bezedakos

bezedakos

21 Αυγούστου 2017

ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ



(Ο επίλογος του βιβλίου "Λενινισμός η εμβρυική και θανατηφόρα ασθένεια του κομμουνισμού")


Από τα τέλη του 19ου αιώνα, το εργατικό κίνημα άρχισε να λοξοδρομεί.
Η «σοσιαλδημοκρατική» εκδοχή του ξέφυγε εντελώς από τους (μαρξικούς) στόχους της εργατικής απελευθέρωσης και συντάχθηκε, αρχικά «κρυφά» και στη συνέχεια απροκάλυπτα, με τον καπιταλισμό και το πολιτικό κοινοβουλευτικό σύστημά του.
Ο Λένιν αντίθετα αντιπαλεύει τη σοσιαλδημοκρατία. Στα τέλη του ίδιου αιώνα αρχίζει και μορφώνει τη δική του «γιακωβίνικη» θεωρία, τη δική του εκδοχή για το εργατικό κίνημα, την επανάσταση και το σοσιαλισμό. Μελετά το Μαρξ, θέλει να παρουσιάζεται σαν συνεχιστής του αλλά τον αναθεωρεί ως προς το βασικό πολιτικό πρόταγμα – μέσον για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, για την υλοποίηση του σοσιαλισμού. Αρχίζει να δομεί την πολιτική του αντίληψή και την αποτυπώνει αρχικά έμμεσα στις απόψεις του για το «κόμμα νέου τύπου». Εδώ δέχεται την αυστηρή κριτική της Ρόζας Λούξεμπουργκ, μέσα από το βιβλίο της, «οργανωτικά προβλήματα της Ρώσικης σοσιαλδημοκρατίας», το οποίο αυτή έγραψε στις αρχές του 1900 και με το οποίο καταδικάζει το «όλη η εξουσία στην ηγεσία του κόμματος».
 Όμως ο Λένιν συνεχίζει στο δρόμο του αναθεωρητισμού.  Το 1917 και ειδικά στο βιβλίο του «κράτος και επανάσταση», αναποδογυρίζει εντελώς το μαρξικό πολιτικό πρόταγμα.  Στο σχέδιό του αποδίδει όλη την εξουσία (μετά τη συντριβή του αστικού κράτους) σε μια ειδική - μειοψηφική δύναμη. Την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ εξουσία, την μέγιστη εξουσία την «αποδίδει» όχι μόνο στο κόμμα αλλά και ακόμα χειρότερα στην ηγεσία του κόμματος (με τον επί της ουσίας ολιγαρχικό συγκεντρωτισμό) και όχι στη γενική δύναμη όπως προτείνουν οι Μαρξ και Ένγκελς.
Ο δε θεσμός των εργατικών συμβουλίων (σοβιέτ) είναι ένας ολιγαρχικός θεσμός στον οποίο αποδίδει τυπική εξουσία δηλαδή εξουσία μόνο στα λόγια και σε μια άλλη πολύ μικρή μειοψηφία. Οι εκλεγμένοι σύμβουλοι δεν θα είναι ούτε το 0,5% σε σχέση με τους εκλογείς. Θα είναι δηλαδή μια ισχνή μειοψηφία και επί πλέον δεν θα κατέχουν τη μέγιστη εξουσία. Ετούτη, την πραγματική εξουσία, θα την κατέχει η ηγεσία του κόμματος και αυτή (η ηγεσία) θα επιβάλλει τελικά τη θέλησή της πάνω σε όλα τα κοινωνικά θέματα.
Κατά την προσωπική του άποψη, έτσι πίστευε ότι μπορεί να χτιστεί ο σοσιαλισμός, σε εκείνες τις ιστορικές συνθήκες και να γίνει κατόπιν το πέρασμα στην ανώτερη φάση του κομμουνισμού. Προσπαθεί με αυτό το βιβλίο να αιτιολογήσει και να δικαιολογήσει την προσωπική του θεωρία αλλά πέφτει σε αμέτρητες παιδαριώδεις αντιφάσεις.
Μετά από λίγο γίνεται η μεγαλειώδης οκτωβριανή επανάσταση. Για δεύτερη φορά στην ιστορία, η εργατική τάξη και όλοι οι καταπιεσμένοι σκοπεύουν στη συντριβή του αστικού κράτους και την εγκαθίδρυση ενός νέου συστήματος.
Επαναστατούν με την ΠΡΟΘΕΣΗ να φτιάξουν μια κοινωνία πολύ καλύτερη, μια κοινωνία αταξική - κομμουνιστική στην οποία θα πραγματώνονται οι αξίες, της ισότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ. Το μεγαλείο ετούτης της επανάστασης βρίσκεται στην ΠΡΟΘΕΣΗ για την υλοποίηση των πιο πάνω αξιών.
Ο τεράστιος αυτός αγώνας δικαιώθηκε  ως προς το πρώτο σκέλος του. Πέτυχε τη συντριβή του αστικού κράτους. Όμως ως προς το δεύτερο σκέλος του, δηλαδή ως προς την υλοποίηση των πιο πάνω συγκεκριμένων στόχων απέτυχε παταγωδώς από την πρώτη στιγμή. Η εξουσία δεν πέρασε ποτέ (ούτε για μια στιγμή) στα χέρια της πλειονότητας ή στα χέρια της εργατικής τάξης.
Παρά ταύτα, δεν μπορεί κανένας να έχει στοιχεία για να ισχυριστεί ότι ο Λένιν και οι λενινιστές κάθε εποχής, στο μεγαλύτερο μέρος τους, δεν επιθυμούσαν και δεν σκόπευαν σε μια αταξική κοινωνία. Αντίθετα μάλιστα. Η αυτοθυσία τους και γενικά ο αλτρουισμός τους θα μείνουν χαραγμένα βαθειά στην ιστορία. Οι πράξεις ηρωισμού και αυταπάρνησης για μια δικαιότερη κοινωνία, είναι σχεδόν ασύλληπτες από τον σημερινό ανθρώπινο νου. Έβαλαν τη ζωή τους κάτω από τις πανανθρώπινες αξίες. Άντεξαν σε απίστευτα βασανιστήρια και αγνόησαν επιδεικτικά το θάνατο.
Τιμή, σεβασμό και δόξα λοιπόν σε όλους τους άγνωστους και γνωστούς αγωνιστές.
Σε όλους τους καλοπροαίρετους,  ανεξάρτητα από το σε ποιόν  συγκεκριμένο πολιτικό χώρο και αν ανήκαν. Ανεξάρτητα αν πάλευαν μέσα από τις γραμμές κάποιου  «κλάδου» του λενινισμού (τροτσκιστικό, μαοϊκό, σταλινικό) ή ανήκαν στον αναρχικό χώρο κοκ. Σε όλους όσους αγωνίστηκαν με το λόγο, με την προκήρυξη, με τις μαζικές κινητοποιήσεις ή με τα όπλα ενάντια στο βάρβαρο σύστημα του καπιταλισμού.
    Σε παλαιότερες εποχές, οι αγωνιστές (και περισσότερο οι απλοί αγωνιστές) δεν είχαν τη δυνατότητα για μελέτη του κομμουνιστικού προτάγματος. Πάρα πολλοί ήταν αγράμματοι και επί πλέον ο καθημερινός προσωπικός και κοινωνικός αγώνας δεν άφηνε τη δυνατότητα εμβάθυνσης και κριτικής. Διάφορα δε στελέχη δεν είχαν μελετήσει ούτε δύο βιβλία… Περίσσευε μεν η καλοπροαίρετη αγωνιστική συμπεριφορά αλλά μοιραία, οι πιθανότητες να ακολουθήσουν λαθεμένο βασικό δρόμο ήταν συντριπτικές.

Το «δένδρο του κακού»  για να εξοντωθεί, πρέπει ο ξυλοκόπος λαός να του ρίξει πολλές τσεκουριές. Με τη μια δεν πέφτει.
Μερικές από αυτές θα είναι εύστοχες, αρκετές θα είναι άστοχες και άλλες θα προκαλέσουν τον αυτοτραυματισμό του ξυλοκόπου ή και τον τραυματισμό των συνανθρώπων του.
Τα λάθη (και στο κοινωνικό επίπεδο) δεν μπορεί να τα αποφύγει κανείς. Οι λαθεμένες πράξεις που θα προκαλέσουν ζημιές είναι επίσης αναπόφευκτες.
Το πρώτο λοιπόν ζητούμενο στις κοινωνικές σχέσεις είναι ο περιορισμός των λαθών – ζημιών, η διδαχή και η διόρθωσή τους σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βαθμό.
Το δεύτερο ζητούμενο και  ταυτόχρονα σημαντική προϋπόθεση για το πρώτο, είναι η καλή προαίρεση, η ανθρωπιστική στάση.
Η όποια προκληθείσα ζημιά  σε άλλους έχει τεράστια διαφορά αν προκαλείται ακούσια ή αν προκαλείται εσκεμμένα. Για παράδειγμα ας πάρουμε έναν οδηγό ασθενοφόρου που τρέχει με μεγάλη ταχύτητα μήπως σώσει τη ζωή ενός ασθενή. Στο δρόμο  και από λάθος του μπορεί να προκαλέσει ατύχημα, να προκαλέσει ζημιά σε άλλους ή και τον δικό του θάνατο. Ετούτο όμως έχει τεράστια διαφορά από το αν τις ίδιες ζημιές τις προκαλέσει κάποιος (φασίστας) που προμελέτησε (δόλο) την πρόκληση της ίδιας ζημιάς, την πρόκληση του ίδιου αποτελέσματος.
Ο καλοπροαίρετος αγωνιστής, σε όποιο χώρο και να βρίσκεται,  θα σκοπεύει διαρκώς προς την υλοποίηση των αξιών για μια καλύτερη κοινωνία. Θα θυσιάζεται για τις ανώτερες αξίες. Και όταν διαπιστώνει λάθη στη ρότα του, θα τα διορθώνει. Αυτό ήταν και είναι το μεγαλείο όλων των κοινωνικών αγωνιστών διαχρονικά. Εδώ βρίσκεται το ανθρώπινο μεγαλείο. Και αυτό βρίσκεται βασικά στο μεγαλείο της συνείδησης, στην ποιότητα της συνείδησης. Επομένως δεν έχουν καμιά σχέση και δεν μπορεί να γίνει καμιά ταύτιση, καμιά σύγκριση με τις ζημιές που προκάλεσαν στην κοινωνία οι συνειδητά εγκληματίες αστοί κάθε μορφής (κοινοβουλευτικοί ή φασίστες).
Φυσικά από μόνη της η καλή προαίρεση ή το σωστό ένστικτο δεν επαρκούν. Χρειάζεται η σωστότερη γνώση και το σχέδιο. (Κανείς δεν θα δεχθεί να τον χειρουργήσει στην καρδιά ο πιο καλοπροαίρετος άνθρωπος του κόσμου αν ο τελευταίος δεν έχει τις κατάλληλες γνώσεις.)
Όλοι οι αγωνιστές στην πάλη τους ενάντια στον καπιταλισμό έχουν κάνει λάθη και θα ξανακάνουν λάθη. Τα πιο σημαντικά λάθη, αργά ή γρήγορα θα τα διορθώσουν. Όμως σε τούτη τη διαδικασία, στο σήμερα και στο ορατό μέλλον,  θα υπάρχουν δύο αντίρροπες δυνάμεις (όπως υπήρχαν και όπως θα υπάρχουν πιθανόν πάντα). Από τη μια θα είναι εκείνοι που θα ψάξουν και θα βρουν τα βαθύτερα αίτια των λαθών αυτών και από την άλλη θα είναι οι συντηρητικοί. Οι δεύτεροι θα επιθυμούν και θα επιδιώκουν την «αταραξία» ή το πολύ να θελήσουν να κάνουν κάποιες μικρές αλλαγές. Δεν θα θέλουν να διδαχθούν από τα λάθη του κινήματος και γι αυτό τα όποια αρνητικά φαινόμενα  θα τα εξηγήσουν κάνοντας επιφανειακές σκέψεις. Στη στάση τους αυτή θα τους κρατούν δέσμιους διάφορες και πολύμορφες δυνάμεις. Κάποιους  θα τους «τρενάρει» ο εγωισμός τους που δεν θα τους αφήνει να παραδεχθούν ότι στο παρελθόν βάδιζαν επί μακρόν σε λαθεμένο δρόμο,  άλλους πιθανόν  ο ναρκισσισμός, η ματαιοδοξία, η αυτοεπιβεβαίωση, ο επαγγελματισμός (επαγγελματικά στελέχη) ή η άγνοια της ουσίας του μαρξικού κομμουνιστικού προτάγματος κοκ.  Επίσης δεν θα είναι αμελητέοι και οι διαπροσωπικοί συναισθηματικοί δεσμοί που αναπτύσσονται μεταξύ συντρόφων – «παρεών» κλπ μέσα σε κόμματα ή ομάδες. Ετούτοι οι αγωνιστές ή «αγωνιστές», το προσωπικό συναισθηματικό ή επαγγελματικό συμφέρον θα το θέτουν πάνω από το συμφέρον του κινήματος. Πάντα θα υπάρχει η «σαβούρα» στο κίνημα.

Το ότι θα υπάρχει αυτή η συντηρητική αντίρροπη δύναμη δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Το γεγονός ότι ενίοτε θα αντιπαλεύει την πρώτη δύναμη και με «χτυπήματα κάτω από τη μέση» είναι απόλυτα βέβαιο.
  Πιθανολογούμε  ότι από όλους τους λενινιστές, οι πιο αντιδραστικοί στο θέμα αυτό θα είναι εκείνα τα στελέχη, εκείνοι οι ηγέτες οι οποίοι ασχολούνταν στον ιδεολογικό τομέα του κόμματός τους. Και ειδικά όλοι αυτοί  που με περισσή ματαιοδοξία το «έπαιζαν μελετημένοι» και με ύφος πολλών καρδιναλίων ή παντογνώστη κατακεραύνωναν όλους όσους εξέφραζαν αμφιβολίες ή άλλες σκέψεις πέραν των «αποδεκτών». Όλοι αυτοί που για ψυχολογικούς λόγους (προσωπικής ανάδειξης ή εξουσίας) παρά τη χρόνια μελέτη δεν ήθελαν ή δεν είχαν την ικανότητα να αναδείξουν ΟΥΤΕ ΜΙΑ από τις δεκάδες και τρομερές αντιφάσεις του Λένιν.
Οι σταυροφόροι και οι ιεροεξεταστές έπαιζαν με φανατισμό το ρόλο του χριστιανού, χωρίς να έχουν την παραμικρή σχέση με το χριστιανισμό. Με τον ίδιο περίπου φανατισμό θα συνεχίζουν να παίζουν το ρόλο του κομμουνιστή και εκείνοι οι λενινιστές χωρίς να έχουν καμιά σχέση με τον κομμουνισμό.

Το κομμουνιστικό κίνημα έχασε την αίγλη του, έχασε την ιδεολογική «ηγεμονία» μετά την πάροδο λίγων δεκαετιών από την οκτωβριανή επανάσταση.
Πιστεύουμε όμως ότι σήμερα το κομμουνιστικό κίνημα μπορεί όχι μόνο να αναστηθεί απλά αλλά και ακόμα ότι μπορεί να αποκτήσει την απόλυτη ιδεολογική υπεροχή, να αποκτήσει τη συντριπτική ιδεολογική «ηγεμονία», να κερδίσει σχετικά «εύκολα» τα λαϊκά στρώματα αν  θέσει και εμβαθύνει το πρόταγμα του ΟΕΝΔΕΛ (Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς) και απορρίψη το πρόταγμα για μια νέα ολιγαρχική – μειοψηφική εξουσία.
. Ελπίζουμε τελικά ότι το κίνημα θα επιστρέψει το συντομότερο δυνατό  στο σωστό πρόταγμα, στο σωστό πολιτικό σχέδιο του Μαρξ, δηλαδή στην κατάκτηση της δημοκρατίας (ΟΕΝΔΕΛ) για να λειτουργήσει σαν απαραίτητο μέσο (μοχλός) στο χτίσιμο του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.

N. Κουμαριάς


11 Αυγούστου 2017

ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ




Το πρώτο άρθρο του συντάγματος της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας ξεκινά με την μεγαλύτερη (προπαγανδιστική) εξαπάτηση του λαού, με ένα από τα μεγαλύτερα ψεύδη που μπορούν να υπάρξουν.- Με τι θα ξεκινούσαν άλλωστε οι πιο εγκληματικές, οι πιο ψυχανώμαλες υπάρξεις της κοινωνίας;-

Γράφουν λοιπόν:
 Άρθρο 1: (Μορφή του πολιτεύματος)
1.  Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρευόμενη Kοινοβουλευτική Δημοκρατία.
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.

3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.
Όμως στην πραγματικότητα το
άρθρο 1, είναι το εξής:

      1. Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία.
(
Δικτατορία σημαίνει επιβολή – υπαγόρευση, από το λατινικό ρήμα dictare)

      2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η ολιγαρχική κυριαρχία.


      3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από μια ολιγαρχία, υπάρχουν υπέρ αυτής (και εναντίον του λαού) και ασκούνται όπως ορίζει το σύνταγμά της.

Ας εξηγήσουμε τα αυτονόητα:

    1α. Η αρχή, η ουσία, ο βασικός σκοπός του κάθε ολιγαρχικού συστήματος είναι η ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΜΙΑΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ πάνω σε κάθε κοινωνικό θέμα
(στην οικονομία και σε όλες τις άλλες κοινωνικές σχέσεις).

   1β. Αντίθετα. Η αρχή, η ουσία, ο βασικός σκοπός του κάθε δημοκρατικού συστήματος είναι η ΥΠΟΤΑΓΗ  ΤΗΣ (εκάστοτε) ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ σε κάθε κοινωνικό θέμα, σε όλα τα κοινωνικά θέματα.
Και χωρίς να ανήκει  ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ δεν μπορεί να γίνει η υποταγή της  μειοψηφίας στην πλειοψηφία και επομένως δεν υπάρχει δημοκρατία (αλλά ολιγαρχία).

Σημείωση: Τα πολιτικά συστήματα διαχωρίζονται από το ποιος έχει την εξουσία να υποτάσσει ποιόν.
Εξουσία δε είναι η δύναμη ενός υποκειμένου με την οποία μπορεί να επιβάλλει τη θέλησή του πάνω σε άλλα υποκείμενα με διαφορετικές θελήσεις.

Για να ήταν ο κοινοβουλευτισμός δημοκρατία στην πραγματικότητα, θα έπρεπε πχ η πλειοψηφία του λαού να είχε επιλέξει και επιβάλλει όλους αυτούς τους αντιλαϊκούς νόμους – μέτρα που υφίσταται.
Η πλειοψηφία του λαού να είχε επιλέξει να την ξεζουμίζουν φορολογικά, να μειώνουν μισθούς και συντάξεις κοκ για να ανακεφαλαιοποιούνται οι φουκαράδες οι τραπεζίτες.
Όλα αυτά όχι μόνο να τα είχε επιλέξει η πλειοψηφία του λαού αλλά επί πλέον (και βασικά) να είχε την ένοπλη εκτελεστική εξουσία δια μέσου της οποίας να επέβαλε στους κυβερνώντες να εφαρμόσουν αυτά τα δικά της αντιλαϊκά μέτρα.
(
Και αν 10.000.000 άνθρωποι καλούσαν με διαδήλωση, την υπάρχουσα ένοπλη εκτελεστική, να συλλάβει τους όποιους κυβερνώντες και απ την άλλη αν οι κυβερνώντες  καλούσαν, την ίδια υπάρχουσα ένοπλη εκτελεστική, να επιτεθεί και να διαλύσει το λαό και τελικά οι ένστολοι υπάκουαν στη θέληση του λαού και όχι των κυβερνώντων, θα λέγαμε ότι ο λαός ελέγχει την ένοπλη εκτελεστική.)

Στο υπάρχον όμως σύστημα κάτι τέτοιο δεν έγινε ούτε και πρόκειται να γίνει.
Το κοινοβουλευτικό σύστημα ταυτίζεται ΑΠΟΛΥΤΑ με τον ορισμό του ολιγαρχικού συστήματος, είναι ο απόλυτος ορισμός της ολιγαρχίας.
(Γενικά, στο ολιγαρχικό σύστημα ανήκουν οι κοινοβουλευτικές και οι διάφορες στρατιωτικές ή κομματικοστρατιωτικές ολιγαρχικές δικτατορίες)

2. Θεμέλιο λοιπόν του κοινοβουλευτισμού είναι η κυριαρχία (εξουσία) των λίγων.

3. Η εξουσία πηγάζει και ασκείται από εκείνον που την έχει στα χέρια του. (Αυτά τα αερολογικά "πηγάζει" από το λαό ή "αναβλύζει" κλπ είναι παγίδες για τη λαϊκή σκέψη.)
Εδώ την την εξουσία την κατέχει σε απόλυτο βαθμό μια μικρή μειοψηφία ψυχανώμαλων και κάνει ό,τι γουστάρει στο λαό και σε παγκόσμιο επίπεδο όλοι οι ολιγαρχικοί  κρατούν υπόδουλους τους λαούς.
(Όταν η ολιγαρχία αυτά που θέλει να πει βρίσκονται σε απόλυτη αντίθεση με την πραγματικότητα, για να περάσει προπαγανδιστικά εκείνο που θέλει, χρησιμοποιεί αερολογικές ή ποιητικές εκφράσεις του τύπου «πηγάζει» κοκ.)



ΥΓ1. Θυμόμαστε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που πριν πάρουν την κυβέρνηση κόπτονταν για να υπερασπιστούν αυτό το ολιγαρχικό σύστημα, λέγοντας ότι το άλφα ή το βήτα μέτρο των προηγούμενων ήταν αντισυνταγματικό..  Ιεροποιούσαν έτσι αυτό το εγκληματικό για το λαό σύνταγμα. Επίσης κάποια άλλα «νούμερα» από αυτούς έλεγαν με καμάρι ότι «θα τους τρελάνουμε στη νομιμότητα». Τώρα κάποιοι από τους ίδιους μιλάνε για προδοσίες και κάτι τέτοια, χωρίς να μπορούν ακόμα να δουν την ολιγαρχική ουσία αυτού του κόμματος στο οποίο συμμετείχαν ή εξακολουθούν να συμμετέχουν.

2. Παλαιότερες κοινωνιολογικές έρευνες είχαν συμπεράνει ότι «οποιοδήποτε πράγμα που χαρακτηρίζεται με θετικό πρόσημο, δεν θα γίνει ποτέ αντικείμενο εχθρικής επίθεσης από εκείνους που αποδέχονται αυτό τον θετικό χαρακτηρισμό».
Γι αυτό το λόγο οι ολιγαρχικοί (βασικά για να μη γίνει το σύστημά τους αντικείμενο επίθεσης και συντριβή του από το λαό) χαρακτηρίζουν όλα τα μαύρα σε άσπρα. Γι αυτό αποκαλούν πχ το ολιγαρχικό σύστημά τους δημοκρατία, για αυτό το νταβατζιλίκι το ονομάζουν αντιπροσώπευση, γι αυτό τον υπήκοο τον λένε πολίτη, για τον ίδιο λόγο τα εξοντωτικά λαϊκά μέτρα τα ονομάζουν μεταρρυθμίσεις, γι αυτό ονομάζουν «θυσίες του λαού» την επιβολή των όποιων εγκληματικών  μέτρων εναντίον του κλπ.

3. Το σύστημα βάζει τους φαντάρους να ορκίζονται "υπακοή στο σύνταγμα και στους νόμους του κράτους"  δηλαδή υπακοή στους κανόνες της ολιγαρχίας.

4.Μερικοί ολιγαρχικοί θέλουν κάποιες αλλαγές σε ετούτο το σύνταγμα. Δηλαδή επιφανειακές αλλαγές και όχι τη ριζική, την πλήρη ανατροπή του την οποία μπορεί να επιφέρει μόνο μια λαϊκή επανάσταση και μια πραγματική λαϊκή εξουσία.

5. Ελπίζουμε ότι θα φθάσει κάποια μέρα όπου σε όλο τον πλανήτη οι λαοί θα χαρακτηρίζουν τα ολιγαρχικά συντάγματα σαν "έντυπα κωλόχαρτα."

6. Η ονομασία των διάφορων καταστάσεων με την πραγματική σημασία τους είναι ένα αναγκαίο (πρώτο) τρομερά σημαντικό βήμα για την απελευθέρωση των λαών.
Κάποιοι συνεχίζουν να αποκαλούν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία. Χρησιμοποιούν αυτό το ουσιαστικό, προβάλλοντας ενίοτε και κάποιο επίθετο όπως αστική, κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική, έμμεση κλπ.
Μερικοί κάνουν χρήση αυτών των όρων χωρίς να κατανοούν την αρνητική επίπτωση που έχει αυτό για το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα, το κακό και το μπέρδεμα που προκαλούν στη λαϊκή συνείδηση. Όμως κάποια στελέχη ολιγαρχικών κομμάτων κάνουν συνειδητά αυτή τη χρήση των όρων γιατί και το δικό τους πρόταγμα ή ταυτίζεται με το υπάρχον ολιγαρχικό σύστημα ή γιατί (στο μπροστινό ή στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους) θέλουν κάποιο άλλο ολιγαρχικό σύστημα, στρατιωτικού ή κομματικού τύπου.
Όποιοι λοιπόν «μελετημένοι», συνειδητοί αποκαλούν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία (αστική, κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική κλπ), επιφυλάσσουν, στο πρόγραμμά τους, για το λαό μια ολιγαρχική δικτατορία, την οποία θέλουν να ονομάσουν δημοκρατία για τον πιο πάνω αναφερόμενο λόγο. Είναι κοινωνικοί εγκληματίες και δυστυχώς κάποιοι από αυτούς φοράνε τη μάσκα του λαϊκού αγωνιστή.

Αποκαλούμε λοιπόν κοινοβουλευτική ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ δικτατορία το αστικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού, επειδή αυτή είναι η πραγματική του ουσία και αυτή θα πρέπει να χαραχθεί βαθειά στη λαϊκή συνείδηση.

ΡΔ





30 Ιουλίου 2017

ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΦΙΚΤΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ


«Όλοι τους είναι ίδιοι». Έκφραση που ΕΥΤΥΧΩΣ, ακούγεται τελευταία όλο και πιο συχνά από τους ανθρώπους του λαού.
Είναι συμπυκνωμένο συμπέρασμα από πείρα ζωής του ανθρώπινου είδους δεκαετιών ή και αιώνων  . Μπορεί μεν το συμπέρασμα αυτό να ήταν πιο πλήρες αν εκφραζόταν με το «ΟΛΟΙ ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΙ ή ΟΛΟΙ ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ (εξ ορισμού) ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΑ  ΟΝΤΑ» όμως  και η αρχική έκφραση αποτυπώνει αρκετά σωστά την πραγματικότητα.
Αλλά η εξάπλωση αυτής της αντίληψης  μπορεί να ενεργήσει σαν  αρχή μεγάλου κινδύνου για τους ολιγαρχικούς…
 Έτσι, σπεύδουν οργισμένοι να επιχειρηματολογήσουν εναντίον ετούτης της άποψης με κάθε είδους επιχειρήματα τα οποία δεν μπορεί παρά να διαστρεβλώνουν την ουσία της πραγματικότητας.
Τρέχουν οι δεξιοί ολιγαρχικοί να κατακεραυνώσουν την αλήθεια, λέγοντας πχ ότι «κανείς άνθρωπος δεν είναι ίδιος με κάποιον άλλον. Πως είναι δυνατόν λοιπόν όλοι να είναι ίδιοι;».
Τρέχουν και οι αριστεροί ολιγαρχικοί και στήνουν στον τοίχο τον εργαζόμενο που λέει τέτοια «κακά λόγια» και τον κατηγορούν έμμεσα για φασίστα λέγοντάς του ότι «η γενίκευση είναι αρχή του φασισμού».
Φυσικά κανείς δεν είναι όμοιος σωματικά ή ψυχικά με κάποιον άλλο και ασφαλώς η έκφραση «όλοι τους είναι ίδιοι» δεν αφορά τα ιδιαίτερα ψυχοσωματικά χαρακτηριστικά του καθένα αλλά αφορά τα κοινά και σημαντικότατα στοιχεία που έχουν μεταξύ τους.
Εντάξει, το να ΓΕΝΙΚΕΥΕΙ κανείς το ΕΙΔΙΚ0 που δεν γενικεύεται, είναι και αρχή του φασισμού και αρχή της βλακείας. Πχ «Όλοι οι Τούρκοι ή οι Γερμανοί είναι εγκληματίες  κοκ.».
Αλλά το να ΜΗ ΓΕΝΙΚΕΥΕΙ κανείς εκείνο που στην ουσία του είναι  ΓΕΝΙΚΟ είναι αρχή του κρετινισμού. Πχ, αν ένας (ενήλικας) δεν αποδέχεται το «όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί»  σημαίνει ότι βρίσκεται στο κέντρο του παραλογισμού και της ψυχασθένειας.
Γιατί όμως όλοι οι (συνειδητοί) ολιγαρχικοί είναι άκρως  εγκληματικά  όντα; Γιατί είναι εξ ορισμού τα πιο εγκληματικά στοιχεία της κοινωνίας; Γιατί, όπως ισχύει το «όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί», ισχύει και το «όλοι οι ολιγαρχικοί είναι τα πιο αντικοινωνικά στοιχεία, είναι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες της κάθε κοινωνίας;».

Ας πάρουμε το θέμα από την αρχή του.

Τι σημαίνει αγαθό;

Θεωρούμε ότι αγαθό για κάθε άνθρωπο, είναι οποιοδήποτε μέσο που μπορεί να του ικανοποιήσει κάποια επιθυμία του.
Τι σημαίνει εξουσία (σε ανθρώπινο κοινωνικό επίπεδο);
Θεωρούμε ότι εξουσία είναι η δύναμη ενός υποκειμένου (ατομικού ή συλλογικού) δια μέσου του οποίου επιβάλλεται η θέλησή του πάνω σε άλλα υποκείμενα με διαφορετικές θελήσεις (και έτσι ικανοποιεί κάποια ή κάποιες επιθυμίες του).
Συνδυάζοντας τα πιο πάνω μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η εξουσία είναι αγαθό.

Όμως τι είδους αγαθό είναι η εξουσία, σε ανθρώπινο  κοινωνικό επίπεδο (Χώρας και Χωρών);

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ γιατί δια μέσου αυτού εξαρτάται η ικανοποίηση ή όχι των περισσότερων, μεγάλων και μικρών, υλικών ΑΤΟΜΙΚΩΝ επιθυμιών. Είναι το «ΥΛΙΚΟ αγαθό των αγαθών».
Οι κάτοχοι της ένοπλης εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας είναι οι κάτοχοι αυτού του μέγιστου υλικού κοινωνικού αγαθού όπου δια μέσου αυτού καθορίζεται  η παραγωγή και  η διαμοίραση των οικονομικών αγαθών.

Γιατί λοιπόν όλοι οι ολιγαρχικοί είναι ίδιοι; Από ποια άποψη είναι ίδιοι;

Ασφαλώς γιατί όλοι τους δεν θέλουν με τίποτα αυτό το μέγιστο αγαθό της εξουσίας να ανήκει στο λαό αλλά κάνουν τα πάντα, μέχρι και τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα,  για να το κατέχουν οι λίγοι (και μέσα στους λίγους να βρίσκονται και οι ίδιοι). Το θέλουν αποκλειστικά για τους λίγους, για τους εαυτούς τους, θέλουν να το αποστερούν από το λαό. Δεν θέλουν με τίποτα να είναι εκτελεστικά όργανα της εξουσίας και των αποφάσεων  της πλειοψηφίας του κάθε λαού, αλλά αντίθετα, θέλουν οι άνθρωποι του λαού να είναι καταναγκαστικά εκτελεστικά όργανα των όποιων διεστραμμένων ορέξεων τους, των όποιων αποφάσεών τους, των όποιων ψυχανωμαλιών τους. Θέλουν οι άνθρωποι του λαού να είναι υπήκοοί τους, δούλοι τους, να είναι κάτω από τις διαταγές τους και αυτοί να είναι  οι αφέντες της ζωής τους, ουσιαστικά οι τύραννοί τους.
Σφετερίζονται λοιπόν «εξ ορισμού» αυτό το πολύ μεγάλο αγαθό, δηλαδή το αφαιρούν δια της βίας από το λαό και μετά αρχίζουν τα προπαγανδιστικά τους τερτίπια  με βάση τις υποσχέσεις ή τις «δεσμεύσεις» των οπισθίων της αλεπούς.
Είναι σαν κάποιος να θέλει οπωσδήποτε να κάψει, καθολικά, έναν άλλο και μετά να «δεσμεύεται» (με το «πρόγραμμά» του) ότι θα τον αλείψει με το καλύτερο λάδι ή να ακρωτηριάζει εντελώς έναν και μετά να του υπόσχεται  ότι θα του αγοράσει τα καλύτερα δεκανίκια ή να έχει υπό την πλήρη κατοχή του όλα τα καρβέλια και να υπόσχεται ότι θα του δώσει  ένα αντίδωρο ή να έχει υπό την κατοχή του τις παραλίες και να υπόσχεται ότι θα ρίχνει βουτιές για να δροσίζονται οι άλλοι.
Όλοι λοιπόν οι ολιγαρχικοί μπαίνουν απ την αρχή με αυτούς τους απαράβατους, κατά τη θέλησή τους, όρους ανισότητας στη σχέση τους με τους λαούς.
Αφαιρούν εξ αρχής – «εξ ορισμού» το μέγιστο υλικό κοινωνικό αγαθό (εξουσία) από το λαό και «δεσμεύονται» για την παραχώρηση ψίχουλων.(Και  στις περισσότερες των περιπτώσεων ψεύδονται και αθετούν ακόμα και αυτές τις «δεσμεύσεις» τους για παροχή ψίχουλων.)
Και όπως εξ ορισμού (DNA) η οχιά δεν μπορεί να μετατραπεί σε περιστέρι, έτσι και οι ολιγαρχικοί δεν μπορούν ποτέ να μετατραπούν σε προστάτες των λαϊκών αγαθών αφού εξ αρχής  (“ψυχολογικό
DNA”) θέλουν να αφαιρούν από τους λαούς το μέγιστο ετούτο αγαθό και κατά συνέπεια να αφαιρούν και όλα τα αμέτρητα αγαθά που πηγάζουν από αυτό.
(Πιο πολλές πιθανότητες έχουμε να συναντήσουμε κάποιον άνθρωπο αθάνατο  παρά να βρούμε ολιγαρχικό που να αποδειχθεί τελικά φιλολαϊκός. Γι αυτό σε καμιά χώρα του κόσμου, μέσα σε χιλιάδες χρόνια δεν βρέθηκε ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΣΗ. Κανείς ολιγαρχικός όταν κατέλαβε την εξουσία δεν κράτησε ΠΟΤΕ καμιά φιλολαϊκή στάση αλλά αντίθετα εξυπηρέτησε συμφέροντα κάποιας παλαιάς ή νέας αναδυόμενης οικονομικής ολιγαρχίας. Και παρά τις «φιλότιμες» προσπάθειες κάποιων ιστορικών υπηρετών της ολιγαρχίας για να μας παρουσιάσουν κάποιο κάθαρμα της ιστορίας σαν φιλολαϊκό ηγέτη, είναι πια δύσκολο να κρύψουν εντελώς τα όποια ανομήματά του. Έτσι ήταν πάντα και έτσι θα είναι, γιατί το «ψυχολογικό DNA» του κάθε ολιγαρχικού είναι αντικοινωνικό, είναι εγκληματικό εξ ορισμού.
 Γι αυτό, το να ελπίζει κανείς ότι θα υπάρξει κάποιος ολιγαρχικός που θα είναι καλός για το λαό, ΕΛΠΙΖΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΝΕΦΙΚΤΟ. Το να δουν ποτέ οι λαοί λευτεριά και προκοπή  μέσα σε ολιγαρχικά συστήματα είναι η απόλυτη ΟΥΤΟΠΙΑ. Όμως η προπαγάνδα του ολιγαρχισμού έχει αντιστρέψει την πραγματικότητα στη σκέψη πάρα πολλών υπηκόων. Αυτό που στην πραγματικότητα είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΝΕΦΙΚΤΟ (λευτεριά και προκοπή για τους λαούς) μέσα σε οποιοδήποτε ολιγαρχικό σύστημα,  το έχει βάλει στο μυαλό των υπηκόων σαν ΕΦΙΚΤΟ και το πραγματικά ΕΦΙΚΤΟ δηλαδή η εξουσία των λαών,  τους το έχει βάλει σαν ΑΝΕΦΙΚΤΟ. Έτσι συνεχίζει να υπάρχει και να διαιωνίζεται η ολιγαρχική εξουσία. )
Θέλουν λοιπόν εξ αρχής την εφαρμογή αυτής της ανισότιμης, αυτής της αντικοινωνικής σχέσης. Θέλουν υπό τον έλεγχό τους, υπό την πλήρη κατοχή τους όλη την ένοπλη, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία. Το μέγιστο κοινωνικό αγαθό, δηλαδή τη μέγιστη εξουσία τη θέλουν  για την «πάρτη» τους, για τους λίγους. Είναι τα πλέον ψυχικά ανώμαλα και επικίνδυνα άτομα κάθε κοινωνίας γιατί το κακό που προκαλούν ή μπορούν να προκαλέσουν σε αυτή, είναι  απείρως μεγαλύτερο σε σχέση με το κακό που μπορεί να προκαλέσει οποιοσδήποτε κοινός εγκληματίας.
Και για να μην επαναστατήσουν οι λαοί προς το σωστό σκοπό, (δηλαδή τη συντριβή του ολιγαρχικού συστήματος, την ολοσχερή εξαφάνισή τους και την κατάκτηση όλης της ένοπλης, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας) χρυσώνουν το χάπι που δίνουν μετά τον αρχικό και πλήρη ακρωτηριασμό του κάθε λαού.  Και το χρυσωμένο χάπι είναι οι «δεσμεύσεις» … των νιάμερων. Είναι ένας από τους τρόπους για να πετούν τη μπάλα στην εξέδρα και έτσι να αποσπάσουν τη λαϊκή προσοχή από το βασικό ζητούμενο που είναι το πέρασμα όλης της ένοπλης, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας στο λαό. Δεν θέλουν ο κάθε νόμος που θα τίθεται σε ισχύ στην κοινωνία, να έχει επιλεγεί από την πλειοψηφία του λαού και φυσικά να έχει την έγκρισή τουΟι ολιγαρχικοί δεν θέλουν, οι λαοί να κατέχουν τη δύναμη (ένοπλη εκτελεστική) όπου μόνο δια μέσου αυτής  μπορούν να επιβάλλουν  τον κάθε νόμο που επιθυμούν. Έτσι για αντιπερισπασμό αρχίζουν τα παραμύθια – παγίδες των «δεσμεύσεων» δια μέσου των ολιγαρχικών «προγραμμάτων» τους που παρουσιάζουν στους λαούς.

ΤΑ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ» - ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ
1. Ας πούμε ότι αυτά τα προγράμματα που παρουσιάζονται στους λαούς (γιατί τα κρυφά ή στην μετέπειτα πραγματικότητα είναι άλλα) συντάσσονται στη βάση κάποιων δεδομένων του παρόντος.
2. Είναι ένα σύνολο από γενικολογίες, αοριστολογίες, αερολογίες, γενικές κατευθυντήριες γραμμές, εικασίες, υποσχέσεις, προπαγανδιστικές αναφορές κοκ.

Όμως ΚΑΝΕΝΑ πρόγραμμα, ακόμα και το πιο τέλειο για κάποιους, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΝΟΜΟΘΕΤΗΣΕΙΣ, χωρίς την ψήφιση κάποιων νόμων.
Και αυτό είναι το πραγματικό «δια ταύτα
».

*«Δεσμεύονται» λοιπόν ότι θα υλοποιήσουν τις υποσχέσεις – αερολογίες - γενικολογίες αλλά πρακτικά όλοι τους δεν θέλουν με τίποτα να έχει την εξουσία ο λαός για να εγκρίνει ή όχι τις όποιες ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ νομοθετήσεις, τους συγκεκριμένους νόμους που θα απαιτούνται για την υλοποίηση του προγράμματός τους καθώς και την ένοπλη δύναμη για να τους επιβάλλει.
 Δηλαδή όλη την ουσία την θέλουν αποκλειστικά για τους ίδιους.
*«Δεσμεύονται» - «..νιάμερα» για κάτι που μπορεί μεν σήμερα  να είναι σωστό και επιθυμητό από το λαό αλλά αύριο όμως τα δεδομένα μπορούν να αλλάξουν και η ισχύς του να καταπέσει (τα πάντα ρει). Δηλαδή η υλοποίησή του να είναι πια επιζήμια και ανεπιθύμητη από το λαό.
Οι ολιγαρχικοί όμως δεν θέλουν να έχει ο λαός την εξουσία να αποφασίσει και να επιβάλλει την κάθε συγκεκριμένη στιγμή τι θέλει, να αποφασίζει και όταν οι συνθήκες αλλάζουν.
* «Δεσμεύονται» ότι θα υλοποιήσουν ΟΛΟ το πρόγραμμά τους (φυσικά γέλια) παρότι η πλειοψηφία μπορεί να συμφωνεί με αυτό μερικώς. Ίσως δηλαδή, κάποιοι παγιδευμένοι στην προπαγάνδα τους, να συμφωνούν  πχ με το 25% των υποσχέσεών τους, οι ίδιοι ταυτόχρονα να συμφωνούν με το 20% των υποσχέσεων ενός άλλου ολιγαρχικού κόμματος, να συμφωνούν με το 15% των υποσχέσεων κάποιου άλλου ή με το 10% κάποιων άλλων κοκ.
Γιατί σώνει και καλά να υπόσχονται ότι θα εφαρμόσουν – επιβάλλουν ΟΛΟ το πρόγραμμά τους όταν η πλειοψηφία των υπηκόων ήδη εξ αρχής δεν συμφωνεί με όλα; Γιατί το κάθε κομμάτι, που θα πρέπει να υλοποιείται δια μέσου νόμων, να μην το ψηφίζει ο λαός;
*
  Πάντα, όταν κάποιοι πρώην «ηθικοί» υποψήφιοι εξουσιαστές που όταν ανέβουν στην κορυφή της ολιγαρχικής εξουσίας γίνονται ανήθικοι και παίρνουν διάφορα αντιλαϊκά μέτρα, οι ολιγαρχικοί της εκάστοτε μείζονος ή ελάσσονος αντιπολίτευσης το παίζουν τώρα αυτοί ηθικότεροι ή πιο κοινωνικά ευαίσθητοι και υπόσχονται στους υπηκόους ότι όταν ανέβουν αυτοί στην κορυφή της εξουσίας θα ΑΚΥΡΩΣΟΥΝ τα συγκεκριμένα αντιλαϊκά μέτρα. Λόγια από παλιά ή νέα δηλητηριώδη κεφάλια της Λερναίας Ύδρας.
Φυσικά, αυτά τα εγκληματικά στοιχεία, αυτά τα καθάρματα, αυτές οι ψυχανώμαλες  υπάρξεις λένε ετούτα για να κάνουν το λαό να ελπίζει  σε ολιγαρχικές εξουσίες και να ψάχνει λύσεις μέσα στα πλαίσια του συστήματος. Ίδια η τακτική στην προπαγάνδα τους εδώ και αιώνες. Πριν από όλους απευθύνονται σε εκείνους τους υπηκόους με πολύ χαμηλή κριτική ικανότητα. Το ίδιο σενάριο, το ίδιο έργο με διαφορετικούς ηθοποιούς, με διαφορετικές καθηκοειδής υπάρξεις.
Λένε λοιπόν ότι όταν θα ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ την εξουσία θα ΑΚΥΡΩΣΟΥΝ το άλφα ή το β αντιλαϊκό μέτρο για να μη σκεφτεί ο λαός να  σκοπεύσει για να διεκδικήσει την εξουσία του και έτσι να έχει ο ίδιος τη δύναμη να ακυρώνει ό,τι δεν θέλει και να θεσμοθετεί ό,τι θέλει.
Τελικά, είναι δεκάδες οι συλλογισμοί που μπορούν με ευκολία να ξεσκεπάσουν την υποκριτική και εγκληματική ουσία της ύπαρξης των ολιγαρχικών.
Όμως όλο και μεγαλύτερο μέρος των λαών έχει αρχίσει να μην «τσιμπά» στις κούφιες «δεσμεύσεις»  τους. Έτσι, οι ολιγαρχικοί για να γίνονται πειστικοί, επιστρατεύουν σήμερα όλο το οπλοστάσιο της υποκριτικής και της απατεωνιάς. Κάποιοι ίσως να αρχίσουν να «δεσμεύονται» ότι αν δεν υλοποιήσουν τις υποσχέσεις τους θα κρεμαστούν, άλλοι ότι θα κόψουν τα χέρια τους, άλλοι ότι θα ζητήσουν από το λαό να τους δικάσει!!!κοκ.
Ευτυχώς, μεγάλο μέρος των λαών αρχίζει να καταλαβαίνει την πραγματικότητα. Καταλαβαίνει ότι όσο πιο πολύ πειστικά πάνε να «δεσμευτούν» οι ολιγαρχικοί για την υλοποίηση του προγράμματός τους, τόσο πιο χειρότεροι απατεώνες είναι, τόσο πιο άρρωστοι και  «πορωμένοι»  είναι για απόκτηση μεγαλύτερης προσωπικής εξουσίας. Όλο και πιο πολλοί υπήκοοι καταλαβαίνουν ότι ο στόχος τους είναι μόνο η κατάκτηση όλο και μεγαλύτερης ατομικής εξουσίας. Και όσο περνά ο καιρός θα κατανοούν περισσότερο ότι οι υποσχέσεις τους είναι αντιπερισπασμός για να βγει από το κάδρο της κοινωνικής συνείδησης η σκόπευση για κατάκτηση όλης της ένοπλης, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας από τους λαούς. Έτσι, ελπίζουμε ότι θα φθάσουμε σχετικά σύντομα στο σημείο όπου οι περισσότεροι υπήκοοι θα τους απαντούν: «Πάρτε τα προγράμματά σας και βάλτε τα  στον …..  σας. Εμείς θέλουμε πριν από όλα την πραγματική εξουσία, την πραγματική δημοκρατία. Δηλαδή θέλουμε τον κάθε νόμο να τον ψηφίζει και να τον επιβάλλει ο λαός».

Για να ελπίζουν οι λαοί ότι είναι εφικτό κάτι που στην πραγματικότητα είναι εντελώς ουτοπικό μέσα στα πλαίσια των ολιγαρχικών συστημάτων, η ολιγαρχική προπαγάνδα έχει διαμορφώσει και έχει περάσει στη λαϊκή συνείδηση ένα απλοϊκό σκεπτικό.

Σου λένε: «Εντάξει, οι περισσότεροι είναι λωποδύτες.  Όμως κάποιοι άλλοι, που θα είναι ηθικά στοιχεία, θα μπορούσαν να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους αλλά να την χρησιμοποιήσουν για να κάνουν ό,τι θέλει και ό,τι αποφασίζει η πλειοψηφία του λαού, να λειτουργούν σαν εκτελεστικά όργανα της θέλησης του λαού, να είναι ΥΠΗΡΕΤΕΣ του λαού.»
Κάτι τέτοιο όμως δεν έχει ίχνος λογικής γιατί είναι απόλυτα αντίθετο με τις βασικές φυσικές τάσεις του ανθρώπου.
Αν θα μπορούσε να ισχύει το πιο πάνω τότε θα μπορούσε να ισχύει και το εξής γεγονός: «Κάποια ηθικά στοιχεί θα πάλευαν με όλα τα δυνατά μέσα για να αποκτήσουν πρώτα ένα τεράστιο κρουαζιερόπλοιο με ΤΕΛΙΚΟ σκοπό να μπορούν κατόπιν να εργάζονται εκεί σαν καμαρότοι ή μούτσοι, να είναι υποτακτικοί άλλων, να είναι κάτω από τις διαταγές τους  ή να είναι ΥΠΗΡΕΤΕΣ άλλων.» 
Κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα στοχεύσει ποτέ εξ αρχής να αποκτήσει τελικά κάποτε τα ελάχιστα αγαθά δια μέσου της απόκτησης (πρώτα) των μέγιστων αγαθών. (Αν θέλει τα ελάχιστα πάει κατευθείαν σε αυτά.)
Αν λοιπόν αυτά τα «ηθικά» στοιχεία ήθελαν να λειτουργούν σαν εκτελεστικά όργανα, σαν υπηρέτες του λαού γιατί δεν αγωνίζονται ώστε ο λαός να αποκτήσει την εξουσία ώστε να μπορούν και αυτοί (αν το θελήσει ποτέ ο λαός) να γίνονται πραγματικά εκτελεστικά όργανά του, να είναι πραγματικά κάτω από τις διαταγές του;

Τα σενάριο ότι μπορούν κάποιοι ολιγαρχικοί να είναι ηθικά στοιχεία και ότι αν πάρουν αυτοί την εξουσία τότε θα κάνουν το καλό για το λαό, ότι θα είναι υπηρέτες του λαού, δεν μπορεί να σταθεί ούτε στα πιο καλά παραμύθια. Και όμως οι ολιγαρχικοί παραμυθιάζουν με κάτι τέτοια τους λαούς και συνεχίζουν να ζουν και να βασιλεύουν.

Αλλά ακόμα και να υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να υπάρχει μία πιθανότητα στο εκατομμύριο, όπου ο ολιγαρχικός θα μετατρεπόταν σε φιλολαϊκό, δεν είναι εντελώς ανόητο να τρέχουμε πίσω από μια τέτοια πιθανότητα αντί να αγωνιστούμε για την πλήρη εξόντωση του ολιγαρχισμού; (Και μετά από αυτή την υποτιθέμενη εξαίρεση τι θα ακολουθεί; Πάλι τα κεφάλια μέσα στο βόθρο;)

             

    ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ

Πράγμα εξ ορισμού αδύνατον αλλά εμείς θα υποθέσουμε ότι υπάρχουν κάποιοι ολιγαρχικοί που είναι ηθικά στοιχεία και καλοπροαίρετοι.
Όμως για ποιο λόγο να θέλουν να κάνουν του κεφαλιού τους; Γιατί να θέλουν να φτιάχνουν όποιο νόμο γουστάρουν και να τον επιβάλλουν στο λαό;
Αν τελικά οι επιλογές τους είναι λαθεμένες και δυσαρεστήσουν  την πλειοψηφία του λαού, γιατί να «ρισκάρουν»  να φάνε τις κατάρες, τις μούτζες  και τη μεγάλη οργή του λαού; Γιατί να «ρισκάρουν» να γίνονται τόσο μισητοί και ενίοτε να προκαλούν στο λαό τον κρυφό πόθο «να τους εκτελούσε από τα 5 μέτρα»; Αν είναι σίγουροι ότι θα πετύχουν να ευχαριστήσουν την πλειοψηφία του λαού τότε είναι επικινδύνως υπέρ ανόητοι, δηλαδή για δέσιμο. Αν όμως δεν είναι σίγουροι τότε γιατί να ρισκάρουν τα πιο πάνω και ακόμα περισσότερα;
Αν  τις αποφάσεις για τους νόμους τις έπαιρνε και επέβαλε ο λαός, τότε  θέμα λαϊκής κατακραυγής εναντίον τους δεν θα υπήρχε με τίποτα. Κανείς δεν θα ήθελε να τους κυνηγήσει γιατί αυτοί δεν θα ήταν υπεύθυνοι για τις όποιες πιθανόν λαθεμένες επιλογές του λαού. Αυτοί θα ήταν απλά εντολοδόχοι – εκτελεστικά όργανα των αποφάσεων που θα έπαιρναν  διαφορετικές πλειοψηφίες στα διαφορετικά θέματα.
(Έτσι δεν θα υπήρχε  δυσαρέσκεια ούτε και μεταξύ των διαφορετικών πλειοψηφιών και μειοψηφιών γιατί κάποιοι που θα είναι με την πλειοψηφία σε ένα θέμα σε άλλα θέματα θα είναι με την μειοψηφία και αντίστροφα. Στην πραγματική δημοκρατία οι πλειοψηφίες και οι μειοψηφίες, κατά κανόνα και κατά συντριπτική πλειοψηφία,  είναι ρευστές και όχι σταθερές όπως είναι στα ολιγαρχικά συστήματα.)
Γιατί λοιπόν οι ολιγαρχικοί προτιμούν να γίνονται στόχος της οργής και του μίσους της πλειοψηφίας του λαού; Ιστορικά, ΟΛΟΙ τους έχουν  αργά ή γρήγορα «απολαύσει» τις ύβρεις και τις κατάρες της πλειοψηφίας των λαών.
Από την άλλη, πόσοι από τους ανθρώπους του λαού, που έχουν ομαλή την ψυχοσύνθεσή τους, δεν λένε κάθε τόσο το «για να μην σας πάρω στο λαιμό μου, αποφασίστε εσείς και εγώ ακολουθώ»;
Γιατί δεν επιλέγουν να κάνουν το ίδιο και οι ολιγαρχικοί; Μήπως είναι μαζόχες;  Και ο μαζοχισμός είναι μια ψυχική ανωμαλία.
Όχι. Αυτοί έχουν πολύ πιο βαριά ψυχική ανωμαλία. Βάζουν στο ένα μέρος της ζυγαριάς τις βέβαιες κατάρες, επιθέσεις κλπ και από την άλλη βάζουν την ηδονή που θα βιώσουν όταν θα αισθάνονται ότι είναι κυρίαρχοι επί της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων, την ηδονή που θα απολαμβάνουν με το να καθορίζουν όπως γουστάρουν τη ζωή εκείνων που δεν θα έχουν την ίδια δύναμη με αυτούς. Το μέγεθος των ψυχοοικονομικών κερδών τους, αισθάνονται ότι είναι ανώτερο από το αρνητικό μέγεθος του μίσους που θα εκθρέψει  η πλειοψηφία ενός ολόκληρου λαού.
Αν λοιπόν είχαν ίχνος ηθικής, αν είχαν μέσα τους σαν άνθρωποι αυτό που λέμε «καλή προαίρεση» δεν θα επέλεγαν ποτέ να γίνουν (βέβαιος) στόχος τόσων πολλών ανθρώπων.

Και ΜΟΝΟ αυτό το ερώτημα, δηλαδή γιατί η ολιγαρχικοί δεν επιλέγουν να αποφύγουν την οργή και το μίσος της πλειοψηφίας του λαού ενώ μπορούν, ΑΡΚΕΙ για να εκμηδενίσει κάθε ολιγαρχικό επιχείρημα σχετικά με την μη εγκληματική και αντικοινωνική ψυχοσύνθεση ΟΛΩΝ τους.



                            

                                  ΤΟ ΑΝΕΦΙΚΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΦΙΚΤΟ

Τα ολιγαρχικά συστήματα διαιωνίζονται και κρατούν αλυσοδεμένους τους λαούς γιατί έχουν κατορθώσει να πραγματώσουν με επιτυχία δύο πράγματα.
Πρώτον. Έχουν «τσιμεντώσει» μέσα στη συνείδηση των περισσότερων υπηκόων την απόλυτα λαθεμένη άποψη ότι μπορεί και να υπάρξει στο παρόν ή στο μέλλον, έστω και ένας ολιγαρχικός καλός για το λαό.
Τους έχουν «τσιμεντώσει» ετούτη την ελπίδα και γι αυτό πολλοί άνθρωποι του λαού πειραματίζονται διαρκώς με νέους ολιγαρχικούς στο σβέρκο τους. 
( Είναι σαν να αλλάζουν πέτρες, να τις αφήνουν από τα χέρια τους και να ελπίζουν πάντα – παρά την εμπειρία τους - ότι η επόμενη πέτρα δεν θα πέσει όπως οι  προηγούμενες στη Γη αλλά θα κατευθυνθεί προς τη σελήνη. Μια εντελώς λαθεμένη πρακτική που δυστυχώς όμως τη θεωρούν σωστή και ελπίζουν.)
Έτσι τα ολιγαρχικά συστήματα κερδίζουν χρόνο και η πραγματικά λαϊκή επανάσταση για πραγματική δημοκρατία (ΟΕΝΔΕΛ – Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς) μετατίθεται όλο και πιο πέρα στο μέλλον.
Δεύτερον. Έχουν «τσιμεντώσει» μέσα στη συνείδηση πολλών υπηκόων την επίσης απόλυτα λαθεμένη αντίληψη η οποία ισχυρίζεται ότι δεν είναι ΕΦΙΚΤΗ η εξουσία στα χέρια του λαού.  (Ενώ η δική τους πρόταση για προκοπή του λαού μέσα σε ολιγαρχικό σύστημα είναι εντελώς ανέφικτη.)
Αυτή η αντίληψη του μη εφικτού που μας παρουσιάζουν έχει δύο σκέλη:
α.  «Και να ανατραπεί το ολιγαρχικό σύστημα, δεν μπορεί πρακτικά όλη η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία να είναι στα χέρια του λαού».
Φυσικά ψεύδος τεράστιο. Σε κάθε ιστορική εποχή, τηρουμένων των αναλογιών, ήταν πάντα δυνατή η εξουσία στα χέρια του κάθε λαού. Σήμερα όμως είναι απόλυτα εφικτή. (Δες κείμενα για το σήμερα: «ΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ» και «ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΣΤΟ ΛΑΟ»)
Η σερβιρισμένη από την ολιγαρχία αντίληψη για το μη εφικτό της εξουσίας των λαών, είναι από πολλές και επιστημονικές απόψεις εντελώς παράλογη. Πχ στον ανθρώπινο βίο και πολιτισμό οποιοδήποτε ανθρώπινο έργο – επίτευγμα του παρελθόντος είναι απόλυτα βέβαιο ότι η ουσία του μπορεί να ξανά πραγματωθεί στο παρόν ή στο μέλλον και σε πολύ πιο βελτιωμένη μορφή. Έτσι, ουσιαστικά στοιχεία της Αθηναϊκής δημοκρατίας και της Παρισινής κομμούνας μπορούν να ξανά πραγματωθούν μέσα σε ένα συνολικό πολύ ανώτερο επίπεδο.

β. «Δεν είναι εφικτή η συντριβή του ολιγαρχικού συστήματος από τους λαούς γιατί αυτό είναι πανίσχυρο».
Και αυτή η άποψη φωλιάζει δυστυχώς στην ψυχή αρκετών υπηκόων. Οι ολιγαρχικοί την έχουν περάσει μέσα τους δια μέσου της προπαγάνδας και του τρόμου. Αλλά την πραγματικότητα  «η καρδούλα τους την ξέρει».
Όσον αφορά λοιπόν στο σωστό ή όχι αυτής της άποψης ας κοιτάξουμε τι λέει η συμπεριφορά των ολιγαρχικών και όχι τι λέει η προπαγάνδα τους. Ας κοιτάξουμε τη συμπεριφορά τους και να προσπαθήσουμε να την εξηγήσουμε.
* Γιατί όλοι οι ολιγαρχικοί, κοινοβουλευτικοί ή στρατιωτικοί, το πρώτο πράγμα που κάνουν είναι να ελέγχουν τα ΜΜΕ για να επιβάλλουν την ανισηγορία; Γιατί παρουσιάζουν διαρκώς στο λαό το μαύρο άσπρο; Για ποιο λόγο θέλουν να ελέγχουν τη σκέψη των υπηκόων τους; Γιατί ότι μέτρο καταστροφικό και να πάρουν για το λαό λένε ότι το παίρνουν τελικά για το καλό του; Γιατί δεν του λένε ποτέ την αλήθεια; Γιατί αλλοιώνουν το περιεχόμενο των εννοιών και βαπτίζουν μια αρνητική πραγματικότητα σε θετική; Πχ γιατί βαπτίζουν την ολιγαρχία σε δημοκρατία, τον υπήκοο σε πολίτη, τη διαταγή σε νόμο κοκ;
Γιατί κάνουν κάθε τόσο ασκήσεις στο στρατό με θέμα την κατάπνιξη μιας πιθανής λαϊκής εξέγερσης; Γιατί φτιάχνουν (ΝΑΤΟ) σχέδια κατάπνιξης πιθανών λαϊκών επαναστάσεων με ονομασίες όπως «κόκκινη προβιά», «γκλάντιο» ή «γραφείο πληροφοριών» κοκ και κάθε τόσο τα ανανεώνουν για να τα προσαρμόζουν σε νέα δεδομένα;
Μπορούμε να παρουσιάσουμε δεκάδες τέτοιες συμπεριφορές και να τις συνοδεύσουμε με ένα γιατί.
Ο βασικός λόγος που  συμπεριφέρονται έτσι  είναι ότι οι ΙΔΙΟΙ φοβούνται για την ύπαρξή τους, φοβούνται το λαό γιατί ξέρουν ότι είναι πολύ ευάλωτοι, είναι ανατρέψιμοι. Ξέρουν πολύ καλά ότι ισχύει απόλυτα το «φωνή λαού οργή θεού». Ξέρουν ότι όταν η πλειοψηφία ενός λαού θελήσει και επιδιώξει την ανατροπή τους τότε θα αποδειχθούν χάρτινος τίγρης και θα σβήσουν. Ξέρουν ότι κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις είναι οι πιο αδύνατες υπάρξεις του πλανήτη, είναι μηδενικά.
Φυσικά στην προπαγάνδα τους θέλουν να παρουσιάζονται σαν ανίκητοι.
Είναι κρίμα που άνθρωποι του λαού τους πιστεύουν όταν οι ίδιοι στο βάθος πιστεύουν το αντίθετο.

Ναι.  Φοβούνται τους λαούς. Αλλά στη σημερινή εποχή δεν νιώθουν άμεσα τον μέγιστο φόβο – τρόμο για την ύπαρξή τους. Και αυτό γιατί δεν έχει διαμορφωθεί στον κατάλληλο βαθμό το αντίπαλο πολιτικό δέος. Για παράδειγμα άλλο ο φόβος που νιώθει κανείς όταν κάποιος τον απειλεί με το πιστόλι στον κρόταφο και άλλο ο καθημερινός φόβος που νιώθει ο αναβάτης μοτοσυκλέτας.

Εν κατακλείδι. Οι δύο μεγάλοι προπαγανδιστικοί πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζεται το ολιγαρχικό σύστημα είναι:
 α. Η αντίληψη πολλών υπηκόων ότι όλοι οι ολιγαρχικοί μπορεί να μην είναι ίδιοι, δηλαδή να μην είναι εγκληματίες και
β. Ότι η εξουσία του λαού δεν είναι εφικτή


ΥΓ α. Πόσα εκατομμύρια αγωνιστές δεν αφιέρωσαν τη ζωή τους για μια καλύτερη κοινωνία; (Δόξα και τιμή σε όλους, ουδείς αλάνθαστος) Πόσα εκατομμύρια καλοπροαίρετοι αγωνιστές δεν θυσιάστηκαν για την ανθρωπότητα; Αλλά που έχουμε καταλήξει σήμερα σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο; Σε πιο σημείο του γκρεμού βρίσκονται οι λαοί;
Η βασική αιτία αυτής της κατάντιας ήταν η λαθεμένη αντίληψη κατά την  οποία η κοινωνία θα μπορούσε να αλλάξει προς το καλύτερο ΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΛΙΓΑ ΗΘΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ή διαφορετικά η αντίληψη που θέλει όλοι οι ολιγαρχικοί να μην είναι ίδιοι.
Μέχρι σήμερα ΟΛΟΙ οι καλοπροαίρετοι αγωνιστές θα μπορούσαν να έχουν κάποια ή κάποιες πραγματικές δικαιολογίες  για το λαθεμένο μέσον που χρησιμοποιούσαν. Ίσως οι ιστορικές συνθήκες του παρελθόντος να μην τους άφηναν και πολλά περιθώρια  για κάποια διαφορετική στάση.
Όμως σήμερα, μετά και από την τεράστια εμπειρία του παγκόσμιου εργατικού και λαϊκού κινήματος (πχ κατάρρευση των ολιγαρχικών καθεστώτων του κομματικού καπιταλισμού) δεν αφήνουν να υπάρχει σχεδόν καμιά σοβαρή δικαιολογία στους σημερινούς καλοπροαίρετους αγωνιστές.

β. Ολιγαρχικό κόμμα είναι εκείνη η συλλογικότητα που όχι μόνο δεν σκοπεύει, δεν προωθεί ρητά ότι θα πρέπει ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ όλη η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία να ανήκει στον κάθε λαό (μετά την ανατροπή των ολιγαρχικών συστημάτων του καπιταλισμού) αλλά δεν προωθεί   ούτε και κάποιο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ με το οποίο να φαίνεται ότι είναι πρακτικά εφικτό όλες αυτές οι εξουσίες να λειτουργούν στα χέρια του λαού.
Διαφορετικά, ολιγαρχικό κόμμα είναι εκείνο το οποίο προωθεί  ένα σύστημα όπου όλες οι πιο πάνω εξουσίες θα ανήκουν σε μια μικρή μειοψηφία.

ΡΔ


25 Ιουλίου 2017

ΟΠΟΥ ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΚΑΙ Η ΠΟΥΤΑΝΑ ΠΡΩΤΗ



(Γράφτηκε στις 22 Ιουνίου του 17)
Η εθνική μάδα μπάσκετ γυναικών πάει πολύ καλά.
Σε λίγο οι ολιγαρχικοί πολιτικοί θα δράξουν την ευκαιρία να προβληθούν δια μέσου των επιτυχιών αυτής της ομάδας.
Ο αθλητής στην καριέρα του έχει αποτυχίες και επιτυχίες. Στις αποτυχίες τα ολιγαρχικά ρεμάλια εξαφανίζονται ΕΝΤΕΛΩΣ. Κανείς δεν πάει να τους συμπαρασταθεί.
Η εικόνα τους δεν πρέπει να πάει δίπλα στην εικόνα κάποιου αποτυχημένου αθλητή.. Αντίθετα, η στην ουσία δηλητηριώδη εχιδνόφατσά τους, θα πρέπει να πάει δίπλα ΜΟΝΟ σε περιπτώσεις επιτυχιών. Η παρουσία τους θα πρέπει να μπαίνει δίπλα ΜΟΝΟ σε ΝΙΚΕΣ.
Επιδιώκουν έτσι, ο λαός να τους ταυτίζει στο υποσυνείδητό του με την εικόνα του ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ.
Με τέτοια και με αρκετά άλλα ψυχολογικά «τρίκ» προσπαθούν να περάσουν στο λαϊκό υποσυνείδητο ότι είναι ανίκητοι. Κούνια που τους κούναγε.
(Και αφού είναι ανίκητοι, γιατί η συνολικά τεράστια προπαγάνδα τους; Για ποιό λόγο; Αυτό σημαίνει ότι τρέμουν τη απονάρκωση των λαών, σημαίνει ότι είναι χάρτινος τίγρης, σημαίνει ότι η ανατροπή τους είναι εφικτή. Διαφορετικά δεν θα υπήρχε λόγος για να θέλουν τον απόλυτο έλεγχο των μέσων προπαγάνδας, μέσων καταστολής κοκ)
Τώρα λοιπόν θα δούμε τους ηγέτες της ντόπιας πολιτικής ολιγαρχίας να σκάνε μύτη στα ΜΜΕ και δια μέσου δήθεν των συγχαρητηρίων, θα προσπαθήσουν να παίξουν το προπαγανδιστικό παιχνίδι για τη διαμόρφωση της εικόνας τους έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η ψυχολογική υποταγή των «μαζών».

20 Ιουλίου 2017

24/ΙΟΥΛΙΟΥ/1974. ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ.

Αυτές τις μέρες, με την επέτειο της πτώσης της χούντας των συνταγματαρχών όλα τα ολιγαρχικά καθάρματα της Χώρας θα μιλούν για «43 χρόνια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας». 
Σαράντα δύο χρόνια πέρασαν από την πτώση της στρατιωτικής ολιγαρχικής δικτατορίας και την αντικατάστασή της από την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία.
(Δικτατορία σημαίνει επιβολή-υπαγόρευση και δεν είναι κάποια συγκεκριμένη μορφή πολιτικού συστήματος. Και όταν οι ανόητοι της ΕΡΤ μιλάνε για «επιβολή της δικτατορίας» είναι σαν να λένε τη φράση «αμφότεροι και οι δύο».)

Η χούντα των πανανόητων συνταγματαρχών (που οι ίδιοι οι χουντικοί την ονόμαζαν δημοκρατία!!!! όπως δημοκρατία ονομάζουν οι σημερινοί ολιγαρχικοί τον κοινοβουλευτισμό), των πιο αμόρφωτων και διεστραμμένων ατόμων εκείνης της περιόδου δεν άντεξε περισσότερα από 7 χρόνια.
Χοντρικά, κατέρρευσε κάτω από το βάρος των εξής αιτιών:

α. Κάτω από το βάρος των πανηλίθιων οικονομικών πολιτικών της. (Πχ ενώ το εξωτερικό χρέος της χώρας που για 145 χρόνια μετά την απελευθέρωση από τους τούρκους ήταν  1.110.000.000 δολάρια, μέσα σε 6 χρόνια (67-73) το πήγαν στα 2.700.000.000 δολάρια. Δηλαδή το υπέρ διπλασίασαν.
 Επίσης, ενώ το κρατικό  χρέος  ήταν 37 δισεκατομμύρια δραχμές περίπου, μέσα σε μόλις τρία χρόνια (67-70) το πήγαν στα 63 δισεκατομμύρια δραχμές. 
Και πληθωρισμός  το 1973 έφτανε το 40%!!
Οικονομικά δεδομένα που διεκδικούν για τα υποκείμενα που τα «πέτυχαν», ασύλληπτο παγκόσμιο ρεκόρ ανικανότητας και κουφιοκεφαλισμού.  – Πηγή ΒΗΜΑ 20/10/73)

β.  Κατέρρευσε κάτω από το βάρος της προδοσίας της Κύπρου και της διάλυσης του αξιόμαχου του στρατού.

γ.  Κατέρρευσε από το φόβο της οικονομικής ολιγαρχίας μήπως  προκύψει ένα νέο πολυτεχνείο με άλλη δυναμική που θα στοχεύει  στη σύγκρουση με τους θεσμούς της ένοπλης βίας του κράτους.

* Στις 24 Ιουλίου του 74, η χούντα παραιτήθηκε. Η παραίτησή της ήταν πράξη αναγνώρισης  (από τους ίδιους τους φασίστες) του μεγέθους της ανικανότητάς τους και της παροιμιώδους  βλακείας τους.
Έτσι κάλεσαν τον Κ. Καραμανλή για να σώσει την αστική οικονομικοπολιτική ολιγαρχία από τα χειρότερα. Κάλεσαν τους «πεφωτισμένους» ολιγαρχικούς  πολιτικούς για να σώσουν το συνολικό σύστημα δια μέσου του πολιτικού συστήματος της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας.

* Ποιες οι ομοιότητες
 και ποιες οι διαφορές μεταξύ αυτών των δύο μορφών ολιγαρχικών συστημάτων;
 Δηλαδή μεταξύ στρατιωτικής ολιγαρχικής δικτατορίας και κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας;

 Κοινό στοιχείο τους είναι η ίδια η ουσία τους. 
Είναι η ολιγαρχική εξουσίαΚαι στις δύο αυτές μορφές οι λίγοι αποφασίζουν και επιβάλουν τη θέλησή τους πάνω στο λαό (για κάθε κοινωνικό θέμα). Στο βάθος εξυπηρετούν και οι δύο την οικονομική ολιγαρχία.
Οι εξουσιαστές είτε  είναι αιρετοί είτε  είναι αυθαίρετοι, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Οι λίγοι θα επιβάλλονται πάνω στην πλειοψηφία του λαού.
(Πχ σήμερα  βιώνουμε την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία.  Σχεδόν καμιά διαταγή – «νόμο» του κυνοβουλίου δεν την θέλει η πλειοψηφία του λαού. Και όμως του την επιβάλουν δια της βίας.)
* Ποιες οι διαφορές τους;Είπαμε ουσιαστικά ότι και τα δύο αυτά πολιτικά συστήματα  βγαίνουν από την ίδια μήτρα της ολιγαρχίας και έχουν τον ίδιο στόχο. Να καθυποτάσουν το λαό  και να υπηρετούν την οικονομική ολιγαρχία.
Όταν το σύστημα περνά μεγάλη κρίση και φαίνεται ότι κινδυνεύει πολύ, η ολιγαρχία προωθεί το σύστημα της στρατιωτικής ολιγαρχικής δικτατορίας και όταν το σύστημά τους κινδυνεύει λιγότερο τότε ξαναφέρνουν την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία.

Πιο στέρεο όμως σύστημα για τους ολιγαρχικούς είναι η κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία και ο βασικός λόγος είναι πιο απλός από ότι μπορεί κάποιος να φανταστεί:

Όταν μια ομάδα ανθρώπων βρίσκεται για αρκετό καιρό στην εξουσία (πχ 3-4-5 χρόνια) τότε αρχίζει να φθείρεται σημαντικά στην κοινωνική συνείδηση (ΦΘΟΡΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ).
Οι διάφορες πολιτικές που θα ακολουθεί,  αργά ή γρήγορα θα ζημιώνουν αρκετά πρώτα μια μεγάλη κατηγορία του πληθυσμού και μετά κάποιες άλλες. Μετά λοιπόν από ένα χρονικό διάστημα η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού θα εναντιώνεται συνειδησιακά τουλάχιστον στην αρνητική πραγματικότητα που βιώνει.

Αν λοιπόν αυτή η ομάδα που θα βρίσκεται στην εξουσία  είναι ΣΤΑΘΕΡΗ  (ένα κόμμα ή μια φούχτα στρατιωτικών) τότε οι πιθανότητες για να εξεγερθεί ένοπλα ο λαός και να χτυπήσει την καρδιά του συστήματος είναι μεγάλη. Θα είναι  ο ΣΧΕΔΟΝ πιο βασικός και ίσως ο μοναδικός αποτελεσματικός δρόμος για να απαλλαγεί από την εξουσία των εξουσιαστών του, των καταπιεστών του. Λόγω της μοναδικής εξουσίας η κοινωνική συνείδηση (εκ των πραγμάτων) πάει πιο βαθειά και κατευθύνεται όλο και πιο κοντά στο ΚΕΝΤΡΟ  του συστήματος, στην ένοπλη εκτελεστική.

Αυτή την πραγματικότητα τη διδάχθηκε ΠΟΛΥ καλά η ολιγαρχία και βρήκε τη σανίδα σωτηρίας της στον ολιγαρχικό κοινοβουλευτισμό – ολιγαρχικό πολυκομματισμό.
Τι συμβαίνει εδώ;  Υπάρχουν πολλά ολιγαρχικά κόμματα που σκοπό έχουν τη διαιώνιση της ολιγαρχικής εξουσίας (με τη μια ή την άλλη μορφή).
Μέσα λοιπόν  από τις ολιγαρχικές κοινοβουλευτικές εκλογές εκλέγεται (ας πούμε) ένα κόμμα. Αυτό φυσικά μετά από μερικά χρόνια θα φθαρεί. Η κοινωνική συνείδηση και κάτω από την πίεση της ολιγαρχικής προπαγάνδας, θα αποδώσει την αντιλαϊκή πολιτική αυτού του κόμματος, θα αποδώσει την (απόλυτα σίγουρη) αθέτηση των προεκλογικών και  ΑΠΟΛΥΤΑ  απατηλών ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΝ αυτού του κόμματος, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ αλλά σε κάποιες ανικανότητες κάποιων ηγετικών στελεχών του κόμματος.
Έτσι θα ελπίσει σε κάτι καλύτερο, προσανατολιζόμενος σε κάποιο άλλο ολιγαρχικό κόμμα. Και όταν πάλι αυτή η ιστορία θα βγαίνει από καρμπόν,  η συνείδηση θα αποσπάται από την ΟΥΣΙΑ  του ολιγαρχικού συστήματος. Θα βρίσκει ελπίδες να έρχονται σε ένα τρίτο κόμμα ή σε ένα τέταρτο ή σε συνασπισμούς ολιγαρχικών κομμάτων ή σε αλλαγές των προηγούμενν «κακών» ηγεσιών αυτών των κομμάτων κοκ.  Έτσι θα περνούν τετραετίες, δεκαετίες .. και αιώνες, χωρίς η κοινωνική συνείδηση να μπορεί να φθάσει στο ΚΕΝΤΡΟ των αιτιών για τα δεινά της.

Η κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία ωφελεί το σύστημα και σε ένα άλλο τομέα.
Μια κοινωνία διαπαιδαγωγημένη στον ολιγαρχισμό, θα έχει πάντα έναν αριθμό υποψήφιων ολιγαρχικών μνηστήρων πολύ μεγαλύτερο από τις υψηλές θέσεις εξουσίας. Παλαιότερα η πάλη μεταξύ των ολιγαρχικών για την κατάληψη αυτών των θέσεων έπαιρνε πολύ συχνά μορφές εξοντωτικού ολοκληρωτικού πολέμου εντός του στρατοπέδου των ολιγαρχικών. Κάτι τέτοιο έφθινε ραγδαία το σύστημα. Ο κοινοβουλευτισμός ήταν μια σανίδα (προσωρινής) σωτηρίας για την ολιγαρχία. Με τον κοινοβουλευτισμό επήλθε μια συμφωνία μνηστήρων και δια μέσου αυτής επετεύχθη άμβλυνση των ένδο ολιγαρχικών συγκρούσεων. Όλοι οι υποψήφιοι θα μπορούν πια να πάρουν τις ανώτερες θέσεις εξουσίας αν είναι ικανότεροι να κοροϊδεύουν το λαό με υποσχέσεις και αν δίνουν εγγυήσεις ότι θα υπηρετούν το οικονομικοπολιτικό σύστημα.
 Οι εκλογές είναι ένας τρόπος επιλογής των μνηστήρων της ολιγαρχικής εξουσίας. Ένας τρόπος πιο αποτελεσματικός, ας πούμε, από την κλήρωση γιατί με τις εκλογές ολιγαρχικού τύπου μπορεί πιο εύκολα να πέσει στην παγίδα ο λαός και να πιστεύει ότι αυτός με την ψήφο του κάνει κουμάντο στα κοινωνικά δρώμενα.

(Η υιοθέτηση του κοινοβουλευτισμού από την ολιγαρχία ήταν μια στρατηγικής και ιστορικής σημασίας κίνηση της.  Κίνηση σχεδόν «ρουά» ενάντια στα κινήματα για την εξουσία των λαών (δημοκρατία). Σε αυτή την παγίδα έπεσαν δυστυχώς πολλοί πρωτοπόροι αγωνιστές, οι οποίοι όχι μόνο δεν αντιλήφθηκαν (και μέχρι σήμερα) την ουσία της ολιγαρχίας και την ουσία αυτής της πολιτικής κίνησης αλλά και επιπλέον με τα ίδια τους τα χέρια ξερίζωναν και ξεριζώνουν τα μάτια τους με το να ονομάζουν δημοκρατία (αστική, αντιπροσωπευτική κλπ) την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία και ταυτόχρονα να μην θέλουν  να προτάξουν τους  θεσμούς της πραγματικής εξουσίας του λαού (δημοκρατίας).

Οι διαφορές των δίδυμων και σιαμαίων αυτών συστημάτων  βρίσκονται επίσης στην ποσότητα (και ενίοτε στην ποιότητα) των δικαιωμάτων που παρέχουν στους υπηκόους τους.
(ΔΙΚΑΙΩΜΑ
  είναι η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ  Η ΠΑΡΕΧΟΜΕΝΗ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΊΑ ΠΡΟΣ ΤΟ  ΑΤΟΜΟ  για να προασπίσει ή να διεκδικήσει ένα αγαθό του)
Κατά κανόνα, οι μεν αυθαίρετοι (οι της στρατιωτικής ολιγαρχικής δικτατορίας) συμπιέζουν στο μέγιστο βαθμό την παροχή δικαιωμάτων προς τους υπηκόους τους (για να ξεπεράσουν την όποια κρίση της ολιγαρχίας δια της καταστολής).
Οι δε αιρετοί (κοινοβουλευτικοί) τους παρέχουν λίγα περισσότερα δικαιώματα.
Αλλά και πάλι αυτός ο διαχωρισμός δεν μπορεί να είναι απόλυτος. Όσων αφορά τα διάφορα δικαιώματα που παρέχονται στους λαούς και στις δύο πιο πάνω περιπτώσεις μοιάζουν με ακορντεόν που ανοιγοκλείνει. Αυτό εξαρτάται από την ύπαρξη και το μέγεθος του αντίπαλου δέους προς το σύστημα. Πχ στα εργασιακά υπάρχουν περιπτώσεις όπου κυβερνήσεις των κοινοβουλευτικών ολιγαρχικών δικτατοριών τα συμπίεσαν (όπως τελευταία) πολύ περισσότερο από ότι θα τολμούσαν να το κάνουν οι στρατιωτικές δικτατορίες και το αντίστροφο (πχ σήμερα οι κάτω των 25 ετών αμοίβονται με χαμηλότερα ημερομίσθια σε σχέση με τους μεγαλύτερους ενώ κάτι τέτοιο δεν υπάρχε στις στρατιωτικές ολιγαρχικές δικτατορίες). Από την άλλη υπήρχαν και στρατιωτικές δικτατορίες που συμπίεζαν τα δικαιώματα πολύ περισσότερο σε σχέση με κάποιες κοινοβουλευτικές ολιγαρχικές δικτατορίες. Ο λόγος του "ακορντεόν" βρίσκεται από τη μια στις ανάγκες του ολιγαρχικού οικονομικού συστήματος και από την άλλη η ύπαρξη ή όχι ενός μεγέθους αντίπαλου δέους στην κάθε ιστορική στιγμή.

* ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ;

Στη μεν ολιγαρχική στρατιωτική δικτατορία, οι ολιγαρχικοί ακόλουθοί της πιστεύουν ότι ο έλεγχος και η καθυπόταξη του λαού με περισσότερη βία μπορεί να είναι αποτελεσματικότερη  γιατί  με τη μεγάλη βία και το φόβο επιβάλεις καλύτερα την ετεροπειθαρχία. (Επομένως δώσε τους λιγότερα δικαιώματα και περισσότερες υποχρεώσεις)
Στη δε κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία - «πεφωτισμένη ολιγαρχία», πιστεύουν κάτι διαφορετικό.
(Πιστεύουν ότι τον σκύλο δεν πρέπει  να τον έχει δεμένο μόνιμα με ένα λουρί ενός μέτρου. Χρειάζεται και κάποια λάσκα.  Θα πρέπει να τον έχεις δεμένο με ένα λουρί πέντε μέτρων και μία φορά τον χρόνο να τον βγάζεις και καμιά βόλτα για να κατουρήσει και για να ξεσκάει.
Αν δεν συμπεριφερθείς έτσι τότε σχετικά αρκετά σύντομα, ο σκύλος θα σου επιτεθεί για να σε κατασπαράξει.)
Πιστεύουν λοιπόν ότι η υπερβολική βία, θα φέρει  σχετικά σύντομα τη δυναμική αντιβία η οποία θα στοχεύσει στην εξαφάνιση της ύπαρξής σου, θα στοχεύσει στην συντριβή της δικής σου δύναμης δηλαδή στην συντριβή της ένοπλης εκτελεστικής εξουσίας σου.
Και μια τέτοια συντριβή μπορεί να γίνει (κατά κανόνα) με την ένοπλη λαϊκή αντιβία.
Επομένως η μεγάλη συμπίεση των δικαιωμάτων των ατόμων οδηγεί νομοτελειακά (αργά ή γρήγορα) στη λαϊκή επανάσταση.
Οι «πεφωτισμένοι» ολιγαρχικοί έχουν διδαχτεί,  ως ένα βαθμό,  τους νόμους της ιστορίας,  τους νόμους της κοινωνικής κίνησης και συμπεριφοράς.
Επομένως,  «με τη μικρή επιμήκυνση του λουριού» μπορείς να έχεις όποια αποτελέσματα  θέλεις  και να επιβιώνεις μέσα  σε ένα  ασύγκριτα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.Άρα, με τη μικρή επιμήκυνση του λουριού (και με μια βόλτα) μπορείς να αποφύγεις για πολύ  μεγάλο χρονικό διάστημα το θανατηφόρο δάγκωμα.
Με τα λίγα πάρα πάνω παρεχόμενα δικαιώματα,  όπως πχ το δικαίωμα (και όχι ελευθερία) της ανεμπόδιστης έκφρασης των προσωπικών απόψεων ή το δικαίωμα του συνέρχεσθε ή και το δικαίωμα (παγίδα) των  εκλογών των ολιγαρχικών (εκλογές νταβατζήδων) και σε συνδυασμό με την ανισηγορικής μορφής προπαγάνδα εκπορευόμενη από τα ελεγχόμενα (από τους ιδίους) ΜΜΕ, πιστεύουν ότι μπορούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά του μεγαλύτερου μέρους του λαού.

Με αυτό τον τρόπο μπορούν ευκολότερα
:
α. Να ονομάσουν δημοκρατία (εξουσία του λαού) το ολιγαρχικό τους σύστημα. Μπορούν να εξαπατήσουν ευκολότερα το λαό ταυτίζοντας τα ελάχιστα επί πλέον παρεχόμενα δικαιώματα προς το λαό, με την ουσία του πολιτικού συστήματος της δημοκρατίας!!!!
(Στην πραγματικότητα το στοιχείο της ειδοποιούς διαφοράς μεταξύ των πολιτικών συστημάτων  της δημοκρατίας και των πολιτικών συστημάτων της ολιγαρχίας δεν είναι ο όποιος αριθμός των παρεχόμενων δικαιωμάτων αλλά  το ΠΟΙΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ (και υποχρεώσεων) ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ. Δηλαδή ποιο υποκείμενο ελέγχει την πηγή καθορισμού όλων των δυνατών  δικαιωμάτων. Ήτοι, ποιο υποκείμενο καθορίζει όλα τα δυνατά δικαιώματα; Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ Ή Η ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ;
(Γιατί πχ σήμερα να μην έχουν οι λαοί το δικαίωμα στις αποφάσεις για τη διαμοίραση του ετήσιου παραγόμενου πλούτου;
Γιατί να μην έχουν οι υπήκοοι το δικαίωμα σε φθηνό πετρέλαιο θέρμανσης και να έχουν αυτό το δικαίωμα μόνο οι εφοπ-ληστές;
Τα δικαιώματα που θα μπορούσε να έχει ένα άτομο σήμερα είναι πολλές χιλιάδες και είναι όσα είναι τα θέματα που ρυθμίζονται με κανόνες από την εξουσία. Και από όλα αυτά οι υπήκοοι έχουν ελάχιστα.)

Εν κατακλείδι ποιο υποκείμενο κατέχει την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία; Την έχουν οι λίγοι ή οι πολλοί;
(Όλοι οι ολιγαρχικοί σήμερα διαχωρίζουν τα πολιτικά συστήματα από τον αριθμό ή την ποιότητα των δικαιωμάτων για να εξαπατήσουν το λαό
 και ταυτόχρονα έχουν εξαφανίζει την έννοια του πολιτικού συστήματος της ολιγαρχίας από το λεξιλόγιό τους. Όμως αν τους ρωτήσει κάποιος: ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΤΟ ΚΑΘΕ ΘΕΜΑ  ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ–δικαιώματα και υποχρεώσεις- ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗ ΘΈΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ; ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ; ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΠΟΥ ΣΕ ΚΑΘΕ ΘΕΜΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΠΑΝΤΑ Η ΘΕΛΗΣΗ ΜΙΑΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΙ ΕΊΝΑΙ; ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ;
Εδώ θα απαντήσουν ολιγαρχία. Και αν στη συνέχεια τους ρωτήσει κανείς  "όμως εσείς  γιατί αποκαλείται τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία" τότε  θα αρχίσουν οι γλωσσοδέτες.
Σε αυτή την περίπτωση παθαίνουν τρικυμία εν κρανίω δηλαδή «κοκομπλόκο» και λένε ότι μα.. τους κατέβει.)

β.  Μπορούν ευκολότερα να προκαλέσουν στο λαό την ψευδαίσθηση ότι ο ίδιος έχει κάποια εξουσία και ότι μπορεί να καθορίζει τη ζωή του με τη σωστή στάση και τις σωστές επιλογές του (ενώ στην πραγματικότητα τελικά θα γίνεται πάντα αυτό που θέλει μια μειοψηφία).
Έτσι μπορούν να κάνουν τους υπηκόους να νιώσουν το ολιγαρχικό σύστημα σαν  δική τους εξουσία (δημοκρατία) και άρα δεν είναι σωστό να επιτίθενται σε κάτι που είναι δικό τους  αλλά αντίθετα θα πρέπει να το προστατεύουν!!!

γ. Έτσι αποκλείουν ευκολότερα από τη σκέψη (και σε μεγαλύτερο ποσοστό) του λαού  αυτό που φοβούνται περισσότερο δηλαδή την προοπτική της ρήξης του λαού με την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία του ολιγαρχικού συστήματος αφού αφήνει σε μεγάλο μέρος του λαού την ψευδαίσθηση ότι στο υπάρχον σύστημα αν επιλέξεις το κατάλληλο ολιγαρχικό πρόσωπο ή κόμμα, μπορείς να πετύχεις αυτό που θέλεις χωρίς κούραση και προσωπικούς κινδύνους ή ακόμα ότι οι  διαδηλώσεις και απεργίες αρκούν  για να μπορέσεις να καλυτερεύσεις και  να φτιάξεις τη ζωή σου όπως θέλεις (αφού θα κατακτάς διαρκώς νέα πράγματα).

Στον ολιγαρχικό κοινοβουλευτισμό, περασμένο όμως στη λαϊκή συνείδηση σαν δημοκρατία (εξουσία του λαού) δεν έχει πλέον λογική η δυναμική αντιπαράθεση με το σύστημα. Και αυτή τη λογική πάνε να την περάσουν και υποσυνείδητα και συνειδητά στο νου των υπηκόων.
(Αν θυμάμαι καλά,  το  2006 ο τότε υφυπουργός άμυνας  Τασούλας έλεγε ότι «  στη δημοκρατία δεν νοείται αντίσταση».)
"Ο καυγάς είναι για αυτό το πάπλωμα". Για την αποφυγή της χρήσης της αντιβίας από το λαό.

δ. Σε περιόδους μεγάλων οικονομικών κρίσεων, η διαχείριση της συμπεριφοράς των υπηκόων δια μέσου του ολιγαρχικά δομημένου συνδικαλισμού και των ολιγαρχικών κομμάτων μπορεί να γίνει ευκολότερα στην κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία απ ότι μπορεί να γίνει  σε μία στρατιωτική ολιγαρχική δικτατορία.
Έτσι στον κοινοβουλευτισμό, σε πάμπολλες περιπτώσεις μπορούν να περνούν τα χειρότερα οικονομικά μέτρα για το λαό τα οποία μια στρατιωτική ολιγαρχική δικτατορία θα φοβόταν να περάσει.

* Και μέχρι τώρα, αποδεικνύεται ιστορικά ότι το σύστημα της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας είναι πιο ανθεκτικό και πιο αποτελεσματικό για την ολιγαρχία. Σχεδόν καμιά ριζική ή επαναστατική αλλαγή προς όφελος των λαών δεν επιτεύχθηκε όταν και όπου υπήρχε το σύστημα της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας.

* Οι δύο αυτές μορφές της ολιγαρχίας 
δεν είναι ανταγωνιστικές μεταξύ τους αλλά συμπληρωματικές (παρά τις όποιες μεταξύ τους αψιμαχίες ή σοβαρές ένδο ολιγαρχικές αντιπαλότητες  που προκύπτουν ενίοτε).
Όταν η πρώτη μορφή ολιγαρχίας περνά κρίση τότε οι οικονομικοί ολιγάρχες μεταπηδούν στην άλλη και όταν η άλλη μορφή περνά κρίση, επανέρχονται στην πρώτη.

* ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: «ΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΜΟΦΕΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ;»
 Εξαρτάται από το τι προτιμά κανείς. Εξαρτάται από την απάντηση στο ερώτημα:
ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΕΙΣ ΜΕ ΠΟΛΎ ΙΣΧΥΡΌ ΠΟΝΟΔΟΝΤΟ (100%) ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ Ή ΘΕΛΕΙΣ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΝΟΔΟΝΤΟ (80%) ΓΙΑ ΟΛΗ ΣΟΥ ΤΗ ΖΩΗ;
Πάντως η σωστή απάντηση είναι να αγωνιστείς για να κατανικήσεις και τους δύο και να μην δεχθείς παθητικά κανένα. Η σωστή απάντηση είναι το: «άκυρο» το ερώτημά σου.
Αλλά υπάρχει και η πιο ακριβής απάντηση. Προτιμούμε σε κάθε περίπτωση ένα μεγάλο κίνημα με πρόταγμα το αντίπαλο δέος προς το ολιγαρχικό σύστημα. Έτσιό,τι μορφή επιβολής - βίας και να επιλέξει για το λαό η ολιγαρχία, με ένα τέτοιο κίνημα θα δει  , "πόσα απίδια πιάνει ο σάκος". 



ΥΓ1 Κάθε χρόνο, με την ευκαιρία της επετείου για την παλινόρθωση της ολιγαρχικής κοινοβουλευτικής δικτατορίας, όλοι οι ηγέτες (ρεμάλια της ζωής) του ολιγαρχισμού (της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΔΗΜΑΡ, των ΑΝΕΛ κλπ) για να προκαλέσουν σύγχυση στο λαό θα μιλούν για αποκατάσταση της «δημοκρατίας» και όχι για αποκατάσταση της ολιγαρχικής κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Η παραποίηση αυτής της έννοιας είναι θέμα «ζωής ή θανάτου» γι αυτούς.

*ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (εξουσία του λαού) ΧΩΡΊΣ ΝΑ ΑΝΗΚΕΙ ΌΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ 
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ ΔΕΝ 
ΥΠΑΡΧΕΙ.


*ΥΓ2
Η χρήση του όρου δημοκρατία ή αστική δημοκρατία ή αντιπροσωπευτική δημοκρατία για να χαρακτηρισθεί το σύστημα της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας δεν είναι μια αθώα λεπτομέρεια.
Η χρήση αυτών των όρων (ανεξαρτήτου προθέσεων) είναι πράξη  άκρως αντεπαναστατική γι αυτό ο κάθε αγωνιστής θα πρέπει να αποκαλεί τον κοινοβουλευτισμό όπως πραγματικά είναι δηλαδή κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία.

* ΥΓ Δυστυχώς, κάποιοι δήθεν πρωτοπόροι αγωνιστές όταν θέτουν στον εαυτό τους το δίλημμα στρατιωτική δικτατορία ή κοινοβουλευτική απαντούν το δεύτερο. Απαντούν το δεύτερο με τη σημασία της συμμαχίας με εκείνες τις "πεφωτισμένες" ολιγαρχικές δυνάμεις για αντιμετώπιση στρατιωτικών δικτατοριών. Έτσι ενδυναμώνουν ένα μέρος της ολιγαρχίας και άρα το σύστημα της ολιγαρχίας.

Η σωστή στάση θα ήταν "ενάντια και στις δύο αυτές μορφές ολιγαρχίας, για ταυτόχρονη αποδυνάμωση των δύο αυτών μορφών ολιγαρχικής δικτατορίας, για την συνολική αποδυνάμωση του συστήματος, με προοπτική την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό".

Μπορεί να υπάρχουν διαφορές μεταξύ μαύρης και παρδαλής οχιάς. Όμως δεν πρέπει να επιλέγουμε καμιά από τις δύο  για να τη βάλουμε στον κόρφο μας.







ΡΔ


14 Ιουνίου 2017

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΧΗ ΣΤΙΣ ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ Η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΧΗ



Περίπου το 52% των Γάλλων ψηφοφόρων δεν πήγε να ψηφίσει στις εκλογές των ολιγαρχικών. Τους γύρισε την πλάτη. Αρχικά πολύ αισιόδοξο μήνυμα!
Το σύστημα είχε λυσσάξει λίγες μέρες πριν τις εκλογές αυτές και όλα τα ολιγαρχικά κόμματα έκαναν διαρκώς εκκλήσεις στο λαό για να πάει να ψηφίσει όποιο κόμμα ήθελε, αρκεί να πήγαινε στην κάλπη.
Γιατί τόσες εκκλήσεις και παρακάλια από τους ολιγαρχικούς; Γιατί τους πονά ακόμα και η απλή αποχή;
Αν, για παράδειγμα, κάποιος πάει σε μια γιορτή εκεί πιθανόν να ψάξει, να ΔΙΑΛΕΞΕΙ ένα χώρο, κάποιες θέσεις για να βολευτεί. Όμως πριν από αυτή την επιλογή του έχει προηγηθεί μια άλλη ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ επιλογή. Είχε επιλέξει, είχε ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ να πάει στη γιορτή, μεταξύ πολλών άλλων πραγμάτων που θα μπορούσε να κάνει.
Σε ΟΛΕΣ τις «τελικές» ανθρώπινες επιλογές προηγείται ΠΑΝΤΑ μία ή περισσότερες καθοριστικές-ουσιαστικές επιλογές.
Καλούσαν λοιπόν τον κόσμο να πάει να ψηφίσει ένα οποιοδήποτε κόμμα. Να κάνει μια «τελική» επιλογή. Όμως μιας τέτοιας «τελικής» επιλογής προηγείται απαραίτητα Η ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ – ΑΠΟΔΟΧΗ ενός συστήματος όπου οι ελάχιστοι εκλεγμένοι θα έχουν την απόλυτη εξουσία να καθορίζουν κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, να θέτουν αυτοί τον κάθε κοινωνικό κανόνα και όχι η πλειοψηφία του λαού. Προηγείται λοιπόν η αποδοχή ενός ολιγαρχικού συστήματος το οποίο βαπτίζουν δημοκρατία για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια των λαών.
Στις κάθε ολιγαρχικές εκλογές (κοινοβουλευτισμού) οι υπήκοοι επιλέγουν – ψηφίζουν διπλά. Η δευτερεύουσα ψήφος είναι αυτή που δίνεται σε κάποιο ολιγαρχικό κόμμα που συμμετέχει σε αυτές. Όμως η κύρια και ουσιαστική ψήφος (ΚΑΙ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟΥΣ) είναι η ψήφος προς το ολιγαρχικό σύστημα, η ψήφος στον κοινοβουλευτισμό (και φυσικά όχι ψήφος στο Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς - ΟΕΝΔΕΛ.)
Γι αυτό λύσσαγαν οι ολιγαρχικοί στη Γαλλία και έκαναν εκκλήσεις στο γαλλικό λαό να πάει να ψηφίσει ένα οποιοδήποτε κόμμα, αρκεί να πάει να ψηφίσει.
Φοβούνται  την απώλεια της ΑΠΟΔΟΧΗΣ του συστήματος από την κοινωνική συνείδηση. Δηλαδή φοβούνται για την προηγούμενη καθοριστική επιλογή, για την ουσιαστική επιλογή.
Φυσικά το σύστημα δεν ανατρέπεται από αυτή την αποχή όσο μεγάλη και αν είναι. Το σύστημα ανατρέπεται από την ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΧΗ. Και αγωνιστική αποχή σημαίνει μερικά ουσιαστικά πράγματα. Σημαίνει αποχή από όλες τις ολιγαρχικές εκλογές του συστήματος, σημαίνει σχέδιο για το πώς θα λειτουργεί μια νέα κοινωνία όπου όλη η εξουσία θα ανήκει στους λαούς (ΟΕΝΔΕΛ), σημαίνει καθημερινοί αγώνες και συγκρούσεις με το σύστημα, σημαίνει ότι ο κάθε καθημερινός αγώνας να συνδέεται συνειδητά με την προοπτική του ΟΕΝΔΕΛ κλπ.
Η απλή αποχή είναι ένα μικρό θετικό βήμα γιατί στην ουσία της υπάρχει η απώλεια της πίστης στον κοινοβουλευτισμό, γιατί στην ουσία της υπάρχει η σωστή αντίληψη που λέει ότι «ΟΛΟΙ (οι ολιγαρχικοί) ΕΝΑΙ ΙΔΙΟΙ».
Η ΑΠΛΗ ΑΠΟΧΉ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΌΠΛΑΣΜΑ, είναι ένα αναγκαίο βηματάκι το οποίο όμως ΑΠΟ ΜΌΝΟ ΤΟΥ δεν είναι επαρκές για την κοινωνική απελευθέρωση. Θα πρέπει, αυτή η απλή αποχή, να μετατραπεί σε  ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ , ΣΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΎ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.

Είμαστε σε ολοκληρωτικό πόλεμο με τον κοινοβουλευτισμό και με κάθε άλλο ολιγαρχικό σύστημα. Και η αρχικά απλή αποχή είναι ένα αναγκαίο βηματάκι. Οι ήδη οργανωμένοι αγωνιστές θα προσπαθήσουν να μετατρέψουν αυτό το βήμα σε συνειδητή εναντίωση σε κάθε μορφής ολιγαρχία

ΡΔ