bezedakos

bezedakos

17 Φεβρουαρίου 2020

ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΡΧΙΑ -ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΡΙΖΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΟΡΩΝ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ




Και για να φθάσουμε στην επιλογή των νόμων από την πλειοψηφία, είναι απόλυτα αναγκαίο να περάσει όλη η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία στο λαό.)
* Η καλυτέρευση της ζωής του κάθε ανθρώπου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυνατότητά του να ικανοποιεί τις ανάγκες του (από αυτές προκύπτουν οι επιθυμίες και οι θελήσεις του.) Ο βαθύτερος σκοπός της δημοκρατίας δεν είναι η πραγμάτωση κάποιας αόριστης, αφηρημένης ηθικής ιδέας ή αξίας αλλά η μεγάλη βελτίωση των πραγματικών συνθηκών ζωής του ανθρώπου.

*ΚΑΝΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ δεν πραγματοποιούνται ούτε πρόκειται να πραγματοποιηθούν ποτέ ΟΛΕΣ οι επιθυμίες του ή οι θελήσεις του στη ζωή του.

*Στην κοινωνία υπάρχουν οι εξής περιπτώσεις υλοποίησης των θελήσεων ή των επιθυμιών του. - Στις εξαρτώμενες από την κοινωνική λειτουργία προφανώς-.

α. Να πραγματοποιείται ένα μικρό ή ελάχιστο μέρος των θελήσεών του (δια μέσου νόμων)
β. να πραγματοποιείται ΤΟ μεγαλύτερο μέρος των θελήσεών του. (δια μέσου νόμων)

* Στα ολιγαρχικά συστήματα υπάρχει μια ΣΤΑΘΕΡΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ (10% περίπου) και μια σχεδόν ΜΟΝΙΜΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ του 90% περίπου)
Η Πρώτη (μειοψηφία) κατέχει την εξουσία (νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική) και διά μέσου αυτής εξασφαλίζει προνόμια για τον εαυτό της.
Η δεύτερη (πλειοψηφία) ΔΕΝ κατέχει την εξουσία και είναι ΜΟΝΙΜΑ ο καρπαζοεισπράκτορας. Πραγματοποιούνται ελάχιστες ή μηδαμινές επιθυμίες της ή θελήσεις της. (Περίπου το 99% των νόμων που φτιάχνει και της επιβάλλει η μειοψηφία, ΔΕΝ τους θέλει. Πχ από τους 600 μνημονιακούς νόμους δεν ήθελε ΟΥΤΕ έναν.
* Με τη θεσμοθέτηση της ΑΡΧΗΣ της πλειοψηφίας, σημαίνει ότι οι κοινωνικοί κανόνες θα τίθενται σε ισχύ όταν τους θέλει η πλειοψηφία (51 - 60-70-80-90% κλπ). Από τούτο προκύπτει ότι ο κάθε άνθρωπος (στατιστικά) σε ένα ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΝΟΛΟ αποφάσεων (νόμων) και όχι μόνο σε έναν ή λίγους, τις ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ φορές στη ζωή του θα βρίσκεται με την πλευρά της πλειοψηφίας και τις λιγότερες με την πλευρά της μειοψηφίας. (Μία φορά πχ θα είναι με την μειοψηφία και στη συνέχεια πιθανότατα 2-3-4-5 κοκ με την πλειοψηφία. Έτσι τις περισσότερες φορές θα υλοποιείται η θέλησή του, που πηγάζει από τις ανάγκες του.)
* Για την απόκτηση αγαθών απαιτείται το ΑΝΤΙΤΙΜΟ της εργασίας. Για να βρίσκεται ο άνθρωπος με την πλευρά της πλειοψηφίας και έτσι να πραγματώνεται τις περισσότερες φορές η θέλησή του, θα πρέπει να αποδέχεται το ΑΝΤΙΤΙΜΟ που θα πρέπει να καταβάλει όταν θα βρίσκεται στη μειοψηφία (δηλαδή αποδοχή της θέλησης της πλειοψηφίας). Αυτό είναι ΜΕΓΑΛΗ «ΕΠΕΝΔΥΣΗ». Το πραγματικό όφελός του βρίσκεται στο ΣΥΝΟΛΟ και όχι στο μικρό ΜΕΡΟΣ. Ο γεωργός πχ θυσιάζει 15 κιλά σιτάρι σπόρο ανά στρέμμα, για να πάρει πάνω από 200 κιλά. (και ποιος νοήμων δεν θα ήθελε να κάνει αυτή τη θυσία;)
*Η Αρχή της πλειοψηφίας είναι η συμφωνία μεταξύ των μελών της κοινωνίας η οποία περικλείει το αντίτιμο του καθένα (να βρίσκεται κάποιες φορές στη μειοψηφία) για να μπορεί λαμβάνει την «υπεραξία» (να βρίσκεται τις περισσότερες φορές με την πλειοψηφία και άρα να έχει ικανοποίηση των περισσότερων επιθυμιών ή θελήσεων σε σχέση με τις απώλειες του).
Όταν κάποιος βρίσκεται στη μειοψηφία, θα πρέπει «να θυσιάσει ένα δένδρο για να λάβει ένα δάσος». Χωρίς πληρωμή κάποιου αντιτίμου δεν υπάρχει ζωή.
* Για να επιτευχθεί ετούτο θα πρέπει το κάθε άτομο να επιλέγει (ψηφίζει) με βάση τις ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΕΣ και θελήσεις ή προτιμήσεις – ΙΣΟΤΙΜΙΑ ΨΗΦΟΥ -. Από αυτό, από το σύνολο των εκφρασμένων ατομικών προτιμήσεων, θα βγαίνει η πλειοψηφία και η μειοψηφία σε κάθε θέμα.
* Είναι απόλυτα απαραίτητο και Συμφέρει όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από ηλικία (ενήλικοι), φύλλο, χρώμα, θρησκεία, εκπαίδευση κλπ, να συμμετέχουν ΙΣΟΤΙΜΑ με την ψήφο (έκφραση προωπικών αναγκών και θελήσεων) στην επιλογή των νόμων. Συμφέρει ταυτόχρονα τους ΠΑΝΤΕΣ, να συμμετέχει επίσης ισότιμα και στις άλλες διαδικασίες λειτουργίας της κοινωνικής ζωής. Μόνο έτσι μπορεί να επιτευχθεί η ικανοποίηση περισσότερων αναγκών, θελήσεων, επιθυμιών όλων των ανθρώπων ή τουλάχιστον της συντριπτικής πλειοψηφίας αυτών. ΧΩΡΙΣ ΙΣΟΤΙΜΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΡΧΙΑ και άρα ικανοποίηση των περισσότερων θελήσεων των όλων ανθρώπων ή της συντριπτικής πλειοψηφίας αυτών. (Πχ χωρίς ισοτιμία της ψήφου δεν μπορεί να βγει η πλειοψηφία από το ΣΥΝΟΛΟ των ανθρώπων αλλά να βγει πλειοψηφία εντός μιας μικρής ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ και επομένως θα υπάρχει πάλι ολιγαρχία).
* Στα ολιγαρχικά συστήματα, ο υπήκοος είναι ΜΟΝΙΜΑ καταδικασμένος να ικανοποιούνται ελάχιστες θελήσεις του, είναι καταδικασμένος να είναι μόνιμα καρπαζοεισπράκτορας. Επιλέγουμε λοιπόν.
ΕΙΤΕ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΡΧΙΑ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΤΕ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΡΧΙΑ - ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ.

ΥΓ* Αυτό λειτουργούσε στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία και γι αυτό μεγαλούργησε και γι αυτό ανέπτυξε τεράστιο πολιτισμό και ευμάρεια, γι αυτό κατέκτησε ΑΣΥΓΚΡΙΤΑ μεγαλύτερα επιτεύγματα σε σχέση με τα ολιγαρχικά συστήματα που υπήρχαν γύρω της.

13 Φεβρουαρίου 2020

ΤΑ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ




Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι το εξής:
Γιατί αυτά τα ίδια θέματα (10, 20 ή και 30) δεν πηγαίνουν απευθείας στις τοπικές οργανώσεις των ολιγαρχικών κομμάτων για να τα ψηφίσει το σύνολο των μελών και όχι η μειοψηφία των συνέδρων;
Πρακτικά κάτι τέτοιο είναι ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΟ να γίνει. Γιατί λοιπόν δεν γίνεται;
Η βέβαιη απάντηση είναι οι εξής: Οι από κάτω θα πρέπει να διαπαιδαγωγηθούν στο να εκτελούν αποφάσεις κάποιων άλλων «ανώτερων», οι «μεσαίοι» σύνεδροι να νιώθουν ότι είναι κάτι πάνω από άλλους και ταυτόχρονα κάτω από τους ανώτερους και γενικά θα πρέπει να διατηρείται πάση θυσία η ολιγαρχική εξουσιαστική πυραμίδα όπου στην κορυφή θα είναι η ηγεσία του κόμματος. Στη σκέψη των ηγεσιών όλων των ολιγαρχικών κομμάτων βρίσκεται το εξής: «Να ψηφίζουν όλα τα μέλη; Απαπαπα!!! Να συνηθίσουν οι από κάτω και να ζητούν περισσότερα; Δεν παίζουμε με τη φωτιά.» Τα απλά μέλη τους λοιπόν τα θεωρούν παντελώς ηλίθιους νεροκουβαλητές που τους χρειάζονται όμως για ανέλθουν αυτοί στην εξουσία και έτσι να ικανοποιούν τις επιταγές της εγκληματικής τους συνείδησης. Βλάκες νεροκουβαλητές που τους κάνουν όμως να ελπίζουν μάταια σε κάτι.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Η ολιγαρχική δομή τους και λειτουργία ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ τη δυνατότητα στην πλειοψηφία των τακτικών μελών να ελέγχουν, να ανακαλούν ή να διαγράφουν μέλη της ηγεσίας. Αν όμως ίσχυε το αντίθετο ΤΟΤΕ πολλά επαγγελματικά στελέχη θα είχαν χάει τη δουλειά τους, πολλοί επαγγελματίες ΛΑΟΣΩΤΗΡΕΣ ίσως να πήγαιναν στο εξωτερικό για να βρουν δουλειά.
*ΒΡΕΙΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΠΑΠΑ Ή ΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

8 Φεβρουαρίου 2020

ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΕΧΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΑΞΙΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΥΓΕΙΑΣ




*ΠΡΟΣΟΧΗ. Όταν τα ολιγαρχικά κόμματα μας δίνουν έντυπα με το πρόγραμμά τους, να τα παίρνουμε. Να μην τα πετάμε. Ποτέ δεν ξέρεις. Κρίση υπάρχει και αναμένεται μεγαλύτερη. Ίσως καμιά φορά να ξεμείνουμε από χαρτί υγείας.
*ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ.
Ένα οποιοδήποτε πρόγραμμα αποτελείται από ΓΕΝΙΚΕΣ αναφορές, γενικές εκφράσεις, ΑΟΡΙΣΤΟΛΟΓΙΕΣ, ανέξοδες ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ, στόχους κλπ. Σε κάθε ξεχωριστή γενική αναφορά δεν περιέχονται οι ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ΟΡΟΙ για την υλοποίησή της. Αυτοί οι όροι έρχονται, κατόπιν, δια μέσου ΝΟΜΩΝ για να υλοποιήσουν τη γενική αναφορά. ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΣΤΟΧΟΥ.

*Πχ ένας μηχανικός κάνει στον πελάτη την εξής γενική αναφορά - υπόσχεση: "Θα σου φτιάξω το αυτοκίνητο σαν καινούργιο".
Ας υποθέσουμε ότι όντως του το επισκευάζει. Όμως έλειπαν πχ οι συγκεκριμένοι όροι της αμοιβής του μηχανικού. Εδώ ο μηχανικός του ζητά τόσα χρήματα όπου ο πελάτης θα μπορούσε να αγοράσει με αυτά δύο ολοκαίνουργια αυτοκίνητα. (Ένα ολιγαρχικό κόμμα μπορεί όντως να τηρήσει την υπόσχεσή του και να δώσει ένα κοινωνικό επίδομα "αλληλεγγύης" Όμως προηγουμένως θα έχει ξεσκίσει το λαό με φόρους για να έχει μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα κλπ)
* Να γιατί οι διεστραμμένοι ολιγαρχικοί ΔΕΝ θέλουν ο λαός να ψηφίζει, να επιλέγει τον κάθε ΝΟΜΟ δηλαδή τους ΟΡΟΥΣ.
ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΒΙΑΖΟΥΝ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΟΙ ΥΠΗΚΟΟΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ ΤΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΖΩΑ.
Δεν θέλουν ο λαός να ψηφίζει τον κάθε νόμο (όρους) για την υλοποίηση κάποιου στόχου, για να μπορούν έτσι να του δίνουν κάποια αντίδωρα και να του παίρνουν δεκάδες καρβέλια.
*Λοιπόν, κάποιες γενικές αναφορές ίσως υλοποιηθούν (πάρα πολύ σπάνιο), αλλά το αντίτιμο που θα πληρώνουν οι υπήκοοι από τους όρους για την υλοποίηση αυτών, θα αποβαίνει συνολικά σε βάρος των υπηκόων. "Η εγχείρηση μπορεί να πετυχαίνει αλλά ο ασθενής θα αποβιώνει".
Μπορεί τον υπήκοο να τον συμφέρει κάποια γενική αναφορά, αλλά οι όροι της υλοποίησής της να είναι δυσβάστακτοι ή καταστροφικοί γι αυτόν. (Και σχεδόν ΠΑΝΤΑ έτσι είναι)
ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ ΒΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΟΠΟΙΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ - ΟΡΟΥΣ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ΑΥΤΗ; Γιατί να μη στοχεύσει ο λαός στον εξαφανισμό τους;

* ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ.
α. Τα προγράμματά τους είναι καταγεγραμμένες φράσεις από γενικολογίες, υποσχέσεις κλπ. Γιατί λοιπόν μια μειοψηφία να έχει την εξουσία να παραπλανά το λαό δια μέσου ΑΝΕΞΟΔΩΝ και ΑΤΙΜΩΡΗΤΩΝ απατηλών υποσχέσεων;
β. Γιατί δεν θέλουν ο λαός να έχει την εξουσία να επιλέγει τον κάθε νόμο - όρους ώστε να υλοποιεί το πρόγραμμα που υποτίθεται ότι θέλει; Γιατί να έχει την εξουσία μια μειοψηφία ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να κάνει διαφορετικά πράγματα από ότι υποσχόταν.
γ. Και αν κάποιος που ψήφισε ένα κυβερνητικό ολιγαρχικό κόμμα συμφωνεί με το 30% του προγράμματός του ενώ με κάποια άλλα συμφωνεί κατά 30%, 25%, 15%. Γιατί λοιπόν να «τρώει στη μάπα» ΟΛΟ το πρόγραμμα του κυβερνητικού κόμματος; Γιατί να μην έχει τη δυνατότητα να ψηφίζει – επιλέγει και κάποιες από τις άλλες προτάσεις
δ. Τα κοινωνικά υλικά δεδομένα Αλλάζουν διαρκώς και με ταχύτητα. Μερικά έκτακτα γεγονότα είναι πολύ σημαντικά. Άρα αύριο κάποια μέρη του προγράμματος δεν θα με βρίσκουν σύμφωνο πια. Θα διαφωνώ. Γιατί λοιπόν να μην έχει ο λαός την εξουσία να ψηφίζει τον κάθε νόμο που θα είναι κατάλληλος για τις περιστάσεις;
ΛΑΟΣ. Σύμφωνα με την πιο πάνω έκφραση, για τους ολιγαρχικούς ο λαός είναι εκείνο το μειοψηφικό μέρος της κοινωνίας το οποίο ψηφίζει ένα κόμμα και αυτό το κόμμα, σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο, μπορεί να πάρει την εξουσία και να κάνει ό,τι γουστάρει στην πλειοψηφία. Πχ η ΝΔ πήρε περίπου το 23% των ψήφων. Οι υπόλοιποι δεν την ήθελαν. Αν την ήθελαν θα πήγαιναν να την ψηφίσουν. Επομένως η πιο πάνω φράση τους θα πρέπει να διορθωθεί αρχικά και να γίνει τουλάχιστον έτσι:
« ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΜΑΣ ΨΗΦΙΣΕ –ΕΠΕΛΕΞΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ».
Και καλύτερα:
« Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ (60-70%) ΦΗΦΙΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥΣ»
ΠΡΟΣΟΧΗ. Όμως ακόμα και να τους είχε ψηφίσει το 90% θα έπρεπε, μετά την εκλογή τους, να έχουν την εξουσία να κάνουν ό,τι θέλουν; ΦΥΣΙΚΑ ΟΧΙ. Πχ αν έχουμε 4 πελάτες ταξί θέλουν να πάνε όλοι τους σε ένα συγκεκριμένο μέρος και επιλέξουν γι αυτό έναν ταξιτζή. Τι σημαίνει αυτό; Επειδή και το 100% τον πελατών επέλεξε τον συγκεκριμένο ταξιτζή, αυτός θα πρέπει να ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ, μετά την επιλογή του, να τους πάει όπου του αρέσει; (Αυτό πρέπει να αναφέρεται γιατί αύριο διάφορα ολιγαρχικά κόμματα μπορεί να κάνουν κυβερνητικό συνασπισμό και αθροιστικά τα ποσοστά τους να ξεπερνάνε το 50%. Άρα και ούτε έτσι θα πρέπει να έχουν την εξουσία να επιβάλλουν νόμους που δεν τους θέλει η πλειονότητα του λαού).
*Αγώνας και επανάσταση για μια κοινωνία χωρίς μαστροπούς – νταβατζήδες. Για μια κοινωνία όπου ο ΛΑΟΣ θα κατακτήσει την εξουσία και έτσι « Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΘΑ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΙΣΧΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΜΕΝΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ και όχι από μια μειοψηφία μαστροπών.
(Είναι αυτονόητη η ύπαρξη ΙΣΗΓΟΡΙΑΣ.)


7 Φεβρουαρίου 2020

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΚΩΔΗΣ Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ;







ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΡΟΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ.




α.ΟΛΟΙ οι άνθρωποι μπορούν να είναι ειδικοί σε ένα ή δύο τομείς. Για όλους τους άλλους τομείς είναι αδαείς. Ο κάθε άνθρωπος (και ο πιο σπουδαγμένος) μπορεί να κατέχει ΜΟΝΟ ένα απειροελάχιστο γνώσης σε σχέση με την κατακτημένη από την ανθρωπότητα γνώση. Άρα για τη συντριπτική πλειονότητα των διαφορετικών επιστημών, ΟΛΟΙ οι άνθρωποι είναι αδαείς. Από τη φύση δεν μπορεί να υπάρχει πανεπιστήμων - «πανειδικός».
Οι επιστήμες είναι μερικές δεκάδες και οι ειδικότητες εντός της κάθε επιστήμης πάρα πολλές. Οι υποειδικότητες μεταξύ των ειδικοτήτων είναι συνολικά επίσης πολλές. Αθροιστικά οι ειδικότητες και υποειδικότητες είναι χιλιάδες (και με το πέρασμα του χρόνου θα αυξάνονται διαρκώς).
Ο όγκος των γνώσεων είναι τεράστιος. Οι νταβατζήδες – ολιγαρχικοί «πολιτικοί» δεν κατέχουν ούτε το ένα εκατομμυριοστό από αυτή τη γνώση, όπως και ο κάθε άλλος ξεχωριστός άνθρωπος.
β.
Ένας κηθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο, ένας δάσκαλος, ένας δικηγόρος κλπ είναι το ίδιο αδαής με έναν αναλφάβητο για θέματα που αφορούν τα λογισμικά στους Η/Υ. Όλοι είμαστε αδαείς ως προς το σύνολο των γνώσεων και δαήμονες ως προς τη γνώση κάποιων ελάχιστων αντικειμένων.


ΝΑΙ «ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΔΑΕΙΣ» ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΟΙ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ - ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ. «ΟΜΩΣ ΡΩΤΑΜΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΤΟΜΕΑ.»

1ον Και με τι γνώσεις κρίνουν τις απόψεις των ειδικών; Μπορεί ο αδαής (στο σύνολο των αθρωπίνων γνώσεων) να κρίνει οποιοδήποτε ειδικό; ΑΔΥΝΑΤΟΝ.

(Είναι σαν να βάλουμε έναν δικηγόρο ή αγράμματο να κρίνει τον ειδικό Αϊνστάιν)

Όσο και ΑΡΙΣΤΟΣ να είναι στην ειδικότητά του, ο αδαής – ντβατζής ολιγαρχικός, ως προς  το μέγεθος των υπαρκτών γνώσεων είναι  «ΤΕΝΕΚΕΣ».
2ον
Οι διαφορετικές απόψεις, σε κάποια θέματα, μεταξύ των εξειδικευμένων σε κάθε τομέα γνώσεις είναι ενίοτε πολλές, διαφορετικές ή διαμετρικά αντίθετες και πολάκις μεταξύ τους αλληλοσφάζονται. (Πχ όλοι καταδίκαζαν αρχικά το Παπανικολάου για το τεστ ΠΑΠ, τους αδελφούς Ράϊτ για το αεροπλάνο, τον Τέσλα, τον Αϊνστάϊν κοκ.) Αν λοιπόν έβαζες τους ειδικούς του κάθε τομέα να επιλέξουν ποιά είναι η σωστή άποψη (μεταξύ των δικών τους απόψεων) τότε στην καλύτερη των περιπτώσεων θα είχαν αλληλοεξοντωθεί. Εκτός τούτου χιλίαδες είναι οι φορές όπου το δίκιο δεν ήταν με την πλειοψηφία των ειδικών αλλά με τη μειοψηφία. (Άσε που θα έπρεπε να υπάρχουν χιλιάδες κυβερώντες, αφού θα έπρεπε  για τις χιλιάδες εξειδικεύσεις να υπάρχουν αντίστοιχα κάποιοι «εκπρόσωποι» της κάθε εξειδίκευσης.)

ΑΡΑ, αυτοί οι αδαείς νταβατζήδες ολιγαρχικοί – «πολιτικοί», με τι κριτήρια θα επιλέξουν μεταξύ των ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ των ειδικών του κάθε τομέα γνώσης;

ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ, αφού στο ίδιο επίπεδο άγνοιας είναι και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι του λαού, ΓΙΑΤΙ να μην επιλέγουν αυτοί και θα πρέπει να επιλέγουν για λογαριασμό του κάποιοι ΜΕΣΑΖ ΟΝΤΕΣ – ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ;

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. 1ον Οι πολιτικοί μηχανικοί είναι ειδικοί στις κατασκευές. Οι πελάτες τους, οι απλοί άνθρωποι, είναι αδαείς στις κατασκευές. Γιατί λοιπόν να μεσολαβούν (μεταξύ μηχανικών και πελατών)  κάποιοι αδαείς δηλαδή αυτοί οι νταβατζήδες ολιγαρχικοί και ναι εχουν την εξουσία  να επιβάλλουν στους πελάτες (λαό) σε ποιό μέρος του πλανήτη θα χτίσουν το σπίτι τους, πόσα δωμάτια θα έχει, πόσα θα πληρώσουν κλπ, ενάντια στη θέληση των πελατών (και αφού θα συμβουλεύονται τους μηχανικούς);
2ον Στις μετακινήσεις επιβατών ή στην οδήγηση είναι οι ταξιτζήδες. Υποθέτουμε ότι οι πελάτες είναι αδαείς. ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ να μεσολαβούν κάποιοι άλλοι αδαείς οι οποίοι θα έχουν την εξουσία να επιβάλλουν τελικά να πάνε οι πελάτες σε ένα διαφορετικό προορισμό από εκείνο που επιθυμούν;

ΟΙ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΑΔΑΕΙΣ.
Πρώτον δεν είναι ειδικοί στους διάφορους τομείς γνώσεις.
Δεύτερον δεν ξέρουν και δεν μπορούν να ξέρουν τις ανάγκες των πελατών.



Ο  κάθε πελάτης γνωρίζει όσο κανείς άλλος τις ανάγκες του. Έτσι επιλέγει τους στόχους του και τους προορισμούς του στη βάση των αναγκών του. Και ο πολιτικός μηχανικός (ειδικός) και ο μεσάζων – νταβατζής δεν γνωρίζουν τις ιδιαίτερες και τις συνδυαστικές ανάγκες του κάθε πελάτη. Και γι αυτό δεν θα πρέπει να αποφασίζουν αλλά θα πρέπει  ο ειδικός να εκτελεί ό,τι θέλουν οι πελάτες. Το ίδιο συμβαίνει και με τον ειδικό ταξιτζή και με τον μεσάζοντα νταβατζή. Δεν γνωρίζουν τις ανάγκες των επιβατών - πελατών και γι αυτό ο ταξιτζής θα πρέπει να πάει τους επιβάτες στον προορισμό που αυτοί θα ζητήσουν.
ΑΡΑ ΟΙ ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ ΕΙΔΙΚΟΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΠΛΟΙ, ΟΙ ΜΗ ΕΙΔΙΚΟΙ ΓΙΑΤΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥΣ.
*Οι ΑΡΙΣΤΟΙ ειδικοί μπορούν να υπάρχουν ΜΟΝΟ σαν εκτελεστικά όργανα των μη ειδικών (πράκτικά ή στην κατάθεση προτάσεων) και όχι σαν νταβατζήδες των μη ειδικών.


ΥΓ1
*ΜΑ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΔΑΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ ΤΑ ΠΑΡΑΓΩΜΕΝΑ ΑΓΑΘΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΠΟΛΥ ΒΑΘΕΙΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ;
ΟΛΑ τα παραγόμενα αγαθά, όσο μεγάλη γνώση και αν απαιτείται για την παραγωγή τους, θα πρέπει να είναι κατασκευασμένα ΄κατά τέτοιο τρόπο, ώστε η γνώση για τη ΧΡΗΣΗ τους να ΣΥΓΚΛΙΝΕΙ σε μια πολύ μεγάλη ΑΠΛΟΠΟΙΗΣΗ. Δηλαδή η χρήση τους να μπορεί να γίνει και από εκείνους που έχουν παντελή άγνοια σχετικά με τις γνώσεις που χρειάζονται για να φτιαχτούν.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. Για την κατασκευή μιας τηλεόρασης απαιτείται αρκετά μεγάλη τεχνογνωσία.
Πρέπει να την φτιάξουν ΟΙ ΕΞ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΕΙΔΙΚΟΙ. Όμως για τη χρήση της απαιτούνται ελάχιστες γνώσεις και έτσι ακόμα και ο εντελώς αγράμματος μπορεί να κάνει χρήση της με ένα τηλεκοντρόλ. Το ίδιο για το ψυγείο, για το αυτοκίνητο κλπ.
* Έτσι οι αδαείς, ανάλογα με την προσωπική γνώση των συνολικών ή ειδικών αναγκών τους, θα επιλέξουν τα αγαθά. Θα επιλέξουν εκείνα τα αγαθά που νομίζουν ότι αντιστοιχούν στις ανάγκες τους
γιατί είναι ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ ΕΙΔΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ βάση των ΑΝΑΓΚΩΝ τους, οι μοναδικοί που μπορούν να τις γνωρίζουν καλύτερα. Αν τελικά τις ικανοποιούν, τότε η γνώση κρίνεται θετικά. Αν δεν τις ικανοποιούν – χωρίς το φταίξιμο να βαραίνει το χρήστη καταναλωτή - τότε θα κρίνουν αρνητικά τους παραγωγούς. ( Ένας εργένης ίσως να θέλει ένα μικρό ψυγείο, μια οικογένεια ίσως να θέλει ένα πολύ μεγάλο και ένας επαγκελματίας να θέλει έναν τεράστιο καταψύκτη.)
*Η ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ για την επιλογή αγαθών από οποιονδήποτε άνθρωπο είναι η γνώση των προσωπικών αναγκών του. (Είναι ο μόνος που μπορεί να γνωρίζει καλά τις μεμονωμένες και τις ΣΥΝΔΥΑΣΤΙΚΕΣ ανάγκες του. «άνθρωπο βλέπεις και ανάγκες του δεν ξέρεις.») Ο ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΟΣ ΓΝΩΣΤΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΝΔΥΑΣΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΩΝ.
ΕΙΝΑΙ Ο ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ ΕΙΔΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ,

*
Ο ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ  ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΕΡΟΣ ΕΙΔΙΚΟΣ  (ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ ΕΙΔΙΚΟΣ) ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ  ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΥΝΑΤΟΣ «ΑΡΙΣΤΟΣ» ΣΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ.

Εξήγηση:
* Ο κάθε άνθρωπος (υγιής νοητικά και όχι ασθενής) σε κάθε δεδομένη στιγμή έχει ένα σύνολο αναγκών και κανείς άλλος εκτός από τον ίδιο, δεν μπορεί να τις γνωρίζει στο σύνολό τους, στο μέγεθός τους και στην ΠΛΟΚΗ τους.
* Οι ανάγκες του και η ικανοποίησή τους βρίσκονται σε μια σχέση πλοκής, αλληλοεπηρεασμού και αλληλεπίδρασης μεταξύ τους. Δηλαδή με την ικανοποίηση μιας ανάγκης μπορεί είτε να ικανοποιηθούν ταυτόχρονα και άλλες ανάγκες είτε να προκληθεί μια άλλη νέα ανάγκη κοκ.


* Οι ανάγκες του κάθε ανθρώπου είναι "ιεραρχημένες" στη βάση προσωπικών αξιολογήσεων και βρίσκονται υπό συνεχή και ακατάπαυστη αξιολόγηση, σε μια διαρκή αλλαγή των προτεραιοτήτων. Πχ κάποιος προγραμματίζει κάτι, αλλά ένα ξαφνικό πρόβλημα υγείας του ανατρέπει όλη την προηγούμενη αξιολόγηση των αναγκών του και κατά συνέπεια την ιεράρχησή των επιλογών και των πράξεών του για την ικανοποίησή τους.



* Τις ανάγκες του ο καθένας τις βιώνει με το το αίσθημα, το νου και το συναίσθημα, κατά τρόπο μοναδικό και αποκλειστικό. Κανείς άλλος πέραν αυτού (κανείς εξ εκπαιδεύσεως ειδικός σε κάποιο τομέα) δεν μπορεί να τις αντιληφθεί καλύτερα ή πληρέστερα στις ιδιαιτερότητές τους, στο σύνολό τους, στο μέγεθός τους και στην πλοκή τους.*Παράδειγμα: 
Μια μέρα που ήταν Σάββατο, ένας ρωτά τον φίλο του: «Γιατί δεν πας στην πρωτεύουσα του νομού (50 χιλιόμετρα) για να αγοράσεις το ανταλλακτικό της μηχανής;» Και ο άλλος του απαντά: ¨θα πάω τη Δευτέρα για να κάνω παράλληλα και κάτι δουλειές στην εφορία".
Προφανώς ο Πρώτος ρώτησε αλλά δεν μπορούσε να ξέρει το σύνολο των αναγκών του άλλου και τους συνδυασμούς αυτών.

* Ο ΚΑΘΕ άνθρωπος είναι ο μόνος κατάλληλος στην επιλογή αγαθών γιατί είναι ο μοναδικός καλύτερος γνώστης των αναγκών του. ΕΙΝΑΙ Ο ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ ΕΙΔΙΚΟΣ και ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΞ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΕΙΔΙΚΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΓΙΑ Τις ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ.


*
ΟΙ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ.
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ είναι η γνώση των (απλοποιημένων) ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ του αγαθού (που γίνονται με προτάσεις των ειδικών, -ενδείξεις, αντενδείξεις, τρόποι χρήσης).



Κατόπιν κάνει αντιστοίχηση των ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ (ενδείξεις, αντενδείξεις, τρόποι χρήσης) των αγαθών στις προσωπικές ανάγκες του.



*Η ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ



* Το γάντι αντιστοιχεί στο χέρι. Οι αυγοθήκες στα αυγά.
Στην δίψα αντιστοιχεί το νερό, στην πείνα η τροφή και στην ανάγκη για διατήρηση των τροφίμων το ψυγείο.



*Η ψήφος - επιλογή στο σύστημα της πλειοψηφιαρχίας - πραγματικής δημοκρατίας είναι τρόπος για να εκφραστεί η βούληση του καθένα για την αντιστοίχιση που θα ήθελε να κάνει μεταξύ των προσωπικών αναγκών του (που ΜΟΝΟ αυτός μπορεί να τις γνωρίζει) και των προτεινόμενων σε αυτόν προδιαγραφών (για τις ενδείξεις, τις αντενδείξεις και τους τρόπους χρήσεως) των μέσων ικανοποίησής της.

*
Πέρα από τους ειδικούς για παραγωγή αγαθών, υπάρχουν ειδικοί για την εξακρίβωση των αιτιών των αναγκών (πχ γιατροί) και ειδικοί για τους τρόπους χρήσης των αγαθών – μέσων (πχ ταξιτζήδες). Όμως όλοι αυτοί οι ειδικοί είναι ΑΠΛΑ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ των μη ειδικών. Αυτοί οι ειδικοί δεν έχουν και δεν θα πρέπει να έχουν καμιά εξουσία για να επιβάλλουν την άποψή τους στους πελάτες τους. Τελικά οι μόνοι αρμόδιοι να επιλέξουν είναι οι πελάτες.



ΥΓ2 *ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΝΟΜΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ (ενδείξεις, αντενδείξεις, τρόποι χρήσης) ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΣΚΟΠΟΥ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΠΟΙΑΣ ΚΟΙΝΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ.
Πάνω σε αυτές ο κάθε άνθρωπος εκφράζει την προσωπική επιλογή του στη βάση των προσωπικών αναγκών του. Κατόπιν, οι πλειοψηφία των όμοιων προσωπικών επιλογών να γίνεται ΝΟΜΟΣ.  
 

(Και ο λαός θα μπορεί να βάλει κίνητρα για τις ορθές προτάσεις και ΑΥΣΤΗΡΑ αντικίνητρα για όποιους θα ήθελαν να τον εξαπατήσουν, με παραπλανητικές προτάσεις, προς ιδίων όφελος.)

- Πόσο βλακώδης είναι η εκφρασμένη θέση που λέει ότι οι πτυχιούχοι, οι εξ εκπαιδεύσεως ειδικοί θα πρέπει να αποφασίζουν ή η ψήφος τους να μετρά περισσότερο από εκείνη του αγράμματου, του περιπτερά, του βοσκού κλπ!!! Δηλαδή να αποφασίζει και να επιβάλλει ο ταξιτζής που θα πρέπει να πάει ο πελάτης, ο μηχανικός για το που θα χτίσει το σπίτι του ο περιπτεράς, πόσα δωμάτια θα έχει, πόσα θα ξοδέψει ή ο κατασκευαστής πλυντηρίων να επιβάλλει ποιό πλυντήριο θα αγοράσει ο μη ειδικός κλπ. ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝΟΗΤΟΣ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ ΕΝΑΣ ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΞΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΝΑΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ!!!). Να μετρά η ψήφος του πτυχιούχου περισσότερο από την ψήφο κάποιου άλλου γιατί και σε τι; Αφού η ψήφος ΕΚΦΡΑΖΕΙ τις προσωπικές ΑΝΑΓΚΕΣ του ΚΑΘΕΝΑ ξεχωριστά και τον τρόπο με τον οποίο θα ήθελε ο καθένας να τις λύσει. Η ψήφος είναι κάτι το εντελώς προσωπικό.  Η ψήφος είναι μία για τον καθένα, έχει την ίδια αξία γιατί οι ανάγκες του καθένα είναι μοναδικές. Η ψήφος εκφράζει ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΘΕΛΗΣΗ ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ. Με ποιά λογική να αποφασίζει ο πτυχιούχος για το τι θα πρέπει να φάει ο άλλος, για το που θέλει να πάει με το ταξί κοκ; -


*ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ «ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ»
ή ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ Ή ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΙ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ οχι μόνο είναι άχρηστοι στην κοινωνία αλλά είναι ΑΚΡΩΣ ζημιογόνοι και επικίνδυνοι.
Το απέδειξε το ιστορικό πείραμα της αρχαίας αθηναϊκής (μερικής) δημοκρατίας, όπου ο λαός επέλεγε και επέβαλλε τον κάθε νόμο. ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ, την ίδια εποχή, η σχέση πολιτισμού και ευμάρειας μεταξύ της Αθήνας και των άλλων ολιγαρχικών πόλεων, είναι σχέση ελέφαντα με κουνούπι.

Αν ίσχυαν οι δικαιολογίες τους – προπαγάνδες τους τότε θα έπρεπε να είχαν μεγαλουργήσει τα ολιγαρχικά συστήματα της εποχής (Σπάρτη, Μακεδονία κλπ) και η Αθήνα να είχε καταποντιστεί στη «μπίχλα».

https://bezedakos.blogspot.com/2019/08/blog-post_31.html


6 Φεβρουαρίου 2020

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ Η ΑΙΧΜΗ ΤΟΥ ΔΟΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ



* Θα θυσιαστούν οι φτωχοί, θα σκλαβωθούν πολύ χειρότερα για να απελευθερωθούν οι πλειστηριασμοί, που ήταν σκλαβωμένοι. Να το μεγαλείο της ψυχής των φτωχών.

*Οι ολιγαρχικοί Βιάζουν διαρκώς μερικές δεκάδες έννοιες για να κατευθύνουν τη σκέψη των υπηκόων σε ανώδυνα γι αυτούς μονοπάτια. Πχ Την κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία την ονομάζουν δημοκρατία, το νταβατζιλίκι το ονομάζουν αντιπροσώπευση, τον υπήκοο τον λένε πολίτη, τη διαταγή την βαπτίζουν νόμο, τον καταναγκασμό τον
λένε απελευθέρωση (πχ απελευθέρωση τιμών στα είδη διατροφής, απελευθέρωση ωραρίων κοκ), την αφαίρεση δικαιωμάτων των εργαζομένων την ονομάζουν εξυχρονισμό, τις ολιγαρχικές εκλογές τους τις αναφέρουν ως δημοκρατικές εκλογές, την αντιβία την αποκαλούν βία κλπ.

*Πολλοί καλοπροαίρετοι αγωνιστές, δεν αντιλαμβάνονται πλήρως ετούτη την παγίδα των ολιγαρχικών και έτσι στο λεξιλόγιό τους χρησιμοποιούν τις ίδιες έννοιες που θέλει το σύστημα. Γίνονται λοιπόν, άθελά τους, φερέφωνα και συνεργοί του συστήματος. Μα αν δεν μπορούμε να "απελευθερωθούμε", αν δεν μπορούμε να αντιταχθούμε σε μια τόσο απλή παγίδα του συστήματος (χρησιμοποιώντας τις σωστές έννοιες) ΠΩΣ θα μπορέσουμε να το ανατρέψουμε και πως θα μπορέσουμε μετά να χτίσουμε ένα καλύτερο;
* Ο ΠΡΩΤΟΣ μεγάλος πόλεμος μεταξύ ολιγαρχικών και λαών είναι ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ.

3 Φεβρουαρίου 2020

ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ Ή ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ






ΌΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ-ΕΜΠΟΔΙΑ. Ας πούμε μερικά. *Ο λαός σε ένα σύστημα ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΡΧΙΚΟ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ θα πρέπει να κάνει κάποιες τροποποιήσεις σε παλαιότερους νόμους και άλλους να τους καταργεί εντελώς. * Θα πρέπει να ψηφίζει και για πολλά θέματα που θα αφορούν το Δήμο του * Θα πρέπει να συμμετέχει για προβλήματα του εργασιακού του Χώρου κοκ.
Τώρα αν υποθέσουμε ότι για κάθε ξεχωριστό θέμα θα υπάρχουν περισσότερες από μια προτάσεις, ότι θα χρειάζονται ΜΕΛΕΤΗ όλων αυτών των προτάσεων (όχι αποφάσεις «άρπα κόλλα») κλπ, και ΑΝ υιοθετηθεί ο θεσμός των Γενικών Συνελεύσεων (ή δημοψηφισμάτων) μέσα από τον οποίο θα ασκείται η νομοθετική εξουσία από το λαό (δηλαδή ο λαός να ψηφίζει τον κάθε νόμο) ΤΟΤΕ το μέγα ερώτημα ΔΕΝ είναι αν θα μπορεί, αλλά αν ο κάθε πολίτης θα έχει ελεύθερο χρόνο τουλάχιστον ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου για ούρηση (καλά δεν μιλάμε για εργασία ή ύπνο κλπ. Αυτά αποκλείονται)
*Μια εύκολη δικαιολογία για να βοηθήσει το στρουθοκαμηλισμό κάποιων, και για καθησυχασμό της συνείδησης είναι η εξής. «Ψηφίζονται πολλοί νόμοι γιατί το ολιγαρχικό σύστημα είναι γραφειοκρατικό». Όμως αν υπάρχει και κάποια δόση αλήθειας σε τούτο τότε αυτή είναι πολύ μικρή. Και παλαιότερα υπήρχαν ολιγαρχικά συστήματα αλλά τέτοια πολυνομία δεν υπήρχε. Βασικά, το μέγιστο μέρος της σημερινής πολυνομίας ακολουθεί την ραγδαία αύξηση των ανακαλύψεων της επιστήμης και την ταυτόχρονη ανάγκη να εισαχθούν αυτές στην κοινωνία. Πχ παλαιότερα που δεν υπήρχαν αυτοκίνητα δεν υπήρχα ΚΟΚ. Αν ανακαλυφθεί ότι μπορεί να γίνει διακοπή κύησης ή κλωνοποίησης ανθρώπων κλπ τότε όλα αυτά θα πρέπει να ρυθμίζονται νομοθετικά. Η πολυνομία και ταυτόχρονα η κατάργηση παλαιότερων νόμων ή μερική διόρθωση αυτών θα ακολουθεί το ρυθμό των επιστημονικών ανακαλύψεων και άλλων κοινωνικών παραγόντων (όπως αλλαγές διάφορων αντιλήψεων κοκ).
* ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΩΣ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ; ΝΑΙ.
Για κάθε κλειδαριά υπάρχει ΠΑΝΤΑ ένα αντικλείδι. Ακόμα και η ασφαλέστερη πόρτα μπορεί να παραβιαστεί. Η κάθε εποχή φέρνει μαζί με τις κλειδαριές της και τα αντικλείδια της

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΚΛΗΡΩΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ
* ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ, ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΚΛΗΡΩΤΟ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΣΩΜΑ – η κλήρωση και η επιλογή του δείγματος να γίνεται ΜΕ προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης –
ΤΟ ΚΑΘΕ ΕΝΑ ΚΛΗΡΩΤΟ ΛΑΪΚΟ ΣΩΜΑ
ΘΑ ΔΟΜΕΙΤΑΙ ΜΕ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗΣ (ΜΟΝΟ για την επιλογή των ανθρώπων)
ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΘΗΤΕΙΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΕΝΟΣ ΜΟΝΟ ΝΟΜΟΥ.
*** Όταν κάνουμε εξέταση αίματος δεν μας παίρνουν όλο το αίμα. Παίρνουν μια πάρα πολύ μικρή ποσότητα και βγάζουν το συμπέρασμα για το ΟΛΟΝ. Το ίδιο κάνουν και όταν θέλουν να δουν αν το νερό μιας πηγής είναι πόσιμο κλπ. Η επιστήμη λοιπόν μπορεί σήμερα να φθάνει σε ΑΣΦΑΛΕΙΣ κρίσεις για το ΟΛΟΝ δια μέσου ενός κατάλληλου δείγματος που είναι μικρό μέρος του όλου. Το ίδιο μπορεί να κάνει και για να διαπιστώσει τη θέληση του λαού σε ΚΑΘΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΘΕΜΑ.

Περισσότερα για το θέμα στο λίγκ
bezedakos.blogspot.com/2012/02/blog-post.html
"ΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ"


1 Φεβρουαρίου 2020

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, ΟΙ ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΚΑΝΟΥΝ ΚΟΥΜΑΝΤΟ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ




*Μας αποκρύπτουν λοιπόν ότι ο καπετάνιος είναι και θα πρέπει να είναι εκτελεστικό όργανο της βούλησης των επιβατών. Μας αποκρύπτουν ότι θα πρέπει να εκτελεί τη βούλησή τους η οποία είναι να τους πάει σε ένα συγκεκριμένο λιμάνι σώους και αβλαβείς, εντός κάποιου χρονικού διαστήματος κλπ και όχι σε ένα άλλο λιμάνι που γουστάρει αυτός Άρα επί της ΟΥΣΙΑΣ κουμάντο κάνουν οι επιβάτες.
* ΓΙΑΤΙ ΟΜΩΣ "ΠΙΑΝΕΙ" αυτή η λεκτική τους ταχυδακτυλουργία; Πιάνει γιατί αποφεύγουν να πουν ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο ειδών αποφάσεις ή και κουμάντα. Αποφεύγουν να βάλουν στο μονόλογό τους τον πιο κάτω διαχωρισμό.
*Διαχωρισμός των αποφάσεων σε α) επιλογής της ουσίας - πλαίσιο του στόχου (κυρίαρχες) β) αποφάσεις πρακτικής υλοποίησης του στόχου.
*Για να γίνει πιο κατανοητός αυτός ο διαχωρισμός θα πρέπει να δώσουμε ένα παράδειγμα.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος Α δίνει εντολή σε κάποιον Β να εκτελέσει τα εξής: Ο Β θα πρέπει εντός τριών ημερών να πάει σε μια άλλη πόλη, να βρει ένα πρόσωπο Γ και να του παραδώσει ένα φάκελο.
*Oι πιο πάνω εντολές είναι αποφάσεις του Α. Περικλείουν το σκοπό (παράδοση φακέλου σε κάποιον Γ) . Επίσης περικλείουν την προδιαγραφή (εντός τριών ημερών) και την γενική προδιαγραφή του χώρου στον οποίο πιστεύει ότι βρίσκεται ο Γ (άλλη πόλη) και αυτές οι προδιαγραφές ανήκουν στην ουσία του στόχου.
Ετούτες είναι αποφάσεις - οι εντολές ΟΥΣΙΑΣ ή αλλιώς καθοριστικές ή κυρίαρχες κατευθυντήριες αποφάσεις-πλαίσιο.
*Τώρα ο Β θα πρέπει να υλοποιήσει τις πιο πάνω εντολές. Στην πρακτική του προσπάθεια θα πρέπει να βρει τον Γ, να αποφασίσει πότε είναι καλύτερα να του δώσει ραντεβού, να αποφασίσει ποιο είναι το κατάλληλο μέσο μεταφοράς του στον τόπο συνάντησης κλπ.
Αποφασίζει λοιπόν και ο Β αλλά οι αποφάσεις του δεν είναι οι κυρίαρχες. Είναι αποφάσεις εξαρτώμενες από τις αποφάσεις-πλαίσιο του Α. Είναι αποφάσεις πρακτικής για την καλύτερη υλοποίηση του σκοπού του Α. Είναι αποφάσεις εκτελεστικού οργάνου, αποφάσεις εκτελεστικού τύπου.
*Στις ολιγαρχικά λειτουργούσες, καταπιεσμένες από μια μειοψηφία κοινωνίες ή και εντός αυτών στις μικρότερες ολιγαρχικές συλλογικότητες τους (όπως πχ κόμματα), οι ψυχασθενείς ολιγαρχικοί επιδιώκουν τα εξής:
Η κεντρική επιδίωξή τους είναι να κάνουν πάντα τα αδύνατα δυνατά για να μην περάσουν στο ΟΛΟΝ, στο σύνολο δηλ. της συλλογικότητας οι αποφάσεις ουσίας. Δηλαδή να μην περάσουν οι πρώτες, οι κυρίαρχες αποφάσεις-πλαίσιο.
Επιδιώκουν με όλα τα μέσα ώστε και οι αποφάσεις ουσίας να είναι στα δικά τους χέρια, στον δικό τους έλεγχο δηλαδή να είναι στα χέρια μιας μηδαμινής μειοψηφίας (σε σχέση με το σύνολο των μελών) για να μπορούν έτσι να κάνουν ό,τι θέλουν στην πλειοψηφία.
* Το φυσιολογικό είναι ο ταξιτζής να εκτελεί τις εντολές του πελάτη, ο πολιτικός μηχανικός τις εντολές του πελάτη (που θα χτίσει πόσα δωμάτια κλπ), ο καπετάνιος των επιβατών κοκ
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, ΟΙ ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΚΑΝΟΥΝ ΚΟΥΜΑΝΤΟ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ.
* Με αυτά τα απλά πράγματα ξεκινάμε για να αποδομήσουμε και να διαλύσουμε πλήρως την ολιγαρχική προπαγάνδα.
*ΟΙ ΕΞ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΕΙΔΙΚΟΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ (ή όργανα προτάσεων) ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ ΕΙΔΙΚΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΣΚΟΠΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΑΝΑΘΕΣΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΝΑ ΕΚΤΕΛΕΣΟΥΝ.
*Τα υπόλοιπα είναι ολιγαρχικές ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ανοησίες.

31 Ιανουαρίου 2020

ΤΑ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΥΤΟΑΠΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ




*Η συντριπτική πλειονότητα των μελών και των οπαδών των ολιγαρχικών κομμάτων βρίσκεται σε ΕΤΕΡΟΓΟΝΙΑ ΣΚΟΠΩΝ. Δηλαδή νομίζουν ότι αγωνίζονται για την πραγματοποίηση κάποιου συγκεκριμένου σκοπού όμως τα μέσα που χρησιμοποιούν οδηγούν στην πραγμάτωση κάποιου αντίθετου ή άλλου αποτελέσματος. Αν ρωτούσαμε όλα τα μέλη και τους οπαδούς αυτών των ολιγαρχικών κομμάτων: "Θα θέλατε
1. τον κάθε νόμο να τον επιλέγει η πλειοψηφία της κοινωνίας
 ή 2. τον κάθε νόμο να τον επιβάλλει μια μειοψ
ηφία πάνω στην πλειοψηφία" ΤΟΤΕ η συντριπτική πλειονότητα
(πάνω από 90%) θα απαντούσε το πρώτο. 'Όμως λόγω ετερογονίας σκοπών και για διάφορους άλλους λόγους (πχ έλλειψη ορατής συλλογικής δύναμης που θα το καταστήσει εφικτό κλπ), ακολουθούν τα ολιγαρχικά κόμματα.
* Οι ηγεσίες αυτών των κομμάτων έχουν τόση σχέση με τη δημοκρατία ('η το σοσιαλισμό κάποια) όση σχέση έχει πχ η Παπική εκκλησία με το χριστιανισμό της κοινοκτημοσύνης. Και όμως. Δια μέσου της υιοθέτησης ενός δημοκρατικού (ή σοσιαλιστικού) λεξιλογίου, παγιδεύουν πάρα πολλά από τα πιο καλοπροαίρετα άτομα.
*Όταν ένα κόμμα δεν εκφράζει ρητά το σκοπό "ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΣΕ ΙΣΧΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ" καθώς και προγραμματικά τους τρόπους για την επίτευξη αυτού, ΤΟΤΕ είναι ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ ("με πατέντα")

30 Ιανουαρίου 2020

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΙΞΙΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΙΩΝΟΒΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΣΜΟΥ;




* Το ΕΛΙΞΙΡΙΟ της νεότητας του ολιγαρχισμού και της αιωνόβιοτητάς του είναι η εμβολιασμένη ΕΛΠΙΔΑ στις συνειδήσεις των καταπιεσμένων ότι ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΛΑΪΚΟ.
*Καμιά αποτελεσματικότητα υπέρ του λαού δεν είχαν και δεν έχουν αντιπαραθέσεις που γίνονται στη βάση της ανάδειξης κάποιας ανηθικότητας ή άδικων συμπεριφορών της ολιγαρχικής εξουσίας όταν αυτές δεν στοχεύουν τελικά στην ανάδειξη της αιτίας τους η οποία βρίσκεται στην κατοχή δύναμης μιας μειοψηφίας να επιβάλλει όλους τους κοινωνικούς κανόνες που γουστάρει πάνω στη πλειοψηφία.(και η φυσικά η διεκδίκηση θα πρέπει να είναι η συντριβή όλου αυτού του συστήματος και η αντικατάστασή του από την πλειοψηφιαρχία, όπου ο κάθε κοινωνικός κανόνας θα επιλέγεται και θα επιβάλλεται από την πλειονότητα της κοινωνίας)
* Η μονοδιάστατη αυτή ηθικοπλαστική "αντιπολίτευση" όχι μόνο δεν τραυματίζει το σύστημα αλλά το ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ δια της συνεχούς ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ του που οδηγεί στη διαιώνισή του. Αυτός ο τρόπος αντιπαράθεσης, με την όποια ολιγαρχική κυβέρνηση, υποκρύπτει την ύπαρξη ενός άλλου επιθυμητού ολιγαρχικού υποκειμένου στη συνείδηση των υπηκόων. Κάποιου άλλου ολιγαρχικού υποκειμένου,(ηθικότερου, φιλολαϊκότερου κλπ) το οποίο θα ήθελαν να αντικαταστήσει το παρόν.
* Και όλα τούτα οδηγούν στη διαρκή κατανίκηση των υπηκόων από την ολιγαρχική προπαγάνδα, αφού τους έχουν πείσει ότι μπορεί να υπάρχει ή υπάρχει μια περίπτωση στο δισεκατομμύριο, κάποιο από τα ολιγαρχικά συλλογικά ή ατομικά υποκείμενα, να είναι φιλολαϊκό.

29 Ιανουαρίου 2020

Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ





*Ο Λαός, με το σύστημα της ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΡΧΙΑΣ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ της Αθήνας, δεν ήθελε να έχει απλά κάποια δικαιώματα τα οποία θα του παραχωρεί μια ολιγαρχική εξουσία. Αντίθετα ήθελε ο ίδιος να έχει την ΕΞΟΥΣΙΑ - ΔΥΝΑΜΗ ώστε να φτιάχνει ΜΟΝΟΣ του (πλειοψηφιακά) τα ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ και τις ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ του. ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΣΕ.
Αν μια μειοψηφία φτιάχνει τους νόμους, κατά οποίους αποδίδονται δικαιώματα και υποχρεώσεις, τότε αυτή η ολιγαρχική εξουσία μπορεί:
1. να αποδίδει πολύ λιγότερα δικαιώματα από εκείνα που έχει ανάγκη ο λαός και δύνανται να υλοποιηθούν.
2. σε αντίβαρο των δικαιωμάτων, να αποδίδει τεράστιες υποχρεώσεις στο λαό που θα εξανεμίζουν συνολικά τα οφέλη από τα δικαιώματα.
3. θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάρει πίσω όποια δικαιώματα του λαού είναι ασύμφορα για την ολιγαρχία.

Και όπως λέει ο ΞΕΝΟΦΩΝ: «..Αν αναζητείς την ευνομία, τότε θα δεις πρώτα ότι οι επιδεξιότεροι (άριστοι, ειδικοί, τεχνοκράτες. «λαοσωτήρες») κάνουν τους νόμους για το δικό τους συμφέρον.»
* Γι αυτό μεγαλούργησε η Αθήνα. Γιατί τον κάθε νόμο τον επέλεγε και τον επέβαλλε η πλειοψηφία του λαού. Το ιστορικό πείραμα έχει αποφανθεί οριστικά και αμετάκλητα για τη συντριπτική υπεροχή του. ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ, η σχέση πολιτισμού και ευμάρειας μεταξύ της πλειοψηφιαρχίας της Αθήνας και των ολιγαρχικών πόλεων της εποχής εκείνης, όπως Σπάρτης και Μακεδονίας, είναι σχέση ελέφαντα με κουνούπι. (Αυτές οι δύο πόλεις δεν έβγαλαν σχεδόν ΟΥΤΕ έναν επιστήμονα ενώ οι γνωστοί και άγνωστοι άνθρωποι του πνεύματος στην Αθήνα ήταν χιλιάδες)'
*Αρκετοί υπήκοοι πέφτουν στην προπαγανδιστική παγίδα των ολιγαρχικών και μας λένε για μερικά δικαιώματα που παρείχαν στους υπηκόους τους κάποια ολιγαρχικά συστήματα (εργασία, παιδεία, υγεία κλπ) για να μας πουν τελικά ότι υπάρχουν και καλά ολιγαρχικά συστήματα.
Ποτέ όμως δεν μας αναφέρουν κάτι για το μέγεθος του αντίτιμου των υποχρεώσεων ή των άλλων αρνητικών. Έτσι βλέπουν ένα δένδρο και δεν βλέπουν πίσω από αυτό το τεράστιο δάσος με βάτα που υπάρχει. Δεν βλέπουν ότι οι άνθρωποι ήταν ετεροκαθορισμένοι, ότι ήταν κλεισμένοι σε ένα (μικρότερο ή μεγαλύτερο) κλουβί, ότι η λιγότερη ή η περισσότερη τροφή που τους παρείχαν ήταν μεν κάτι το θετικό αλλά η στέρηση της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, η στέρηση της δυνατότητας γι αυτοκαθορισμό σε ΟΛΑ τα κοινωνικά θέματα είναι ένα τεράστιο αρνητικό. (Σαν να κλέβουν από έναν πολλά καρβέλια και να του δίνουν πίσω τρία αντίδωρα και ταυτόχρονα να τον πείθουν ότι συνολικά αυτό είναι θετικό.)
ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΑΪΚΟ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΔΙΑΜΕΤΡΙΚΑ ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ - ΑΣΥΜΒΑΤΕΣ.

*ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ. Όταν μια μειοψηφία κατακτά την εξουσία, μετατρέπεται αργά ή γρήγορα σε ένα νέο ΑΝΤΙΛΑΪΚΟ υποκείμενο.


28 Ιανουαρίου 2020

ΤΑ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ



*ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ. Όταν μια μειοψηφία κατακτά την εξουσία, μετατρέπεται αργά ή γρήγορα σε ένα νέο ΑΝΤΙΛΑΪΚΟ υποκείμενο.
Δηλαδή, όταν μια μειοψηφία έχει ΠΛΗΡΕΙΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΕΣ, ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ μετατρέπεται αργά ή γρήγορα σε νέο ΔΥΝΑΣΤΗ του λαού. Αυτό έχει αποδείξει η ιστορία, αυτό γινόταν πάντα χωρίς καμιά εξαίρεση.
* Όταν οι λαοί θα πάψουν να αναζητούν για σωτήρα τους ένα κάποιο κόμμα – μειοψηφικό ολιγαρχικό υποκείμενο, όταν πειστούν απόλυτα ότι δεν μπορεί να υπάρξει (εξ ορισμού) ΟΥΤΕ ΕΝΑ καλό-φιλολαϊκό ολιγαρχικό υποκείμενο, τότε θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την απελευθέρωσή τους, για την επίτευξη του ΣΚΟΠΟΥ « ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΣΕ ΙΣΧΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ».
Τα ολιγαρχικά κόμματα όχι δεν έχουν για πρόταγμά τους αυτό το σκοπό, όχι μόνο δεν θα τον προβάλλουν (έστω και υποκριτικά) αλλά τον μισούν θανάσιμα.
* Κόμμα είναι ένα οργανωμένο σύνολο ανθρώπων που έχει ένα συνολικό και παγκοινωνικό πρόταγμα. Επομένως, όπως υπάρχουν δηλητηριώδη και θρεπτικά μανιτάρια έτσι υπάρχουν ολιγαρχικά και πλειοψηφιαρχικά -δημοκρατικά κόμματα. Το κόμμα είναι ΜΕΣΟΝ για την επίτευξη ενός ΣΚΟΠΟΥ. (οι ολιγαρχικοί καλλιεργούν στα μέλη τους τον κομματικό φετιχισμό αφού σκοπός τους είναι η εξουσία του κόμματος και όχι του λαού)
ΥΓ * Ο Μαρξ για την Παρισινή κομμούνα γράφει "οι ένδοξοι Άγγλοι γραφιάδες της δεκάρας………….. ).(Η κομμούνα) Δεν είναι η πολιτική αυτο-κυβέρνηση της χώρας μέσω μιας ολιγαρχικής λέσχης (κόμμα, «πρωτοπορία») και της ανάγνωσης των Times, είναι η πράξη ΤΟΥ λαού ΓΙΑ τον εαυτό του και ΑΠΟ τον εαυτό του .”

27 Ιανουαρίου 2020

ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΙΕΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ




*ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΠΟΥ ΟΡΙΖΕΙ ΟΠΩΣ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ;
ΟΛΟΙ οι ολιγαρχικοί ανακατεύουν γρήγορα την τράπουλα και με αυτή την ταχυδακτυλουργία κατορθώνουν να μπερδεύουν τη σκέψη πολλών υπηκόων.
*ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ που πάνε να περάσουν οι ολιγαρχικοί, ότι δήθεν όλοι τους δεν είναι ίδιοι και ότι υπάρχουν και καλοί ολιγαρχικοί τους οποίους θα πρέπει να τους αποδεχθούμε για νταβατζήδες μας. ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΙ. ("όλοι οι ολιγαρχικοί είναι ίδιοι"). 'Ολοι τους θέλουν να καθορίζουν τη ζωή της πλειονότητας των ανθρώπων όπως γουστάρουν αυτοί. ΟΛΟΙ τους στοχεύουν στην ικανοποίηση ετούτης της ψυχικής ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ τους αλλά διαφοροποιούνται μόνο λεκτικά. Διαφοροποιούνται μόνο στις ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ για την ικανοποίηση αυτού του εγκληματικού πάθους τους. Τη διαφορετική δικαιολογία τους την αποκαλούν "ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ". ΟΛΟΙ τους σκοπεύουν να έχουν το λαό κλεισμένο σε ένα κλουβί, παρέχοντάς τους τα ελάχιστα δυνατά δικαιώματα για την επιβίωσή τους. Αυτοί θέλουν να αποφασίζουν για τα πάντα και όχι ο λαός να αποφασίζει ο ίδιος για τον εαυτό του. Τον κλείνουν δια της βίας σε ένα κλουβί, δήθεν για την προστασία τους. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΛΟ (ΦΙΛΟΛΑΪΚΟ) ΜΕΙΟΨΗΦΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ. (Ποτέ δεν επέτρεψαν στο λαό να αποφασίσει αν θέλει ο ίδιος να επιλέγει τον κάθε νόμο ή αν θέλει να επιλέγει κάποιον νταβατζή για την επιλογή και την επιβολή των «νόμων». Αντίθετα, μια τέτοια επιλογή του την απαγόρευαν και του απαγορεύουν δια ροπάλου.)
*Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ θα αρχίσει όταν οι λαοί κατακτήσουν την εξουσία και δι αυτής θα μπορούν τελικά '" Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ" και όχι από μια μειοψηφία.
Όλα τα άλλα είναι παραμύθια της Χαλιμάς ή "παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του".
* Δεν υπάρχει ίχνος λογικής στον ολιγαρχικό ισχυρισμό που προβάλει σαν σωστό το μια μειοψηφία να έχει την εξουσία να αποφασίζει και να επιβάλλει στην πλειονότητα τον κάθε "νόμο".
ΥΓ, Οι συνταξιούχοι θα επωφεληθούν συνολικά από τη δικά τους μείωση του ΕΝΦΙΑ 50 - 70.000.000 αλλά θα χάσουν 200. 000.000.
Όμως με λεκτικές ταχυδακτυλουργίες, θα κατορθώσουν να πείσουν, 'ένα μέρος των συνταξιούχων, ότι θα τους έρθει αύξηση.



26 Ιανουαρίου 2020

ΟΙ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΤΩΝ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΩΝ







*Οι ολιγαρχικοί (κοινοβουλευτικοί ή στρατιωτικοί) είναι εκείνα τα υποκείμενα που ενώ έχουν άγνοια από οδήγηση και μετακινήσεις, θέλουν να είναι ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ - ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ, μεταξύ ταξιτζήδων (ειδικών στις μεταφορές) και πελατών (λαού), και ΤΕΛΙΚΑ να επιλέγουν αυτοί και να επιβάλλουν δια της βίας στους πελάτες έναν προορισμό διαφορετικό από εκείνον που θέλουν οι τελευταίοι (πελάτες) καθώς και όποιο κόστος μεταφοράς γουστάρουν..
α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥΣ.Οι επιστήμες είναι μερικές δεκάδες και οι ειδικότητες εντός της κάθε επιστήμης πάρα πολλές. Οι υποειδικότητες μεταξύ των ειδικοτήτων είναι συνολικά επίσης πολλές. Αθροιστικά οι ειδικότητες και υποειδικότητες είναι χιλιάδες (και με το πέρασμα του χρόνου θα αυξάνονται διαρκώς).
*Οι διαφορετικές απόψεις, σε κάποια θέματα, μεταξύ των εξειδικευμένων σε κάθε τομέα γνώσεις είναι ενίοτε πολλές, διαφορετικές ή διαμετρικά αντίθετες. Άρα συνολικά και οι διαφορετικές απόψεις μεταξύ των ειδικών είναι χιλιάδες.


β. ΟΛΟΙ οι άνθρωποι μπορούν να είναι ειδικοί σε ένα ή δύο τομείς. Για όλους τους άλλους τομείς είναι αδαείς. Άρα για τη συντριπτική πλειονότητα των διαφορετικών επιστημών, ΟΛΟΙ οι άνθρωποι είναι αδαείς. Από τη φύση δεν μπορεί να υπάρχει πανεπιστήμων - "πανειδικός

γ. Ένας κηθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο είναι το ίδιο αδαής με έναν αναλφάβητο για θέματα που αφορούν τα λογισμικά στους Η/Υ. Ένας γναθοχειρουργός, ένας μηχανικός, ένας δάσκαλος ή ένας εργάτης είναι το ΙΔΙΟ αδαείς σε σχέση με την επιστήμη της πυρηνικής φυσικής. Δηλαδή ΟΛΟΙ οι άνθρωποι είναι ΑΔΑΕΙΣ για το 99,99% των επιστημονικών θεμάτων, για ΟΛΑ τα θέματα πέρα από την εξειδίκευσή τους.

δ. Άρα και οι ολιγαρχικοί «πολιτικοί» είναι εντελώς αδαείς σε σχέση με την συντριπτική πλειονότητα των γνώσεων που έχει κατακτήσει η ανθρωπότητα, για τη συντριπτική πλειονότητα των τομέων γνώσης και για τις οποίες νομοθετούν. Παρά ταύτα, παρουσιάζονται στους λαούς σαν γνώστες επί παντός επιστιτού και φτιάχνουν "ΝΟΜΟΥΣ" που αφορούν ΟΛΟΥΣ τους ΤΟΜΕΙΣ, ενώ είναι ακριβώς το ίδιο αδαείς όπως είναι όλοι οι μη εξειδικευμένοι άνθρωποι, όπως είναι και οι αγράμματοι.
(Και να μην πει κανένας τη βλακεία ότι ο Μπογδάνος, η Χριστίδου, ο Γεωργούλης, ο Μητσοτάκης ή ο Τσίπρας κοκ είναι παντογνώστες.)

ε. Επομένως ποιος θα κρίνει τους ειδικούς; Ποιος θα κρίνει τη βαθύτερη γνώση των ειδικών;
1. Εκείνοι που δεν είναι ειδικοί; Δηλαδή οι αδαείς – «πολιτικοί» - νταβατζήδες; ΜΑ ΑΥΤΟΊ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΔΑΕΙΣ για το 99, 99% των επιστημονικών αντικειμένων.

2. Μήπως ο μόνος από τη φύση του ειδικός να τους ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΤΑΙ και να τους κρίνει είναι ο αδαής λαός;
Και γιατί να μην κρίνει ο λαός για κάτι που τον αφορά, αφού ο ο κάθε άνθρωπος ναι μεν είναι αδαής ως προς τις διάφορες συγκεκριμένες γνώσεις αλλά είναι όμως ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ ή καλύτερος γνώστης των προσωπικών του αναγκών και να τους κρίνουν οι ολιγαρχικοί - νταβατζήδες;

3. Μήπως όμως να κρίνονται μεταξύ τους οι ειδικοί; Μα και μεταξύ τους αλληλοσφάζονται.

Μα μεταξύ ειδικών σε κάθε τομέα, υπάρχουν σχεδόν πάντα, διαφορετικές απόψεις και ενίοτε εντελώς διαμετρικά αντίθετες. Ποιοί λοιπόν από αυτούς τους ειδικούς, με τις πολύ διαφορετικές απόψεις θα αποφασίζουν; Η πλειοψηφία των ειδικών;
Μα ιστορικά, από πολύ παλιά και μέχρι σήμερα, σε ΘΕΜΑΤΑ βαθύτερων ΓΝΩΣΕΩΝ, όταν γινόταν πχ μια νέα εφεύρεση, η πλειοψηφία επιτίθεντο στην μειοψηφία, εξοβέλιζε τη μειοψηφία των επιστημόνων παρότι η μειοψηφία είχε δίκιο. Πχ Τεστ ΠΑΠ του Παπανικολάου, Αϊνστάιν, Τέσλα και άπειρες τέτοιες περιπτώσεις.
ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ, ΤΟΤΕ ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ - Γιατί μερικοί θα θέλουν να κατατροπώνουν τους άλλους ώστε να υπερισχύει η δική τους πρόταση.-

ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΡΙΤΗΣ ΤΩΝ ΓΝΩΣΕΩΝ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ;

*Ο ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΚΡΙΤΗΣ ΤΩΝ ΒΑΘΥΤΕΡΩΝ ΓΝΩΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΚΑ Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΥΤΩΝ. ( και σε μερικές περιπτώσεις οι εκ των προτέρων απόλυτα λογικοί συλλογισμοί)

* Ο ΣΚΟΠΟΣ της γνώσης, ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ, είναι η δημιουργία αγαθών ή προστασία αγαθών. (περιληπτικά, αγαθό είναι οτιδήποτε ΜΕΣΟΝ μπορεί να ικανοποιήσει ανάγκες)
* ΑΡΑ ο τελικός κριτής των γνώσεων των αγαθών είναι ΟΛΟΙ εκείνοι (πλειονότητα αδαών ως προς τις εξειδικευμένες γνώσεις) που θα κάνουν πρακτική χρήση (αποτέλεσμα) των παραγόμενων αγαθών-μέσων.

* ΠΩΣ ΟΜΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΔΑΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ ΤΑ ΠΑΡΑΓΩΜΕΝΑ ΑΓΑΘΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΠΟΛΥ ΒΑΘΕΙΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ;
ΟΛΑ τα παραγόμενα αγαθά, όσο μεγάλη γνώση και αν απαιτείται για την παραγωγή τους, θα πρέπει να είναι κατασκευασμένα ΄κατά τέτοιο τρόπο, ώστε η γνώση για τη ΧΡΗΣΗ τους να ΣΥΓΚΛΙΝΕΙ σε μια πολύ μεγάλη ΑΠΛΟΠΟΙΗΣΗ. Δηλαδή η χρήση τους να μπορεί να γίνει και από εκείνους που έχουν παντελή άγνοια σχετικά με τις γνώσεις που χρειάζονται για να φτιαχτούν.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. Για την κατασκευή μιας τηλεόρασης απαιτείται αρκετά μεγάλη τεχνογνωσία. Όμως για τη χρήση της απαιτούνται ελάχιστες γνώσεις και έτσι ακόμα και ο εντελώς αγράμματος μπορεί να κάνει χρήση της με ένα τηλεκοντρόλ. Το ίδιο για το ψυγείο, για το αυτοκίνητο κλπ.
* Έτσι οι αδαείς, ανάλογα με την προσωπική γνώση των συνολικών ή ειδικών αναγκών τους, θα επιλέξουν τα αγαθά. Θα επιλέξουν εκείνα τα αγαθά που νομίζουν ότι αντιστοιχούν στις ανάγκες τους. Αν τελικά τις ικανοποιούν, τότε η γνώση κρίνεται θετικά. Αν δεν τις ικανοποιούν – χωρίς το φταίξιμο να βαραίνει το χρήστη –καταναλωτή τότε θα κρίνουν αρνητικά τους παραγωγούς. ( Ένας εργένης ίσως να θέλει ένα μικρό ψυγείο, μια οικογένεια ίσως να θέλει ένα πολύ μεγάλο και ένας επαγκελματίας να θέλει έναν τεράστιο καταψύκτη.)
*Η ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ για την επιλογή αγαθών από οποιονδήποτε άνθρωπο είναι η γνώση των προσωπικών αναγκών του. (Είναι ο μόνος που μπορεί να γνωρίζει καλά τις μεμονωμένες και τις ΣΥΝΔΥΑΣΤΙΚΕΣ ανάγκες του. «άνθρωπο βλέπεις και ανάγκες του δεν ξέρεις.») Ο ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΟΣ ΓΝΩΣΤΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΝΔΥΑΣΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΩΝ.
* Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ είναι η γνώση των (απλοποιημένων) ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ του αγαθού (που γίνονται με προτάσεις των ειδικών, -ενδείξεις, αντενδείξεις, τρόποι χρήσης).

Κατόπιν κάνει αντιστοίχηση των ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ (ενδείξεις, αντενδείξεις, τρόποι χρήσης) των αγαθών στις προσωπικές ανάγκες του.

Η ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

* Το γάντι αντιστοιχεί στο χέρι. Οι αυγοθήκες στα αυγά.
Στην δίψα αντιστοιχεί το νερό, στην πείνα η τροφή και στην ανάγκη για διατήρηση των τροφίμων το ψυγείο.

*Η ψήφος - επιλογή στο σύστημα της πλειοψηφιαρχίας - πραγματικής δημοκρατίας είναι τρόπος για να εκφραστεί η βούληση του καθένα για την αντιστοίχιση που θα ήθελε να κάνει μεταξύ των προσωπικών αναγκών του (που ΜΟΝΟ αυτός μπορεί να τις γνωρίζει) και των προτεινόμενων σε αυτόν προδιαγραφών (για τις ενδείξεις, τις αντενδείξεις και τους τρόπους χρήσεως) των μέσων ικανοποίησής της.

*ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΝΟΜΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ (ενδείξεις, αντενδείξεις, τρόποι χρήσης) ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΣΚΟΠΟΥ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΠΟΙΑΣ ΚΟΙΝΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ.
(Και ο λαός θα μπορεί να βάλει κίνητρα για τις ορθές προτάσεις των ειδικών και ΑΥΣΤΗΡΑ αντικίνητρα για όποιους θα ήθελαν να τον εξαπατήσουν προς ιδίων όφελος.)

Πέρα από τους ειδικούς για παραγωγή αγαθών, υπάρχουν ειδικοί για την εξακρίβωση των αιτιών των αναγκών (πχ γιατροί) και ειδικοί για τους τρόπους χρήσης των αγαθών – μέσων (πχ ταξιτζήδες). Όμως όλοι αυτοί οι ειδικοί είναι ΑΠΛΑ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ των μη ειδικών. Αυτοί οι ειδικοί δεν έχουν και δεν θα πρέπει να έχουν καμιά εξουσία για να επιβάλλουν την άποψή τους στους πελάτες τους. Τελικά οι μόνοι αρμόδιοι να επιλέξουν είναι οι πελάτες.

ΥΓ *ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ «ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ» οχι μόνο είναι άχρηστοι στην κοινωνία αλλά είναι ΑΚΡΩΣ ζημιογόνοι και επικίνδυνοι.
Το απέδειξε το ιστορικό πείραμα της αρχαίας αθηναϊκής (μερικής) δημοκρατίας, όπου ο λαός επέλεγε και επέβαλλε τον κάθε νόμο. ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ, την ίδια εποχή, η σχέση πολιτισμού και ευμάρειας μεταξύ της Αθήνας και των άλλων ολιγαρχικών πόλεων, είναι σχέση ελέφαντα με κουνούπι.








25 Ιανουαρίου 2020

ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ ΔΙΑΤΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΑΙΡΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΛΑΟ





*Η ολιγαρχική κυβέρνηση Μητσοτάκη εφαρμόζει, συνεχίζει να επιβάλλει προηγούμενους μνημονιακούς "νόμους" - διαταγές τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία του λαού δεν ήθελε. Τώρα φτιάχνει και καινούργιες όπως η μείωση των προστίμων κατά 2/3 στους εργοδότες, οι οποίοι δεν ασφαλίζουν τους εργάτες ή δεν τους πληρώνουν υπερωρίες ή δώρα κλπ. Έτσι τους δίνει κίνητρα για να συνεχιστεί και να χειροτερεύσει η εργασιακή ζούγκλα. Τι χρειάζονται στους λαούς οι νταβατζήδες - ολιγαρχικοί ; Όλ
ες οι δικαιολογίες - επιχειρήματα των ολιγαρχικών στερούνται κάθε ίχνους λογικής. Απλά πάνε να καλύψουν την τεράστια διαστροφή τους.
* Ταυτόχρονα, από την άλλη, σπέρνουν έριδες μεταξύ των υπηκόων, γιατί το «διαίρει και βασίλευε» είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο τους. Τους χωρίζουν σε ολυμπιακούς και παναθηναϊκούς, σε χριστιανούς και μουσουλμάνους ή άθεους ή 12θεϊστές, εβραίους κλπ, σε άνδρες και γυναίκες, σε βόρειους και χαμουτζήδες , χρησιμοποιούν διάφορους άλλους "κοινωνικούς αυτοματισμούς" κοκ. Δυστυχώς πάρα πολλοί υπήκοοι πέφτουν στην παγίδα τους, τσιμπάνε το δόλωμα. Έτσι εχθρός τους δεν είναι πια αυτός που θα πρέπει να είναι, δηλαδή οι νταβατζήδες ολιγαρχικοί αλλά οι άλλοι υπήκοοι, οι οποίοι είναι και αυτοί θύματα των εγκληματιών μαστροπών του λαού. Κατ αυτό τον τρόπο χάνεται από αυτούς και ο ΣΚΟΠΟΣ για την κατάκτηση του: "Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ".

23 Ιανουαρίου 2020

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΔΑ ΤΩΝ "ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ". ΦΤΑΙΕΙ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ ΚΑΙ ΧΤΥΠΑΝΕ ΤΟ ΣΑΜΑΡΙ






*Βλέπω γύρω μου πολλούς που έχουν διαφορετικές απόψεις να λένε τους άλλους ηλίθιους (και ο καθένας να θεωρεί τον εαυτό του ή έξυπνο ή αλάνθαστο). Ο Φασισμός βασίστηκε σε αυτό. Στη θεωρία των ανίκανων ΠΟΛΛΩΝ και των ηλίθιων, των άβουλων και γι αυτό θα έπρεπε κάποιοι ηγέτες να τον έδεναν σαν σε δεμάτι με στάχυα (fascio =δεμάτι). Αυτή η αντίληψη είναι το ΚΕΝΤΡΟ της θεωρίας του ολιγαρχισμού. "Η ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΚΑΙ Η ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΤΩΝ ΛΙΓΩΝ" Όμως πολλές φορές κάποιος που δεν θέλει να αναγνωρίσει τα λάθη του, από εγωισμό, λέει ότι στραβός είναι ο γιαλός για να μην παραδεχθεί ότι αυτός αρμενίζει στραβά. Πολλά και τεράστια λάθη διέπραξαν, διαπράττουν και θα διαπράττουν οι πρωτεργάτες των αγώνων, όπως κάθε ανθρώπινο υποκείμενο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να χαρακτηρίζονται ηλίθιοι. (Ένα ξαδελφάκι μου πήγαινε έκτη δημοτικού και επί δύο χρόνια δεν καταλάβαινε να κάνει διαίρεση ούτε με ένα ψηφίο. Ο δάσκαλος το έλεγε ηλίθιο και ο πατέρας του χαζό. Μια μέρα το πήρα σπίτι μου και μέσα σε μισή ώρα το έμαθα να κάνει διαίρεση με πολλά ψηφία. Εδώ ποιος ήταν ο ηλίθιος; Ο μαθητής ή ο δάσκαλός του;)
* Σε διάφορους καλοπροαίρετοι πρωτεργάτες, όταν οι απόψεις τους συναντάνε «τοίχους», ο εγωισμός τους τους οδηγεί να θεωρούν υπέυθυνους ή ηλίθιους εκείνους που δεν τους καταλαβαίνουν. Όμως μήπως είναι κακοί «δάσκαλοι»; Μήπως η θεωρία τους ή οι απόψεις τους περιέχουν λάθη; Μήπως περιέχουν στοιχεία μη σωστού και ανέφικτου; Μήπως η λαϊκή πείρα οδηγεί τους ανθρώπους στο να απορρίπτουν σουρεαλιστικές προτάσεις ή προτάσεις που ιστορικά εστέφθησαν από την απόλυτη αποτυχία; (Εδώ μερικοί μας έλεγαν ότι υπήρχαν κάποια συστήματα τα οποία ήταν παράδεισος. Αυτά όμως αποδείχθηκαν χάρτινος πύργος και κατέπεσαν. Κάποιοι από εκείνους που έκαναν λάθος και μιλούσαν για "παράδεισους", συνεχίζουν το ίδιο παραμύθι και τώρα και αποκαλούν ηλίθιο το λαό γιατί δεν τους ακολουθεί προς την κατεύθυνση που αποδείχθηκε εντελώς λαθεμένη.) Και μήπως αυτή η άρνηση του λαού (πλειοψηφία) τον οδηγεί πολύ ορθά στην επιλογή του «μη χείρον βέλτιστον» ανάλογα με τα ιστορικά δεδομένα της εποχής. Και μήπως αυτό δεν αρέσει στους σουρεαλιστές «δασκάλους» και γι αυτό αποκαλούν το λαό ηλίθιο; Ναι, η πλειονότητα δεν είναι αλάνθαστη. Και φυσικά θα κάνει περισσότερα λάθη μέσα σε αυτό το σύστημα της παραπληροφόρησης. Όμως στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί. Γι αυτό οι «πρωτοπόροι» με τα τεράστια λάθη τους θα πρέπει να δουν το πρώτο βασικό λάθος τους. Τον εγωισμό τους. (Μια αθυρόστομη θεία μου έλεγε ότι: "της μικρής ψ... και οι τρίχες τις φταίνε").
* Όταν σχεδόν βρίζουν την πλειοψηφία για τα λάθη που κάνει δεν βρίζουν και τη μειοψηφία για τα λάθη που κάνει. Γιατί;
* Ο λαός (πλειονότητα) παρά την τεράστια συστημική προπαγάνδα, δεν ήθελε και τους 600 περίπου μνημονιακούς νόμους. Εδώ ήταν ηλίθιος, Έκανε λάθη; ΟΧΙ
* Αντί λοιπόν οι δάσκαλοι να μπουν μέσα στα ρήγματα που ανοίγονται εντός της κοινωνικής συνείδησης από την ίδια την πραγματικότητα και δια μέσου αυτών να θέσουν το πρόταγμα για μια άλλη κοινωνία, κάνουν άλλα πράγματα. Μουλαρώνουν στα δικά τους λαθεμένα προτάγματα και μετά βρίζουν το λαό.
*ΦΥΣΙΚΑ Η ΑΠΟΨΗ ΟΤΙ Ο ΛΑΟΣ ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΗ. Ουσιαστικά βάζει το άλογο πίσω από το κάρο για να φαίνεται αληθοφανής. Το θέμα όμως τίθεται ως εξής: "Ο λαός είναι ΑΝΙΚΑΝΟΣ ή οι ολιγαρχικοί έχουν την εξουσία ώστε ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ να τον ΧΕΙΡΑΓΩΓΟΥΝ (στις περιπτώσεις που τον χειραγωγούν;)
1ον. Δηλαδή να πιστέψουμε ότι οι Αθηναίοι ΠΡΙΝ το 462πΧ ήταν ηλίθιοι και αγράμματοι και ΜΕΤΑ τους "ψέκασε" με κάτι ο Δίας και έγιναν έξυπνοι και "έφτιαχναν Παρθενώνες;" Αντίθετα θα πρέπει να πιστέψουμε ότι το σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας κατά το οποίο ο λαός είχε την εξουσία να αποφασίζει για τον κάθε νόμο ήταν οι αιτία που έκαναν τα πράγματα ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικά.
2ον. Αν έχουμε μπροστά μας τον πιο έξυπνο άνθρωπο του πλανήτη και πρώτα του εξηγήσουμε το εξής: " Ένα αυτοκίνητο έτρεχε με 40 χιλιόμετρα και ξαφνικά ο οδηγός έστριψε το τιμόνι και έπεσε πάνω σε ένα περίπτερο". Μετά να του ζητήσουμε να πιθανολογήσει για τις αιτίες του συμβάντος. Εδώ μπορεί να μας πει ότι ο οδηγός ήταν ανίκανος ή ηλίθιος είτε ότι πιθανόν να μιλούσε στο κινητό, να μπήκε στο αμάξι του σφήκα κοκ. ΕΙΜΑΣΤΕ λοιπόν ΣΕ ΘΕΣΗ να χειραγωγήσουμε το σκεπτικό του. Του αποκρύψαμε ένα στοιχείο σημαντικό. Δεν του είπαμε ότι ένα συνεργείο είχε αφήσει χωρίς σηματοδότηση ένα μεγάλο λάκκο που είχε ανοίξει στο δρόμο και ότι ο οδηγός τον είδε ξαφνικά και … Έτσι ο άνθρωπος δεν είναι από τη φύση του ηλίθιος-χειραγωγούμενος αλλά επειδή κάποιοι μπορούν να βρεθούν σε θέση ώστε να τον χειραγωγούν.
* Όποιος λοιπόν είναι σε θέση να αποκρύπτει ή να προσθέτει στοιχεία στα γεγονότα, είναι και σε θέση να χειραγωγεί τη σκέψη του άλλου.
* Αν λοιπόν αφαιρεθεί η εξουσία από τους ολιγαρχικούς,, τους αφαιρείται και οι δυνατότητα να χειραγωγούν το λαό. (Εδώ κάποιος μπορεί να πει ότι μπορεί να υπάρξουν δημαγωγοί στον τομέα της κατάθεσης προτάσεων. Όμως παρότι υπήρξαν δημαγωγοί και στην Αθήνα της δημοκρατίας πάλι αποδείχθηκε απείρως ανώτερη από τις ολιγαρχικές πόλεις και ανέπτυξε τεράστιο πολιτισμό. Παρά ταύτα, όπως διδάσκεται και το ατομικό υποκείμενο, διδάσκεται και το συλλογικό - κοινωνία. Οι Αθηναίοι μετά την αποτυχημένη Σικελική εκστρατεία αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο των δημαγωγών). Και σήμερα έχουμε διδαχθεί. Θα μπορούσε ο λαός με την ΙΣΗΓΟΡΙΑ και με νόμους που θα έδιναν αυστηρά ΑΝΤΙΚΙΝΗΤΡΑ και ΚΙΝΗΤΡΑ σε εκείνους που θα κάνουν τις προτάσεις, να έκαναν του υποψήφιους δημαγωγούς να "έλεγαν το δεσπότη Παναγιώτη¨ και να απέφευγαν σκέψεις δημαγωγίας.
* Στο ολιγαρχικό σύστημα η δημαγωγία, η χειραγώγηση γίνεται εκατοντάδες φορές το δευτερόλεπτο και για κάθε θέμα. Χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσαν να σταθούν για πολύ. Αντίθετα, στην πραγματική δημοκρατία- πλειοψηφιαρχία, το φαινόμενο αυτό όχι μόνο μπορεί να περιοριστεί αλλά και σχεδόν να εκμηδενιστεί. Να λοιπόν μπροστά μας η επιλογή. Ετούτο να το πούμε γιατί κάποιοι ολιγαρχικοί δεν θέλουν δήθεν την πλειοψηφιαρχία γιατί ο λαός χειραγωγείται!!!
*Θα είναι σωστό και ωφέλιμο, κάποιοι υπήκοοι να σταματήσουν να γίνονται φερέφωνα της ολιγαρχικής προπαγάνδας και να αναμεταδίδουν τις ανοησίες των ολιγαρχικών περί ηλιθιότητας του λαού η οποία των καθιστά έρμαιο της χειραγώγησης κάποιων "έξυπνων". Εδώ ο κάθε υπήκοος θεωρεί την προσωπική του άποψη σαν σωστή και όλες τις άλλες διαφορετικές απόψεις, τις θεωρεί απόψεις ηλιθίων. Και ξαφνικά, αν κάποιος από τους άλλους με διαφορετική άποψη δεχθεί σαν σωστή τη δική του, γίνεται αυτόματα και ο άλλος έξυπνος!!!.
* Αν υιοθετήσουμε την άποψη ότι ο λαός (θύμα) είναι ηλίθιος, τότε θα πρέπει να υιοθετήσουμε και την άποψη που λέει ότι όλοι οι ληστευμένοι από ένοπλους ληστές είναι ηλίθιοι ή ότι όλοι οι δολοφονημένοι είναι ηλίθιοι.
* Από τη μια Να κατανοούμε τη θέση του κάθε υπηκόου γιατί από τη στιγμή που γεννιέται του υποβάλλουν αντιλήψεις και πιστεύω και από την άλλη να κατανοήσουμε ότι ένα πλειοψηφιαρχικό σύστημα σαν αυτό της Αθήνας αλλάζει ραγδαία πολλά πράγματα.
* Από την άλλη, δεν απαιτείται η ΠΛΗΡΗΣ αλλαγή σκέψης των ανθρώπων για να μπορούν να επιλέγουν το στην κάθε συγκεκριμένη στιγμή το σωστότερο νόμο. Δεν χρειάζεται πχ να τους αλλάξεις τα θρησκευτικά πιστεύω (Στην Αθήνα πίστευαν στο δωδεκάθεο όπως και στις άλλες πόλεις) για να κάνουν σωστές επιλογές. Όμως η πίστη τους αυτή, δεν τους εμπόδιζε να κάνουν τις σωστότερες επιλογές σε σχέση με τις άλλες πόλεις. Δεν ήταν θέμα θρησκείας αλλά θέμα ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.