ΜΟΝΙΜΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΠΑΓΙΔΕΣ

Όποιος ψηφίζει ποτέ δεν αποφασίζει, ποτέ δεν αποφάσισε, έστω και στο ελάχιστο, για κάτι που αφορά στη ζωή του. Όποιος ψηφίζει απλά υπογράφει δήλωση αποδοχής ενός συστήματος όπου κάποιοι ελάχιστοι θα είναι νταβατζήδες του λαού, οι ελάχιστοι θα του κάνουν απόλυτο κουμάντο στη ζωή του. 
Οι ολιγαρχικοί χρησιμοποιούν το σλόγκαν ‘’ ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΣΕΝΑ’’ για να πείσουν τους υπηκόους να πάνε να ψηφίσουν. Ταυτόχρονα τους υποβάλλουν έτσι την ψευδαίσθηση ότι αποφασίζουν οι ίδιοι για τη ζωή τους, ενώ τελικά σχεδόν κανένας νόμος που τίθεται σε ισχύ δεν τον θέλει η πλειοψηφία του λαού. Αυτό το σλόγκαν τους μπορούμε να τους το κάνουμε μπούμερανγκ, με τον πιο πάνω τρόπο.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΥΣ. 
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΕ ΟΠΟΙΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΜΕΤΕΡΙΖΙ ΚΑΙ ΑΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ.
ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΘΕΜΕΛΙΩΘΕΙ ΚΑΙ ΜΕΓΕΘΥΝΘΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.
ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ (αντίπαλο σύστημα) ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΔΗ ΣΤΗ ΒΑΣΙΚΗ ΤΟΥ ΜΟΡΦΗ. ΑΛΛΟΙ ΤΟ ΛΕΝΕ «ΑΜΕΣΗ» ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (αλλά δεν υπάρχει έμμεση) ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΠΩΣ « ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ (ή λειτουργία) ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ. – ΟΕΝΔΕΛ -»
ΤΩΡΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΦΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΘΕΣΜΙΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΛΑΟΥ, ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΟΛΙΓΑΡΧΙΣΜΟΥ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ. ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΜΕ ΑΛΛΑ ΒΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΒΕΒΑΙH ΝΙΚΗ …

2019. ΠΑΓΙΔΕΣ ΣΤΟ ΛΑΟ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΟ ΛΑΚΚΟ ΜΕ ΤΑ ΦΙΔΙΑ

ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΙΟ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΙ ΣΤΟ ΛΑΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΘΙΣΤΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗ – ΝΤΑΒΑΤΖΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ. ΜΕΡΙΚΟΙ ‘’ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ’’ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥΝ (ΠΑΓΙΔΕΥΟΥΝ) ΤΟ ΛΑΟ ΣΤΗΝ ΑΝΖΗΤΗΣΗ ΕΝΟΣ «ΡΟΜΠΕΝ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ» (του δικού τους ολιγαρχικού κόμματος) ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΕΤΣΙ ΤΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓKΑΙΟΤΗΤΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ. ΤΟ ΠΙΟ ΒΑΣΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥΣ. ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ (ΚΟΜΜΑΤΑ) ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ. ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΜΙΑΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΝΑ ΚΑΤΕΧΕΙ ΠΛΗΡΩΣ ΤΗΝ ΕΝΟΠΛΗ, ΤΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ. ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΩΣΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥΣ (κανένας τους δεν προτείνει το «όλη η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία στο λαό», κανείς τους δεν προτείνει το «ούτε ένας νόμος σε ισχύ χωρίς την έγκριση της πλειοψηφίας του λαού», γιατί απλά το πολεμούν με κάθε μέσον). ΟΠΟΙΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ. 
Α.Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ (της βασικής εξουσίας) ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΟΥΣ (ακόμα και αν ένα κόμμα πάρει το 99% των ψήφων). ΑΥΤΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΑ.
Β. ΑΠΟ ΑΠΟΨΗ ΤΑΚΤΙΚΗΣ, Ο «ΕΙΣΟΔΙΣΜΟΣ» ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΑΝΟΗΤΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΟΥ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΟΤΙ ΘΑ ΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΝΑ ΣΕ ΚΑΤΑΠΙΕΙ Ο ΒΟΑΣ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΤΟΥ. 

ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ ΛΕΝΙΝΙΣΤΕΣ. ΟΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ ΠΑΡΑΧΑΡΑΚΤΕΣ, ΟΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ

ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΒΗΣΤΟΥΝ ΠΕΙΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ..


ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΟ «ΚΡΑΤΟΣ  ΚΑΙ  ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» του ΛΕΝΙΝ που έχει εκδώσει η «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ» το 2012.

Ο Λένιν παρουσιάζει ένα απόσπασμα  Ένγκελς  στο κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφο 17η:

«Αν υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ  είναι το γεγονός ότι το κόμμα μας και η εργατική τάξη μπορούν να έλθουν στην εξουσία ΜΟΝΟ με την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ (demokratischen Republik )*. Αυτή (η δημοκρατική ρεπούμπλικα ή δημοκρατικό πολίτευμα) είναι ακόμα Η ΕΙΔΙΚΗ* (συγκεκριμένη) ΜΟΡΦΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ όπως απέδειξε ήδη η μεγάλη Γαλλική επανάσταση (κομμούνα)...»

Στα γερμανικά το πιο πάνω απόσπασμα είναι: «Erstens. Wenn etwas feststeht, so ist es dies, daß unsre Partei und die Arbeiterklasse nur zur Herrschaft kommen kann unter der Form der demokratischen Republik. Diese ist sogar die spezifische Form für die Diktatur des Proletariats, wie schon die große französische Revolution gezeigt hat.»

Στα δε αγγλικά είναι: First. « If one thing is certain it is that our party and the working class can only come to power under the form of a democratic republic. This is even the specific form for the dictatorship of the proletariat, as the Great French Revolution has already shown.»

Σχόλιο: Να μείνουμε στην ουσία του περιεχομένου.
1) Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ της κομμούνας το ονομάζουν δημοκρατική ρεπούμπλικα και δημοκρατία και είναι δημοκρατία.
2)  ΜΟΝΟ δια μέσου αυτού του πολιτικού συστήματος ( ουσιαστικά ΟΕΝΔΕΛ) η εργατική τάξη (και οι σύμμαχοί της) μπορεί να κατακτήσει και να κατέχει την εξουσία.
3) Αυτή η  δημοκρατία είναι η ειδική  (συγκεκριμένη) μορφή δημοκρατίας όπου μπορεί και πρέπει να ασκηθεί η επιβολή της θέλησης του προλεταριάτου (και των συμμάχων του) πάνω στην ολιγαρχική αστική τάξη) δηλαδή η δικτατορία του προλεταριάτου.
Και αν το συνδυάσουμε με την πρώτη πρόταση του αποσπάσματος βγάζουμε το βέβαιο συμπέρασμα ότι η δημοκρατία αυτή (του ΟΕΝΔΕΛ) δεν είναι απλά Η ΕΙΔΙΚΗ ΜΟΡΦΗ  πολιτικού συστήματος για τη δικτατορία του προλεταριάτου αλλά και η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΟΡΦΗ.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ (demokratischen Republik)  ή αλλιώς ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ είναι ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΘΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ (δηλαδή οι αλλαγές στις παραγωγικές σχέσεις). ΑΥΤΆ ΙΣΧΥΡΊΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΕΝΓΚΕΛΣ. 

Όμως η μετάφραση του βιβλίου («κράτος και επανάσταση» εκδόσεις σύγχρονη εποχή 2012) είναι σε ουσιαστικά στοιχεία διαφορετική σε σχέση με την πιο πάνω και είναι η εξής:

«Αν υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται καμιά αμφισβήτηση  είναι το γεγονός ότι το κόμμα μας και η εργατική τάξη μπορούν να έλθουν στην εξουσία ΜΟΝΑΧΑ με την πολιτική μορφή της ΛΑΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Η δημοκρατία αυτή είναι μάλιστα μια ιδιότυπη μορφή  της  δικτατορίας του προλεταριάτου όπως απέδειξε ήδη η μεγάλη Γαλλική επανάσταση...»

Βλέπουμε λοιπόν ότι  ο Έλληνας μεταφραστής έχει «φάει»  την ΠΙΟ σημαντική  λέξη. Τη λέξη «Η ΕΙΔΙΚΗ».
Ενώ τη demokratischen Republik  τη μεταφράζει σαν λαοκρατική δημοκρατία!!! δηλαδή τη μεταφράζει με τον ΠΙΟ πανηλίθιο όρο που μπορεί να υπάρξει δηλαδή (Λες και υπάρχει ολιγοκρατική δημοκρατία. Και οι δύο αυτές λέξεις σημαίνουν εξουσία του λαού)
Εδώ δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν. Α. Είτε ο μεταφραστής δεν γνωρίζει ότι demokratischen Republik  σημαίνει ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ (ή το αφήνει σαν δημοκρατική ρεπούμπλικα γιατί εννοείτε ότι ρεπούμπλικα σημαίνει πολίτευμα ή συνταγματικό πολίτευμα) είτε Β. «ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΙΟΛΙΑ»

Να δούμε.

Ο Λένιν στην αμέσως επόμενη παράγραφο – κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφο 17η - σχολιάζει:

«Ο Ένγκελς επαναλαμβάνει εδώ με ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ (εγκώμιο ενδιάμεσα σε θανάσιμα χτυπήματα) τη βασική εκείνη ιδέα που περνάει σαν κόκκινη κλωστή μέσα από όλα τα έργα του Μαρξ και συγκεκριμένα το γεγονός ότι η  δημοκρατική ρεπούμπλικα (ΛΑΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ τη γράφει η μετάφραση) είναι η πιο κοντινή πρόσβαση για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Γιατί αυτή η δημοκρατία, χωρίς να παραμερίζει καθόλου την κυριαρχία του κεφαλαίου, άρα ούτε την ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ των μαζών και την ταξική πάλη, οδηγεί αναπόφευκτα σε μια τέτοια διεύρυνση, εκτύλιξη, εμφάνιση και όξυνση αυτής της πάλης που μιας και δημιουργείται η δυνατότητα να ικανοποιηθούν τα βασικά συμφέροντα των καταπιεζόμενων μαζών (γενικολογίες, αερολογίες), η δυνατότητα αυτή πραγματώνεται αναπότρεπτα και αποκλειστικά (αργότερα) με τη δικτατορία του προλεταριάτου, με την καθοδήγηση αυτών των μαζών από το προλεταριάτο.»

Σχόλιο; Όποιος δεν έχει παρωπίδες βλέπει καθαρά ότι ο Λένιν είναι αντίθετος με αυτή την άποψη του Ένγκελς και του Μαρξ. Να μην μας μπερδεύουν τα εγκώμια. Αυτά είναι του κώλου τα νιάμερα, για να μη δείξει ότι δεν είναι Μαρξιστής. Επί πλέον δεν έχει το θάρρος να αντιπαρατεθεί άμεσα σε κείμενά τους. Προτιμά την πλάγια οδό. Σε άλλες σελίδες θα τους ‘’ξεσκίσει’’. Ο Λένιν είναι φανατικά ενάντια στη δημοκρατία. ενάντια στη στο δημοκρατικό πολίτευμα που προτείνουν οι Μαρξ και Ένγκελς. Γράφει το ‘’κράτος και επανάσταση’’ με κεντρικό σκοπό να χτυπήσει και να εξουδετερώσει το δημοκρατικό πολίτευμα που είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ‘’Μαρξικού κομμουνισμού’’ και στη θέση του να μπει το αντικομμουνιστικό πρόταγμα της εξουσία της κομματικής ολιγαρχίας. Το πιο πάνω σχόλιο του λοιπόν στοχεύει ή δεν τοχεύει να ‘’ξεφτίσει το πουλόβερ’’ – το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ- demokratischen Republik  ; (Το απόσπασμα αυτό του Ένγκελς, το οποίο αφορά το ποιο πολιτικό σύστημα θα πρέπει να διαδεχθεί το αστικό,  μας το παρουσιάζει στο υποκεφάλαιο με τίτλο ‘’κριτική του προγράμματος της Ερφούρτης’’. Δηλαδή σε ένα σχετικά ΑΣΧΕΤΟ ΥΠΟΚΕΦΑΛΑΙΟ  και όχι στο σχετικό του υποκεφάλαιο κεφάλαιο με τίτλο ‘’ με τι θα πρέπει να αντικατασταθεί η κρατική μηχανή που έχει συντριβεί’’. Γιατί άραγε;

Ας συνεχίσουμε.

Λένιν κεφάλαιο Ι, υποκεφάλαιο 3ο, παράγραφος 8η.

« Η παντοδυναμία του «πλούτου» γι αυτό ακριβώς είναι  ασφαλέστερη στη  ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, επειδή δεν εξαρτάται από ορισμένες ατέλειες του πολιτικού μηχανισμού, από το πολιτικό περίβλημα του καπιταλισμού. Η ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι το καλύτερο δυνατό πολιτικό περίβλημα του καπιταλισμού και γι αυτό το κεφάλαιο κατακτώντας (μέσω των Παλτσίνσκι, των Τσερνώφ, των Τσερτσέλι και Σίας) αυτό το καλύτερο περίβλημα, θεμελιώνει την εξουσία του με τόση ασφάλεια, με τόση σιγουριά, που καμιά αλλαγή ούτε προσώπων, ούτε θεσμών, ούτε κομμάτων δεν κλονίζει αυτή την εξουσία.»

Σχόλιο:
Βλέπουμε εδώ ότι α. ΤΗ demokratischen Republik  ΤΗΝ ΑΝΑΦΈΡΟΥΝ σαν ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και δεν την αναφέρουν ούτε σαν ΛΑΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΟΥΤΕ ΣΑΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΣΑΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ.

 Και β. το περιεχόμενο των απόψεων του Λένιν μεταφέρουν τη demokratischen Republik πίσω στον καπιταλισμό, σαν σύστημα του καπιταλισμού και όχι σαν πολιτικό σύστημα του σοσιαλισμού και κομμουνισμού όπως θέλουν οι Μαρξ και Ένγκελς. Εδώ ο Λένιν αποστασιοποιείται ΠΛΗΡΩΣ από τους Μαρξ και Ένγκελς. Αντιλαμβάνονται λοιπόν οι Λενινιστές τη διαφοροποίηση και τις αντιφάσεις του Λένιν και προσπαθούν να τον καλύψουν. Έτσι βάζουν τον άλλο αδόκιμο όρο της «ρεπουμπλικανικής δημοκρατίας» (δημοκρατία το ουσιαστικό και επίθετο τη ρεπούμπλικα, ενώ ισχύει το αντίστροφο) και έτσι παραπλανούν τον αναγνώστη. Κατ΄ αυτό τον τρόπο ο αναγνώστης ‘’χάνει τη μπάλλα’’.

Ενώ ο Λένιν μιλά για το ίδιο πράγμα (demokratischen Republik) και όταν εγκωμιάζει τον Ένγκελς αναφέροντας μετά το παραπλανητικό ότι αυτή η δημοκρατία είναι «η πιο κοντινή πρόσβαση για τη δικτατορία του προλεταριάτου» (από ένα σύνολο πιθανών προσβάσεων) και όταν αναφέρει ότι η demokratischen Republik είναι το καλύτερο σύστημα για τον καπιταλισμό, οι λενινιστές πάνε να τον προστατέψουν από τις ανοησίες του. για να μην σκεφτούν δηλαδή οι αναγνώστες ότι ο Λένιν όταν έγραφε ‘’το κράτος και επανάσταση’’ πιθανόν να έπινε ληγμένη βότκα και έτσι τη μια φορά μεταφράζουν τον όρο σαν ΛΑΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και σε άλλες σαν ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Επίσης;

Λένιν κεφάλαιο Ι, υποκεφάλαιο 4ο , παράγραφος 10η.

«Το «ελεύθερο λαϊκό κράτος» αποτέλεσε προγραμματική διεκδίκηση των γερμανών σοσιαλδημοκρατών………..  Εμείς υποστηρίζουμε τη
«Το «ελεύθερο λαϊκό κράτος» αποτέλεσε προγραμματική διεκδίκηση των γερμανών σοσιαλδημοκρατών………..  Εμείς υποστηρίζουμε τη - demokratischen Republik - ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, σαν την καλύτερη για το προλεταριάτο μορφή κράτους

ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ προβαίνουν σε αυτές τις απρέπειες ή μήπως δεν ξέρουν ότι demokratischen Republik σημαίνει ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ; Πώς να τους πιάσεις με τη ‘’γίδα στην πλάτη’’;

Αναλύοντας όμως το ‘’κράτος της αντεπανάστασης’’ στις λεπτομέρειές του, βρίσκουμε το εξής;

Λένιν κεφάλαιο V, υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφοι 6η.

. «Στην καπιταλιστική κοινωνία με την προϋπόθεση ότι αναπτύσσεται όσο το δυνατό πιο ευνοϊκά , έχουμε στο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ   ένα λίγο – πολύ πλήρη δημοκρατισμό (τι θα πει δημοκρατισμός;).

Εδώ χρησιμοποιούν τον όρο που αναρωτιόμαστε αν τον γνωρίζουν. Τον όρο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ. Αν λοιπόν αυτός αντιστοιχεί με βεβαιότητα στον όρο demokratischen Republik, τότε τους πιάνουμε με τη ‘’γίδα στην πλάτη’’. Γι αυτό θα πρέπει να ανατρέξουμε στη ρώσικη έκδοση του βιβλίου του Λένιν. Πάμε…

В капиталистическом обществе, при условии наи-

более благоприятного развития его, мы имеем более

или менее полный демократизм в демократической

 республике.

Όπα, όπα. ΟΛένιν χρησιμοποιεί τον όρο демократической

 республике που αντιστοιχεί στον γερμανικό demokratischen Republik. ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΟΤΙ ΗΜΑΙΝΕΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ.

ΣΥΜΠΕΡΑΜΑ. ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΙΧΝΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΗΘΙΚΗΣ. ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΟΙ ΑΠΟ ΓΚΕΜΠΕΛΙΚΗ ΗΘΙΚΗ. ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΨΟΥΝ ΤΙΣ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ, ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΚΛΠ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ Ε ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!!  ΤΟΣΟ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ, ΤΕΤΟΙΑ ΕΞΟΥΣΙΟΛΙΓΟΥΡΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΡΝΕΙ; 

ΥΓ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΡΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΟΡΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΒΗΣΤΟΥΝ ΠΕΙΣΤΗΡΙΑ 'ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΕΝΑ ΠΡΩΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΑΘΡΟΧΕΙΡΙΕΣ ΤΩΝ ΛΕΝΙΝΙΣΤΩΝ

Πρώτο παράδειγμα λαθροχειρίας, από μια σειρά παραδειγμάτων:

Ο Μαρξ στο βιβλίο του «ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», σε μια παράγραφο του ΙΙΙ κεφαλαίου, μας κάνει αναφορά και για την αναγκαιότητα ενός μακροχρόνιου αγώνα μέσα στα πλαίσια της δημοκρατικής ρεπούμπλικα  και για την απαραίτητη προϋπόθεση της ΕΓΚΡΙΣΗΣ – ΑΠΟΦΑΣΗΣ του κάθε κοινωνικού κανόνα από το ΛΑΟ, της ΨΗΦΙΣΗΣ του κάθε κοινωνικού κανόνα – νόμου από το ΛΑΟ.

Όμως κάτι τέτοιο δεν συμφέρει τους λενινιστές οι οποίοι επεμβαίνουν χειρουργικά, σε κάθε περίπτωση που νομίζουν ότι τους ‘’παίρνει’’, για να αλλοιώσουν το Μαρξικό πρόταγμα εκεί που το άφησε ανολοκλήρωτο ο Λένιν.

Στο βιβλίο «ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» σε μια παράγραφο του ΙΙΙ κεφαλαίου γράφουν:

«Η εργατική τάξη δεν περίμενε θαύματα από την κομμούνα.
 ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ επεξεργασμένες ουτοπίες. Ξέρουν (εργάτες – εργατική τάξη) ότι για να πετύχουν τη χειραφέτησή τους – απελευθέρωσή τους και μαζί με αυτή να πραγματοποιήσουν ………..κλπ.»

Εδώ το νόημα που βγαίνει είναι ότι η εργατική τάξει ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να εφαρμόσει, ΘΑ ΑΡΝΗΘΕΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ προτεινόμενες ουτοπίες από κάποιους (αόριστο το υποκείμενο που θα προτείνει τις ουτοπίες) παρότι θα είναι απόφαση του λαού. Δηλαδή η εργατική τάξη θα πρέπει να γράψει «στα αμελέτητά της» αποφάσεις του λαού άμα τις θεωρήσει ουτοπίες, αν τις κρίνει ακατάλληλες. Άρα, η  Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΣΤΟ ΛΑΟ εκείνο που νομίζει αυτή σωστό ή καλύτερα  εκείνο που θεωρεί σωστό η «πρωτοπορία» της, το κόμμα (το οποίο κατά το Λένιν θα πρέπει αυτό να κατακτήσει την εξουσία και όχι ο λαός.) Ο ΛΑΟΣ ό,τι και να θέλει ή να αποφασίζει, μπορεί να «χτυπιέται όσο μπορεί» όμως η  ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ  δεν ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ  ΝΑ ΤΟ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ. Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙ ΣΤΑ ΑΡΧ… ΤΗΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΘΕΛΗΣΗ – ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ αν θεωρεί ότι είναι ουτοπία ή δεν της αρέσει, αν δεν την εγκρίνει.
Αυτό, περίπου, μπορεί να βγει σαν βαθύτερο συμπέρασμα.

Και οι λενινιστές θέλουν οι αναγνώστες τους να εξαγάγουν ένα τέτοιο συμπέρασμα.

(Έτσι μεταφράζουν την πιο πάνω παράγραφο στις εκδόσεις «σύγχρονη εποχή», « θεμέλιο» κλπ.)

Διαστρεβλώνουν στις μεταφράσεις τους ό,τι τους είναι εμπόδιο ώστε όλα να προσαρμοστούν στη δήθεν αναγκαιότητα να κατακτήσει την εξουσία μια μικρή μειοψηφία – ειδική δύναμη (αυτοί δηλαδή-το κόμμα) για το καλό της εργατικής τάξης και του λαού.  Δεν πρόκειται περί «δαίμονος της μετάφρασης». Είναι απόλυτα συνειδητές οι τόσες δεκάδες παραποιήσεις νοημάτων που βρίσκουμε στα διάφορα μεταφρασμένα κείμενα.  Γενικά, ό,τι δεν μπόρεσε να διαστρεβλώσει καλά ο Λένιν - γιατί έπεσε σε χοντροκομμένες αντιφάσεις -  έρχονται οι λενινιστές με την κατάλληλη «κοπτοραπτική»  να  συμπληρώσουν το έργο του.
(Ούτε οι καλύτεροι μαθητές του Γκέμπελς, που λέει ο λόγος, δεν θα μπορούσαν να κάνουν τέτοιες χειρουργικές παραποιήσεις)

Και για του λόγου το αληθές παραθέτουμε την παράγραφο αυτή στα γερμανικά και στα αγγλικά και ο αναγνώστης να βγάλει τα συμπεράσματά του:

Μαρξ: « Η εργατική τάξη δεν περίμενε θαύματα από την κομμούνα.
Αυτοί (οι εργάτες, η εργατική τάξη) δεν έχουν έτοιμες ουτοπίες να εισαγάγουν (στην κοινωνία) δια μέσου ΑΠΟΦΑΣΗΣ του ΛΑΟΥ (ή λαϊκού ψηφίσματος).
Ξέρουν (εργάτες – εργατική τάξη) ότι για να πετύχουν τη χειραφέτησή τους – απελευθέρωσή τους και μαζί με αυτή να πραγματοποιήσουν εκείνη την ανώτερη μορφή ζωής προς την οποία τείνει ακατάσχετα η σημερινή κοινωνία με την οικονομική της ανάπτυξη, πρέπει να περάσουν από μακροχρόνιους αγώνες …κλπ.» (Αυτή είναι η σωστή μετάφραση)

Γερμανικά:
Die Arbeiterklasse verlangte keine Wunder von der Kommune. Sie hat keine fix und fertigen Utopien durch Volksbeschluß einzuführen. Sie weiß, daß, um ihre eigne Befreiung und mit ihr jene höhre Lebensform hervorzuarbeiten, der die gegenwärtige Gesellschaft durch ihre eigne ökonomische Entwicklung unwiderstehlich entgegenstrebt, daß sie, die Arbeiterklasse, lange Kämpfe, eine ganze Reihe geschichtlicher Prozesse durchzumachen hat, durch welche die Menschen wie die Umstände gänzlich umgewandelt werden. Sie hat keine Ideale zu verwirklichen; sie hat nur die Elemente der neuen Gesellschaft in Freiheit zu setzen, die sich bereits im Schoß der zusammenbrechenden Bourgeoisgesellschaft entwickelt haben. Im vollen Bewußtsein ihrer geschichtlichen Sendung [7] und mit dem Heldenentschluß, ihrer würdig zu handeln, kann die Arbeiterklasse sich begnügen, zu lächeln gegenüber den plumpen Schimpfereien der Lakaien von der Presse wie gegenüber der lehrhaften Protektion wohlmeinender Bourgeoisdoktrinäre, die ihre unwissenden Gemeinplätze und Sektierermarotten im Orakelton wissenschaftlicher Unfehlbarkeit abpredigen.

Αγγλικά:
The working class did not expect miracles from the Commune. They have no ready-made utopias to introduce par décret du peuple. They know that in order to work out their own emancipation, and along with it that higher form to which present society is irresistably tending by its own economical agencies, they will have to pass through long struggles, through a series of historic processes, transforming circumstances and men. They have no ideals to realize, but to set free the elements of the new society with which old collapsing bourgeois society itself is pregnant. In the full consciousness of their historic mission, and with the heroic resolve to act up to it, the working class can afford to smile at the coarse invective of the gentlemen’s gentlemen with pen and inkhorn, and at the didactic patronage of well-wishing bourgeois-doctrinaires, pouring forth their ignorant platitudes and sectarian crotchets in the oracular tone of scientific infallibility.

Όμως, από την πιο πάνω υποσημειωμένη πρόταση βγαίνει έμμεσα αλλά με απόλυτη σαφήνεια το συμπέρασμα ότι η εργατική τάξη θα πρέπει να ΕΙΣΑΓΕΙ στην κοινωνία τους κοινωνικούς  κανόνες – νόμους κλπ ΠΑΝΤΑ με ΑΠΟΦΑΣΗ – ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ (νομοθετική εξουσία στο λαό) και ΑΠΛΑ η εργατική τάξη δεν ΕΧΕΙ και ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ  να προτείνει στο λαό έτοιμες ουτοπίες, οι οποίες να του προταθούν για έγκριση.

Που είναι λοιπόν οι λέξεις ή η φράση «..ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ..»; «Δεν έχουν το θεό τους».
Δεν πρόκειται λοιπόν για «δαίμονα» της μετάφρασης.
Πρόκειται για τον «σατανά» της αχαλίνωτης τάσης για προσωπική  εξουσία, για εξουσιολιγουριά, για ατομική ανάδειξη, για ντε φάκτο αντικομμουνισμό,  επενδυμένο με το κατάλληλο προσωπείο φιλοκομμουνιστικού λεξιλογίου. Χωρίς να είναι κάτοχοι της μέγιστης εξουσίας κάνουν αυτές τις λαθροχειρίες. Τι να φανταστούμε ότι θα κάνουν άμα καταλάβουν την εξουσία;

  

4H ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΣΥΓΧΥΣΗ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΝΓΚΕΛΣ ΣΤΟ ΜΠΕΜΠΕΛ ΚΑΙ Η ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΖΑΛΗ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ.
Το Μάρτη του 1875 ο Ένγκελς στέλνει μια επιστολή στο Μπέμπελ, παρουσία του Μαρξ και με την αποδοχή του περιεχόμενου της από το Μαρξ. Με αυτή την επιστολή, ο Ένγκελς κριτικάρει τις αναφορές για τους στόχους που υπήρχαν στο πρόγραμμα της Γκότα, στο πρόγραμμα των γερμανών σοσιαλδημοκρατών κατά τη δεκαετία του 1870.

ΓΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ, ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΝΓΚΕΛΣ
Λένιν ‘’κράτος και επανάσταση’’ κεφάλαιο Ι, υποκεφάλαιο 3^ο.

1. Σε ένα σημείο της επιστολής γράφει:
«…Θα έπρεπε να είχαν παρατήσει όλη αυτή τη φλυαρία για το κράτος (οι συντάκτες του προγράμματος της Γκότα), ιδίως μετά την ΚΟΜΜΟΥΝΑ  (1871) η οποία ΔΕΝ ήταν πια κράτος με την πραγματική έννοια του όρου.»
Δηλαδή, η κομμούνα που κράτησε 72 μέρες δεν ήταν κράτος με την πραγματική έννοια του όρου αφού η πλειονότητα κατείχε την εξουσία.

2. Σε άλλο σημείο της αποστολής αυτός και ο αυτός και ο Μαρξ προτείνουν:
«…Γι αυτό εμείς (Ένγκελς – Μαρξ) θα προτείναμε να μπει παντού στη θέση της λέξης κράτος η λέξη «κοινότητα» (Gemeinwesen) μια θαυμάσια παλιά γερμανική λέξη, που αντιστοιχεί στη γαλλική λέξη «κομμούνα».

Γιατί όμως προτείνουν να αποκαλείται κομμούνα - κοινότητα, το νέο σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας και όχι να ονομάζεται κράτος, μετά τη συντριβή του αστικού κράτους;
Α. Προφανώς γιατί στην πραγματική έννοια του κράτους η μειοψηφία έχει την εξουσία και υποτάσσει την πλειοψηφία. Εδώ όμως συμβαίνει το αντίθετο. Η πλειοψηφία έχει στα χέρια της την εξουσία. Άρα δεν είναι κράτος.
Β. Επειδή τότε ήταν του συρμού η χρήση του όρου κράτος για να ονομαστεί απλώς η (μεγάλη) δύναμη ή απλά μια κυβέρνηση (πράγμα που δεν έχει σχέση με τη δύναμη-μηχανισμό της μειοψηφίας που επιβάλλεται στην πλειοψηφία) και το γεγονός του ότι αυτές οι χρήσεις του συρμού προκαλούσαν σύγχυση στον κόσμο σχετικά με το τι είναι πραγματικά κράτος, οδήγησαν τους Ένγκελς και Μαρξ να προτείνουν τη λέξη κομμούνα αντί για τη λέξη κράτος, για να ονομάσουν το σύστημα που θα διαδεχθεί το αστικό.

3. Σε άλλο σημείο της επιστολής του γράφει:
 «Με το λαϊκό κράτος οι αναρχικοί μας γάνωναν το κεφάλι μέχρι αηδίας, παρ ότι ήδη το έργο του Μαρξ εναντίον του Προυντόν και ύστερα το κομμουνιστικό μανιφέστο αναφέρουν ανοιχτά ότι με την ΕΙΣΑΓΩΓΗ (εισαγωγή είναι η λέξη στο πρωτότυπο και όχι εγκαθίδρυση όπως τη χρησιμοποιούν μερικοί μεταφραστές ή πιθανόν και ο Λένιν) στο ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ  σύστημα, το κράτος ΑΥΤΟΔΙΑΛΥΕΤΑΙ  (sich auflost) και ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ.»

(Το απόσπασμα στα γερμανικά «Anarchisten bis zum Überdruß in die Zähne geworfen worden, obwohl schon die Schrift Marx' gegen Proudhon und nachher das "Kommunistische Manifest" direkt sagen, daß mit Einführung (εισαγωγή) der sozialistischen Gesellschaftsordnung der Staat sich von selbst auflöst und verschwindet.» )

ΠΡΟΣΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ: Εδώ ο Ένγκελς (και Μαρξ) μας λέει ότι μετά την καταστροφή του αστικού κράτους και με την ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, κάθε έννοια και πραγματικότητα του κράτους ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ και ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ. (φυσικά και του αστικού κράτους) Το αστικό κράτος διαλύεται και εξαφανίζεται και φυσικά δεν ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ σε κάποιο άλλο κράτος.


Όμως ο Λένιν έχει άλλη άποψη:
Λένιν  Κεφάλαιο V, υποκεφάλαιο 4ο , παράγραφος 14η   γράφει:

«Συνεπάγεται επομένως το συμπέρασμα, ότι στον ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ για ένα χρονικό διάστημα ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ όχι μόνο το αστικό δίκαιο!!! (που θα είναι ένα κατάλοιπο του αστικού κράτους ), αλλά ΑΚΟΜΑ και το ΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ – δίχως αστική τάξη.» !!!!!!!

ΣΧΟΛΙΟ: Μας λέει λοιπόν ότι ακόμα και όταν θα έχουμε φθάσει στο σημείο του κομμουνισμού όπου θα έχουμε ΑΚΟΜΑ και εξαφανίσει την αστική τάξη, θα εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα ΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ!!! Δεν θα υπάρχουν απλά κάποια κομμάτια, κατάλοιπα του αστικού κράτους (το οποίο θα έχει αυτοδιαλυθεί και εξαφανιστεί ή ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ με τη νίκη της επανάστασης και την εισαγωγή στο σοσιαλιστικό σύστημα), αλλά θα υπάρχει ακόμα το αστικό κράτος, με τη διαφορά ότι «απλά» δεν θα υπάρχει αστική τάξη!!!!!!

Λένιν κεφάλαιο Ι, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφος 6^η

«Στην πραγματικότητα, ο Ένγκελς μιλάει εδώ για ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του ΑΣΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ από την προλεταριακή επανάσταση, ενώ στη φράση για την ΑΠΟΝΕΚΡΩΣΗ αναφέρεται στα κατάλοιπα του προλεταριακού κράτους, μετά τη σοσιαλιστική επανάσταση. Κατά τον Ένγκελς, ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΝΕΚΡΩΝΕΤΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.»

Σχόλιο: Τελικά μετά τη νίκη της επανάστασης και τη συντριβή του αστικού κράτους, τι θα έχουμε κατά το Λένιν; Θα έχουμε προλεταριακό κράτος(ή προλεταριακή δημοκρατία), όπως λέει μόνο αυτός, ή θα έχουμε αστικό κράτος; Και τη δικτατορία του προλεταριάτου  ποιος θα την ασκήσει; Το αστικό κράτος, που θα υπάρχει για ένα χρονικό διάστημα και στον κομμουνισμό ή θα υπάρχουν ταυτόχρονα δύο κράτη δηλαδή το προλεταριακό και το αστικό;

ΑΠΛΑ.. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΕΝΝΟΙΑΖΕ TO LENIN ΟΤΑΝ ΕΓΡΑΦΕ ΤΙΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ TOY, ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΞ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕΙ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ.