bezedakos

bezedakos

23 Απριλίου 2018

ΚΥΚΛΟΘΥΜΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΛΕΝΙΝ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ


 
                               « ΣΦΗΝΑΚΙ»  1ο
α. Στη δημοκρατία – δημοκρατική ρεπούμπλικα (κομμούνα) οι μάζες καταπιέζονται.

β. Στη δημοκρατία – δημοκρατική ρεπούμπλικα οι μάζες ΔΕΝ καταπιέζονται αλλά καταπιέζουν τους καταπιεστές τους.




ΛΕΝΙΝ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΚΤΗΣ

Εδώ θα παρουσιάσουμε μία από τις αμέτρητες, κυριολεκτικά,  αντιφάσεις του Λένιν.


Στο βιβλίο του ο Λένιν «κράτος και επανάσταση» και στο
κεφάλαιο IV, στο 4ο υποκεφάλαιο  και στη 16η παράγραφο.
γράφει τι λέει  ο Ένγκελς:

Ένγκελς:
«Αν υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ  είναι το γεγονός ότι το κόμμα μας και η εργατική τάξη μπορούν να έλθουν στην εξουσία ΜΟΝΟ με την (πολιτική)  ΜΟΡΦΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ. Αυτή (η μορφή της δημοκρατίας) είναι ακόμα Η ΕΙΔΙΚΗ (η συγκεκριμένη) ΜΟΡΦΗ (πολιτικού συστήματος) ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ όπως απέδειξε ήδη η μεγάλη Γαλλική επανάσταση...»*

Σημείωση: ΟΛΟ το μένος των λενινιστών κατευθύνεται, διαχρονικά, ενάντια σε αυτό το πρόταγμα. Κατά κανόνα το «θάβουν» και όταν δεν μπορούν το διαστρέφουν.
(Το ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ πρακτικό περιεχόμενο της δημοκρατίας της κομμούνας μπορούμε να πούμε ότι ήταν, περιεκτικά το «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ».)


Ο Λένιν στην αμέσως επόμενη παράγραφο – κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφο 17η - σχολιάζει:

«Ο Ένγκελς επαναλαμβάνει εδώ με εξαιρετικά παραστατική μορφή (ΠΑΝΤΑ ένα εγκώμιο σε Ένγκελς ή Μαρξ πριν τα «ύπουλα πισώπλατα» χτυπήματα που σκοπεύει  να τους δώσει) τη βασική εκείνη ιδέα που περνάει σαν κόκκινη κλωστή μέσα από όλα τα έργα του Μαρξ και συγκεκριμένα το γεγονός ότι η  δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι η πιο κοντινή πρόσβαση για τη δικτατορία του προλεταριάτου.*1
Γιατί αυτή η δημοκρατία, χωρίς να παραμερίζει ΚΑΘΟΛΟΥ την ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ του κεφαλαίου, άρα ούτε την ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ των μαζών*
2 και την ταξική πάλη, οδηγεί αναπόφευκτα σε μια τέτοια διεύρυνση, εκτύλιξη, εμφάνιση και όξυνση αυτής της πάλης που μιας και δημιουργείται η δυνατότητα να ικανοποιηθούν τα βασικά συμφέροντα των καταπιεζόμενων μαζών (γενικολογίες, αερολογίες), η δυνατότητα αυτή πραγματώνεται αναπότρεπτα και αποκλειστικά (αργότερα) με τη δικτατορία του προλεταριάτου, με την καθοδήγηση αυτών των μαζών από το προλεταριάτο*3



1. «…ότι η  δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι η πιο κοντινή πρόσβαση για τη δικτατορία του προλεταριάτου.»
Αρχίζει λοιπόν το ξέφτισμα. Καλά που το βρήκε αυτό; Λέει ο Ένγκελς, στην προηγούμενη παράγραφο, ότι η δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι η πιο κοντινή πρόσβαση (από πολλές προσβάσεις) για την εφαρμογή της δικτατορίας του προλεταριάτου ή λέει ότι είναι (χωρίς καμιά αμφισβήτηση) ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ πολιτικό σύστημα για την εφαρμογή της δικτατορίας του προλεταριάτου;  Μας δουλεύει «μπροστά στα μάτια μας;». Τι παραχάραξη!!! Τι οπορτουνισμός!!! Τι ψεύδη για να μπορέσει να περάσει τελικά το αντικομμουνιστικό του πρόταγμα για τη δικτατορία του κομματος!!!

2. «Γιατί αυτή η δημοκρατία(δημοκρατική ρεπούμπλικα κομμούνας), χωρίς να παραμερίζει καθόλου την κυριαρχία του κεφαλαίου, άρα ούτε την ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ των μαζών…»

α. Δηλαδή στη δημοκρατική ρεπούμπλικα, επειδή θα υπάρχουν  ακόμα, στις αρχές, κάποιες μορφές κεφαλαίου θα υπάρχει και καταπίεση των μαζών, καταπίεση της πλειονότητας; Από ποια λογική βγαίνει αυτό;
Τι τεράστια «λύσσα» είχε ενάντια στη δημοκρατία; Τι προσπάθειες για να διαβάλει τη δημοκρατική ρεπούμπλικα της κομμούνας και στη θέση της να βάλει τη δικτατορία του κόμματος!!!
Φυσικά παραλογίζεται.
Είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχει εξουσία του λαού (Ένοπλη, Νομοθετική και Δικαστική Εξουσία στο λαό) και ταυτόχρονα ο λαός να καταπιέζεται; Από ποιόν; Από τον εαυτό του που θα κατέχει την εξουσία;
Εντάξει, θα υπάρχει κάποιο κεφάλαιο αλλά η όροι της ύπαρξής του ή της εξαφάνισής του θα εξαρτώνται από την εξουσία του λαού. Η ύπαρξή του κεφαλαίου δεν σημαίνει αυτόματα κυριαρχία του και καταπίεση του λαού. Και σήμερα υπάρχει εργατική τάξη αλλά δεν είναι κυρίαρχη. Και σήμερα υπάρχουν κομμουνιστές αλλά δεν καταπιέζουν την αστική τάξη.
   Εδώ είναι έτοιμοι οι λενινιστές να βγάλουν τα σπαθιά τους και με αερολογικούς βερμπαλισμούς ή με μένος αλά Ε. ΛΟΥΚΑ και χειρότερα να υποστηρίξουν αυτή την εσκεμμένη «ανοησία» του Λένιν. Δηλαδή να υποστηρίξουν ότι στη δημοκρατική ρεπούμπλικα η πλειονότητα – μάζες καταπιέζονται.

β.
Το «δράμα» των λενινιστών.
Το δράμα των λενινιστών έγκειται στο γεγονός ότι υποστηρίζουν τη σκέψη του Λένιν η οποία όμως είναι γεμάτη από τεράστιες τρύπες στη λογική και φυσικά έχει απίστευτες αντιφάσεις.

Ο Λένιν μπροστά στο φανατισμό του ενάντια στην εξουσία του λαού (δημοκρατία) πέφτει διαρκώς σε ένα παραλήρημα και ξεχνά ότι σε άλλες σελίδες υποστηρίζει τα διαμετρικά αντίθετα. Έτσι ο λενινιστής μένει πάντα εκτεθειμένος, όποια από τις «κυκλοθυμικές» απόψεις του Λένιν και αν θελήσει να υποστηρίξει.

Για να δούμε λοιπόν μια από τις ατέλειωτες «κυκλοθυμίες του».

Ας πάμε στο  κεφάλαιο ΙΙΙ,  2ο υποκεφάλαιο – «με τι πρέπει να αντικατασταθεί η κρατική μηχανή»…  - , παράγραφο 12η.)

 Γράφει λοιπόν:
« Πάντως η κατάπνιξη της αστικής τάξης και της αντίστασής της είναι ακόμα απαραίτητη. Για την κομμούνα –(δηλαδή για τη δημοκρατία ή αλλιώς τη δημοκρατική ρεπούμπλικα) αυτό ήταν ιδιαίτερα αναγκαίο και μια από τις αιτίες της ήττας της βρίσκεται στο ότι δεν το  έκανε όσο έπρεπε αποφασιστικά. ΕΔΩ ΟΡΓΑΝΟ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ και όχι η μειονότητα, όπως γινόταν πάντα και στη δουλεία, και στη δουλοπαροικία και στη μισθωτή δουλεία. Και εφόσον η ίδια η ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΕΣ ΤΗΣ,  δεν χρειάζεται πια «ιδιαίτερη δύναμη».

Ισχυρίζεται λοιπόν τα διαμετρικά αντίθετα σε περίπου 32 σελίδες πριν.

Και μερικοί ψάχνουν ακόμα ψύλλους στα άχυρα για να εξηγήσουν το βατερλό του  εργατικού κινήματος. Θέλουν να γνωρίσουν ένα αντικείμενο και εξετάζουν «επιστημονικά» τη σκιά του.


Μόνο εκείνοι που η ψυχολογία τους είναι φτιαγμένη για στρουθοκαμηλισμό, δεν θα θελήσουν να δουν κατάματα τις δεκάδες παιδαριώδεις αντιφάσεις του Λένιν.


3. «…η δυνατότητα αυτή πραγματώνεται αναπότρεπτα και αποκλειστικά (αργότερα) με τη δικτατορία του προλεταριάτου, με την καθοδήγηση αυτών των μαζών από το προλεταριάτο.»

Δηλαδή μας λέει ότι στη δημοκρατική ρεπούμπλικα οι μάζες καταπιέζονται και η ικανοποίηση βασικών συμφερόντων τους δεν θα γίνει πλήρως στη δημοκρατική ρεπούμπλικα αλλά στη δικτατορία του προλεταριάτου!!!
(Εδώ πάει να περάσει υπόγεια ότι η δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι κάτι το διαφορετικό από τη δικτατορία του προλεταριάτου ή αλλιώς ότι η δημοκρατία αυτή δεν είναι το μοναδικό σύστημα μέσα στο οποίο μπορεί να εφαρμοστεί η δικτατορία του προλεταριάτου. Θέλει να πετάξει έξω από τη συζήτηση τη δημοκρατική ρεπούμπλικα γιατί το περιεχόμενό της είναι το: όλη η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στο λαό.) 

Μα στη δημοκρατική ρεπούμπλικα της κομμούνας δεν έχουμε δικτατορία του προλεταριάτου από την πρώτη στιγμή; (72 μέρες ζωής είχε η κομμούνα) Τι λέει σε αυτή του την αμέσως πιο πάνω παράγραφο ο Ένγκελς; Επί πλέον γιατί αγνοεί τα λεγόμενα του Ένγκελς στην τελευταία παράγραφο της εισαγωγής του στο βιβλίο του Μαρξ για το γαλλικό εμφύλιο πόλεμο;
Ένγκελς:
« Τον τελευταίο καιρό, το σοσιαλδημοκράτη  φιλισταίο τον πιάνει ξανά ένας ιερός τρόμος όταν ακούει τις λέξεις: δικτατορία του προλεταριάτου. Ε, λοιπόν κύριοι θέλετε να μάθετε τι λογής είναι αυτή η δικτατορία; Κοιτάξτε την Παρισινή κομμούνα. Αυτή ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου».



ΥΓ
1. Ηγέτες των λενινιστών προσπάθησαν να «θεοποιήσουν» τη θεωρητική μετριότητα του Λένιν για ευνόητους (εξουσιολάγνους) λόγους.
Αντί να πάρουν τα όποια θετικά στοιχεία από την ιστορική διανόηση της αριστεράς και να πετάξουν τα άλλα, καλλιέργησαν μια σχεδόν θρησκευτικού τύπου προσωπολατρία για τους κύριους υπεύθυνους της τεράστιας ήττας του εργατικού κινήματος, όπως για Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι, Μάο.
Τα σημερινά απομεινάρια των λενινιστών να περιμένουμε ότι θα είναι, σε ορισμένες περιπτώσεις, χειρότεροι πολέμιοι και από τους αστούς στη διεκδίκηση  της ένοπλης, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας από το λαό.
Θα πολεμήσουν, όταν δεν θα αποσιωπούν, την αναγκαία διεκδίκηση από τους εργάτες του: «κανένας νόμος σε ισχύ χωρίς την εξουσία έγκρισης και επιβολής του από την πλειοψηφία του λαού».

2. Το μαρξικό κομμουνιστικό πρόταγμα θα αναδομηθεί. Είναι απόλυτη ιστορική ανάγκη. Οι κομμουνιστές του 21ου αιώνα θα διεκδικούν τη δημοκρατία με το ουσιαστικό της περιεχόμενο που είναι το «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ» και θα αφήσουν στα σκουπίδια της ιστορίας τα αντικομμουνιστικά προτάγματα που έχουν επενδυθεί ιστορικά με φιλεργατική και φιλοκομμουνιστική φρασεολογία και έχουν προκαλέσει τεράστια σύγχυση και μεγάλη ήττα σε καλοπροαίρετους αγωνιστές.

ΡΔ

*Και επειδή στις μεταφράσεις πέφτει πάρα πολύ λαθροχειρία από τους λενινιστές, παραθέτουμε το απόσπασμα του Ένγκελς στο γερμανικό πρωτότυπο:

Στα γερμανικά το πιο πάνω απόσπασμα είναι
: «Erstens. Wenn etwas feststeht, so ist es dies, daß unsre Partei und die Arbeiterklasse nur zur Herrschaft kommen kann unter der Form der demokratischen Republik. Diese ist sogar die spezifische Form für die Diktatur des Proletariats, wie schon die große französische Revolution gezeigt hat

Στα δε αγγλικά είναι: First. « If one thing is certain it is that our party and the working class can only come to power under the form of a democratic republic. This is even the specific form for the dictatorship of the proletariat, as the Great French Revolution has already shown

Και ενώ ο Λένιν έχει 
στο βιβλίο του  ειδικό υποκεφάλαιο  που φέρει τον τίτλο "με τι πρέπει να αντικαταταθεί η κρατική μηχανή που έχει συντριβεί", το πιο πάνω απόσπασμα του Ένγκελς, το οποίο είναι απόλυτα σχετικό, δεν το αναφέρει σε αυτό το υποκεφάλαιο.
Αντίθετα το αναφέρει σε ένα άλλο άσχετο υποκεφάλαιο με τίτλο "κριτική του σχεδίου προγράμματος της Ερφούρτης".
Φυσικά δεν το αναφέρει στο "με τι θα πρέπει να αντικατασταθεί η κρατική μηχανή που έχει συντριβεί" γιατί δεν θέλει να περάσει αυτό το πρόταγμα αλλά να περάσει το δικό του το αντικομμουνιστικό (αντικομμουνιστικό με την έννοια του αντίθετου στο όλη η εξουσία στην κομμούνα).






17 Απριλίου 2018

ΓΙΑΤΙ Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ;


ΓΙΑΤΙ Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ;

Σχεδόν σε όλα τα αστικά έντυπα ή ηλεκτρονικά μέσα, καθώς και σε αυτά της κοινοβουλευτικής ή της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, χρησιμοποιούνται κατά κόρον  οι έννοιες είτε της «αστικής δημοκρατίας», είτε της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας», είτε της «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» (ή σκέτης της «δημοκρατίας»),  για να ονομαστεί το σύστημα του κοινοβουλευτισμού.
Αν παρατηρήσουμε και σε αυτούς τους τρείς όρους, έχουμε διαφορετικό επίθετο (χαρακτηριστικό)  αλλά έχουμε ΙΔΙΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ.
Δηλαδή, σύμφωνα με αυτούς τους όρους,  η ΟΥΣΙΑ του συστήματος  του κοινοβουλευτισμού είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (εξουσία του λαού).
Έχει όμως ο κοινοβουλευτισμός καμιά σχέση με τη δημοκρατία  ή είναι ο τέλειος ορισμός της ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ - ΟΛΙΓΟΚΡΑΤΙΑΣ;
Όπως γνωρίζει ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος και όπως θα εξηγήσω πιο κάτω, ο κοινοβουλευτισμός  είναι ένα ολιγοκρατικό – ολιγαρχικό σύστημα και ουδεμία σχέση έχει με τη δημοκρατία – εξουσία του λαού – εξουσία των πολλών.
(Πχ, μια δημοσκόπηση έδειξε τελευταία ότι το 92% δεν θέλει να γίνουν  πλειστηριασμοί. Όμως οι ελάχιστοι, θα εξαναγκάσουν δια της απειλής χρήσης βίας και θα επιβάλλουν τους πλειστηριασμούς στους πολλούς. Οι λίγοι επιβάλλονται στους πολλούς, όπως κάνουν για όλους, για τον κάθε κοινωνικό κανόνα – «νόμο», όπως κάνουν σε κάθε ιδιαίτερο κοινωνικό θέμα, όπως κάνουν στα πάντα.)

Η έννοια της δημοκρατίας έχει περάσει, διαχρονικά, στην πλειονότητα της λαϊκής συνείδησης  (σε παγκόσμιο επίπεδο) σαν  θετική έννοια και αυτή της ολιγαρχίας σαν αρνητική. Γι αυτό ακόμα και τα φασιστικά καθεστώτα αυτοαποκαλούνται δημοκρατίες. (Πχ η εδώ χούντα)

Λοιπόν, ποιόν συμφέρει η χρήση  μιας θετικής έννοιας για το χαρακτηρισμό  μιας άκρως αρνητικής πραγματικότητας για τους λαούς;
ΠΟΙΟΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ
;
Σίγουρα συμφέρει τον καπιταλισμό, σίγουρα συμφέρει την αστική τάξη. Έτσι θέλουν  να ονομάζονται, έτσι αυτοαποκαλούνται γιατί έτσι τους συμφέρει.
Μήπως όμως συμφέρει και το λαό (ή τους λαούς) να αποκαλούν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία;
ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΔΥΝΑΤΟΝ.
Από πουθενά και με κανένα συλλογισμό, ούτε καν αληθοφανή, δεν μπορεί να προκύψει κάποιο λαϊκό συμφέρον.
Αντίθετα μάλιστα. Προκύπτει πολύ μεγάλη ζημιά για το λαό και την εργατική τάξη στο πεδίο του ιδεολογικού πολέμου.

Και ποια είναι η σωστή, η αλάνθαστη γραμμή για το λαό;
ΜΑΟ.   Η ΑΛΑΝΘΑΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ
"Να πολεμάμε ό,τι υπερασπίζεται ο εχθρός. Να υπερασπιζόμαστε ό,τι πολεμάει"
Πχ ο εχθρός σφετερίζεται την έννοια της δημοκρατίας και υπερασπίζεται αυτό τον σφετερισμό με άπειρη, με ατέρμονη λύσσα. Την κοινοβουλευτική ολιγαρχία – ολιγοκρατία  την ονομάζει δημοκρατία (αστική, κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική κλπ) για να παγιδεύει τη συνείδηση των υπηκόων του. 
Λογικά δεν θα έπρεπε να τους κάνουμε το χατίρι, δεν θα έπρεπε να γινόμαστε φερέφωνα των συμφερόντων τους.

Όμως γιατί τα ανώτερα στελέχη της κοινοβουλευτικής και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς χρησιμοποιούν με πολύ μεγάλη επιμονή (και ενίοτε με «λύσσα») τον όρο «αστική δημοκρατία» καθώς και τους άλλους που περιέχουν το ουσιαστικό δημοκρατία;
Από άγνοια; Από βλακεία;  Μήπως έχουν κάποιο συμφέρον και επομένως έχει κάποιο «ΛΑΚΚΟ Η ΦΑΒΑ”;
Να το δούμε.

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΣΤΕΛΕΧΩΝ

Πολλά απλά μέλη και οπαδοί αριστερών κομμάτων έχουν ρωτήσει στελέχη τους γιατί ονομάζουν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία (με ή χωρίς επίθετο μπροστά από τη λέξη).
Από πληροφορίες που έχω, τα στελέχη ζορίζονται πολύ και τελικά δεν δίνουν μια ΛΟΓΙΚΗ απάντηση.
Οι δικαιολογίες ποικίλουν. Σταχυολόγηση μερικών.
* Κάποιοι απαντάνε ότι: «Έτσι μπορούμε να διαχωρίζουμε τον κοινοβουλευτισμό από τις στρατιωτικές δικτατορίες. Δηλαδή προβάλουν θέμα διαχωρισμού αστικών συστημάτων.
Καλά, αν θέλουν να κάνουν διαχωρισμό,  δεν μπορούν να ονομάζουν τον κοινοβουλευτισμό όπως είναι και τα στρατιωτικά καθεστώτα επίσης όπως είναι;
Δηλαδή σε τι κωλύονται και δεν τον ονομάζουν είτε αστική ολιγαρχία ή ολιγοκρατία, είτε κοινοβουλευτική ολιγαρχία, είτε κοινοβουλευτική ολιγοκρατία, είτε κοινοβουλευτική ολιγαρχική ή ολιγοκρατική δικτατορία; Τόσες δυνατότητες υπάρχουν.
Και από την άλλη από τι εμποδίζονται να ονομάσουν τα στρατιωτικά καθεστώτα είτε στρατιωτικές ολιγαρχίες, είτε στρατιωτικές ολιγοκρατίες, είτε στρατιωτικές
  ολιγαρχικές ή ολιγοκρατικές δικτατορίες;
Έτσι μπορούμε να έχουμε τον πραγματικό και τον εύκολο διαχωρισμό μεταξύ αυτών των ολιγαρχικών καθεστώτων και δεν γινόμαστε φερέφωνα της αστικής προπαγάνδας και ταυτόχρονα δεν προκαλούμε σύγχυση στη λαϊκή συνείδηση για το τι είναι δημοκρατία, αφού επιδιώκουμε την κατάκτησή της (Μαρξ μανιφέστο).
* Μια άλλη δικαιολογία είναι η εξής:
«Στα κοινοβουλευτικά συστήματα υπάρχουν περισσότερα δικαιώματα για τους λαούς
Ακόμα και αν δεχθούμε ότι όντως υπάρχουν πιο πολλά δικαιώματα (γιατί ιστορικά υπάρχουν περιπτώσεις όπου αυτό μπορεί να μην ισχύει και η ποσότητα δικαιωμάτων να εξαρτάται από την ύπαρξη και το μέγεθος ενός αντίπαλου δέους για το σύστημα), το βασικό μας ερώτημα παραμένει.
«Γιατί να ονομάζονται οι αστικοί κοινοβουλευτισμοί δημοκρατίες και όχι ολιγαρχίες ή ολιγοκρατίες; Σε τι ωφελεί το λαϊκό κίνημα ή πόσο το ζημιώνει
Η ουσιαστική διαφορά της ολιγαρχίας – ολιγοκρατίας από τη δημοκρατία δεν βρίσκεται στην ποσότητα ή την ποιότητα των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που υπάρχουν για το λαό ΑΛΛΑ στο ποιος κατέχει την ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ – ΟΡΙΣΜΟΥ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.
Δηλαδή από το ποιο υποκείμενο έχει την εξουσία να αποφασίζει και να επιβάλλει τους κοινωνικούς κανόνες πάνω σε κάθε κοινωνικό θέμα, πάνω σε όλα τα κοινωνικά θέματα. Ήτοι από το ποιο υποκείμενο κατέχει ΤΗΝ ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ (συν διοικητική) ΚΑΙ ΤΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.
(Το υποκείμενο που κατέχει αυτές τις εξουσίες, κατέχει και τη δυνατότητα παραγωγής δικαιωμάτων και υποχρεώσεων).
Όταν αυτές λοιπόν τις εξουσίες τις κατέχει μια μειοψηφία (λίγοι) και επομένως αυτή η μειοψηφία θα είναι η παραγωγός δικαιωμάτων και υποχρεώσεων (κοινωνικών κανόνων) τότε το σύστημα είναι ολιγαρχία - ολιγοκρατία και αν τις κατέχει ο λαός (πολλοί) και άρα αυτός θα είναι ο παραγωγός  δικαιωμάτων και υποχρεώσεων (νόμων) τότε είναι δημοκρατία.
Τελεία και παύλα.-
Η πιο πάνω δικαιολογία δεν ευσταθεί  ούτε σαν ανέκδοτο.
* Επίσης μια από τις τόσες φτηνές και αδικαιολόγητες δικαιολογίες των ανώτερων στελεχών της αριστεράς είναι η ακόλουθη:
«Εμείς θέλουμε την πραγματική δημοκρατία.  Η  αστική δημοκρατία είναι μια ψεύτικη δημοκρατία, μια κίβδηλη δημοκρατία μια κατ επίφαση δημοκρατία..»
Δηλαδή τρομερή βλακεία. Εκτός του ότι δεν μας λένε σύμφωνα με ποιο ορισμό είναι ψεύτικη και όχι αληθινή η λεγόμενη αστική δημοκρατία, το ερώτημα γίνεται ακόμα πιο πιεστικό γι αυτούς:
 «Αφού δεν είναι πραγματική δημοκρατία και είναι ψεύτικη, τότε γιατί την αποκαλείτε δημοκρατία και όχι ολιγοκρατία;  Σε τι ωφελείται ο λαός και σε τι ζημιώνεται;»

Σημείωση:
Ο ΜΑΡΞ ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΛΕΣΕ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Ο Μαρξ αποκαλούσε τον κοινοβουλευτισμό είτε αστική ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ, είτε κοινοβουλευτική ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ.
Ρεπούμπλικα όμως δεν σήμαινε δημοκρατία. Σήμαινε πολίτευμα – σύστημα, σήμαινε συνταγματικό πολίτευμα. Όσες Χώρες λειτουργούσαν τότε με συντάγματα τις ονόμαζαν ρεπούμπλικες, όπως πχ «μοναρχική ρεπούμπλικα» κλπ.

Εδώ σου λένε ότι με τη λέξη ρεπούμπλικα εννοούσε τη δημοκρατία, γι αυτόν σήμαινε δημοκρατία…..
Αν όμως ήταν έτσι, τότε όταν χρησιμοποιούσε τον όρο δημοκρατική ρεπούμπλικα θα σήμαινε δημοκρατική δημοκρατία. Και τέτοιες ανοησίες ήταν αδύνατον να τις κάνει ο Μαρξ.

Οι ευτελείς, οι αδικαιολόγητες δικαιολογίες μπορεί να είναι διάφορες. Και αναγκαστικά το ερώτημα θα πρέπει να αλλάξει και να είναι το εξής:
Μα είναι τόσο βλάκες που δεν καταλαβαίνουν πιο είναι το σωστό και ταυτόχρονα συμφέρον του κινήματος ή οι ίδιοι (στελέχη) έχουν κάποιο προσωπικό ψυχοοικονομικό συμφέρον;

Ας βγάλουμε από το κάδρο τους σοσιαλδημοκράτες. Αυτά τα ρεμάλια έχουν ταχθεί, πάνω από ένα αιώνα, ανοιχτά με τον καπιταλισμό και τους ολιγαρχικούς μηχανισμούς επιβολής του.

Πάμε στους λενινιστές.
Γιατί αποκαλούν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία;
Κάποια μεσαία και κατώτερα στελέχη καθώς και οπαδοί, χρησιμοποιούν αυτό τον όρο επειδή δεν έχουν εμβαθύνει στο θέμα. Κατανοητό και δικαιολογημένο.
Έτσι μας μένουν τα ανώτατα στελέχη.
Ο λόγος που κάνουν χρήση αυτού του όρου είναι προφανής.
Θέλουν να ακολουθήσουν κατά γράμμα το αντιφατικό λεξιλόγιο και την αντιφατική – ανόητη σκέψη του Λένιν για να μπορούν κατόπιν να είναι συνεπείς και με το ολιγαρχικό πρόταγμά του.
Ο Λένιν ξέρει πολύ καλά ποια είναι η ουσία της δημοκρατίας. Ξέρει ότι η αρχή της – ουσία της είναι η υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία.

Λένιν βιβλίο «κράτος και επανάσταση» κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 6ο, παράγραφος 6η.

 «Από πρώτη άποψη, ο ισχυρισμός αυτός φαίνεται εξαιρετικά παράξενος και ακατανόητος. Ίσως μάλιστα να γεννηθεί σε κάποιον ο φόβος, μήπως περιμένουμε να έρθει ένα τέτοιο κοινωνικό σύστημα, όπου δεν θα ΤΗΡΕΙΤΑΙ η αρχή της ΥΠΟΤΑΓΗΣ της ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ στην ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ, εφόσον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ αναγνώριση αυτής της ΑΡΧΗΣ

Δηλαδή η τήρηση της ΑΡΧΗΣ της υποταγής της μειοψηφίας στην πλειοψηφία είναι η ΟΥΣΙΑ της δημοκρατίας. Ήτοι η δημοκρατία είναι το πολιτικό σύστημα των πολλών.
Αυτό φυσικά, αποκλείει εξ ορισμού να μπορεί να είναι η δημοκρατία και το πολιτικό σύστημα των λίγων, το πολιτικό σύστημα της μειοψηφίας, το πολιτικό σύστημα των καταπιεστών.

Παρά ταύτα, ο θεοποιημένος από τους εξουσιολάγνους Λένιν, ξεχνά τι λέει πριν ή τι θέλει να πει μετά. Ο οπορτουνισμός του είναι ασυναγώνιστος. Η σκέψη του πολλάκις είναι πολύ παράλογη και πέφτει διαρκώς σε νηπιακού τύπου αντιφάσεις.


Λένιν, κεφάλαιο V , υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφος 8η.
«Δημοκρατία για μια ασήμαντη μειοψηφία, δημοκρατία για τους πλούσιους, αυτός είναι ο δημοκρατισμός της καπιταλιστικής κοινωνίας.»

Κεφάλαιο V, υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφο 16η.
«Έτσι λοιπόν στην καπιταλιστική κοινωνία έχουμε μια δημοκρατία κουτσουρεμένη, κακομοιριασμένη, κίβδηλη, δημοκρατία μόνο ΓΙΑ τους πλούσιους, για τη μειονότητα!!!!! (Αυτό μπορεί να μας τρελάνει)  

Κεφάλαιο ΙΙΙ, υποκεφάλαιο 2ο ,  παράγραφος 13η.
«Από αυτή την άποψη είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο το εξής: ………….
Σε αυτό εκφράζεται με τον πιο εύγλωττο τρόπο η στροφή! από την αστική δημοκρατία στην προλεταριακή (εργατική) δημοκρατία, από τη δημοκρατία των καταπιεστών!!! στη δημοκρατία των καταπιεζόμενων τάξεων !!!!!!….»

Κεφάλαιο V, υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφος 10η .
«Ο Μαρξ συνέλαβε θαυμάσια αυτή την ουσία της καπιταλιστικής δημοκρατίας.».
(Δηλαδή καπιταλιστική υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία;!!! Φυσικά ο Μαρξ δεν μίλησε ΠΟΤΕ για καπιταλιστική δημοκρατία!!! Αυτό είναι στη φαντασίωση του Λένιν.)


Δηλαδή τα ανέκδοτά του είναι ανώτερα και από εκείνα με τον Τοτό.

Είναι προφανές ότι ο Λένιν θέλει να προκαλέσει σύγχυση γύρω από την έννοια της δημοκρατίας. Ξέρει ότι αυτή η έννοια φέρει ένα θετικό φορτίο στην συνείδηση των λαών. Χρειάζεται ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να ονομάσει και το δικό του σύστημα δημοκρατία. Πως όμως να το ονομάσει αφού είναι ολιγαρχικό;
 Ετούτο μπορεί να το κάνει μόνο άμα ονομάσει δημοκρατία και το αστικό ολιγαρχικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού.

Αυτό, το πιο κάτω ολιγαρχικό σύστημα θέλει ο Λένιν να ονομάσει δημοκρατία.

 Ομιλία του Λένιν
στο πρώτο Πανρωσικό συνέδριο 31 Ιουλίου 1919 τα έχει πει πιο καθαρά και "σταράτα".

" Όταν μας επιπλήττουν για την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας ενός κόμματος και ,όπως έχετε ακούσει, προτείνεται ένα ενωμένο σοσιαλιστικό μέτωπο, εμείς λέμε, «Ναι, αυτό είναι η δικτατορία ενός κόμματος! Αυτό είναι που εμείς υποστηρίζουμε και δεν πρόκειται να αλλάξουμε αυτή μας τη θέση γιατί το κόμμα έχει κερδίσει, με τη διαδρομή δεκαετιών, τη θέση της πρωτοπορίας σε όλο το εργοστασιακό και βιομηχανικό προλεταριάτο....
"

Δηλαδή δικτατορία του κόμματος, δικτατορία μιας ισχνής μειοψηφίας που όμως θα πρέπει να την ονομάσει δημοκρατία (προλεταριακή δημοκρατία).

Ο Τρότσκι και λίγους μήνες μετά (το  Μάρτη του 1921) στο 10ο συνέδριο του κόμματος, παρουσία του Λένιν και του Στάλιν τα λέει το ίδιο και πιο κυνικά..

Τρότσκι
«..Η εργατική αντιπολίτευση, παρουσίασε επικίνδυνα σλόγκαν φετιχοποιώντας τις δημοκρατικές αρχές. Βεβαιώνουν το δικαίωμα των εργαζομένων να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους πέρα από το κόμμαλες και το κόμμα δεν είναι εξουσιοδοτημένο να επιβεβαιώνει τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ακόμη και όταν αυτή η δικτατορία έρχεται παροδικά σε ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ  με τις εφήμερες διαθέσεις της ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!!  Είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε ανάμεσα μας τη συνείδηση ότι το ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ένα επαναστατικό δικαίωμα!!!!».

Ο απόλυτος αντικομμουνισμός.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΚΚΟΣ ΤΗΣ ΦΑΒΑΣ
Ένα σύστημα ολιγαρχικό – αντικομμουνιστικό που πρέπει να ονομαστεί δημοκρατία δια μέσου «ιδεολογικού φερ πλέϊ» με το αστικό σύστημα.

Αν λοιπόν ονομάσουν τον κοινοβουλευτισμό ολιγαρχία ή ολιγοκρατία τότε μπορεί «να ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου» και για τους ίδιους. Θα πρέπει να αιτιολογήσουν τον όρο και γι αυτό θα πρέπει να εξηγήσουν, οπωσδήποτε, τι είναι πραγματικά ολιγαρχία και τι είναι η πραγματική δημοκρατία.
Αν όμως κάνουν αυτή την εξήγηση τότε θα βγει ότι και το πρόταγμα του Λένιν, δηλαδή το πρόταγμα που ακολουθούν και οι ίδιοι είναι ΑΚΡΩΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ, άκρως αντικομμουνιστικό.

Γι αυτό, ονομάζοντας τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία (αστική, κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική κλπ) αποφεύγουν τις «κακοτοπιές». Έτσι αποφεύγουν το ξέφτισμα του υφάσματος και δεν αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο του προτάγματός τους.

Σημειολογικά, όταν ένα ανώτερο στέλεχος των λενινιστών αποκαλεί τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία υποκρύπτει τους ολιγαρχικούς αντικομμουνιστικούς στόχους του.

ΥΓ. Οι λενινιστές χρησιμοποιούν τον όρο ολιγαρχία μόνο και αποκλειστικά στον οικονομικό τομέα (πχ οικονομική ολιγαρχία, ολιγάρχες του πλούτου κλπ). Αυτόν τον όρο τον έχουν εξαφανίσει κυριολεκτικά από το λεξιλόγιό τους για να την ονομασία των πολιτικών συστημάτων που στηρίζουν την οικονομική ολιγαρχία!!! Ο λόγος εξηγείται πιο πάνω.

ΡΔ

 

12 Απριλίου 2018

Ο ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ Η «ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ» ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥΣ.





Μια μορφή «λογικής».

1. Όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί.
2. Ο Μίλτος είναι άνθρωπος.
3. Άρα, o Μίλτος είναι αθάνατος!!!

Σύγκριση αυτού του συλλογισμού, με τη «λογική της συνειδητής πρωτοπορίας» ή του «επιστημονικού σοσιαλισμού». Από το βιβλίο «κράτος και επανάσταση».


1.Λένιν
: Το ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΥΕΙ να υπάρχει όταν υπάρχει ΥΠΟΤΑΓΗ της ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ στην ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ.
2.Λένιν: Η αρχή – ΟΥΣΙΑ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι η ΥΠΟΤΑΓΗ της ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ στην ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ.
3.Συμπέρασμα Λένιν:  «Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι ΚΡΑΤΟΣ και θα εξαφανιστεί με την εξαφάνιση του κράτους!!!»



Παίρνουμε στο χέρι μας το βιβλίο του Λένιν «κράτος και επανάσταση» και αρχίζουμε…
(Προσωπικά έχω αυτό το βιβλίο από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ «Σύγχρονη εποχή» του 2012)


                                                                   Α 
ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
(Σύμφωνα με τη μαρξιστική αντίληψη)

Για παράδειγμα:
Λένιν κεφάλαιο Ι,  υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφος 11η.
«Το ελεύθερο λαϊκό κράτος…… Κάθε κράτος είναι μια ιδιαίτερη δύναμη καταπίεσης. Γι αυτό ΚΑΘΕ  κράτος είναι ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟ και μη ΛΑΪΚΟ!!!»

(Και το «προλεταριακό κράτος»;)




                                                   Β 
ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ
(σε μια από τις «κυκλοθυμικές» του φάσεις)

1.  Κεφ VI, υποκεφ 3. παράγραφος 8η.)
«Η κομμούνα  ΔΕΝ ήταν πια ΚΡΑΤΟΣ με την πραγματική έννοια του όρου.»
 
(Η πραγματική έννοια του όρου μας ενδιαφέρει και όχι η ψεύτικη)
Ύστερα από όσα είπαμε πιο πάνω, η γνώμη αυτή είναι εύλογη.
Η κομμούνα  ΕΠΑΨΕ να είναι κράτος,  εφόσον είχε να ΚΑΘΥΠΟΤΑΞΕΙ όχι την ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ του πληθυσμού, αλλά τη ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ - τους εκμεταλλευτές-.
Στη θέση της ΙΔΙΑΙΤΕΡΗΣ (μειοψηφικής)  ΔΥΝΑΜΗΣ υποταγής, πρόβαλε στο προσκήνιο ο ίδιος ο πληθυσμός (δηλαδή η «ΓΕΝΙΚΗ -πλειοψηφική- ΔΥΝΑΜΗ - ο αυτενεργός ένοπλος λαός»)

Δηλαδή όταν έχουμε ΥΠΟΤΑΓΗ της ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ στην ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ  ΔΕΝ έχουμε κράτος, το κράτος ΠΑΥΕΙ να υπάρχει.

*
Και αντίθετα, όταν υπάρχει ΥΠΟΤΑΓΗ της ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ σε μια ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ έχουμε ΚΡΑΤΟΣ.

 2. Κεφάλαιο ΙΙΙ υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφος 13η.
«..Από αυτή την άποψη είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο το εξής μέτρο της κομμούνας που υπογραμμίζει ο Μαρξ:……….. η στροφή …… από το κράτος σαν «ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ  ΔΥΝΑΜΗ» (μειοψηφική δύναμη) καταπίεσης μιας ορισμένης τάξης, στην καταστολή (υποταγή) των καταπιεστών με τη «ΓΕΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ»  της  ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ, των εργατών και αγροτών (μη κράτος).»

Το ίδιο και εδώ φυσικά: Όταν έχουμε ΥΠΟΤΑΓΗ της ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ στην ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΔΕΝ έχουμε κράτος, το κράτος παύει να υπάρχει.


                                                           Γ
ΛΕΝΙΝ.  ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ-ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 6ο, παράγραφος 6η.

 «
Από πρώτη άποψη, ο ισχυρισμός αυτός φαίνεται εξαιρετικά παράξενος και ακατανόητος. Ίσως μάλιστα να γεννηθεί σε κάποιον ο φόβος, μήπως περιμένουμε να έρθει ένα τέτοιο κοινωνικό σύστημα, όπου δεν θα ΤΗΡΕΙΤΑΙ η ΑΡΧΗ της ΥΠΟΤΑΓΗΣ της  ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ στην ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ, εφόσον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ αναγνώριση αυτής της ΑΡΧΗΣ (δηλαδή της υποταγής της μειοψηφίας στην πλειοψηφία).»!!!!!

Δημοκρατία λοιπόν είναι εκείνο το σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας κατά το οποίο Η ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ στην ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ της κοινωνίας. (Σε κάθε κοινωνικό θέμα) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΙΣΟΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ.

Τώρα αν συνδυάσουμε αυτόν το ορισμό της δημοκρατίας με τα πιο πάνω Β1 και 2 (δηλαδή με το τι δεν είναι κράτος) τότε βλέπουμε ότι η ΑΡΧΗ – ΟΥΣΙΑ της Δημοκρατίας συμπίπτει με το τι ΔΕΝ είναι κράτος.

Λογικά λοιπόν ο Λένιν θα έπρεπε να συμπεράνει, σύμφωνα ΠΑΝΤΑ με τα λεγόμενά του, ότι η δημοκρατία δεν είναι κράτος. (Αν ήθελε να προσέξει για να μην είναι αντιφατικός.)
Περιμένει όμως κανείς από το Λένιν να μην είναι αντιφατικός…


                                                         Δ
Ο ΛΕΝΙΝ ΟΜΩΣ ΣΥΜΠΕΡΑΙΝΕΙ …….!!!!!!!
1. Κεφάλαιο V, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφος 19η


«Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι μορφή ΚΡΑΤΟΥΣ, μια από τις παραλλαγές του!!!!! Επομένως, αποτελεί, όπως και κάθε κράτος, οργανωμένη και συστηματική άσκηση βίας πάνω σε άτομα!!!
»

2. Λένιν  κεφάλαιο  I, υποκεφ 4ο , παράγραφος 8η.

 
«Τρίτο. Για «απονέκρωση…………   Από μια πρώτη ματιά τούτο φαίνεται πολύ παράξενο .  «Ακατανόητο» όμως είναι για όποιον δεν διανοείται  ότι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι επίσης ΚΡΑΤΟΣ  και ότι, συνεπώς, και η δημοκρατία θα  ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ όταν ΘΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ το κράτος.»

3.Kεφάλαιο IV, υποκεφάλαιο 6ο,  παράγραφος 7η.
«Στους συνήθεις συλλογισμούς……… Και συγκεκριμένα δεν λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι  ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ  του κράτους σημαίνει και  ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ  της δημοκρατίας, όπως ΑΠΟΝΕΚΡΩΣΗ  του κράτους σημαίνει και ΑΠΟΝΕΚΡΩΣΗ της δημοκρατίας.»

4.
Κεφάλαιο  ΙV, υποκεφάλαιο 6ο , 4η παράγραφος από το τέλος.
Λένιν: «Όχι. Η δημοκρατία δεν ταυτίζεται με την υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία!!! Η δημοκρατία είναι κράτος!!! που ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ την υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία…….!!!!
Εμείς θέλουμε σαν τελικό σκοπό την ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ  (αλλού απονέκρωση) ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΚΑΘΕ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ  ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΓΕΝΙΚΑ.»

 
(Πιο πάνω όμως γράφει: "Η κομμούνα  ΕΠΑΨΕ να είναι κράτος,  εφόσον είχε να ΚΑΘΥΠΟΤΑΞΕΙ όχι την ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ του πληθυσμού, αλλά τη ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ - τους εκμεταλλευτές-".  Επίσης δείτε στον έναν ορισμό τη λέξη "τηρείτε" και στον άλλον "αναγνωρίζει".)


(Άντε. Σώνει και καλά ΘΕΛΕΙ να περάσει ότι η δημοκρατία είναι κράτος, να την επενδύσει με το αρνητικό φορτίο της έννοιας του κράτους. Πρέπει να τη ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΕΙ όσο το δυνατόν πιο πολύ γιατί αυτή είναι το αντίπαλο δέος στο δικό του πρόταγμα.
Χτυπώντας όμως έννοια της δημοκρατίας, ΧΤΥΠΑ τη δημοκρατική ρεπούμπλικα - δημοκρατία, το πολιτικό σύστημα της ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ όπου ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ανήκε στο ΛΑΟ και όχι σε ένα  
KOMMA. Χτυπά αυτές τις εξουσίες, στα χέρια του λαού και της εργατικής τάξης, που είναι ΑΠΟΛΥΤΑ απαραίτητες για να έχουμε ΥΠΟΤΑΓΗ της μειοψηφίας στην πλειοψηφία. Τα χτυπήματα του στη δημοκρατία είναι πολλά και δεν είναι μόνο το πιο πάνω.)

                                                     Ε
Σύμφωνα λοιπόν με το Δ2, η δημοκρατία αφού είναι μια μορφή κράτους (κατά τον Λένιν) θα εξαφανιστεί, θα εκμηδενιστεί ΜΑΖΙ με την εξαφάνιση του κράτους.
Το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι το «πότε θα εξαφανιστεί το κράτος».

Λένιν
κεφάλαιο V, υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφος 14η.
« Μόνο στην κομμουνιστική κοινωνία, όταν η αντίσταση των καπιταλιστών θα έχει τσακιστεί οριστικά, όταν θα έχουν εξαφανιστεί οι καπιταλιστές, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑΞΕΙΣ, ( δηλαδή δεν θα γίνονται διακρίσεις ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας ως προς τη σχέση τους με τα κοινωνικά μέσα παραγωγής) ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ «ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ» και μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία».

Λογικά λοιπόν όταν εξαφανιστούν οι τάξεις, εξαφανίζεται το κράτος και σύμφωνα με τα λεγόμενα του Λένιν (Δ2) θα πρέπει να εξαφανιστεί και η δημοκρατία αφού θεωρεί τη δημοκρατία κράτος.
Φαίνεται όμως ότι τη στιγμή που έγραφε αυτή την παράγραφο είχε ξεχάσει τι έγραφε προηγουμένως. Είχε ξεχάσει που έγραφε ότι "με την εξαφάνιση του κράτους εξαφανίζεται και η δημοκρατία"!!!
Όχι!!! Η δημοκρατία δεν εξαφανίζεται τελικά εδώ αλλά είναι ένα φάντασμα που επιστρέφει όλο και πιο τρανή όλο και πιο ολοκληρωμένη. Στο πιο πάνω απόσπασμα του συνεχίζει:
«…
Μόνο τότε είναι δυνατή και θα εφαρμοστεί η ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ, η πραγματικά χωρίς καμιά εξαίρεση  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ…»
Και εδώ που γράφει την ανωτέρω πρόταση, του επανέρχεται ξαφνικά μερικώς η μνήμη. Κάπου θυμάται ότι ο ίδιος θα πρέπει να βγάλει κάποτε από τη μέση και τη δημοκρατία. Και γι αυτό συνεχίζει..
«..Και μόνο τότε η δημοκρατία θα ΑΡΧΙΣΕΙ να ΑΠΟΝΕΚΡΩΝΕΤΑΙ για τον απλούστατο λόγο ότι οι άνθρωποι απολυτρωμένοι από τον καπιταλισμό….»
Έτσι, ναι μεν θα βγάζει κάποτε τη δημοκρατία από το κοινωνικό κάδρο, αλλά όχι μόνο δεν την εξαφανίζει όταν θα εξαφανιστεί το κράτος αλλά με την εξαφάνιση του κράτους θα υπάρχει μεγάλη και τρανή και ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ θα ΑΡΧΙΣΕΙ να ΑΠΟΝΕΚΡΩΝΕΤΑΙ – μαραίνεται αργά και σταδιακά!!!!


(Όμως εδώ, για να μην εξαφανίζεται και η δημοκρατία όταν εξαφανίζεται το κράτος, δύο τινά μπορούν να συμβούν.
1. Η δημοκρατία δεν είναι κράτος και άρα ο Λένιν αντιφάσκει παιδαριωδώς.
2. Μέχρι την κατάργηση των τάξεων θα υπάρχει μια σουρεαλιστική συνύπαρξη δύο κρατών. Ενός κράτους και μιας δημοκρατίας που θα είναι κράτος. Έτσι θα εξαφανιστεί το πρώτο και το δεύτερο θα επιβιώσει και θα αναζωογονηθεί και μετά θα αρχίσει να μαραίνεται…!!!)

Λενινική θεωρία βγαλμένη από παραληρηματικές καταστάσεις ή από κατανάλωση ληγμένης βότκας. (Αν κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει τι λέει ο Λένιν να μην ανησυχεί καθόλου για τη νοημοσύνη του. Αντίθετα αυτό θα είναι δείκτης υψηλής νοητικής λειτουργίας. Απλά ο Λένιν δεν ήξερε και δεν καταλάβαινε τι έλεγε από τη μια στιγμή στην άλλη.)
Ο Λένιν έφτιαχνε όσους ορισμούς χρειαζόταν, έστω και αντιφατικούς, για το κράτος και τη δημοκρατία ώστε να προσαρμόσει με λογικοφανή τρόπο την πραγματικότητα στο αντιμαρξικό πρόταγμά του.


Και το λουρί της μητρός
«επιστημονικός σοσιαλισμός»
(των Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι)


ΥΓ 1
Αν όχι ο βασικότερος, τουλάχιστον ένας από τους πιο βασικούς στόχους του Λένιν, με το βιβλίο του «κράτος και επανάσταση»,  είναι το χτύπημα της δημοκρατίας της κομμούνας (όλη η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στο λαό). Θέλει στη θέση της δημοκρατίας, σαν σύστημα που θα αντικαταστήσει τα αστικά συστήματα, να βάλει τη δικτατορία του κόμματος*1 και ταυτόχρονα να παρουσιάζεται στους μαρξιστές σαν συνεχιστής των μαρξικών απόψεων.
Όμως αυτά, είναι δύο πολιτικά προτάγματα διαμετρικά αντίθετα. (Το ένα κομμουνιστικό και το άλλο αντικομμουνιστικό). Δεν συμβιβάζονται με καμιά λογική. (Το πιο μεγάλο αστείο είναι το "μαρξισμός λενινισμός", η προσπάθεια για ενότητα δύο πολεμικά αντίθετων προταγμάτων). Έτσι ο Λένιν πέφτει σε αμέτρητες, σε δεκάδες παιδαριώδεις αντιφάσεις και παραλογισμούς.(Τις οποίες θα παρουσιάζουμε μία προς μία).
Όσα στελέχη λοιπόν μελέτησαν (όχι απλά να διάβασαν) το «κράτος και επανάσταση» και δεν διαπίστωσαν τις δεκάδες αντιφάσεις και παραλογισμούς του Λένιν, τότε κάτι θα συμβαίνει μέσα τους και δεν θα έχει να κάνει με τη νοημοσύνη τους. Αν δεν τις είδαν, σημαίνει ότι ήθελαν να δουν γεμάτο το εντελώς άδειο ποτήρι. Αν τις είδαν και τις έβαλαν κάτω από το χαλί, σημαίνει ότι ήθελαν τη διατήρηση της «θεοποίησης» του Λένιν για να μπορέσουν να «τοτεμοποιήσουν» το κόμμα και δια μέσου αυτού να «νομιμοποιήσουν» την όποια εξουσία θα κατείχαν οι ίδιοι μέσα σε αυτό.



ΥΓ 2
Η δημοκρατία σαν ουσία θα πρέπει να είναι το πολιτικό σύστημα που θα αντικαταστήσει το αστικό και η αρχή της – ουσία της θα συνεχίσει να υπάρχει και στο ανώτερο στάδιο του κομμουνισμού. Μόνο η δημοκρατία μπορεί να είναι το σύστημα από το σοσιαλισμό μέχρι την ανώτερη μορφή του κομμουνισμού. Τι μορφές θα λαμβάνει αυτή μέσα στο χρόνο, μέσα στα διάφορα στάδια οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης της κοινωνίας, δεν μπορούμε να το ξέρουμε από σήμερα. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τις μορφές των συγκεκριμένων  θεσμών που θα διαμορφώνονται σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Μπορούμε όμως να πούμε μόνο ότι στα πρώτα στάδιά της δημοκρατίας θα έχουμε ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ (εκάστοτε) ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ. Έτσι θα τηρείται η υποταγή της πρώτης στην δεύτερη.
 Όμως σε ένα μακρύτερο μέλλον όπου η οικονομική και η πολιτιστική ανάπτυξη (παιδεία) θα το επιτρέπει, ίσως να μπορούμε να έχουμε  ΟΙΚΙΟΘΕΛΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ.
Όμως και στις δύο περιπτώσεις θα έχουμε δημοκρατία αφού θα τηρείται η αρχή της υποταγής της μειοψηφίας στην πλειοψηφία.

ΥΓ 3.

Το Λενινικό αντικομμουνιστικό πρόταγμα (το γεμάτο από απίστευτες αντιφάσεις και παραλογισμούς) το πέταξε η ιστορία στα σκουπίδια. Το κρατούν όμως κάποιοι εξουσιολάγνοι λενινιστές και εγκλωβίζουν σε αντικομμουνιστική κατεύθυνση ένα μέρος καλοπροαίρετων αγωνιστών.
Στην εποχή όμως του διαδικτύου όλο και πιο πολλοί αγωνιστές μπορούν να έχουν πρόσβαση σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα και θεωρίες. Δύσκολο πια γι αυτούς να κρύβουν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Ένα μέρος αυτών θα επιμείνει υστερικά στις λενινικές θέσεις  προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
Και η τελευταία γραμμή άμυνάς τους θα είναι, με διάφορες δικαιολογίες και παρεμβάσεις, να χτυπήσουν το πιο ουσιαστικό θέμα για το κίνημα. Δηλαδή θα προσπαθήσουν να μην ΥΙΟΘΕΤΗΘΕΙ ο μαρξικός σκοπός του «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ» και το φυσικό αποτέλεσμα αυτού «κανένας νόμος σε ισχύ χωρίς της εξουσία έγκρισης και επιβολής του από την πλειοψηφία του λαού». (Αλλά από την άλλη, θα μιλούν για λαϊκή εξουσία και θα αυξήσουν τον φιλεργατικό, τον αντικαπιταλιστικό και φιλοκομμουνιστικό κούφιο βερμπαλισμό.)

*ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ Η ΑΝΑΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝΙΚΟΥ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΚΟΥ.

ΡΔ


*1

 Ομιλία του Λένιν στο πρώτο Πανρωσικό συνέδριο 31 Ιουλίου 1919 τα έχει πει πιο καθαρά και "σταράτα".
https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1919/aug/05.htm

" Όταν μας επιπλήττουν για την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας ενός κόμματος και ,όπως έχετε ακούσει, προτείνεται ένα ενωμένο σοσιαλιστικό μέτωπο, εμείς λέμε, «Ναι, αυτό είναι η δικτατορία ενός κόμματος! Αυτό είναι που εμείς υποστηρίζουμε και δεν πρόκειται να αλλάξουμε αυτή μας τη θέση γιατί το κόμμα έχει κερδίσει, με τη διαδρομή δεκαετιών, τη θέση της πρωτοπορίας σε όλο το εργοστασιακό και βιομηχανικό προλεταριάτο...."

Δηλαδή δικτατορία του κόμματος, δικτατορία μιας ισχνής μειοψηφίας που όμως θα πρέπει να την ονομάσει δημοκρατία (προλεταριακή δημοκρατία).

Ο Τρότσκι και λίγους μήνες μετά (το  Μάρτη του 1921) στο 10ο συνέδριο του κόμματος, παρουσία του Λένιν και του Στάλιν τα λέει το ίδιο και πιο κυνικά..

Τρότσκι
«..Η εργατική αντιπολίτευση, παρουσίασε επικίνδυνα σλόγκαν φετιχοποιώντας τις δημοκρατικές αρχές. Βεβαιώνουν το δικαίωμα των εργαζομένων να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους πέρα από το κόμμαλες και το κόμμα δεν είναι εξουσιοδοτημένο να επιβεβαιώνει τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ακόμη και όταν αυτή η δικτατορία έρχεται παροδικά σε ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ  με τις εφήμερες διαθέσεις της ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!!  Είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε ανάμεσα μας τη συνείδηση ότι το ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ένα επαναστατικό δικαίωμα!!!!».

Ο απόλυτος αντικομμουνισμός.

Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι ήταν οι (ντε φάκτο) δήμιοι του κομμουνιστικού κινήματος.

ΡΔ




30 Μαρτίου 2018

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η "ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ΤΩΝ ΛΕΝΙΝΙΣΤΩΝ;



ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ (ντε φάκτο αντικομμουνιστικό) ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ Η ΔΙΚΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. 
EIΝΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ ΠΟΥ ΒΑΠΤΙΖΕΤΑΙ "ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ".
(Δηλαδή το διαμετρικά αντίθετο της μαρξικής δημοκρατικής ρεπούμπλικα και της δικτατορίας του προλεταριάτου.)



Ο Λένιν σε κάποιο σημείο του λόγου του στο 2ο συνέδριο της κομμουνιστικής διεθνούς (Ιούλη 1920) φαίνεται ότι επί της ουσίας συμφωνεί με τον Τάνερ (προσπαθεί να τον πείσει ότι λένε το ίδιο πράγμα, δηλαδή ότι η συνειδητή οργανωμένη πρωτοπορία - το κόμμα - θα πρέπει να κάνει τη δικτατορία της)
:

«Μόνο η συνειδητή μειοψηφία (το κόμμα) μπορεί να καθοδηγήσει τις πλατιές εργατικές μάζες και να τις τραβήξει μαζί της και ότι  μ' αυτή την έννοια, «με τη δικτατορία του προ­λεταριάτου» εννοούμε, στην ΟΥΣΙΑτη δικτατορία της οργανωμένης και συνειδητής μειοψηφίας του». 1*

Δηλαδή με την έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου εννοεί στην ουσία τη δικτατορία (επιβολή) του κόμματος ("καθοδήγηση") , το οποίο είναι η οργανωμένη και η συνειδητή μειοψηφία της εργατικής τάξης!!!

Πόσο αντιμαρξικό, πόσο αντικομμουνιστικό!!!

Όμως οι λενινιστές προσπάθησαν και προσπαθούν, με λεκτικές ακροβασίες – ανοησίες, να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. 

Οι απίστευτες δικαιολογίες τους:
1. «Ο Λένιν με την έννοια δικτατορία του κόμματος εννοεί την καθοδήγηση του προλεταριάτου από το κόμμα.»
Απίθανη δικαιολογία!!
Καθοδηγώ  σημαίνει υποδεικνύω την οδό, συμβουλεύω. Ο καθοδηγητής ή ο σύμβουλος δεν έχει καμιά εξουσία επιβολής επί εκείνου που συμβουλεύει αλλά αντίθετα είναι ΥΠΟ την εξουσία του. Ο καθοδηγητής, ο συμβουλάτορας συμβουλεύει εκείνον που έχει την εξουσία και ο τελευταίος επιλέγει. Έχει την εξουσία να αποδεχτεί ή να απορρίψει τις συμβουλές του συμβουλάτορα.

*ΑΛΛΟ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ  ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΠΕΙΘΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ. (Άλλο καθοδηγητής και διαφορετικό "ΠΕΙΘΑΝΑΓΚΑΣΤΗΣ") 
(Σαν τέλειοι ολιγαρχικοί παίζουν με τις λέξεις αλλοιώνοντας την ΟΥΣΙΑ τους.)

2. «Η δικτατορία του προλεταριάτου δεν ταυτίζεται με τη δικτατορία του κόμματος. Το κόμμα απλά ΑΣΚΕΙ τη δικτατορία του προλεταριάτου!!!!»

Τι τερατούργημα!!! Τι ανοησία!!! Τι προσπάθεια για λεκτική εξαπάτηση!!!Πόσος αντικομμουνισμός από «κομμουνιστές»!!!
(Υπάρχει λοιπόν το προλεταριάτο, το οποίο στην πλειονότητά του είναι ασυνείδητο ή σε «αφασία», που λέει ο λόγος.
Το κόμμα και ιδιαίτερα η ηγεσία του είναι η συνειδητή του πρωτοπορία.
Τώρα όμως, πως είναι δυνατόν η δικτατορία του προλεταριάτου να είναι ΕΡΓΟ της πλειονότητας του προλεταριάτου, η οποία όμως είναι ασυνείδητη, η οποία είναι σε «αφασία»  και το κόμμα (πρωτοπορία) ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΤΗΝ ΑΣΚΕΙ;
Αυτό μόνο η λογική της ψυχοσύνθεσης των λενινιστών μπορεί να το κατανοήσει.
)

Τι είναι εξουσία;
Εξουσία είναι εκείνη η δύναμη με την οποία ένα υποκείμενο μπορεί να επιβάλλει τη θέλησή του πάνω σε άλλα υποκείμενα, με την οποία δύναμη μπορεί να υπαγορεύσει τη θέλησή του.
Και σε παγκοινωνικό επίπεδο αυτή η δύναμη είναι η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ.

Δηλαδή, θέλουν να μας πουν ότι το (κατά πλειονότητα ασυνείδητο) προλεταριάτο κατέχει την εξουσία επιβολής (ένοπλη εκτελεστική) και εξουσιοδοτεί το κόμμα (που δεν κατέχει μεν την ένοπλη εκτελεστική αλλά κατέχει την αριστεία) να ασκήσει τη βούλησή του;
Το άλλο με τον Τοτό ήταν καλύτερο.
Μα αφού την ένοπλη εκτελεστική, τους ένοπλους μηχανισμούς δηλαδή τη μέγιστη εξουσία (και τη νομοθετική) την κατέχει το κόμμα και πιο συγκεκριμένα  η ηγεσία του κόμματος (η μειοψηφία εντός του κόμματος).
 Πχ ο κόκκινος (κομματικός) στρατός.
Άλλωστε σε άλλες αναφορές του ο Λένιν στο «κράτος και επανάσταση» θέλει οπωσδήποτε μια μειοψηφική, μια ιδιαίτερη δύναμη, μια ειδική δύναμη να κατέχει την εξουσία και όχι η «γενική δύναμη», η δύναμη της πλειονότητας του πληθυσμού όπως ήταν στην παρισινή κομμούνα.

Για να μην υπάρχει δικτατορία του κόμματος επί του προλεταριάτου και του λαού, ένας ΜΟΝΟ τρόπος υπάρχει
.
ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΕΧΕΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ (και κανένα κόμμα) ΤΗΝ ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ (ούτε και τη νομοθετική) ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΧΕΙ Ο ΑΥΤΕΝΕΡΓΟΣ ΕΝΟΠΛΟΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ  ΛΑΟΣ.


Γιατί δικτατορία - επιβολή - υπαγόρευση μπορεί να ασκήσει ΜΟΝΟ εκείνο το υποκείμενο που κατέχει την ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ (και κατά συνέπεια και τη νομοθετική).
 
3. Η πιο χυδαία και επικίνδυνη λενινιστική δικαιολογία είναι η «δυσκολολογία» δηλαδή το δύσκολο των συνθηκών και καταστάσεων.
 Δικαιολογία που μπορεί να κάλλιστα να μονιμοποιηθεί και να παρατείνει το ζυγό της μειοψηφίας πάνω στην πλειοψηφία, για πολλές χιλιετίες.


* ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ (Η πράξη δείχνει τι θέλει να πει κάποιος πραγματικά).

1. Που φαίνεται, στη σοβιετική ένωση, ότι η εργατική τάξη κατέχει και την ένοπλη και τη νομοθετική και με αυτές διατάζει το κόμμα να ασκήσει τη δικτατορία της (επιβολή της θέλησής της);
Έστω και ένα παράδειγμα από τους δεκάδες χιλιάδες νόμους. Ποιο νόμο επέλεξε και επέβαλε η εργατική τάξη; ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ. Αφού δεν είχε καμιά εξουσία ούτε για ένα λεπτό. Πως θα μπορούσε να υλοποιήσει τη θέλησή της, τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ;
Χωρίς καμιά εξουσία πώς θα μπορούσε να επιβάλλει τη βούλησή της;
2. Όταν στα εργοστάσια επιβλήθηκε αρχικά η τρόικα και κατόπιν η μονοπρόσωπη διεύθυνση, ποιος τα αποφάσισε αυτά και τα επέβαλε; Η εργατική τάξη ή το κόμμα;
Ας αφήσουν τις εγκληματικές δικαιολογίες. Είναι πια καιρός.

Η ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΝΙΝ

*Η διαστρέβλωση του κομμουνιστικού προτάγματος από το Λένιν είχε αρχίσει πολύ πριν το 1917. Έχουμε πολλές αναφορές της Ρόζας Λούξεμπουργκ γι αυτό και ιδιαίτερα για το ρόλο της ηγεσίας και την οργάνωση του κόμματος ("οργανωτικά προβλήματα της Ρώσικης σοσιαλδημοκρατίας".)

*Κατόπιν το 1917 έχουμε το βιβλίο του «κράτος και επανάσταση».
Δηλαδή τον υπέρτατο ύμνο στη διαστρέβλωση, στους παραλογισμούς και στις  αντιφάσεις.

(Όποιος «κομμουνιστής» - λενινιστής μελέτησε το «κράτος και επανάσταση» και δεν διαπίστωσε δεκάδες παιδαριώδεις αντιφάσεις και παραλογισμούς, σημαίνει ότι κάτι το πολύ σοβαρό συμβαίνει με την ψυχολογία του
 – και όχι με τη νοημοσύνη του -. Μάλλον η εξουσιολαγνεία του μπορεί να ξεπερνά και αυτή των αστών. Να χτυπά κόκκινο. Το Λενινικό πρόταγμα έλκει ΜΟΝΟ άτομα με ακατάσχετη τάση για προσωπική προβολή και αύξηση ατομικής εξουσίας.)

Εδώ (στο «κράτος και επανάσταση», ουσιαστικά «νέο κράτος για την αντεπανάσταση») μας λέει καθαρά ότι το αστικό πολιτικό σύστημα θα πρέπει να το αντικαταστήσει μια ιδιαίτερη – μειοψηφική δύναμη και όχι η γενική δύναμη του λαού (δηλαδή να το αντικαταστήσει η δικτατορία μιας μειοψηφίας).
Παράδειγμα:
Λένιν  κεφάλαιο Ι, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφος 7η 
.«Δεύτερο. Το κράτος είναι μια «ιδιαίτερη»  (μειοψηφική) δύναμη καταπίεσης. Αυτός ο θαυμάσιος και εξαιρετικά βαθύς ορισμός!!!!!  του Ένγκελς δίνεται εδώ με απόλυτη σαφήνεια (εγκώμιο πριν τη «δολοφονία»).  Και από τον ορισμό αυτό ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ!!!!!!!!!!!!!!! ότι  η «ιδιαίτερη δύναμη καταπίεσης» του προλεταριάτου από την αστική τάξη, των εκατομμυρίων εργαζομένων από μερικές χούφτες πλουσίων, ΠΡΕΠΕΙ (ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ) να αντικατασταθεί  από μια «ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ »  (μειοψηφική δύναμη καταπίεσης) της αστικής τάξης από το προλεταριάτο!!!!!!!!».
(Και όχι από τη «γενική δύναμη»- πλειονότητα του λαού, όπως αναφέρει και προτείνει προηγουμένως!!!- εξωφρενικές οι αντιφάσεις του-)


Μια μειοψηφική δύναμη που θα έχει όλη την εξουσία να φτιάχνει η ίδια τους νόμους και με αυτούς να επιβάλλει τη θέλησή της στην πλειονότητα. 
Κεφάλαιο ΙΙΙ, υποκεφάλαιο 3ο, παράγραφος 11η:
«Τον πουλημένο και σαπισμένο κοινοβουλευτισμό ……. γιατί οι βουλευτές (στην «εργατική δημοκρατία»,)  θα είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται ΟΙ ΙΔΙΟΙ!!, να εφαρμόζουν ΟΙ ΙΔΙΟΙ τους ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥΣ!!!, ΟΙ ΙΔΙΟΙ να ελέγχουν τα αποτελέσματα της εφαρμογής των ΝΟΜΩΝ τους!!!!...»
Και όχι να εκτελούν συγκεκριμένες εντολές των εκλογέων τους.
Δηλαδή «Γιάννης θα κερνά και Γιάννης θα πίνει»!!!!
Τι δεν καταλαβαίνουν οι λενινιστές ηγέτες;
* Τον Ιούλη του 1920, στο 2ο συνέδριο της ΚΔ συμφωνεί με τον Τάνερ  ότι ουσιαστικά "Μόνο η συνειδητή μειοψηφία  μπορεί να καθοδηγήσει τις πλατιές εργατικές μάζες και να τις τραβήξει μαζί της και ότι  αυτή η συνειδητή πρωτοπορία είναι ΚΟΜΜΑ και επομένως έχουμε δικτατορία του κόμματος- της συνειδητής πρωτοπορίας -."

* Όμως σε ομιλία του 
στο πρώτο Πανρωσικό συνέδριο 31 Ιουλίου 1917 τα έχει πει πιο καθαρά και "σταράτα".

" Όταν κατηγορούμαστε για την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας ενός κόμματος και ,όπως έχετε ακούσει, προτείνεται ένα ενωμένο σοσιαλιστικό μέτωπο, εμείς λέμε, «Ναι, αυτό είναι η δικτατορία ενός κόμματος! Αυτό είναι που εμείς υποστηρίζουμε και δεν πρόκειται να αλλάξουμε αυτή μας τη θέση γιατί το κόμμα έχει κερδίσει, με τη διαδρομή δεκαετιών, τη θέση της πρωτοπορίας σε όλο το εργοστασιακό και βιομηχανικό προλεταριάτο....
"


* "Δράττει" λοιπόν την ευκαιρία ο Τρότσκι και πχ το  Μάρτη του 1921 (ήταν αρχηγός του κόκκινου στρατού) στο 10ο συνέδριο του κόμματος, παρουσία του Λένιν και του Στάλιν, ξεσαλώνει σχεδόν κυριολεκτικά, χωρίς φυσικά να πάρει αντίθετη απάντηση από κανέναν γιατί όλοι συμφωνούσαν επί της ουσίας.

Τρότσκι
«Η εργατική αντιπολίτευση, παρουσίασε επικίνδυνα σλόγκαν φετιχοποιώντας τις δημοκρατικές αρχές. Βεβαιώνουν το δικαίωμα των εργαζομένων να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους πέρα από το κόμμα, λες και το ΚΟΜΜΑ δεν είναι εξουσιοδοτημένο (από ποιόν) να επιβεβαιώνει τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ακόμη και όταν αυτή η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ  έρχεται παροδικά σε σύγκρουση με τις εφήμερες διαθέσεις της ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!!  Είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε ανάμεσα μας τη συνείδηση ότι το ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ένα επαναστατικό δικαίωμα!!!!».

Τι πιο αντικομμουνιστικό από αυτό;
(Λένιν και Στάλιν φαίνεται ότι αποδέχονται τον όρο και την ΟΥΣΙΑ της ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ του ΚΟΜΜΑΤΟΣ, όπως εκφράζεται από τον Τρότσκι.)

Δηλαδή το κόμμα θα πρέπει να επιβάλλεται (βία) στην εργατική τάξη (δικτατορία επί της εργατικής τάξης – «εργατική δημοκρατία») ΌΠΟΤΕ οι απόψεις της τελευταίας έρχονται  σε αντίθεση με τις απόψεις της ηγεσίας του κόμματος. Και τούτο γιατί από τη γέννησή του το κόμμα (όπως οι βασιλιάδες) έχει δικαιώματα πάνω από την εργατική τάξη και το λαό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Το άκρον άωτον της αριστοκρατικής – ολιγαρχικής – αντικομμουνιστικής θεωρίας.
 Ξεπέρασαν σε ζήλο και την αριστοκρατική – ολιγαρχική θεωρία του Πλάτωνα
.

Σημείωση:

Ο Λένιν δεν του απάντησε για να τον «κατακεραυνώσει» για την αντικομμουνιστική άποψη σχετικά με το «δικαίωμα» του κόμματος να επιβάλει τη θέλησή του όταν το προλεταριάτο έχει αντίθετη άποψη, αλλά εμμέσως πλην σαφώς, στο ίδιο (στο περίπου) μήκος κύματος είπε το εξής, επίσης ανεκδιήγητο, "κουφό" και απόλυτα αντιφατικό:
«Η δικτατορία του προλεταριάτου δεν είναι δυνατή χωρίς τη δικτατορία του κόμματος».

(Δικτατορία (επιβολή, κυριαρχία, υπαγόρευση) όμως μπορεί να κάνει ΜΟΝΟ εκείνο το υποκείμενο που κατέχει την ένοπλη εκτελεστική -και κατά συνέπεια και τη νομοθετική-. Αν λοιπόν αυτές τις εξουσίες τις κατέχει το κόμμα δεν τις κατέχει το προλετριάτο και αν τις κατεχει το προλεταριάτο δεν τις κατέχει το κόμμα. Άλλο πράγμα πραγματικός  κάτοχος της εξουσίας και άλλο ο εξουσιοδοτούμενος...)

 Ερώτηση: «Αν λοιπόν ο Τρότσκι είχε υπερισχύσει του Στάλιν στον αιματηρό ενδοολιγαρχικό πόλεμο για την κατάληψη της ηγεσίας του κόμματος, ποιος άραγε να ήταν τελικά ο πιο «σταλινικός»; Ο Τρότσκι ή ο Στάλιν; (σκωπτικά)

* Στο 10ο συνέδριο δεν του απάντησε ΑΜΕΣΑ ο Λένιν για να τον «κατακεραυνώσει» για τις αντικομμουνιστικές απόψεις του.
Όμως του δίνει μια "όμορφη" απάντηση (πρακτικής) επιβράβευσης στο 11ο συνέδριο που έγινε ακριβώς ένα χρόνο μετά (Μάρτη του 22).Ο Λένιν εισηγείται στο κόμμα το εξής: «Λόγω της σημερινής κατάστασης πρέπει να συγκεντρωθεί η ΠΛΗΡΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ .. κάθε ανάμειξη ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ των επιχειρήσεων θα πρέπει να αναγνωριστεί στις παρούσες συνθήκες σαν απόλυτα απαράδεκτη και ολέθρια!!!!!»Το εισηγείται αυτό ο Λένιν (σε μια μηδαμινή μειοψηφία συνέδρων) και το ΚΟΜΜΑ  το ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ  και μετά ΔΙΑΤΑΖΕΙ (απειλή χρήσης βίας) ΟΛΗ την εργατική τάξη και το λαό!!!
(Να τι σημαίνει ΠΡΑΚΤΙΚΑ καθοδήγηση για τον Λένιν. Επιβολή - δικτατορία του κόμματος.)
Αυτό είναι στην πράξη η δικτατορία του κόμματος επί της εργατικής τάξης και του λαού και φυσικά αυτή η αντικομμουνιστική πρακτική δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με το πολιτικό πρόταγμα του Μαρξ της δημοκρατικής ρεπούμπλικα (όλη η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στο λαό) και την πραγματική έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου.


ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΤΩΝ "ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ" - ΛΕΝΙΝΙΣΤΩΝ ΠΕΡΙ ΛΑΪΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ Κ.Λ.Π ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΩΜΑ ΓΙΑ ΑΛΙΕΥΣΗ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ


ΥΓ1
* Το πιο πάνω σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας, ο Λένιν και ο Τρότσκι το ονομάζουν «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»!!!! Φυσικά το σύστημα αυτό δεν έχει καμιά ΑΠΟΛΥΤΩΣ σχέση με τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (εξουσία της πλειονότητας).

Η ΟΥΣΙΑ – ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ
 είναι η ΥΠΟΤΑΓΗ της ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ  στη ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ.

Η ΟΥΣΙΑ – ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  είναι η ΥΠΟΤΑΓΗ της ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ στην ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ.

Τα πιο πάνω ενδεικτικά παραδείγματα εκφράζουν κατά τρόπο ΑΠΟΛΥΤΟ την ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ.
Το σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας που θέλει ο Λένιν είναι (εξόφθαλμα) ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ. Θέλει σε μια μειοψηφία ΟΛΗ την εξουσία.

2. Δεν υπάρχει κοινωνικός αγωνιστής που να μην απορεί με την μανιώδη ΕΠΙΜΟΝΗ των «κομμουνιστών» - λενινιστών να αποκαλούν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία, παρότι αυτό το σύστημα δεν έχει καμιά σχέση με τη δημοκρατία. (Το ονομάζουν είτε αστική δημοκρατία, είτε κοινοβουλευτική δημοκρατία, είτε αντιπροσωπευτική δημοκρατία, είτε σκέτο δημοκρατία).
Ο κοινοβουλευτισμός όμως είναι σύστημα ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ.
ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΚΑΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΚΚΟΣ ΤΗΣ ΦΑΒΑΣ; ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΕΤΣΙ; ΓΙΑΤΙ ΤΕΤΟΙΑ «ΛΥΣΣΩΔΗ» ΕΠΙΜΟΝΗ;

Ονομάζουν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία, ΠΑΡΟΤΙ  ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ, για να ΜΠΟΡΟΥΝ να ονομάζουν ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ («εργατική δημοκρατία») και το δικό τους προτεινόμενο ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ σύστημα -στο οποίο επίσης μια μηδαμινή μειοψηφία, η μειοψηφία του ΚΟΜΜΑΤΟΣ θα κατέχει ΟΛΗ την ΕΞΟΥΣΊΑ -.

Πόσοι συναγωνιστές γνωρίζουν τα πιο πάνω (και τόσα ΠΟΛΛΑ άλλα) πριν ενταχθούν ή και αφού ενταχθούν σε ένα λενινιστικό κόμμα;
Τα στελέχη κρύβουν κάτω από το χαλί απίστευτες "βρομιές", απίστευτες αντιφάσεις και παραλογισμούς.
Αν τα φανερώσουν είναι σαν να πυροβολούν την εξουσιολαγνεία τους, το πάθος τους για προσωπική ανάδειξη και εξουσία.
Όμως στη σημερινή τεχνολογική εποχή, όπου με σχετική ευκολία μπορεί κάποιος να βρει βιβλία, αρχεία ή διάφορα ντοκουμέντα, οι παραχαράκτες δεν θα μπορούν να κρυφτούν όπως παλαιότερες εποχές. Θα αναγκαστούν να κάνουν πολλές κωλοτούμπες για να συντηρήσουν την προσωπική εξουσιομανία τους.


3. Το (ντε φάκτο) αντικομμουνιστικό πρόταγμα της «εργατικής δημοκρατίας» απέτυχε παταγωδώς. Η ιστορία το έχει πετάξει στα σκουπίδια. Δεν πρόκειται ποτέ πια να υιοθετηθεί από την πλειοψηφία των λαών. Δεν είναι το αντίπαλο δέος στο σύστημα. Είναι μια μορφή ολιγαρχισμού, είναι οργανικό κομμάτι του ΟΛΟΥ ολιγαρχικού συστήματος. (Είναι το μέσο για την παλινδρόμηση από τον ιδιωτικό καπιταλισμό στον κομματικοκρατικό καπιταλισμό και από αυτόν πάλι στον ιδιωτικό.)

4. Οι λενινιστές ψεύδονται ασύστολα και ακατάπαυστα. Λένε πχ ότι την έννοια της "εργατικής δημοκρατίας" την συνέλαβε πρώτος ο Μαρξ το 1871. Πολύ θα ήθελαν να είναι έτσι, αλλά τέτοιο θέμα δεν υπάρχει. Είναι μόνο στη φαντασίωση  τους. Ας μας πουν το βιβλίο και το απόσπασμα όπου ο Μαρξ αναφέρει κάτι τέτοιο. Δεν πρόκειται...
(Ίσως να καταπιάνονται από μια και μοναδική φράση του Μαρξ στον "Γαλλικό εμφύλιο πόλεμο" που λέει για την κόκκινη σημαία της εξουσίας του λαού της εργασίας - ("δημοκρατία της εργασίας") και το μετέτρεψαν κομπογιαννίτικα σε "εργατική δημοκρατία", σαν σύστημα οργάνωσης ΟΛΗΣ της κοινωνίας.)

Ο Μαρξ μίλησε για το πολιτικό σύστημα της δημοκρατικής ρεπούμπλικα (περιεκτικά ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ) που θα πρέπει να αντικαταστήσει το αστικό και μέσα από τούτο θα εφαρμόζεται η δικτατορία του προλεταριάτου. Δεν είπε πουθενά ότι το κόμμα θα ασκεί τη δικτατορία του στο όνομα της εργατικής τάξης και του λαού.
Αντίθετα ήθελε όλη την εξουσία (ένοπλη, νομοθετική δικαστική) να την έχει ο λαός και φυσικά η εργατική τάξη σαν μεγάλο μέρος του λαού.

Αυτό αναφέρεται καθαρά δια μέσου του Ένγκελς:

««Αν υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ  είναι το γεγονός ότι το κόμμα μας και η εργατική τάξη μπορούν να έλθουν στην εξουσία ΜΟΝΟ με την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ*. Αυτό (το πολιτικό σύστημα) είναι ακόμα Η ΕΙΔΙΚΗ* (συγκεκριμένη) ΜΟΡΦΗ ΓΙΑ ΤΗ (εφαρμογή) ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ όπως απέδειξε ήδη η μεγάλη Γαλλική επανάσταση...»
Η  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – δημοκρατική ρεπούμπλικα (ένοπλη, νομοθετική, δικαστική στο ΛΑΟ) είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ – «ΠΛΑΙΣΙΟ» μέσα στο οποίο μπορεί να ασκηθεί η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ – δικτατορία του προλεταριάτου.

Τεράστια τα ψεύδη τους υπαγορευμένα από την προσωπική εξουσιολαγνεία τους.
(Και όταν δεν τους βγαίνει πάνε να ταυτίσουν το συνολικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας - πχ "εργατική δημοκρατία"- με την έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου κοκ.)

Είναι απαίτηση των καιρών η αναδόμηση του κομμουνιστικού κινήματος, η επιστροφή στο κομμουνιστικό, Μαρξικό πολιτικό πρόταγμα της κομμούνας
.

ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ. Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ.
(Κανένας νόμος σε ισχύ χωρίς την εξουσία έγκρισης και επιβολής του από την πλειοψηφία του λαού.)

TO ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΙΣΙΝΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ  ΓΡΗΓΟΡΑ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ  ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ;
http://bezedakos.blogspot.gr/2018/03/blog-post_22.html
ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΞ;
http://bezedakos.blogspot.gr/2016/09/blog-post.html


(Δυστυχώς πολλοί καλοπροαίρετοι αγωνιστές αγωνίζονταν και αγωνίζονται -άθελα τους- για την υλοποίηση ενός πολύ διαφορετικού σκοπού από αυτόν που νομίζουν ότι αγωνίζονται.  ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ.
Ήρθε ο καιρός πια. Πρέπει να βγάλουμε τα σκουπίδια που είναι κρυμμένα κάτω από το χαλί, για πάνω από έναν αιώνα. Πρέπει να αναδομηθεί το πολιτικό Μαρξικό πρόταγμα, το πρόταγμα της παρισινής κομμούνας.)


5. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ μιλώντας για την επανάσταση του 17 λέει:


«
Υπάρχει λοιπόν στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια. Όχι όμως η δικτατορία του προλεταριάτου, όχι. Αλλά η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών, δηλαδή η δικτατορία με αστική έννοια, με την έννοια της γιακωβινικής κυριαρχίας». 


1* Πηγή είναι η ΚΟΜΕΠ 2002 τεύχος 4. (Τίτλος κειμένου: "ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ")
Αν είναι πραγματικό αυτό το λεχθέν του Λένιν (αυτολεξεί) ή δεν είναι δεν έχει τόσο σημασία. Σημασία έχει ότι συμφωνεί με τον Τάνερ και ΚΥΡΙΩΣ η πρακτική του, δίνει απόλυτα πραγματική υπόσταση στα όποια λεχθέντα περί δικτατορίας του κόμματος. Άλλωστε το ότι είναι υπέρ της δικτατορίας του κόμματος το έχει αναφέρει και άλλες φορές όπως πχ στο πρώτο πανρωσικό συνέδριο το 19 κλπ

ΧΝ