bezedakos

bezedakos

29 Σεπτεμβρίου 2018

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ




ΕΙΔΑΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΣΧΕΔΙΑΣΜΩΝ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ.

27 Σεπτεμβρίου 2018

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΤΖΟΥΦΙΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ



ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. ΔΗΛΑΔΗ ΜΕ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ «ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΣΕ ΙΣΧΥ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΛΑΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ» ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΎΠΟΘΕΣΗ ΑΥΤΟΥ  «ΟΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ, Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ».
ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΤΟΝ 21Ο ΑΙΩΝΑ.

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΤΖΟΥΦΙΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

25 Σεπτεμβρίου 2018

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΙ ΑΝΤΙΒΙΑ




ΑΝΤΙΒΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Κάποιος επίδοξος βιαστής ξυλοκοπάει άγρια μια γυναίκα, της βάζει το μαχαίρι στο λαιμό και προσπαθεί να την βιάσει. Η γυναίκα αντιδρά και του καταφέρει μια δυνατή κλωτσιά στους όρχεις προκαλώντας του μεγάλη ζημιά.
Εδώ, ποια είναι η βία και ποια η αντιβία; Ποιός ανήκει στο άκρο της βίας και ποιός στο άκρο της αντιβίας; Είναι σωστό να προσπαθούμε να σταθούμε στη μέση, καταδικάζοντας και τις δύο, όντως, ζημιογόνες δυναμικές ενέργειες; Αν σταθούμε στο μέση ποιόν από τους δύο ωφελεί; Και τι θα έπρεπε να κάνει η γυναίκα; Να αφεθεί να βιαστεί και να περιμένει μετά από «τέσσερα χρόνια» για να δει αν θα μπορέσει ή όχι να τιμωρηθεί ο βιαστής;
Το κοινό στοιχείο της συμπεριφοράς του επίδοξου βιαστή και της συμπεριφοράς της γυναίκας, βρίσκεται στο ότι και οι δύο πράξεις είναι συνειδητά δυναμικές πράξεις με στόχο να προκαλέσουν ζημιά στον άλλο για να μπορέσει ο καθένας να πραγματοποιήσει τη δική του θέληση.
Επομένως: Οποιαδήποτε δυναμική ενέργεια (καταναγκασμού) κάποιου υποκειμένου που στοχεύει στην πρόκληση ζημιάς σε άλλο υποκείμενο, με απώτερο σκοπό το ίδιον όφελοςδεν είναι επαρκής όρος για να ενταχθεί μια συμπεριφορά στην κατηγορία της βίας ή της αντιβίας. (Διαφορετικά, οι δυναμικές ενέργειες πχ του Καραϊσκάκη ή των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης, θα ήταν πράξεις βίας και με βάση την παν-ανόητη και εγκληματική ολιγαρχική «καραμέλα» του «καταδικάζουμε την βία από όπου και αν προέρχεται»,  θα έπρεπε να  καταδικάσουμε τους αγωνιστές )
Ποιο είναι όμως εκείνο το στοιχείο-κριτήριο που μπορεί να χαρακτηρίσει κάτι σαν βία ή αντιβία;
Το μοναδικό βασικό κριτήριο ή στοιχείο της ειδοποιούς διαφοράς τους βρίσκεται πρώτον στην κρίση της πλειοψηφίας των μελών μιας κοινωνίας (αξιακό σύστημα), της κάθε ιδιαίτερης πολιτισμικά  κοινωνίας εντός της οποίας διαπράττεται και έχει άμεσες επιπτώσεις το γεγονός. (με τις ιδιαίτερες αξίες και την παιδεία της που έχει η ιδιαίτερη Χώρα και που όμως είναι σε διαρκή εξέλιξη)  και δεύτερον στην κρίση της πλειοψηφίας της παγκόσμιας κοινωνίας όταν το γεγονός επηρεάζει πανανθρώπινες αξίες. (Σε αναλογία με τις έννοιες της μερικής και της πλήρους δημοκρατίας).

Το κριτήριο είναι η κρίση και η θέληση της πλειοψηφίας για το δίκαιο - το σωστό της κάθε δυναμικής καταναγκαστικής ενέργειας (περί δικαίου κοινό αίσθημα)Δηλαδή το τι θεωρεί σωστό ή δίκαιο η πλειοψηφία της κοινωνίας σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή (με την όσο το δυνατό καλύτερη - ισότιμη-ισηγορική-) ενημέρωση αυτής  επί  του γεγονότος.

Η βία ή η αντιβία είναι έννοιες που προκύπτουν από τη «δίκη» που θα κάνει η πλειοψηφία των μελών μιας κοινωνίας και θα αποφανθεί επί του σωστού της κάθε συγκεκριμένης  δυναμικής πράξης καταναγκασμού  ενός υποκειμένου που προκαλεί ζημία σε κάποιο άλλο υποκείμενο.

Κανένα άλλο στοιχείο δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν κριτήριο, σαν διαχωριστικό στοιχείο. Στην περίπτωση του αρχικού παραδείγματός μας των δυναμικών και ζημιογόνων πράξεων, η αντιβία είναι αυτό που θεωρεί σωστό η πλειοψηφία και βία είναι εκείνο που θεωρεί σωστό η μειοψηφία. Δηλαδή θεωρεί αντιβία την δυναμική και ζημιογόνα για τον επίδοξο βιαστή αντίδραση της γυναίκας γιατί την θεωρεί σωστή και δίκαιη.

Κάποιοι όμως για να δημιουργήσουν μεγάλη σύγχυση, θα προτείνουν σαν κριτήριο  διάφορες άλλες έννοιες όπως πχ τις έννοιες της επίθεσης και της άμυνας.
Ας το δούμε.
Ένας σπάει ένα φράχτη, μπαίνει σε ένα αμπέλι και κλέβει όλα τα σταφύλια. Ο ιδιοκτήτης, τον βλέπει τη στιγμή που πάει να φύγει και για να αμυνθεί των δικαιωμάτων του επί της περιουσίας του, τον πυροβολεί και τον σκοτώνει. Εδώ έχουμε περίπτωση βίας και αντιβίας ή και οι δύο περιπτώσεις ανήκουν στην κατηγορία της βίας; Η πράξη του ιδιοκτήτη που δέχεται τη βία δεν είναι αντιβίαΕίναι υπέρμετρη απάντηση και αυτό  από την πλειοψηφία της κοινωνίας  δεν θεωρείται σωστό και δίκαιο. Επομένως είναι βία. Η αξία που διακυβευόταν ήταν κατώτερου μεγέθους της αξίας της ανθρώπινης ζωής κλπ. ( Όντως δεν υπάρχει καλή και κακή βία. Αυτό που υπάρχει στη ζωή είναι η κακή βία και η καλή αντιβία. Εκείνο που μετράει είναι ο ΣΚΟΠΟΣ, η αξία του σκοπού της κάθε πράξης που προκαλεί ζημίες.Επίσης, ακόμα και η αφαίρεση της ζωής κάποιου αν θεωρείται από την κοινωνία σαν σωστή, είναι αντιβία. Για παράδειγμα αν κάποιος σκότωνε το Νορβηγό ναζιστή Μπρέϊβικ για να τον σταματήσει από το να συνεχίζει να δολοφονεί τα (77) παιδάκια τότε αυτό θα ήταν αποδεκτή δυναμική πράξη καταναγκασμού (αντιβία).
Σημείωση:
Εδώ οι Ισραηλινοί οι οποίοι είναι κατακτητές, επικαλούνται την άμυνα για να επιτεθούν στους παλαιστινίους που αγωνίζονται για την απελευθέρωση της πατρίδας τους από την ισραηλινή κατοχή !!!!!!


Εν κατακλείδι. Δεν συμφέρει καμιά ολιγαρχική συλλογικότητα «εντός ή εκτός του συνταγματικού τόξου», να αποδεχθεί την αντιβία σαν έννοια που αντανακλά την αντίθετη  πραγματικότητα της βίας και με κριτήριο διαχωρισμού αυτής από την βία , το στοιχείο της θέλησης της πλειοψηφίας. Δεν τους συμφέρει γιατί σήμερα ή αύριο στοχεύουν να χρησιμοποιούν οι ίδιοι τη δυναμική επιβολή της θέλησης της μειοψηφίας ενάντια στην πλειοψηφία δηλαδή τη βία. Η βία στο ευρύτερο κοινωνικό πολιτικοοικονομικό επίπεδο είναι άρρηκτα δεμένη με την ολιγαρχία και η αντιβία άρρηκτα δεμένη με την εξουσία του λαού (δημοκρατία).Η σύγκρουση βίας αντιβίας είναι στην ουσία σύγκρουση μεταξύ ολιγαρχίας δημοκρατίας (πραγματικής δημοκρατίας και όχι καμουφλαρισμένης ολιγαρχίας).

Σε τούτο ακριβώς το σημείο οι μηχανισμοί της βίας, οι μηχανισμοί του απάνθρωπου καπιταλισμού, στήνουν την παγίδα τους στην κοινωνική συνείδηση. Θέλουν να αποκαλούν βία κάθε δυναμική ενέργεια των άλλων που προκαλεί ζημιά στο σύστημά τους. Θέλουν, διά μέσου της πλύσης εγκεφάλου, να μας κάνουν να θεωρήσουμε έγκλημα και να καταδικάσουμε τη δυναμική αντίδραση (κλωτσιά) της υπό βιασμό γυναίκας. Με αυτό τον τρόπο θέλουν να επιφέρουν σύγχυση στο λαό για να μπορούν να χτυπούν με την ιδιαζόντως ειδεχθή  εγκληματική, μισάνθρωπη βία τους, κάθε πράξη αντιβίας που θα αντιτίθεται στα σατανικά σχέδιά τους και έτσι αυτοί «να βγαίνουν λάδι».  Μέσα σε μια κοινωνία, η επιβολή της θέλησης των λίγων πάνω στους πολλούς είναι η μέγιστη πράξη βίας, η χείριστη βία γιατί ζημιώνει εκατομμύρια ανθρώπους.

Για παράδειγμα  το μνημόνιο και τα συναφή μέτρα. Οι πράξεις επιβολής της θέλησης της ολιγαρχικής εξουσίας προκαλούν τεράστια ζημιά στην πλειοψηφία του λαού και όφελος σε μια μειοψηφία. Οδηγούν την πλειοψηφία στη φτώχεια, εξαθλίωση, αυτοκτονία. Ταυτόχρονα η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας θεωρεί όλα τα μέτρα μη σωστά και άδικα. Αυτός είναι ο πλήρης ορισμός όχι απλά της βίας αλλά της ακραίας μορφής απάνθρωπης βίας.

Όμως με την κάθε τόσο  αναζωπύρωση από μέρους των μέγιστων εγκληματιών,  της «θεωρίας» της «καταδίκης τη βίας από όπου και να προέρχεται», σε συνδυασμό με τη θεωρία των δύο άκρων και του ενός (ανύπαρκτου) μέσου «της ολίγον εγκύου», επιδιώκουν όχι μόνο να ξεπλύνουν τα αιματωβαμένα χέρια τους από  τα  άπειρα μέχρι τώρα εγκλήματα που έχουν διαπράξει αλλά προετοιμάζουν και το έδαφος  – προπαρασκευαστικές πράξεις - για να εξαπολύσουν μια νέα ανεμπόδιστη και ακόμα χειρότερη απάνθρωπη βία  εναντίον του λαού. Προετοιμάζουν ακόμα πιο άγρια, κτηνώδη καταστολή ενάντια σε όποιον αντιστέκεται.
Προς αυτό το στόχο, η οικονομικοπολιτή καπιταλιστική ολιγαρχία έχει θέσει σε συναγερμό όλα τα τσογλάνια της. Βάζει διάφορους ντερμπεντέρηδες και διάφορους κρανιόκενους πολιτικούς εξουσιολιγούρηδες ή σκατόμυαλους πανεπιστημιακούς, να κάνουν από τηλεοράσεως «βαθυστόχαστες» αναλύσεις του κώλου, πάνω στο θέμα της καταδίκης της «βίας» των διαδηλώσεων, των καταλήψεων των μαθητών και της κάθε πιθανής δυναμικής κοινωνικής απάντησης στην κτηνώδη βία τους, αποφεύγοντας ταυτόχρονα με τρόπο «επιστημονικό»,  να δώσουν έστω και τον επιστημονικά γελοίο ορισμό της βίας στον οποίο πιστεύουν. Όλα τα ανθρωποειδή, όλα τα καθίκια της κοινωνίας επί τω έργον της εξυπηρέτησης της κτηνώδους καπιταλιστικής ολιγαρχικής βίας. Όντως υπάρχουν δύο άκρα. Στο ένα άκρο είναι όλοι αυτοί που βιάζουν τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού και στο άλλο είναι η λαϊκή, εργατική αντιβία.

Θα τους απαντήσουμε λοιπόν με την πραγματική αντιβία. Αυτό σημαίνει ότι η απάντηση θα περικλείει το στοιχείο της μέγιστης δυνατής αποτελεσματικότητας, σε συνδυασμό με το στοιχείο της μέγιστης πλειοψηφικής κοινωνικής αποδοχής της κάθε ιδιαίτερης απάντησης. Θα καταδικάσουμε την βία με έμπρακτη αντιβία από όποιον ολιγαρχικό μηχανισμό και αν προέρχεται αυτή.   

ΥΓ * Οι έννοιες της δημοκρατίας και της ολιγαρχίας, της βίας και της αντιβίας, του δίκιου και του άδικου, της ελευθερίας και της ανελευθερίας ή σκλαβιάς, του νόμου και της διαταγής,  του Δημοκρατικού Μηχανισμού Διοίκησης της Κοινωνίας και του κράτους κλπ, σε παγκοινωνικό επίπεδο είναι όλες τους έννοιες που εξαρτώνται άρρηκτα από τη βούληση της πλειοψηφίας.

* Μια πράξη μπορεί σε ένα παρόντα χρόνο να χαρακτηριστεί σαν βία ή αντιβία και σε ένα μελλοντικό χρόνο να χαρακτηριστεί με το κάθε αντίθετό της. (αλλαγές στο κοινωνικό αξιακό σύστημα) Αυτό όμως που έχει σημασία είναι  οι πρακτικές εναντίον του συστήματος να χαρακτηρίζονται σαν αντιβία στο παρόν. Δεν πρέπει να στοχεύουν στον χαρακτηρισμό τους σαν αντιβία από τους ιστορικούς του μέλλοντος πράξεις βίας στο σήμερα. Οι πράξεις αντιβίας στο σήμερα ξεμπλοκάρουν την κοινωνική συνείδηση και μπορούν να την οδηγήσουν σε πλειοψηφικό κίνημα.

*Φυσικά είναι εύκολος ο διαχωρισμός μεταξύ ατομικής αντιβίας και επαναστατικής αντιβίας. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με χρήση θεμιτών - κοινωνικά αποδεκτών αξιακών μέσων για το σκοπό της  ατομικής αυτοπροστασίας ενώ στη δεύτερη έχουμε να κάνουμε με συγκεκριμένες οργανωμένες πράξεις αντίδρασης (κοινωνικά αποδεκτές)που στο βάθος σκοπεύουν στο χτύπημα και ανατροπή μιας συγκεκριμένης μορφής εξουσίας πάνω στην κοινωνία. 



XN



19 Σεπτεμβρίου 2018

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΛΑΟΣΩΤΗΡΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ;



Διαχρονικά, ο αριστοκρατισμός - ολιγαρχισμός προβάλει τρείς κυρίως δικαιολογίες των οπισθίων.
1. Ο λαός δεν έχει γνώσεις και γι αυτό τους νόμους θα πρέπει να τους φτιάχνουν οι ειδικοί.
2. Σήμερα οι κοινωνίες είναι πολυπληθυσμιακές και οι καταστάσεις χαρακτηρίζονται από την πολυθεματικότητα και την πολυπλοκότητα. Έτσι δεν είναι πρακτικά εφικτό η νομοθετική και η ένοπλη εκτελεστική εξουσία να είναι στην κατοχή του λαού.
3. Στις κοινωνίες παρουσιάζονται σημαντικά έκτακτα γεγονότα που απαιτούν πολύ γρήγορες αποφάσεις – αντιδράσεις. Γι αυτό δεν μπορούμε να βάζουμε εκατομμύρια ανθρώπους να αποφασίζουν. Κάτι τέτοιο θα είναι χρονοβόρο.

Δηλαδή δικαιολογίες «του κώλου τα νιάμερα».
Απαντήσεις γι αυτά υπάρχουν στα αντίστοιχα κείμενα 1. «ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΕΧΟΥΝ – ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ- ΜΗΔΑΜΙΝΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ»
2. «ΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ» και «ΠΩΣ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΣΤΟ ΛΑΟ»
3. «ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»
 

18 Σεπτεμβρίου 2018

ΓΙΑΤΙ Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ.





ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΤΙΣ ΑΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.
ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΟΙ ΛΑΟΙ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ; Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΤΡΕΨΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ; ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ;
Στη βάση όλων των αιτιών ή η πρώτη πιο σημαντική αιτία για τη διαρκή μεγέθυνση της ακροδεξιάς σήμερα, βρίσκεται η μακροχρόνια εκπαίδευση των λαών στην αποδοχή του ολιγαρχισμού – αριστοκρατισμού σαν τη μοναδική δυνατότητα για την βελτίωση της ζωής τους (και όχι στην εξουσία των λαών – δημοκρατία – νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική εξουσία στους λαούς).

Πρακτικά, η εκπαίδευση στον ολιγαρχισμό - αριστοκρατισμό αφορά στη διαρκή αναζήτηση εκείνων των άριστων μειοψηφιών ή πρωτοποριών, των ισχυρών μειοψηφιών, που πιθανόν να είναι καλύτερες για το λαό και οι οποίες θα πρέπει να κατέχουν την ΠΛΗΡΗ εξουσία (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική) για να μπορούν να πραγματώνουν το υποσχόμενο καλό για το λαό.
Έτσι λοιπόν, όταν μια μορφή ολιγαρχικής εξουσίας (πχ κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία) διαψεύδει τις προσδοκίες των λαών, τότε η κοινωνική συνείδηση στρέφεται στην αναζήτηση μιας άλλης μορφής ολιγαρχικού συστήματος. Και όταν διαψεύδεται και από την άλλη ψάχνει μια νέα κοκ.

Τι έχει συμβεί στο πιο κοντινό παρελθόν, τα τελευταία πενήντα χρόνια, σε παγκόσμιο επίπεδο;
Οι ολιγαρχικές δυνάμεις εντός του ολιγαρχικού κοινοβουλευτικού συστήματος (το οποίο οι εγκληματίες ονομάζουν δημοκρατία) έχουν σχεδόν ξεφτιλιστεί πλήρως στα «μάτια» της κοινωνικής συνείδησης. Δεξιά, κέντρο και σοσιαλδημοκρατία διέψευσαν τις ελπίδες των λαών κατ΄ επανάληψη. Στο βάθος κανείς πια δεν τους πιστεύει, κανείς δεν είναι διαθέσιμος να θυσιαστεί για να κατέχουν κάποιοι από αυτούς την εξουσία. «Όλοι τους είναι ίδιοι» λέει η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων του κάθε λαού και δεν έχει άδικο. Άλλωστε, η απώλεια της πίστης των λαών προς αυτούς φαίνεται και με το φαινόμενο της αποχής από τις εκλογές ολιγαρχικού τύπου (εκλογή των ολιγαρχικών). Και πολλοί από τους υπόλοιπους που συμμετέχουν σε αυτές τις εκλογές, συμμετέχουν με «κρύα καρδιά».
Είναι πια δεδομένο το σάπισμά τους στην κοινωνική συνείδηση.
Το ξέρουν πολύ καλά και οι ίδιοι και προσπαθούν με κάθε προπαγανδιστική κατεργαριά να συγκρατήσουν τους λαούς και να τους κλείσουν το δρόμο προς τον αντιολιγαρχισμό.  Λένε πχ ότι υπάρχει κρίση αντιπροσώπευσης. Ψέματα βέβαια γιατί για να υπάρχει τέτοια κρίση θα πρέπει να υπάρχει αντιπροσώπευση. Οι απατεώνες αυτοαποκαλούνται αντιπρόσωποι. Όμως στη σχέση αντιπροσώπευσης δεν μπορεί ο εντολοδόχος να έχει την εξουσία επί του εντολέα. Δεν μπορεί να αποφασίζει και να επιβάλλει τη θέλησή του στον εντολέα αλλά θα πρέπει να ισχύει το αντίθετο. Έτσι, όταν συμβαίνει ο εντολοδόχος να έχει εξουσία επί του εντολέα, τότε δεν έχουμε αντιπροσώπευση αλλά έχουμε μαστροπεία ή διαφορετικά νταβατζιλικιού.
Ένα  άλλο που λένε είναι το «έχουμε κρίση των κομμάτων». Φυσικά δεν λένε ότι περνάνε κρίση τα (περισσότερα) ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ κόμματα δηλαδή εκείνες οι συλλογικότητες που στοχεύουν στην εξουσία των λίγων επί των πολλών.

Αυτά για την πλήρη κατάρρευση των προσδοκιών από τις αστικές ολιγαρχικές συλλογικότητες του κοινοβουλευτισμού (δεξιά, κέντρο, σοσιαλδημοκρατία).

Όμως παταγώδη και ΠΛΗΡΗ κατάρρευση είχαμε και για το λενινιστικό ολιγαρχικό μοντέλο που είχε γεμίσει με ελπίδες η Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 και είχε ένα (τζούφιο) φιλεργατικό λεξιλόγιο. Αλλά η πλήρης εξουσία (ένοπλη, νομοθετική, δικαστική) ανήκε στην «πρωτοπορία» δηλαδή στο κόμμα και δη στα ανώτερα κλιμάκιά του. Οι λαοί ήταν κλεισμένοι μέσα σε μια μεγάλη φυλακή. Δεν είχαν καμιά ΑΠΟΛΥΤΩΣ εξουσία. Η κάστα που κατείχε την εξουσία μετατράπηκε σε νέα προνομιούχα τάξη. Είχαμε την εγκαθίδρυση του κομματικοκρατικού καπιταλισμού. Αντικειμενικά ήταν απολύτως αδύνατον να χτίσει έστω και ένα κόκκο σοσιαλισμού. (δες κείμενο: «Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ, ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΧΤΙΣΙΜΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ.»
Οι ίδιοι ηγέτες (λίγοι), βλέποντας ότι στον ιδιωτικό καπιταλισμό θα είχαν αύξηση των προνομίων τους, αποφάσισαν στην πλήρη επιστροφή στον ιδιωτικό καπιταλισμό, ξεφτιλίζοντας πλήρως την έννοια της δημοκρατίας και του κομμουνισμού.
Οι λαοί απογοητεύτηκαν απόλυτα και από αυτό το ολιγαρχικό μοντέλο. Η καταπίεση των λαών ήταν τεράστια και σχεδόν απόλυτη και το σύστημα έπεσε από μόνο του.
Πριν να σαπίσει αυτό το ολιγαρχικό μοντέλο και ιδιαίτερα κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, είχε γεννήσει πολλές ελπίδες στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια εργατική τάξη. Είχε χαλυβδώσει την πίστη απλών εκατομμυρίων ανθρώπων για μια πανανθρώπινη κοινωνία και πάρα πολλοί από αυτούς ήταν έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους στον αγώνα ή να αντέξουν και τα πιο απάνθρωπα βασανιστήρια. Δεκάδες εκατομμύρια αγωνιστών ήταν έτοιμοι να πάνε στη μάχη κατά του φασισμού και γενικά κατά του καπιταλισμού.
Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δεν υπάρχει πια αυτή η πίστη που υπήρχε στο μεσοπόλεμο. Δεν υπάρχει ένα πρόταγμα που να λειτουργεί σαν αντίπαλο δέος στο σύστημα. Και όσο δεν υπάρχει αντίπαλο δέος είναι λογικό η αναζήτηση σωτήρα από πολλούς  πληβείους να κατευθύνεται στο φασισμό (που η σαπίλα του είναι αρκετά μακριά από το σήμερα)
Το λενινιστικό ολιγαρχικό μοντέλο, κατέρρευσε πρόσφατα και βγήκαν στην επιφάνεια πράγματα απίστευτα.

Το κακό λοιπόν  που έκανε ο λενινισμός στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα είναι τεράστιο
. Το βιώνουμε σήμερα στο πετσί μας. Ενώ επρόκειτο για ένα επί της ουσίας αντιμαρξικό, αντικομμουνιστικό σύστημα, με την έννοια ότι ο λενινισμός είναι φανατικά ενάντια στην εξουσία της κομμούνας – κοινότητας και υπέρ της εξουσίας του κόμματος επί της κοινότητας, έχοντας υιοθετήσει φιλοκομμουνιστικό λεξιλόγιο,  ξεφτίλισε την έννοια του κομμουνισμού στους εργαζόμενους σε παγκόσμιο επίπεδο.
Όταν κάποιος στοχεύει στο να έχουν πλήρεις εξουσίες (νομοθετικές, εκτελεστικές, δικαστικές) κάποια μειοψηφικά όργανα είναι αντικομμουνιστής (και ας αυτοαποκαλείται κομμουνιστής όσο γουστάρει). Είναι ένας άλλος ολιγαρχικός, ένας ολιγαρχικός έστω και με άλλες θεσμικές μορφές επιβολής της μειοψηφίας στην πλειοψηφία.
Ο Λένιν και ο λενινισμός δεν είχαν και δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με το Μαρξικό πρόταγμα της κομμούνας, καμιά σχέση με το πρόταγμα για κατάκτηση της δημοκρατικής ρεπούμπλικα όπου ο λαός θα κατέχει πλήρως τη νομοθετική, την εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία. (Όση σχέση έχουν οι παιδεραστές καθολικοί ιερείς με τον χριστιανισμό της κοινοκτημοσύνης άλλη τόση σχέση είχαν και έχουν οι λενινιστές με το κομμουνισμό (και όλοι εκείνοι που δεν αγωνίζονται με συγκεκριμένες προτάσεις και στόχους για το «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΛΗ ΕΞΟΥΣΙΑ  ΛΑΟΥΣ»)
Η κατάρρευση τους λοιπόν είναι σχετικά πρόσφατη.
Έτσι η μεγάλη οικονομική κρίση, που επιφέρει και κρίση στους θεσμούς διοίκησης και καταστολής των λαών, δηλαδή κρίση στο κατά κανόνα υπερισχύον σύστημα του κοινοβουλευτισμού, όχι μόνο ΔΕΝ προσανατολίζει τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων προς τα διάφορα λενινιστικά ολιγαρχικά προτάγματα αλλά προκαλεί και αποστροφή. Δεν μπορούν να γίνουν ελπίδα των λαών, τα απόλυτα αποτυχημένα συστήματα, τα συστήματα της σκληρής καταπίεσης των λαών (όπου η διαφορετική άποψη του απλού ανθρώπου επέφερε σκληρές διώξεις κοκ..)

Προς τα πού λοιπόν να κοιτάξουν σήμερα οι λαοί που είναι εκπαιδευμένοι επί πολλά χρόνια (από δεξιά και ολιγαρχικοποιημένη αριστερά)  στο να ψάχνουν κάποια καλύτερη μειοψηφία για αφέντη τους; 

Πάμε στην ακροδεξιά – καθαρό φασισμό.
Τα τελευταία 70 χρόνια, σε παγκόσμιο επίπεδο είχαν υπερισχύσει οι κοινοβουλευτισμοί (παραφασισμοί). Είχαμε βέβαια σε διάφορες χώρες στρατιωτικές δικτατορίες όπου και από αυτές οι λαοί που πίστεψαν σε μεγάλο βαθμό διαψεύστηκαν, αλλά κυρίως είχαμε κοινοβουλευτισμούς. Τα ολιγαρχικά συστήματα του φασισμού που μεσουρανούσαν στο μεσοπόλεμο και που οδήγησαν τους λαούς σε τραγωδία είναι σχετικά πολύ μακριά από τη συλλογική μνήμη. Οι νέες γενιές γνωρίζουν λίγα πράγματα. Και αυτό είναι ένα από τα ατού του σύγχρονου φασισμού γιατί δεν είναι πρόσφατη η σαπίλα αυτού του είδους της ολιγαρχίας. Έτσι μπορεί να προκαλεί ελπίδες σε αρκετούς απελπισμένους.
Η πρώτη όμως βασική αιτία, που μεγάλα τμήματα των λαών οδηγούνται προς την ακροδεξιά, είναι η εκπαίδευση των λαών (δια της προπαγάνδας) στην αναζήτηση καλύτερου αφέντη, καλύτερης μειοψηφίας που θα κατέχει την εξουσία. ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΕ ΜΕΓΑΛΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ.

Σήμερα το αντιφασιστικό κίνημα, για να είναι αποτελεσματικό, δεν πρέπει να λειτουργεί κατά βάση με ιδεολογικούς όρους τους προηγούμενου αιώνα. Δεν μπορεί να γίνει πια επίκληση στην αντιπαράθεση μεταξύ διεστραμμένων των ολιγαρχικών, εγκληματιών, φασιστών από τη μια και από την άλλη κάποιων ολιγαρχικών ηθικών στοιχείων. Η ιστορία απέδειξε ότι δεν υπάρχει τελικά καμιά ηθική στον ολιγαρχισμό. (Δεν θα πρέπει η αντιπαράθεση να γίνεται κατά κύριο λόγο στην καταμέτρηση του βαθμού ανηθικότητας των διάφορων ολιγαρχικών. Πχ ο Χίτλερ έκανε τόσα εγκλήματα και οι κοινοβουλευτικοί έριξαν πυρηνικά, έκαναν τόσους πολέμους σκότωσαν τόσα γυναικόπαιδα κοκ)

Σημείωση: Το κοινό στοιχείο μεταξύ του κοινοβουλευτικού ολιγαρχισμού και του φασισμού είναι το γεγονός ότι μια μικρή μειοψηφία έχει την εξουσία και επιβάλλει όλους τους νόμους που θέλει αυτή. Η πλειοψηφία του λαού δεν θέλει τον κάθε νόμος τους όμως αυτοί έχουν την εξουσία και την εφαρμόζουν δια της βίας γιατί έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα του καπιταλισμού.

Το στρατηγικό χτύπημα στο φασισμό μπορεί να είναι ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ και μπορεί να είναι ΜΟΝΟ το ίδιο χτύπημα που απαιτείται προς ΟΛΕΣ τις μορφές ολιγαρχισμού. Χρειάζεται ένα κίνημα με ιδεολογικό πρόταγμα «ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΣΕ ΙΣΧΥ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ» και άρα: «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ».
Αυτό είναι το απευθείας χτύπημα στην ολιγαρχική ουσία – σκοπό του φασισμού.
Να χτυπηθεί ιδεολογικά στο κεφάλι. Το φίδι το σκοτώνεις λιώνοντάς του το κεφάλι.

Όλες οι άλλες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, όπως αντιρατσισμός, αντιθνικισμός κλπ,  είναι πολύ χρήσιμες αλλά όχι ικανές να σταματήσουν τον φασισμό, που υπόγεια, σε περιόδους μεγάλης κρίσης, το ίδιο το σύστημα του κάνει υπογείως πλάτες για να ανέβει.


ΡΔ

15 Σεπτεμβρίου 2018

ΤΟΥΣ ΠΟΝΑΕΙ ΠΟΛΥ ΤΟ "ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΙ"



TO KOINO ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΤΑΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ Ο ΚΑΘΕ ΝΟΜΟΣ, Ο ΚΑΘΕ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΙΣΧΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΑΥΤΟ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΔΙΑΠΡΑΞΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΣΤΥΓΕΡΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ, ΝΑ ΑΣΚΗΣΟΥΝ ΤΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΒΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΘΕΙ ΠΟΤΕ. ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΜΙΑΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΟΧΙΑΣ.
ΤΟΥΣ ΠΟΝΑΕΙ ΠΟΛΥ ΤΟ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΙ ΤΟΥΣ ΠΟΝΑΕΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΚΟΒΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΠΑΓΙΔΕΥΟΥΝ ΤΟ ΛΑΟ ΣΕ ΕΝΑ ΑΙΩΝΙΟ, ΣΕ ΕΝΑ ΑΤΕΡΜΟΝΟ ΚΑΙ ΒΛΑΚΩΔΕΣ ΨΑΞΙΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ KAI ΕΤΣΙ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΣΤΟ ΣΒΕΡΚΟ ΤΟΥ.

Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ



Τσίπρας, Μητσοτάκης. Μιχαλολιάκος κλπ «καταθέτουν προτάσεις» από τη ΔΕΘ. Μια μειοψηφία υπηκόων μπορεί να τους ψηφίσει. Και όποιος βγει στην κορυφή και πάει δια μέσου νόμων να υλοποιήσει τις προτάσεις, τότε η συντριπτική πλειοψηφία του λαού δεν θα θέλει σχεδόν κανένα από τους νόμους τους. Αυτοί όμως θα τους περάσουν δια της βίας. Αυτός είναι ο ολιγαρχισμός.
Ο χειρότερος εφιάλτης των ολιγαρχικών, η αιτία που μπορεί να τους οδηγήσει στην κατάθλιψη και την αυτοκτονία, είναι το «κάθε νόμος που θα τίθεται σε ισχύ, να έχει την έγκριση της πλειοψηφίας του λαού δηλαδή όλη η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία να ανήκει στους λαούς».
 

14 Σεπτεμβρίου 2018

Η ΚΡΙΣΗ ΤΥΦΩΝΑΣ




ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ  «ΜΕ ΤΟ ΟΠΛΟ ΠΑΡΑ ΠΟΔΑΣ». ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΤΑΣΕΙ ΤΟ ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ. ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΟΥΝ ΟΧΘΗ.

Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ



ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΑΡΑΦΑΣΙΣΜΟ ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΑ ΔΙΔΥΜΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΒΓΑΛΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΤΡΑ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ.

13 Σεπτεμβρίου 2018

Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΜΟΝΗ ΣΩΣΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ



ΕΠΕΙΓΕΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ. ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΙΔΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΣΜΟΥ. ΗΤΟΙ,
«ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΣΕ ΙΣΧΥ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. ΟΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ, Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ».
ΜΟΝΟ ΤΟ ΜΑΡΞΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ (ένοπλη, νομοθετική, δικαστική εξουσία στο λαό και όχι σε μια κομματική μειοψηφία) ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΟΠΛΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΟΠΛΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ – ΠΑΡΑΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΟΠΩΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ ΚΟΚ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ.

  

11 Σεπτεμβρίου 2018

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ



Η ολιγαρχία θέλει οι υπήκοοι να έχουν τη στοιχειώδη λογική για ορισμένα θέματα για να μπορούν να τους βάζουν να δουλεύουν γι αυτούς. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να τους καλλιεργούν και τον παραλογισμό σε άλλα θέματα για να μην επαναστατήσουν. Και ο κάθε (απόλυτα) χειραγωγημένος υπήκοος έχει την ψευδαίσθηση ότι έχει σκέψη που είναι πλήρως δική του και όχι υποβαλλόμενη από τις διάφορες μορφές ολιγαρχικής προπαγάνδας. Έχει την ψευδαίσθηση ότι η σκέψη του δεν έχει κατακλυσθεί από αντιφάσεις.
Και πολλοί αγωνιστές είναι χειραγωγημένοι από την ολιγαρχική προπαγάνδα πολύ περισσότερο από αρκετούς απλούς υπηκόους.
ΣΑΝ ΠΕΛΑΤΕΣ, ΟΙ ΥΠΗΚΟΟΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ ΕΝΤΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΤΑΞΙΤΖΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΑΥΤΟΥ.
ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΟΜΩΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΌΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΞΙΜΕΤΑΦΟΡΑ) ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΑΛΛΑ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΛΙΓΩΝ (ΤΑΞΙΤΖΗΔΩΝ, ΥΠΗΚΟΠΟΙΗΤΩΝ) ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΤΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΘΕΜΑ. ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΙΓΟΙ ΝΑ ΟΡΙΖΟΥΝ ΠΛΗΡΩΣ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ. ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΒΑΛΛΕΙ ΟΤΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ. ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΗ ΝΑ ΝΑΡΚΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥΣ.
ΟΜΩΣ ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΥΤΗ Η ΜΑΥΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

7 Σεπτεμβρίου 2018


ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΥΑΙΝΕΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΝΑ ΕΓΚΡΙΝΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ;



ΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ (ΕΠΙΛΕΓΕΙ) ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ



(Κείμενο ενημερωμένο)


ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ, ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ;
                                           Α
Η πρότασή μας για τους πρακτικούς θεσμούς (νομοθετικούς και διοικητικούς) με τους οποίους ο λαός θα μπορεί να έχει τη νομοθετική εξουσία στα χέρια του, είναι περιληπτικά η πιο κάτω:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ,
  ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΚΛΗΡΩΤΟ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΣΩΜΑ  –  η κλήρωση να γίνεται ΜΕ προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης – .
Τα Κληρωτά Νομοθετικά Σώματα (ΚΝΣ) σαν θεσμός θα είναι εντελώς διαφορετικός από τις ανυπόληπτες δημοσκοπήσεις.(Τα κληρωτά νομοθετικά σώματα μπορούμε να τα ονομάζουμε και Λαϊκά Νομοθετικά Σώματα.)
ΤΟ ΚΑΘΕ ΕΝΑ ΚΛΗΡΩΤΟ ΣΩΜΑ
ΘΑ ΔΟΜΕΙΤΑΙ ΜΕ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗΣ
ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΘΗΤΕΙΑ ΤΗΝ  ΨΗΦΙΣΗ  ΕΝΟΣ  ΜΟΝΟ  ΝΟΜΟΥ
.

1) ΜΕ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗΣ.
Αν ακολουθηθούν οι προδιαγραφές και οι κανόνες μιας επιστημονικής δημοσκόπησης όπως μέγεθος δείγματος (1200-2000 πολιτών), γεωγραφικής κατανομής, ηλικιακής ή επαγγελματικής κατανομής κλπ και εάν ΟΛΕΣ οι απόψεις εκφραστούν ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ισηγορικά (ίδιο μέσον, χρόνος ή χώρος έκφρασης), ΤΟΤΕ με ό,τι ποσοστό αποφασίσει η πλειοψηφία των 1200-2000 πολιτών, αυτό θα είναι το ίδιο ποσοστό με εκείνο που θα έβγαινε αν γινόταν δημοψήφισμα με κάλπη (και θα ψήφιζαν όλα τα εκατομμύρια των πολιτών της χώρας).
Άρα κατ’ αυτό τον τρόπο μπορούμε να έχουμεεξακριβωμένη (ΔΙΑΠΙΣΤΩΜΕΝΗ) την βούληση της πλειοψηφίας όλων των πολιτών της χώρας και με την προηγηθείσα ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ισηγορία να έχουμε την ισότιμη (ελεύθερα) διαμορφωμένη θέληση της.
Ένα βασικό ζητούμενό μας λοιπόν είναι να ξέρουμε ακριβώς τη θέληση της πλειοψηφίας και όχι να «κολλάμε» φετιχιστικά σε κάποιο συγκεκριμένο  μέσον με το οποίο θα την εξακριβώνουμε . Και κατόπιν φυσικά να προωθείται, να επιβάλλεται η πραγματοποίησή της.
Με τα κληρωτά νομοθετικά σώματα ή λαϊκά νομοθετικά σώματα, με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης, μπορούμε να γνωρίζουμε ακριβώς τη θέληση της πλειοψηφίας της κοινωνίας σε κάθε κοινωνικό θέμα, σε όλα τα κοινωνικά θέματα, όσο μεγάλος και να είναι ο αριθμός τους.

2) ΚΛΗΡΩΤΟ νομοθετικό σώμα. Δηλαδή αυτοί που θα ψηφίζουν ένα νόμο να βγαίνουν τελικά με κλήρωση. Ο λόγος είναι ότι το κληρωτό, το τυχαίο – εντός επιστημονικών προδιαγραφών - μαζί με την περιορισμένη διάρκεια της θητείας και του μεγέθους του σώματος, καθιστά πολύ δύσκολες έως και αδύνατες τις περιπτώσεις χρηματισμών ή εκβιασμών ή άλλων εξωγενών παρεμβάσεων.
(Η κλήρωση σε σχέση με τις επιστημονικές προδιαγραφές μιας δημοσκόπησης μπορεί να γίνει ως εξής:
Ας υποθέσουμε ότι το ζητούμενο μέγεθος του τελικού σώματος είναι 1000 άτομα και ότι αυτό θα πρέπει να συμπληρωθεί από 10 διαφορετικές κοινωνικές ομάδες των 100 ατόμων.
Εδώ η κάθε ομάδα των 100 ατόμων θα μπορεί να εξάγεται με κλήρωση από ένα πολύ μεγάλο αριθμό ατόμων που ανήκει στην ίδια γενικότερη κοινωνική ομάδα κλπ.)
Επίσης οι πιθανές βαριές ποινές σε εκείνους που θα αποπειρώνται να απειλήσουν ή να χρηματίσουν ή σε εκείνους που δέχονται το χρηματισμό θα μπορούσε να καταστήσει σχεδόν απόλυτα αδιάβλητη την πραγματική θέληση του κληρωτού σώματος και εμμέσως ολόκληρου του λαού.  Ακόμα θα μπορούσε να γίνεται  τακτική δειγματοληπτική δοκιμασία των μελών του σώματος από την πολιτεία για το κατά πόσο μπορεί να είναι κάποιοι πολίτες επιρρεπείς σε χρηματισμό ή σε απειλές κλπ.

3) ΜΕ ΘΗΤΕΙΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΕΝΟΣ ΜΟΝΟ ΝΟΜΟΥΤο σώμα πρέπει να είναι σε διαρκή ανανέωση και για να μην αποκτούν τα μέλη του κάποια εξουσία (με την μεγάλη παραμονή στο ίδιο πόστο). Επίσης όλος ο λαός και τα μέλη του σώματος  θα είναι πιο «ξεκούραστα» σε σχέση με τα δήθεν διαρκή ολιγαρχικά δημοψηφίσματα που πονηρά «προτείνουν» κάποιοι ιδιώτες (τεράστιος ο όγκος των κοινωνικών θεμάτων που καθιστά αδύνατη τη γνώση αυτών και την επιλογή του σημαντικότερου ή του σωστότερου εξ αυτών κλπ). Επί πλέον θα έχουμε τη δυνατότητα, απείρως μεγαλύτερη της σημερινής ολιγαρχικής βουλής, να επιλέγουμε γρήγορα μεγάλο αριθμό νόμων ή τροποποιήσεις άρθρων παλαιότερων νόμων (πόσα νομοθετικά σώματα μπορούμε έτσι να έχουμε την ίδια χρονική στιγμή;) και όλοι οι πολίτες θα μπορούν να αισθάνονται ότι έχουν πολλές πιθανότητες στη ζωή τους να εκλεγούν σε αυτό το μεγάλο αξίωμα κλπ.

Επίσης η ενασχόληση του κληρωτού σώματος με ένα μόνο θέμα, μπορεί να το εμβαθύνει γνωστικά στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό και ταυτόχρονα να αφήνει πολύ ελεύθερο χρόνο στους πολίτες για να ασχοληθούν είτε σε εκτελεστικά είτε σε άλλα ελεγκτικά ή δικαστικά καθήκοντα είτε για να ασχοληθούν αρκετά με την προσωπική τους ζωή.
Πχ αν σε μια κοινωνία απαιτείται να ψηφιστούν 500 νόμοι ή τροποποιήσεις νόμων το χρόνο και αν για τον καθένα από αυτούς χρειάζεται ένα κληρωτό νομοθετικό σώμα των 1200 πολιτών τότε συνολικά θα χρειάζονται 600.000 πολίτες.
Αν τώρα το σύνολο των πολιτών είναι 8.400.000 τότε οι πιθανότητες για να εκλεγεί κάποιος στο νομοθετικό σώμα είναι μία φορά κάθε 14 χρόνια!!! Έτσι μένει άφθονος προσωπικός χρόνος για το κάθε άτομο.
Ακόμα, η «θητεία» για τη επιλογή ενός μόνο νόμου, καθιστά υποκειμενικά ΔΥΝΑΤΟ το δικαίωμα της συμμετοχής σε αυτό το σώμα σε όλους (σχεδόν) τους πολίτες.
Για να γίνει αυτό κατανοητό χρειάζεται να σκεφτούμε το εξής: Αν καθορίζαμε υποθετικά μια θητεία πχ ενός χρόνου ή και επί πλέον τότε οι περισσότεροι πολίτες δεν θα μπορούσαν υποκειμενικά να συμμετέχουν γιατί δεν θα ήθελαν να αφήσουν τις εργασίες τους για τόσο μακρύ χρονικό διάστημα κλπ.
Έτσι θα ακυρωνόταν εκ των πραγμάτων (ντε φάκτο) το δικαίωμα για ίση δυνατότητα συμμετοχής όλων των πολιτών στο νομοθετικό έργο.

Όλη λοιπόν η νομοθετική εξουσία μπορεί να ανήκει, να ασκείται από το λαό δια μέσου της θεσμοθέτησης των ΚΝΣ τα οποία μπορούμε να ονομάσουμε και Λαϊκά Νομοθετικά Σώματα (ΛΝΣ).
ΛΝΣ δομημένα στη βάση των ενδείξεων – προδιαγραφών μιας επιστημονικής δημοσκόπησης
.

Σημείωση: Τα θέματα για τα οποία θα πρέπει να αποφασίζει ο λαός κάθε χρόνο σε κεντρικό επίπεδο,  θα είναι πιθανότατα εκατοντάδες (Νέοι νόμοι, κατάργηση παλαιών, τροποποιήσεις διατάξεων παλαιότερων νόμων, περιφερειακά, δημοτικά κλπ). Με τόσα όμως θέματα πως θα μπορεί ο λαός να έχει λεπτομερή ενημέρωση για να μπορεί να πάρει σωστότερες αποφάσεις;
Πως ο λαός μπορεί να έχει πλήρη ενημέρωση για ΟΛΑ τα θέματα;
Πολύ απλό. Για όλα τα σχέδια νόμου που θα βγαίνουν από κάθε υπουργείο θα ενημερώνεται ο λαός ΙΣΗΓΟΡΙΚΑ (ίδιο μέσον, ίσος χρόνος και χώρος) από τα ΜΜΕ για τους σκοπούς και τις γενικές προδιαγραφές τους. Όμως εδώ όντως θα λείπουν οι λεπτομέρειές τους και οι αντίλογοι σε βάθος αν συμπέσουν πολλά νομοσχέδια.
Πως αντιμετωπίζεται αυτό;  Κατ’ αρχή  να πούμε ότι όποιος θα θέλει σε βάθος ενημέρωση για κάποιο θέμα που τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα,  θα μπορεί να την έχει από το διαδίκτυο, από τον τύπο κλπ.
ΟΜΩΣ οι κληρωτοί του κάθε  νομοθετικού σώματος, από τη στιγμή που θα κληρώνονται - λίγες μέρες μετά την κατάθεση του κάθε σχεδίου νόμου -  θα παίρνουν στα χέρια τους όλα τα προτεινόμενα σχέδια  νόμου μαζί με τους αντίλογους του καθένα για να τα μελετήσουν για κάποιες μέρες.  Μετά από αυτό το μικρό διάστημα θα πρέπει να συγκεντρωθούν όλοι μαζί (σώμα) για να ενημερωθούν πιο διεξοδικά από τους προτείνοντες τα σχέδια νόμου.  Όταν λοιπόν θα συνεδριάζουν για 3-5-7 κλπ  μέρες πριν να πάρουν την τελική απόφαση, θα ακούσουν όλες τις προτάσεις και τους αντίλογους, θα μπορούν να κάνουν ερωτήσεις στους προτείνοντες τα σχέδια νόμου κοκ για να ενημερωθούν απόλυτα σε βάθος για το θέμα.
Στατιστικά, αυτό το βάθος της ενημέρωσης και το βάρος που θα έχει στις αποφάσεις τους, θα είναι το ίδιο αν ενημερωνόταν όλος ο λαός στο ίδιο δυνατό ή επιθυμητό βάθος. Επομένως η ενημέρωση του λαού μπορεί να είναι πλήρης ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΘΕΜΑΤΑ της κοινωνίας με αυτό τον «έμμεσο»τρόπο. (Να μην ξεχνάμε ότι σκοπός μας είναι να διαπιστώνουμε ποια είναι η πραγματική θέληση του λαού μετά από μια πλήρη ενημέρωση)
Τώρα  λεπτομέρειες  όπως πχ σχετικά με το ύψος της χρηματικής αποζημίωσης των κληρωτών για τις κοινωνικές τους υπηρεσίες (ακόμα και λίγο πάνω από το μέσο ημερομίσθιο και να είναι, επί δεκάδες κληρωτά σώματα ετήσια πάλι δεν θα υπερβαίνουν τον ετήσιο προϋπολογισμό του σημερινού ολιγαρχικού κοινοβουλίου) ή για τις περιπτώσεις άρνησης κληρωτών να συμμετέχουν στην επιλογή νόμων (κλήρωση και αναπληρωματικών) είναι λεπτομέρειες που πολύ εύκολα μπορούν να διευθετηθούν στην κάθε δεδομένη ιστορική στιγμή.
Η μεγάλη συμμετοχή του λαού εξασφαλίζεται εδώ με κατάλληλα θεσπισμένα κίνητρα και αντικίνητρα. 

Η συνεδρίαση του κληρωτού νομοθετικού σώματος,  η σε βάθος ισηγορική ενημέρωση και το αδιάβλητο των αποφάσεων είναι τα κύρια και σημαντικότατα στοιχεία τα οποία διαφοροποιούν πλήρως επί της ουσίας, το κληρωτό νομοθετικό σώμα – με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης- από τις σημερινές  διαβλητές δημοσκοπήσεις που γίνονται σε υπηκόους εντελώς ανενημέρωτους  ή εντελώς ανισηγορικά ενημερωμένους.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΘΕΣΜΙΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ
Οι μέχρι τώρα καλοπροαίρετες ή και οι κακοπροαίρετες προτάσεις σχετικά με τον κεντρικό μηχανισμό της αυτοθέσμισης και της αυτονομίας της κοινωνίας είναι οι πιο κάτω:

1. Τα δημοψηφίσματα
2. Οι γενικές συνελεύσεις των πολιτών ή των (μειοψηφικών) εργατικών συμβουλίων
3. Οι δημοσκοπήσεις
4. Οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες.

α. Τα δημοψηφίσματα:
Η  ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ των κοινωνιών μεγαλώνει με την πάροδο του χρόνου και σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την πρόοδο της επιστήμης. Σε παλαιότερες εποχές οι ανάγκες για νομοθετική ρύθμιση των  κοινών αντικειμένων αναφοράς των κατοίκων  μιας χώρας  ήταν μικρή και επομένως αρκούσαν λίγοι νόμοι οι οποίοι θα μπορούσαν να επικυρωθούν από μια εκκλησία του Δήμου ή από συνελεύσεις κατοίκων. Σήμερα όμως με την ιλιγγιώδη ανάπτυξη της επιστήμης  γεννιέται η ανάγκη για νομική ρύθμιση σχεδόν του κάθε επιτεύγματος και η προσαρμογή παλαιότερων ρυθμίσεων στις απαιτήσεις της εξέλιξης. Πχ η επιστήμη μπορεί να κάνει αμβλώσεις; Ε! Τότε χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση. Η επιστήμη μπορεί να κάνει κλωνοποίηση; Πάλι χρειάζεται το ίδιο κοκ.
Ο σύγχρονος πολίτης θα έχει να ασχοληθεί με πολλούς τομείς της κοινωνικής ζωής όπως πχ τον επαγγελματικό, δημοτικό, περιφερειακό, οικονομικό, βιομηχανικό, εμπορικό, αγροτικό, υγείας, παιδείας, αθλητισμού, εξωτερικής πολιτικής, άμυνας κοκ.  Και ο κάθε τομέας θα έχει πάρα πολλά θέματα που θα απαιτούν διευθέτηση. Τα θέματα θα είναι χιλιάδες.

Αν πχ σε μια κοινωνία απαιτούνται κάθε χρόνο 150 νέοι νόμοι, αν απαιτούνται καμιά 300αριά τροποποιήσεις παλαιότερων νόμων, αν απαιτούνται δεκάδες προτάσεις για περιφερειακά θέματα και για δημοτικά κλπ τότε διαπιστώνουμε ότι τα θέματα που αφορούν τον κάθε πολίτη είναι εκατοντάδες ή και χιλιάδες κάθε χρόνο. Επίσης αν για το κάθε πρόβλημα υπάρχουν 4-5 προτάσεις αντίλογοι για μελέτη, τότε η ύλη των προβλημάτων γίνεται  ΤΕΡΑΣΤΙΑ και ασύλληπτη.

Η πολυθεματικότητα και  η πολυπλοκότητα των σύγχρονων κοινωνιών γεννά το τεράστιο πρόβλημα που αφορά την σε βάθος ενημέρωση του πολίτη για το κάθε θέμα.

Και αν δεν υπάρχει επαρκής ενημέρωση τότε και να μπορούσε ολόκληρος ο λαός να αποφάσιζε για ΚΑΘΕ θέμα, πχ με δημοψηφίσματα ή με συνελεύσεις, οι αποφάσεις του θα ήταν  αποφάσεις του «άρπα κόλλα», αποφάσεις επιπόλαιες, επιφανειακές και άρα αναποτελεσματικές και ενάντια στα συμφέροντά του.
Οι ανεπάρκειες του μέσου των δημοψηφισμάτων για συνολική αυτοθέσμιση και αυτονομία της κοινωνίας είναι πολλές. Να αναφέρουμε όμως εδώ μια από τις βασικές.

Με τα (λίγα) δημοψηφίσματα που θα μπορούσαν να γίνουν, σε σχέση με τα εκατοντάδες ή και χιλιάδες θέματα, δεν μπορεί ο λαός να επιλέξει ποια θέματα είναι σημαντικότερα ή σωστότερα, γιατί δεν μπορεί να γνωρίσει σε βάθος όλα τα θέματα και να τα συγκρίνει. Και τα άλλα θέματα που δεν θα φαίνονται σημαντικά προς στιγμή ίσως να αποδεικνύονται τελικά, με τις επιπτώσεις που θα έχουν, ότι ήταν σημαντικότερα εκείνων που φαίνονταν σημαντικά. Η ανεπάρκεια σε βαθειά ενημέρωση θα προκαλέσει και τέτοιες παρενέργειες.
Το μέσον αυτό σαν κεντρικό μέσον για τη νομοθετική εξουσία στο λαό είναι ανεπαρκέστατο και προωθούμενο από ολιγαρχικούς κύκλους μετατρέπεται σε μέσον-όργανο της ολιγαρχίας.

Παρένθεση:
Να αναφέρουμε και το παράδειγμα  της ολιγαρχικής βουλής της Χώρας μας.
Εδώ οι βολευτές έχουν σαν μοναδική ασχολία την ψήφιση διαταγών (νόμων) που θα επιβάλουν στο λαό. Όμως υπάρχουν δεκάδες διαταγές οι οποίες ψηφίζονται από αυτούς χωρίς όμως να έχουν την χρονική δυνατότητα να ρίξουν μια ματιά στο τι ψηφίζουν. Παράδειγμα με το μνημόνιο. Ήταν ένα κείμενο  πεντακοσίων σελίδων το οποίο δόθηκε την τελευταία στιγμή στους βολευτές και αυτοί το ψήφισαν χωρίς να προφθάσουν να διαβάσουν ούτε καν την πρώτη σελίδα. (πόσο μάλλον αν θα έπρεπε να διαβάσουν και ολοκληρωμένες αντιπροτάσεις των άλλων κομμάτων.)
Εδώ λοιπόν δεν προφταίνουν να μελετήσουν σε βάθος ούτε μια πρόταση εκείνοι που ασχολούνται αποκλειστικά με τους παγκοινωνικούς «νόμους», εδώ δεν προφθάνουν να ψηφίσουν «νόμους» που επείγουν και τους μεταθέτουν για τον επόμενο χρόνο και θα μπορεί ο λαός να μελετήσει ΟΛΕΣ προτάσεις και αντιπροτάσεις όχι μόνο για τα παγκοινωνικά ζητήματα αλλά και για περιφερειακά, δημοτικά  κλπ και μετά να αποφασίσει ποια είναι πιο σημαντικά ή και ποια είναι πιο σωστά για να τα θέσει σε δημοψήφισμα;  ΑΔΥΝΑΤΟΝ. Και όμως αυτό μας  προτείνουν μερικοί ολιγαρχικοί οι οποίοι βαπτίζουν πχ το ολιγαρχικό μοντέλο της Ελβετίας σε δημοκρατία και πάνε να το πλασάρουν και σε άλλες χώρες τώρα με την πολιτικοοικονομική κρίση του συστήματος για να κερδίσουν χρόνο.

Με τα δημοψηφίσματα είναι πρακτικά δυνατόν να αποφασίζει ο λαός για ελάχιστα θέματα σε σχέση με το σύνολο των θεμάτων που τον αφορούν.(Και για τα υπόλοιπα γιατί να αποφασίζει μια ολιγαρχία;)
Και αυτό όμως το μέσον δεν μπορεί να είναι εντελώς άχρηστο για το πέρασμα της νομοθετικής εξουσίας στο λαό. (Προτείνεται πχ κάποιες προσφυγές σε γενικά δημοψηφίσματα όταν τα αποτελέσματα από τα ΚΝΣ είναι οριακά και να γίνεται έτσι η επαλήθευση των αποτελεσμάτων των αποφάσεων των κληρωτών νομοθετικών σωμάτων κλπ).
 
Όμως το να προτείνεται από μερικούς σαν κεντρικό μέσο για τη διαπίστωση της θέλησης του λαού (όπως και οι τοπικές γενικές συνελεύσεις), είναι εντελώς παράλογο. Από τη στιγμή που είναι πρακτικά δυνατό να αποφασίζει ο λαός για ΟΛΑ τα θέματα που τον αφορούν (δια μέσου των ΚΝΣ όπως προείπαμε), η υιοθέτηση του μέσου των δημοψηφισμάτων σαν κεντρικού (με το οποίο μπορεί ο λαός να αποφασίζει για ελάχιστα θέματα)  ανήκει στη σφαίρα του απόλυτου παράλογου.
 Είναι σαν σε κάποιον να προτείνεται μεροκάματο του ενός ευρώ και μεροκάματο των δέκα χιλιάδων ευρώ και αυτός να επιλέγει το πρώτο.
(Γιατί να θέλουν να αποφασίζουν για λίγα θέματα και όχι για όλα; Με αυτό τον τρόπο, αν πχ ο λαός καταργήσει έναν νόμο που είναι σε βάρος του και οι λίγοι έχουν την εξουσία να φτιάχνουν τους υπόλοιπους νόμους, τότε αυτοί οι λίγοι θα φτιάξουν έναν άλλο νόμο με τον οποίο θα μπορούν να «ρεφάρουν» τη χασούρα τους από την κατάργηση του νόμου που έκανε ο λαός. Πχ καταργείς νόμο για πληρωμή διοδίων και σου φτιάχνουν νόμο για πληρωμή φόρου ιδιοκατοίκησης κοκ.)
Και όμως διάφορες ολιγαρχικές συλλογικότητες που εκτελούν υπηρεσία στο σύστημα το προτείνουν, σκοπεύοντας να αποσπάσουν ένα μέρος του κόσμου από την πραγματική απελευθερωτική διέξοδο.
 

 β. Γενικές συνελεύσεις:
Το ίδιο προβληματική από άποψη δυνατότητας για αποτελεσματική άσκηση της νομοθετικής εξουσίας από το λαό, είναι και η πρόταση, ακόμα και κάποιων πραγματικών αγωνιστών,  για ανάληψη  όλης της νομοθετικής εξουσίας από το λαό διά μέσου των γενικών τοπικών συνελεύσεων.  Δηλαδή αν αποδοθούν  στις μικρές τοπικές γενικές συνελεύσεις αρμοδιότητες νομοθετικής εξουσίας, πάλι ο όγκος των αναγκαίων πληροφοριών παραμένει τεράστιος και επομένως η δυνατότητα για επαρκή ενημέρωση του λαού – και άρα αποτελεσματική ρύθμιση των κοινών -  για όλα τα θέματα που τον αφορούν καθίσταται ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΔΥΝΑΤΗ. Το είδαμε με το πραγματικά ελπιδοφόρο κίνημα των πλατειών.  Με την πάροδο των ημερών και παρ ότι οι συνελεύσεις δεν μπορούσαν αντικειμενικά να πιάσουν το σύνολο των κοινωνικών προβλημάτων,  όταν άρχισαν να βάζουν στο τραπέζι σχετικά αρκετά προβλήματα, έστω και με επιφανειακή παρουσίαση, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Εδώ ήρθε η μεγάλη κόπωση  για τους περισσότερους συμμετέχοντες οι οποίοι άρχισαν σιγά – σιγά να εγκαταλείπουν το πείραμα της αυτονομίας  γιατί απαιτούσε πιο πάνω από 24ωρες συνεχείς παρουσίες για την κάλυψη κάποιων λίγων προβλημάτων. Όταν οι «πρωτοπόροι» αυτών θέλησαν να πιάσουν και λίγα περισσότερα θέματα, τότε διαπίστωσαν ότι αυτό ήταν πρακτικά αδύνατον. Έτσι για να το αντιμετωπίσουν έφτιαχναν «ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ» δηλαδή έβαζαν κάποια λίγα άτομα να ασχοληθούν με κάποιο  ιδιαίτερο θέμα. Εδώ οι βασικές προτάσεις και η επεξεργασία αυτών γίνονταν  από τα μέλη ετούτων  των επιτροπών, εν αγνοία του συνολικού σώματος της συνέλευσης. Από τη στιγμή αυτή άρχισε η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΠΟΙΗΣΗ του κινήματος εξ αιτίας της πολυθεματικότητας και της πολυπλοκότητας των κοινωνικών ζητημάτων. Από αυτό το σημείο άρχισε η κατιούσα για το κίνημα των πλατειών και η τελική εξαφάνισή του.

(Οι περισσότεροι έχουμε ασχοληθεί με γενικές συνελεύσεις μιας ΜΟΝΟΘΕΜΑΤΙΚΗΣ συλλογικότητας. Ξεκινάμε, συνήθως, για να εξετάσουμε πέντε θέματα και καταλήγουμε πρωινές ώρες χωρίς να έχουμε τελειώσει ούτε με ένα.
Αν θέλουμε σε παγκοινωνικό επίπεδο, να υπάρχει ενημέρωση σε βάθος και ισηγορία, δηλαδή όλοι να εκφράζουν τις κρίσεις τους και όλοι να έχουν την ίδια δυνατότητα στην κατάθεση προτάσεων τότε για όλα τα θέματα της κοινωνίας θα χρειαζόταν η ημέρα να έχει πάνω από 10.000 ώρες και πάλι θα ήταν δύσκολο να τελειώναμε. Η πολυθεματικότητα και η πολυπλοκότητα των σύγχρονων προβλημάτων καθώς και οι μεγάλοι πληθυσμοίεξουδετερώνουν πλήρως την αποτελεσματικότητα αυτού το μέσου, σαν βασικό μέσον για την άσκηση της νομοθετικής εξουσίας από το λαό. Και αν κάποτε συντριβόταν ο ολιγαρχισμός και είχαμε να υιοθετήσουμε μόνο αυτό το μέσον για την άσκηση της νομοθετικής από το λαό, θα παρουσιαζόταν  αμέσως σαν απόλυτα αναποτελεσματικό και τότε όλοι θα ήθελαν επιστροφή σε ένα ολιγαρχικό σύστημα. Το νέο σύστημα θα κατέρρεε από μόνο του λόγω αναποτελεσματικότητας – ουτοπίας των μέσων.)
Σημείωση:
ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ
Το άλλο λοιπόν σημαντικό θέμα είναι αυτό της κατοχύρωσης ίσης δύναμης μεταξύ όλων των μελών της κοινωνίας στην κατάθεση προτάσεων (μέρος της ισηγορίας). Εδώ όμως μπορεί να προκύψει ένα τεράστιο πρακτικό πρόβλημα. Αν πχ μια Χώρα έχει 10.000.000 πολίτες και οι περισσότεροι από αυτούς (θεωρητικά) θέλουν να καταθέσουν πρόταση νόμου τότε το σύστημα της ισηγορίας μπλοκάρεται εντελώς. (Θα αρκούσαν ακόμα και χίλια άτομα μόνο, χίλιες προτάσεις για να μπλοκάρουν εντελώς το σύστημα.) Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι απλά και μόνο ο μεγάλος όγκος προτάσεων αλλά και το ποιος θα είναι ικανός να μελετήσει τις πιθανές χιλιάδες προτάσεις των άλλων και να επιλέξει. Θα είναι τεράστιο το πρόβλημα της μελέτης και της επιλογής των σημαντικότερων προτάσεων που θα μπουν σε τελική κρίση του λαού. Χρειάζεται λοιπόν ένας κατάλληλος μηχανισμός – θεσμός και οι προτεινόμενοι θεσμοί των λαϊκών συνελεύσεων, των δημοψηφισμάτων, των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών, ή των δημοσκοπήσεων δεν μπορούν να προσφέρουν το παραμικρό.

Για να κατοχυρώνεται η ίση δυνατότητα των μελών της κοινωνίας στην κατάθεση προτάσεων νόμων θα πρέπει να φτιαχτεί ένας κατάλληλος μηχανισμός.
Μερικές πιθανές παράμετροι:
*Θα πρέπει να γίνεται διαχωρισμός (με αποφάσεις του λαού).των προτάσεων ανάλογα με το σε ποιον κοινωνικό τομέα στον οποίο απευθύνονται και ανάλογα με το ιδιαίτερο θέμα εντός αυτού. Πχ γενικός τομέας αθλητισμός, ιδιαίτερο θέμα σχολικός αθλητισμός.
*Καθορισμός μιας ελάχιστης διάρκειας ισχύος ενός ψηφισθέντος νόμου. Αυτό σημαίνει ότι για το ίδιο ακριβώς θέμα, για ένα κάποιο μικρό χρονικό διάστημα δεν θα γίνονται δεκτές νέες προτάσεις νόμων.
*Βασικά η κατάθεση προτάσεων θα μπορεί να ξεκινά από τα δημοκρατικά κόμματα, όπου στη βάση των ιδιαίτερων σκοπών τους θα προτείνουν. Η εσωτερική δημοκρατική λειτουργία θα «κοσκινίζει» το σύνολο των προτάσεων.
* Πρέπει να κατοχυρώνεται αυτό το δικαίωμα και στους πολίτες που δεν θα είναι μέλη κομματικών συλλογικοτήτων. Προς αυτό το σκοπό θα μπορούν να θεσμοθετούνται ΚΛΗΡΩΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΝΟΜΩΝ  (με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης – όπως τα ΚΝΣ-) ανά κοινωνικό τομέα ή και ανά ιδιαίτερο θέμα. Εργασία τους θα είναι η επιλογή εκείνων των προτάσεων που θα μπορούν να τεθούν τελικά στο ΚΝΣ.
   Με αυτά τα μέτρα και με ένα άλλο σύνολο μικρότερων κανόνων θα μπορεί να λειτουργεί η ισηγορία στην κατάθεση προτάσεων.
 Όμως και αυτός ο θεσμός των γενικών συνελεύσεων, ο προερχόμενος από το παρελθόν δεν είναι εντελώς για πέταμα. Και αυτός ο θεσμός ή μέρος αυτού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί συμπληρωματικά, επικουρικά ενός άλλου κεντρικού μέσου ανάδειξης της πραγματικής θέλησης του λαού. Θα μπορούσε δηλαδή να χρησιμοποιηθεί για ενημέρωση ή για την λήψη εκτελεστικού τύπου αποφάσεων, εκτελεστικού τύπου προδιαγραφών, εκλογή εκτελεστικών οργάνων στην πολιτοφυλακή στη διοίκηση, στα δικαστήρια κλπ  αλλά δεν μπορεί με τίποτα να έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί για να ασκηθεί αποτελεσματικά συνολικά η νομοθετική εξουσία από το λαό.
Οι όποιες σύγχρονες προτάσεις για ολιγομελείς συνελεύσεις των 20-25 ατόμων μπορεί να απαντά στο πρόβλημα της δυσλειτουργίας αυτών εξ αιτίας του μεγάλου αριθμού πολιτών αλλά δεν μπορεί να απαντήσει με τίποτα στο κεντρικό πρόβλημα της πολυθεματικότητας και της πολυπλοκότητας που προκαλεί το αξεπέραστο εμπόδιο για την σε βάθος ενημέρωση του λαού πάνω σε κάθε θέμα που τον αφορά.

Η πρόταση των γενικών συνελεύσεων ανήκει στο χώρο της ουτοπίας, στο χώρο του ανέφικτου. Κάποιοι αναρχικοί τη χρησιμοποιούν με πολύ ελαφρότητα, ως συνήθως. Τη χρησιμοποιούν και κάποιοι λενινιστές για καιροσκοπικούς λόγους και άμα φθάσουμε τη στιγμή που θα πρέπει να τεθεί σε ισχύ, θα είναι τόσο απόλυτη η αναποτελεσματικότητα της που όλοι τους θα ζητάνε επιστροφή σε κάποια μορφή ολιγαρχικής λήψης αποφάσεων. Τα πάντα θα τα περάσουν στο κόμμα και κάποια ανώτερα μειοψηφικά όργανα θα έχουν πλήρεις εκτελεστικές, νομοθετικές και δικαστικές εξουσίες στα χέρια τους.)

Σημείωση:

Κάποια «εργατικά» κόμματα, που στην ουσία τους είναι απόλυτα ολιγαρχικά-αντικοινοτιστικά, προτείνουν συνελεύσεις στους χώρους εργασίας και στους χώρους κατοικίας. Φυσικά αυτό γίνεται για καθαρά προπαγανδιστικούς λόγους. Έτσι ο λαός δεν θα μπορεί να αποφασίζει σχεδόν για τίποτα στη ζωή του αφού ο όγκος των θεμάτων είναι τεράστιος, όπως γράφουμε πιο πάνω. Σε αυτή την πρόταση, για συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, δεν θα επαρκεί χρόνος ούτε για τα προβλήματα στο χώρο εργασίας. Και όμως προβάλλονται τέτοιες ουτοπίες - ανοησίες για αλίευση καλοπροαίρετων μεν αγωνιστών και σχετικά απροβλημάτιστων επί του θέματος δε.
Ένα μόνο απλό παράδειγμα για τις επιφανειακές αναφορές τους;
Και στις  τοπικές ή εργασιακές γενικές συνελεύσεις ποιος θα ορίζει τις προτάσεις που θα συζητούνται και θα επιλέγονται; Για παγκοινωνικά ας πούμε θέματα, άλλες προτάσεις θα συζητούνται σε μια τοπική γενική συνέλευση και διαφορετικές σε άλλες τοπικές συνελεύσεις; Θα έχουν όλοι οι πολίτες δικαίωμα στην κατάθεση προτάσεων ή μια μειοψηφία θα έχει αυτό το δικαίωμαΑν μια μειοψηφία θα έχει την εξουσία να καταθέτει προτάσεις τότε  θα έχουμε μια νέα διαμορφωμένη ολιγαρχία. Ποιος θα συντονίζει τις γενικές συνελεύσεις σε παγκοινωνικό επίπεδο με κοινά θέματα προς εξέταση και επιλογή; Πολλά τα ζητήματα που θα προκύψουν και οι προτείνοντες τις γενικές συνελεύσεις, σαν βασικό θεσμικό νομοθετικό  μέσον, δεν μπαίνουν στο κόπο να παρουσιάσουν ούτε έναν υποτυπώδη και εφικτό μηχανισμό, έστω και αληθοφανή. Δεν προχωρούν τη συζήτηση γιατί απλά μετά από λίγο καταλήγουν αναγκαστικά σε ουτοπικές αναφορές.

 γ. Δημοσκοπήσεις:
Επίσης  είναι αδύνατη  η  επαρκής ενημέρωση του λαού για κάθε θέμα και για όλα τα θέματα  και στην περίπτωση των προτεινόμενων δημοσκοπήσεων σαν μέσον για το πέρασμα της νομοθετικής εξουσίας στο λαό.
 Η υιοθέτηση ενός τέτοιου μέσου θα έβγαζε επιφανειακές και επιπόλαιες αποφάσεις, αποφάσεις στο «πατ κιούτ». ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΕΜΒΑΘΥΝΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ.


δ. Ηλεκτρονική ψηφοφορία:
Το ίδιο θα συμβεί και αν χρησιμοποιήσουμε το μέσον  το οποίο υπάρχει και που θα έρχεται όλο και περισσότερο από το μέλλον. Την  ηλεκτρονική δηλαδή ψηφοφορία σαν μέσον ανάδειξης και διαπίστωσης της άποψης της πλειοψηφίας του λαού. Με τα σημερινά  όμως δεδομένα και εδώ θα λείπει η δυνατότητα για επαρκή  ενημέρωση των πολιτών για το κάθε θέμα από τον συνολικά τεράστιο αριθμό θεμάτων.
Και αυτό το μέσον θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σίγουρα στο μέλλον όπως πχ για περιπτώσεις ανάγκης λήψης πολύ γρήγορων αποφάσεων ή επαλήθευσης των αποτελεσμάτων των κληρωτών Νομοθετικών Σωμάτων ή για τη συλλογή υπογραφών που θα αμφισβητούν το αποτέλεσμά τους κλπ.
Εν κατακλείδι. Κοινό στοιχείο και των τεσσάρων πιο πάνω προτάσεων είναι η ΠΛΗΡΗΣ αδυναμία τους να καλύψουν το τεράστιο πρόβλημα της πλήρους ή της επαρκούς ενημέρωσης του λαού για το κάθε θέμα από τα χιλιάδες θέματα-προβλήματα που θα αντιμετωπίζει κάθε χρόνο.

Απάντηση όμως στο θέμα της πολυθεματικότητας και του προβλήματος της μη επαρκούς ενημέρωσης μπορούν να δώσουν πλήρως ΜΟΝΟ τα Κληρωτά Νομοθετικά Σώματα (με έμμεσο τρόπο).

Μερικοί ολιγαρχικοί (δεξιοί και αριστεροί) μπαίνουν μέσα στις γραμμές του κινήματος για την αυτοθέσμιση και την αυτονομία για να μπορέσουν να  υπονομεύσουν το κίνημα εκ των έσω. Με τέτοιες προτάσεις σκοπεύουν να αφαιρέσουν τα  συντριπτικά επιχειρήματα που μπορεί να έχει το πρόταγμα της αυτοθέσμισης των κοινωνιών ρίχνοντας πρακτικά αναποτελεσματικές προτάσεις «στο τραπέζι» για να μπορέσουν κατόπιν, αφ ενός μεν να χαρακτηριστούν αιθεροβάμονες τους αγωνιστές που θα ακολουθήσουν τις παραπλανητικές προτάσεις τους και αφ ετέρου όταν οι αγωνιστές οδηγηθούν σε πρακτικά αδιέξοδα (που θα οδηγηθούν) να τους προτείνουν πάλι σαν τον από μηχανή Θεό κάποια ολιγαρχία που θα αποφασίζει για το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής τους.

Σημείωση: Το κληρωτό νομοθετικό σώμα με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης σαν μέσον διαπίστωσης της θέλησης του λαού σε κεντρικό ή και σε Δημοτικό επίπεδο (για μεγάλους Δήμους) προκρίνεται προς το παρόν σαν το καταλληλότερο. Αύριο ίσως να βρεθεί κάτι αποτελεσματικότερο.
Ανάλογα λοιπόν με τις υλικές συνθήκες ο λαός θα μπορεί να επιλέγει πιο μέσον θα είναι καταλληλότερο για να διαπιστώνεται η βούλησή του.
ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ  ΕΦΙΚΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ  ΜΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΙΑΣ ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

ΜΕΡΙΚΑ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΘΕΣΜΙΣΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

 Για το εγκληματικό και ανόητο επιχείρημα των δεξιών ολιγαρχικών που λέει ότι «ο λαός δεν έχει γνώση για να ψηφίζει τον κάθε νόμο αλλά οι ειδικοί γνώστες» ή εκείνο το παρόμοιο των «αριστερών» ολιγαρχικών που λέει ότι « ο λαός ή η εργατική τάξη δεν έχει ταξική συνείδηση και γνώση και επομένως δεν θα πρέπει να επιλέγει ο λαός τους νόμους του αλλά η πρωτοπορία η οποία έχει την ταξική συνείδηση, υπάρχει κείμενο - απάντηση στο διαδίκτυο με τίτλο: «ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΕΧΟΥΝ – ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ- ΜΗΔΑΜΙΝΗ ΓΝΩΣΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ».
Ο λαός θα έχει και την πρακτικά εύκολη θεσμική δυνατότητα να ψηφίζει – επιλέγει – τον κάθε νόμο και τις πιο κατάλληλες γνώσεις. Έτσι δεν έχει ανάγκη ούτε τους ολιγαρχικούς κοινοβουλευτικούς νταβατζήδες, ούτε τους ολιγαρχικούς ναζιστές νταβατζήδες και ούτε τους «αριστερούς» νταβατζήδες.

 Σχετικά με το άλλο ανυπόστατο και γελοίο ολιγαρχικό επιχείρημα που λέει ότι στη δημοκρατία υπάρχει το μεγάλο μειονέκτημα της μη δυνατότητας για γρήγορη λήψη αποφάσεων σε σημαντικά έκτακτα γεγονότα (δεν έχει το χρόνο να συνεδριάζει ο λαός για να παίρνει αποφάσεις), απαντάμε με το κείμενο «ΕΚΤΑΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ».

Κάποιες άρρωστες ολιγαρχικές συνειδήσεις (αυτοί όλοι τους όμως αποκαλούνται δημοκράτες ή «άμεσο δημοκράτες»),   δεν θέλουν φυσικά με τίποτα να φθάσει στην κοινωνική συνείδηση  το μήνυμα και το σχέδιο που καθιστά πρακτικά δυνατή την εξουσία του λαού, που να μπορεί  δηλαδή  ο λαός να αποφασίζει και να επιβάλλει τη θέλησή του πάνω στη λειτουργία της κοινωνίας σε ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΤΗΣ. Γι αυτό με λύσσα και με διάφορες ανόητες προφάσεις προβάλλουν κάποιες δικαιολογίες για να απορρίψουν την ουσία της πρότασης των  Κληρωτών Λαϊκών Νομοθετικών Σωμάτων.
Η εγωπάθεια, ο ναρκισσισμός, η αυτοπροβολή  και η τάση για διαρκή αυτοεπιβεβαίωση τους χτυπά κόκκινο!!!

Μια άλλη από τις ενστάσεις τους αφορά τη διαβούλευση.Σου λένε ότι : « Με τα Κληρωτά Νομοθετικά Σώματα δεν μπορεί να γίνει καλή διαβούλευση – συζήτηση πριν την επιλογή του κάθε νόμου». (Και ταυτόχρονα εκείνο που προτείνουν αυτοί για διαβούλευση μόνο διαβούλευση δεν μπορεί να γίνει με την τόση πολυθεματικότητα και πολυπλοκότητα των κοινωνικών θεμάτων.)

Εδώ, στην πρότασή μας, όχι μόνο δεν αποκλείουμε τη διαβούλευση αλλά εκτός από τη διαβούλευση που θα γίνεται μέσα στα ΚΝΣ αναφέρουμε και πως θα μπορεί να γίνεται αυτή (ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ) μέσα σε ολόκληρη την κοινωνία (Δήμους, κόμματα, κλάδους κλπ).
Όμως οι ολιγαρχικές συνειδήσεις  άλλοτε δεν καταλαβαίνουν (αν καταλάβαιναν δεν θα ήταν ολιγαρχικοί) και άλλοτε κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.
Εδώ είτε είναι ανώμαλοι φετιχιστές είτε το παίζουν ανώμαλοι φετιχιστές. (Ο φετιχιστής στην ουσία  αξιολογεί το μέσον πολύ πιο πάνω από το σκοπό ή αξιολογεί τα αντικείμενα που σχετίζονται με το αντικείμενο – αγαθό πολύ περισσότερο από ότι το αντικείμενο – αγαθό. Πχ κάποιος ενεργοποιείται ερωτικά από τα ενδύματα και όχι από το σώμα.)
Βασικά η διαβούλευση είναι ΜΕΣΟΝ ή ΣΚΟΠΟΣΦυσικά είναι μέσον που αποσκοπεί στο να ληφθεί όσο το δυνατόν μια σωστότερη συλλογική απόφαση, δια μέσου της ανταλλαγής απόψεων.  Άρα αυτό που έχει σημασία είναι η σωστότερη απόφαση και όχι  το είδος  του μέσου.

Τα Κληρωτά  Νομοθετικά Σώματα ή ΛΝΣ θα είναι απλά μια επιστημονική μέθοδος για τη διαπίστωση της θέλησης του λαού. Μια επιστημονική μέθοδος που θα επιτρέπει τη διαπίστωση της θέλησης του λαού υπό τις πιο ΤΕΛΕΙΕΣ συνθήκες διαβούλευσης που μπορούν να υπάρξουν. Τέλειας διαβούλευσης  (σε μικρογραφία, "σε συνθήκες εργαστηρίου")  μέσα στα πλαίσια του Κληρωτού Νομοθετικού Σώματος  (όπου όλες οι δυνατές προτάσεις θα είναι υπό εξέταση και συζήτηση) αλλά και μέσα σε ολόκληρη την κοινωνία όπως έχουμε αναφέρει και πιο πάνω.
Η διαβούλευση μέσα στο πλαίσιο της μικρογραφίας (ΚΝΣ) θα οδηγήσει το Σώμα σε κάποια επιλογή χι. Τώρα, αν υποθετικά ή πραγματικά, ετίθεντο οι ίδιοι όροι της τέλειας διαβούλευσης, οι ίδιοι όροι διαβούλευσης που θα υλοποιούνται εντός του κάθε ΚΝΣ και αυτή πραγματοποιούταν μέσα σε ολόκληρη την κοινωνία,  τότε η επιλογή της πλειοψηφίας του λαού (πχ με δημοψήφισμα) θα ήταν  ίδια επιλογή «χι» με την επιλογή  «χι» του ΚΝΣ.  Δηλαδή αν η ίδια σε βάθος διαβούλευση που θα γίνεται μέσα σε κάθε ΚΝΣ γινόταν και μέσα σε ολόκληρη την κοινωνία, οι αποφάσεις ολόκληρης της κοινωνίας θα ήταν ίδιες με τις αποφάσεις του ΚΝΣ και σε ίδια ποσοστά.
Άρα, ακόμα και αν η τέλεια διαβούλευση περιοριζόταν, υποθετικά, μόνο στα πλαίσια της μικρογραφίας του ΚΝΣ, θα επέφερε το ίδιο αποτέλεσμα με το να γινόταν αυτή η ίδια σε παγκοινωνικό επίπεδο. Δηλαδή το πιο τέλειο αποτέλεσμα στο οποίο στοχεύει γενικά η διαβούλευση, υλοποιείται μέσα στα ΚΝΣ.
Όμως η διαβούλευση σε παγκοινωνικό επίπεδο, σε όλα τα θέματα (τεράστιος όγκος θεμάτων, προτάσεων και αντιπροτάσεων) και στην πληρότητά της δεν είναι πρακτικά εφικτή.
Άρα ο καλύτερος τρόπος, στο σήμερα, για να μπορούμε να έχουμε τη διαπίστωση της θέλησης της πλειοψηφίας του λαού ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ, κατόπιν της πιο τέλειας διαβούλευσης, νομίζουμε ότι είναι η πιο πάνω πρόταση για θεσμοθέτηση ΚΝΣ σαν κεντρικό θεσμό της νομοθετικής εξουσίας στα χέρια του λαού .
Όμως αυτοί οι ολιγαρχικοί (ψευτοδημοκράτες ή ψευτοκομμουνιστές)  ψάχνουν να βρουν ακόμα και ψύλλους στα άχυρα για να συκοφαντήσουν το μήνυμα και το σχέδιο που καθιστά εφικτή την πλήρη νομοθετική εξουσία στα χέρια του λαού στο παρόν. Θα κολλήσει το μυαλό τους στη δήθεν διαβούλευση που δήθεν επιδιώκουν ενώ η κρυφή αιτία που κάνει το μυαλό τους να κολλά είναι η ολιγαρχική τους συνείδηση, είναι ο ατομικός εγωιστικός  τους στόχος για κάποια προσωπική εξουσία. Το αστείο είναι ότι ναι μεν κάνουν ότι κόπτονται για τη διαβούλευση ή τη δημοκρατία ΑΛΛΑ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΕΝ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΟΥΔΕΜΙΑ  ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΦΙΚΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ.(Είναι σαν κάποιος να έχει χτυπήσει σοβαρά, να χαροπαλεύει και να πρέπει να μεταφερθεί επειγόντως στο μακρινό νοσοκομείο.  Μερικοί εδώ να καλούν το νοσοκομειακό αυτοκίνητο για τη μεταφορά του και κάποιοι άλλοι να επιμένουν να μεταφερθεί με γάιδαρο λέγοντας «και το γάιδαρο τι θα τον κάνουμε; Για μεταφορές δεν είναι;  Ο γάιδαρος δεν ήταν παραδοσιακά για μεταφορές; Τζάμπα θα τον  θρέφουμε κοκ;»
Μπορεί να φτάνουν  στο σημείο να ξεφτιλίζουν πλήρως την νοημοσύνη τους,  αρκεί να καταπιαστούν από κάτι για να περισώσουν τον κρυφό ολιγαρχικό πόθο τους να γίνουν  ίσως αύριο  κάποιοι παράγοντες ή παραγοντίσκοι, να έχουν κάποια θέση ηγέτη  ή να μπορούν να έχουν την κομπλεξικά απαραίτητη αυτοπροβολή. Και στα παλιά τους τα παπούτσια η κοινωνική απελευθέρωση, η δημοκρατία – εξουσία του λαού κλπ που επικαλούνται για να παραπλανήσουν καλοπροαίρετους)
Όμως διαβούλευση θα υπάρχει και μέσα στους μαζικούς χώρους και μέσα στα δημοκρατικά κόμματα και μέσα από τα ΜΜΕ. Μόνο που αυτή δεν θα μπορεί να είναι σε όλα τα θέματα τόσο λεπτομερής όσο θα είναι μέσα στα πλαίσια του κάθε ΚΝΣ.


Μια άλλη «ένσταση» που προβάλουν μέσα στα πλαίσια του «ψειρίσματος» των οπισθίων της μαϊμούς  αλλά στην πραγματικότητα είναι μέσον για να αποφύγουν το ζόρισμα της ολιγαρχικής τους συνείδησης είναι η εξής:
Σου λένε: « Τα κληρωτά νομοθετικά σώματα είναι ένα μικρό υποσύνολο της κοινωνίας. Άρα αν αυτά  παίρνουν τις αποφάσεις για την επιλογή των νόμων τότε θα έχουμε μια ολιγαρχία που θα παίρνει τις αποφάσεις έστω και αν αυτή η ολιγαρχία θα έχει εξουσία μόνο για λίγες μέρες. Δεν επιτρέπεται αντιπροσώπευση  στη λήψη των αποφάσεων έστω και για λίγες μέρες».

Μεγάλη ανοησία των ολιγαρχικών ή μεγάλη προσπάθεια για παραπλάνηση; Σίγουρα μεγάλη απάτη.

Οι κληρωτοί των νομοθετικών σωμάτων δεν είναι ούτε αντιπρόσωποι του λαού, με την πραγματική έννοια της αντιπροσώπευσης και πόσο δε μάλλον ολιγαρχικοί (έστω και για συντομότατο χρόνο).
Απλά θα είναι ένα μόνο επιστημονικό δείγμα, ένα επιστημονικό «αντικείμενο» και θα χρησιμεύουν  σε μια επιστημονική ΜΕΘΟΔΟ για την ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ της θέλησης του ΟΛΟΥ του λαού.
Για να γίνει κατανοητότερο αυτό να πούμε το εξήςΗ ΝΑΣΑ έστειλε πριν από καιρό  για να παραμείνουν στο διάστημα κάποια άτομα για να μπορέσουν έτσι οι επιστήμονες να δουν την αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Τα συμπεράσματα που θα εξάγουν θα αφορούν σχεδόν τους περισσότερους ή και όλους τους ανθρώπους.
Οι  άνθρωποι που στάλθηκαν στο διάστημα δεν είναι φυσικά ούτε αντιπρόσωποι της ανθρωπότητας και ούτε ολιγαρχικοί για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν έχουν καμιά εξουσία επί των λαών. Απλά είναι ένα επιστημονικό  δείγμα, δια μέσου του οποίου μπορούν να εξαχθούν επιστημονικά συμπεράσματα που θα αφορούν τους οργανισμούς όλων των ανθρώπων.
Επίσης, για να είναι κάποιος ολιγαρχικός θα πρέπει ΑΠΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ να έχειταυτόχρονα δύο στοιχεία.
Πρώτον να μπορεί να αποφασίζει
και δεύτερο  (πάρα πολύ σημαντικό) να μπορεί να επιβάλλει αυτή του την απόφαση στην πλειοψηφία και ενάντια στη θέληση της πλειοψηφίας..
Στην περίπτωση του Κληρωτού ΝΣ δεν ισχύει ούτε το δεύτερο ούτε το πρώτο. Δεν μπορεί αυτό να επιβάλλει τη θέλησή του στην πλειοψηφία ούτε για μια στιγμή και σε κανένα θέμα. ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ γιατί αφενός δεν θα έχει την ένοπλη εκτελεστική στα χέρια του και αφετέρου  η πλειοψηφία θα δέχεται εξ αρχής αυτή τη μέθοδο διαπίστωσης και εφαρμογής της θέλησής της. Η πλειοψηφία θα καθορίζει εκ των προτέρων τις μεθόδους και όποτε θα θέλει θα ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ (ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ)  να αμφισβητεί το όποιο αποτέλεσμα της μεθόδου κρίνει και θα  μπορεί  ΦΥΣΙΚΑ, να αλλάζει τις μεθόδους και τα αποτελέσματά τους. Η όποια ψηφοφορία του ΚΝΣ ΔΕΝ θα μπορεί να εφαρμοστεί αν η πλειοψηφία δεν τη θέλει. Την εξουσία της εφαρμογής - επιβολής των αποφάσεων θα την έχουν κάθε στιγμή οι πολλοί. Την πηγαία εξουσία την έχει ο λαός που μπορεί να εξουσιοδοτεί  κάποια άτομα να εκτελούν μια κάποια κοινωνική εργασία.
Άλλωστε, σχετικά με το ποιος αποφασίζει τελικά, με το θεσμό των Κληρωτών ΝΣ, σε περίπτωση αμφισβήτησης της εγκυρότητας των αποτελεσμάτων, θα υπάρχει η δυνατότητα στην κοινωνία για να προστρέχει σε άλλους τρόπους για την ανάδειξη της θέλησης της πλειοψηφίας.


Τα ΚΝΣ θα είναι απλά μια επιστημονική μέθοδος διαπίστωσης της θέλησης του λαού και δεν θα έχουν φυσικά την παραμικρή ολιγαρχική εξουσία ούτε επί αποφάσεων ούτε ΕΠΙΒΟΛΗΣ αυτών.
Το ΚΝΣ ΔΕΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΑΛΛΑ ΥΠΟΔΥΚΝΕΙΕΙ ποια είναι η θέληση του λαού.

ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΕΧΕΙ  Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑXΩΡΕΙ ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ


Τα πιο πάνω αφορούν τη νομοθετική εξουσία στα χέρια του λαού. Όμως η νομοθετική εξουσία είναι παράγωγος, είναι εξουσία που εξαρτάται απόλυτα από την ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ.
Αν η ένοπλη εκτελεστική δεν ανήκει στο λαό, αν προηγουμένως η ένοπλη εκτελεστική εξουσία δεν περάσει στα χέρια του λαού τότε ΤΙΠΟΤΑ από τα πιο πάνω δεν μπορούν να εφαρμοστούν επί της ουσίας. Η νομοθετική εξουσία στα χέρια του θα είναι ΑΠΟΛΥΤΑ αδύνατη, θα είναι απλά μια ονειροπόληση

Τελικά, ένα άλλο από τα βασικά επιχειρήματα των ολιγαρχικών εγκληματικών συνειδήσεων των τελευταίων αιώνων, που έλεγε ότι οι σύγχρονες κοινωνίες είναι πολυπληθείς και και πολύπλοκες και γι αυτό δεν μπορούν οι λαοί να ψηφίζουν το κάθε νόμο, ΣΥΝΤΡΙΒΕΤΑΙ κυριολεκτικά. Με τα Κληρωτά Νομοθετικά Σώματα το ολιγαρχικό επιχείρημα αυτό πέφτει λογικά στον καιάδα του απόλυτου παράλογου.
Τελικά, όσο πιο πολυπληθείς είναι οι κοινωνίες τόσο πιο αποτελεσματικές μπορούν να γίνουν οι προδιαγραφές του στατιστικού δείγματος και κατά συνέπεια η αντιπροσωπευτικότητα των κοινωνικών επόψεων και θελήσεων.


                                                
Β
 ΟΙ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗ ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΣΤΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ (ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ)

 Όμως ποιος θα  δίνει στο κληρωτό νομοθετικό σώμα τα σχέδια νόμων από τα οποία θα πρέπει τα μέλη του να επιλέξουν κατά πλειοψηφία και ποιος θα προωθεί την υλοποίηση των επιλεγμένων νόμων;

Μια ριζική – επαναστατική αλλαγή στο νομοθετικό θεσμό θα πρέπει να επιφέρει ριζικές-επαναστατικές αλλαγές και στους εκτελεστικούς θεσμούς οι οποίοι θα πρέπει να ανήκουν και αυτοί στο λαό.

Πως θα προχωρήσουμε όμως προς αυτό το σκοπό;

Ο κάθε λαός μαζί με τις αντιολιγαρχικές δυνάμεις (δημοκρατικά κόμματα, πραγματικά κομμουνιστικά ή εργατικά κόμματα κλπ) θα παλέψει για την εξουδετέρωση – συντριβή του υπάρχοντος ολιγαρχικού κρατικού μηχανισμού χτυπώντας θανάσιμα τον σκληρό κεντρικό κατασταλτικό πυρήνα του.
Μετά την ανατροπή αυτού του συστήματος, οι οργανωμένες αντιολιγαρχικές δυνάμεις (που σκοπεύουν στο – όλη η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική στο λαό-) σχηματίζουν μια προσωρινή μεταβατική κυβέρνηση. Αυτή η κυβέρνηση θα πρέπει να κάνει τουλάχιστον τρεις βασικές επαναστατικές αλλαγές σε κεντρικό επίπεδο:

                 ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Ο  λαός θα πρέπει να καταργήσει το σημερινό ολιγαρχικό Σύνταγμα (όλα τα άρθρα του) και στη θέση του να βάλει ένα ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ όπου στο πρώτο άρθρο του θα πρέπει να αναφέρεται ότι όλη η ένοπλη , η νομοθετική και η δικαστική εξουσία ανήκει στο λαό. Από αυτό το πρώτο καθοριστικό άρθρο θα πηγάζουν όλα τα υπόλοιπα άρθρα του συντάγματος τα οποία κατά κανόνα θα επιδιώκουν την πρακτική υλοποίηση του πρώτου ή των πρώτων καθοριστικών άρθρων.

 Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ
            
ΟΙ ΡΙΖΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ (Κυβέρνηση).

Η επαναστατική κυβέρνηση θα πρέπει να κάνει τις εξής πρώτες βασικές αλλαγές στη σύνθεση και λειτουργία των ΥΠΟΥΡΓΕΙΩΝ:
α)  Τα υπουργεία θα έχουν σχετικά μεγάλο αριθμό υφυπουργών- συμβούλων (όπως τα μεγάλα Δημοτικά Συμβούλια) οι οποίοι  θα εκλέγονται με απλή αναλογική δια μέσου γενικών δημοκρατικών εκλογών, (κυβερνητικών εκλογών δημοκρατικού τύπου και όχι φυσικά κοινοβουλευτικών ολιγαρχικών εκλογών) στις οποίες θα μπορούν να συμμετέχουν όλα τα δημοκρατικά κόμματα.

β) Η λειτουργία του κάθε υπουργείου θα είναι επίσης διπλή. (αλλά εντελώς διαφορετική από αυτή των σημερινών ολιγαρχικών).

(γ) Η κυβέρνηση θα σχηματίζεται από έναν ή περισσότερους επικεφαλείς του κάθε υπουργείου.

Πρώτον
 θα πρέπει να επιβλέπουν και να προωθούν προς εφαρμογή τους νόμους-θέληση του λαού . Θα είναι  δηλαδή εκτελεστικά όργανα των αποφάσεων του λαού και όχι ασύδοτοι νταβατζήδες ή σφετεριστές της εξουσίας του όπως είναι σήμερα. Αυτό σημαίνει ότι ο λαός θα αποφασίζει τι συγκεκριμένο νόμο ή μέτρο θέλει και αυτοί θα εκτελούν (και όχι αυτοί να αποφασίζουν και ο λαός να σκύβει το κεφάλι, όπως γίνεται σήμερα).
Ο δε έλεγχος των εκτελεστικών πράξεών τους θα γίνεται με τους λαϊκούς κληρωτούς ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Δεύτερον   Θα πρέπει να προτείνουν (σαν κόμματα με τους εκλεγμένους συμβούλους τους μέσα στο κάθε υπουργείο) σχέδια νόμων τα οποία (όλα τα διαφορετικά σχέδια) θα αποστέλλουν στο ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗΣ της ΘΕΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, (ΥΔΘΛ) - για το οποίο αναφερόμαστε πιο κάτω- και αυτό θα ξεκινά  όλες τις διαδικασίες μέχρι να επιλέξει ο λαός πια πρόταση νόμου θέλει.

Εδώ να πούμε ότι τα μέλη εντός των δημοκρατικών κομμάτων, θα έχουν κάνει μεγάλο διάλογο, διαβούλευση και θα έχουν προκαθορίσει τις βασικές προδιαγραφές του προγράμματος και των νόμων τους οποίους θα πρέπει να προτείνουν οι ηγεσίες των κομμάτων τους στα διάφορα υπουργεία. Αυτό σημαίνει ότι θα έχει προηγηθεί τεράστιος διάλογος και διαβούλευση σε μεγάλο βάθος εντός της κοινωνίας. Αυτός ο διάλογος, η διαβούλευση και η επικοινωνία θα μπορεί να συνεχιστεί μετά την κατάθεση των σχεδίων νόμων,  εντός της κοινωνίας - εκτός από την ισηγορική έκφραση όλων των προτάσεων από τα κοινωνικοποιημένα ΜΜΕ- με συγκεντρώσεις ή γενικές συνελεύσεις που θα μπορούν να συγκαλούν κόμματα ή άλλες συλλογικότητες για να ενημερώνουν περισσότερο το λαό. Και τέτοιες δυνατότητες για όλο και σε μεγαλύτερο βάθος ενημέρωση και εντός της κοινωνίας δεν τις προσφέρει φυσικά κανένα υπαρκτό ολιγαρχικό σύστημα και δεν φαίνεται να μπορεί να τις προσφέρει και καμιά άλλη μέχρι τώρα  πρόταση για αυτοθέσμιση όπως πχ γενικές συνελεύσεις ή δημοψηφίσματα.
Παρένθεση:
Για την κατάθεση σχεδίων νόμων εκτός από τα κόμματα τα οποία (μαζί με όλο το λαό)  θα είναι και εγγυητές των δημοκρατικών θεσμών θα μπορεί ο κάθε εργαζόμενος αν θέλει, να καταθέτει την δική του πρόταση νόμου, έχοντας προηγουμένως συλλέξει ένα συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών κοκ.

                        ΤΡΙΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ:
                          ΣΤΟΝ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΘΕΣΜΟ

Θα ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ την ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΒΟΥΛΗ (και το ολιγαρχικό Σύνταγμα) και με κέντρο το νέο υπουργείο, το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗΣ της ΘΕΛΗΣΗΣ του ΛΑΟΥ (ή υπουργείο  της ισότιμης, της ελεύθερης έκφρασης και διαπίστωσης της θέλησης του λαού)  με διακομματική σύνθεση (και κληρωτούς πολίτες-ελεγκτές με θητεία  την επίβλεψη της επιλογής ενός μόνο νόμου), θα φτιαχτεί ένας μηχανισμός όπου θα ασχολείται με  τις διαδικασίες  επιλογής του ΚΑΘΕ διαφορετικού νόμου από το λαό. Πχ θα κοιτάζει να  προηγείται η ισότιμη έκφρασηόλων των προτάσεων, κατόπιν να πραγματοποιεί  τις κληρώσεις των νομοθετικών σωμάτων, να είναι υπεύθυνο για τις συνεδριάσεις αυτών , την ανακήρυξη των αποτελεσμάτων κλπ.


Για το αδιάβλητο των αυριανών δημοκρατικών  κληρώσεων και των αποφάσεων των νομοθετικών σωμάτων θα μπορούν να υπάρχουν κατάλληλοι  μηχανισμοί όπως για παράδειγμα:
α) Την διενέργεια των κληρώσεων  θα την πραγματοποιούν συλλογικά εκπρόσωποι όλων των δημοκρατικών κομμάτων του  αρμόδιου υπουργείου ΥΔΘΛ
β) Την επίβλεψη και τον έλεγχο αυτών θα την κάνει κληρωτό σώμα από ένορκους πολίτες
γ)  Για τον έλεγχο του αδιάβλητου των διαδικασιών (1) θα γίνεται κατά τέτοιο τρόπο η ψήφιση του κάθε νόμου όπου θα μπορεί να ερωτάται εκ των υστέρων ο κάθε πολίτης που συμμετέχει στο κληρωτό νομοθετικό σώμα και να αποδεικνύει  ποιο   ακριβώς σχέδιο νόμου έχει ψηφίσει. – επώνυμη ψήφος και πρόσβαση σε αυτήν θα έχουν μόνο οι κληρωτοί ελεγκτές-δικαστές.  (2) Να τρέχει παράλληλα και κάποια συγκριτική ηλεκτρονική δημοσκόπηση κλπ.
(3) Να μπορεί ο λαός, με συλλογή ενός αριθμού υπογραφών από εκείνους που αμφισβητούν την εγκυρότητα μιας απόφασης του κληρωτού νομοθετικού σώματος, να ζητά ακύρωσή της και να γίνεται επανάληψη αυτής ή δημοψήφισμα. Πχ σε περίπτωση που το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας του κληρωτού νομοθετικού σώματος κυμαίνεται μέσα στα όρια του στατιστικού λάθους τότε να γίνεται δημοψήφισμα. Δηλαδή  το δημοψήφισμα να γίνεται σε εξαιρετικές περιπτώσεις.  (4) ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΗ ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΩΝ ΠΟΙΝΩΝ ΓΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Κατόπιν αυτών των αλλαγών στο κεντρικό επίπεδο, όποια μέτρα θα πρέπει να παρθούν (για την οικονομία,  τις επαναστατικές αλλαγές στις παραγωγικές σχέσεις, την παιδεία, το περιβάλλον κλπ) θα πρέπει να παίρνονται μέσα από το πιο πάνω νέο επαναστατικό δημοκρατικό θεσμικό μηχανισμό (πλαίσιο).
Ασφαλώς και το κάθε αντιολιγαρχικό κόμμα θα πρέπει να έχει ένα δικό του συνολικό πρόγραμμα για την κοινωνία, να έχει εσωτερική δημοκρατική λειτουργία και να το προτείνει στο λαό κομμάτι-κομμάτι (νόμο προς νόμο) και ο λαός να κρίνει.
 Δηλαδή να μην το προτείνει  ολόκληρο που είναι γενικό, αόριστο και αφηρημένο όπως γίνεται σήμερα.
Φυσικά θα πρέπει να προηγείται η παρουσίαση ενός κεντρικού – συνολικού σχεδιασμού, να προηγούνται οι σχετικές προτάσεις με τις βασικές κατευθύνσεις και ο λαός θα επιλέγει.
Να έχουμε δηλαδή δημοκρατικό κεντρικό σχεδιασμό και όχι ολιγαρχικό.

Όμως το κάθε κομμάτι του συνολικού αυτού προγράμματος θα πρέπει τελικά να προτείνεται στο λαό (μέσω προτάσεων νόμων και κανόνων) και τελικός κριτής να είναι ο λαός.
Η διευθέτηση των λεπτομερειών της λειτουργίας του πιο πάνω θεσμικού μηχανισμού είναι μια σχετικά πολύ εύκολη υπόθεση.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που θα πρέπει να γίνουν επίσης, είναι η θεσμοθέτηση της Δημοκρατικής λειτουργίας και ΟΛΩΝ των μικρότερων συλλογικοτήτων της κοινωνίας όπως είναι τα κόμματα, οι Δήμοι - το κανονιστικό έργο των οποίων θα μπορεί να γίνεται κατά τρόπο ανάλογο με αυτό που θα γίνεται για το κεντρικό νομοθετικό έργο -, τα ένοπλα σώματα της εκτελεστικής εξουσίας (ελεγχόμενα και εξαρτώμενα από τις συλλογικότητες της ένοπλης παλλαϊκής αντιβίας), οι συνεταιρισμοί, τα σωματεία, οι διάφοροι σύλλογοι κλπ.
Και Δημοκρατική λειτουργία σημαίνει ότι η εξουσία των ουσιαστικών αποφάσεων, των αποφάσεων καθοριστικού τύπου να ανήκει μόνο στο σύνολο των μελών της συλλογικότητας ενώ στην εκτελεστική και την ελεγκτική εξουσία που μπορεί να έχει μεν λίγα μέλη (μέρος-κομματάκι αυτής της συλλογικότητας)  τα οποία όμως θα είναι εκλεγμένα, καθοδηγούμενα, «διατασσόμενα»,  ελεγχόμενα και ανακαλούμενα ανά πάσα στιγμή από αποφάσεις του όλου της συλλογικότητας. Οι δε αποφάσεις αυτών των εκτελεστικών οργάνων, στα πλαίσια των εντολών του λαού, θα είναι μόνο εκτελεστικού τύπου αποφάσεις.