμπέρασμα:
Η δικτατορία του προλεταριάτου δηλαδή η υπαγόρευση και επιβολή της θέλησης του προλεταριάτου για την αλλαγή στις παραγωγικές σχέσεις και όχι μόνο (μορφοποιημένη και εκφρασμένη σε σχέδια νόμων ή απόψεων) θα γίνεται ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΜΟΝΟ ΜΕΤΑ από την ΕΓΚΡΙΣΗ της πλειοψηφίας του λαού (αφού ο λαός θα κατέχει ουσιαστικά και πλήρως τη νομοθετική εξουσία και όχι τυπικά).

Έτσι η δικτατορία του προλεταριάτου όχι μόνο δεν έχει καμιά σχέση αλλά είναι διαμετρικά αντίθετη με την επιβολή της θέλησης της πρωτοπορίας (ηγεσίας ή και μόνο του γραμματέα) της πρωτοπορίας (κόμματος) της πρωτοπορίας των εργαζομένων (του προλεταριάτου).
Δηλαδή η πρωτοπορία της πρωτοπορίας της πρωτοπορίας .
Η επιβολή της θέλησης (δια των νόμων) μιας μειοψηφίας πάνω στην πλειοψηφία του λαού είναι ενέργεια αντικομμουνιστική, ολιγαρχική, αντικοινωνική, αντιμαρξική, εγκληματική, παρότι οι διάφοροι οπαδοί της μπορεί να χρησιμοποιούν ακόμα και πολύ πλούσιο φιλοκομμουνιστικό λεξιλόγιο.
Η θεωρητική αλλοίωση της έννοιας της δικτατορίας του προλεταριάτου (και του υλικού πρακτικού περιεχομένου της) ήταν και είναι απαραίτητη σε άτομα στελέχη του κινήματος με ακατάσχετη τάση για προσωπική εξουσία ή για επαγγελματισμό. (Δυστυχώς την υιοθετούν και την προβάλλουν και καλοπροαίρετα άτομα τα οποία δεν έχουν εμβαθύνει στο θέμα.)

Όμως «όταν μια μειοψηφία κατακτά την εξουσία, τότε, αργά ή γρήγορα μετατρέπεται σε νέα κυρίαρχη καταπιεστική πολιτικοοικονομική τάξη, όπως έχει αποδειχθεί ιστορικά και δίχως καμιά εξαίρεση.»

 
Η λέξη λοιπόν δικτατορία παλαιότερα σήμαινε απλά επιβολή ή υπαγόρευση.  Ποτέ δεν σήμαινε ένα συγκεκριμένο  σύστημα. Και την επιβολή όπως είπαμε, μπορεί να την κάνει είτε η μειοψηφία πάνω στην πλειοψηφία είτε η πλειοψηφία πάνω στην μειοψηφία.
Ο Λένιν το γνωρίζει καλά αυτό αλλά ανάλογα με τη ροή της κυκλοθυμικής σκέψης του άλλοτε το θυμάται και άλλοτε το διαστρέφει. Για του λόγου το αληθές:
Λένιν κεφάλαιο ΙΙ,  υποκεφάλαιο 3ο , 6η ή τελευταία παράγραφος γράφει:
«Παρακάτω …….. Οι μορφές αστικών κρατών είναι εξαιρετικά ποικίλες, η ουσία τους όμως είναι μία: όλα αυτά τα κράτη έτσι ή αλλιώς, αλλά σε τελευταία ανάλυση υποχρεωτικά, είναι δικτατορία της αστικής τάξης. Το πέρασμα από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό δεν μπορεί να μην δώσει μια τεράστια αφθονία και ποικιλία πολιτικών μορφών όμως η ουσία εδώ είναι αναπόφευκτα μία: η δικτατορία του προλεταριάτου.»
Αυτό το απόσπασμα εξηγεί πλήρως το τι σημαίνει δικτατορία στην εποχή εκείνη.
Σε ΟΛΑ λοιπόν τα αστικά πολιτικά συστήματα (χωρίς εξαίρεση) υπάρχει η δικτατορία της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει κάποιο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ  πολιτικό σύστημα που να είναι δικτατορία της αστικής τάξης,  αλλά ΟΛΑ είναι δικτατορία αυτής της τάξης. (Και τα κοινοβουλευτικά και τα στρατιωτικά.) Επομένως και ο κοινοβουλευτισμός είναι δικτατορία (επιβολή) της αστικής τάξης, είναι το σύστημα δια μέσου του οποίου η αστική τάξη επιβάλλει τη θέλησή της πάνω στις καταπιεζόμενες τάξεις. Παρά ταύτα δεν τον ονομάζει κοινοβουλευτική αστική δικτατορία αλλά κοινοβουλευτική δημοκρατία!!! Γιατί άραγε!!
Σε τούτο το κεφάλαιο βλέπουμε πως ο Λένιν διαστρεβλώνει τις έννοιες της δημοκρατικής ρεπούμπλικα -  (πραγματικής) δημοκρατίας  και της δικτατορίας του προλεταριάτου. Την έννοια της δημοκρατίας – δημοκρατικής ρεπούμπλικα (εξουσίας του λαού) θα συνεχίσει να την πολεμά  ακατάπαυστα και με μέγιστη μανία σαν αλλεργικός , όπως θα δούμε και σε άλλα κεφάλαια και ιδιαίτερα σε συνδυασμό με την αλλοίωση της έννοιας του κράτους.


ΥΓ  Η αστική τάξη, εκμεταλλεύτηκε τον τελευταίο αιώνα την αρνητική σημασία της έννοιας της δικτατορίας που αυτή η ίδια έφτιαξε και σε συνδυασμό με τα αντικομμουνιστικά ολιγαρχικά λενινικοσταλινικά καθεστώτα, μπόρεσε και στήριξε το δικό της αντικομμουνισμό. Βρήκε την ευκαιρία να χτυπήσει ιδεολογικά την πραγματική, την Μαρξική εκδοχή του κομμουνισμού.


Το κείμενο αυτό έχει παρθεί από το βιβλίο «ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ Η ΕΜΒΡΥΙΚΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ»


NK

Τα  κείμενα, τα σχετικά με τι αντιφάσεις και τη θεωρητική σύγχυση του Λένιν θα συνεχιστούν.