OΙ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΟΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΙΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Άλλη μια δικαιολογία εκείνων που συμμετέχουν στις ολιγαρχικές εκλογές, είναι η θεωρία για την ανάγκη μικροκατακτήσων (ρεφορμισμός) στο σήμερα. Σου λένε: «Σήμερα να πάρει ο λαός ότι μπορεί. Τα άλλα είναι για το μακρινό μέλλον».
Όμως αυτός ο δρόμος τους είναι ο δρόμος της απόλυτης αποτυχίας, όπως έχει αποδειχθεί και ιστορικά. Ο δρόμος τους όχι μόνο οδηγεί στην κατάκτηση μηδαμινών αγαθών αλλά μπορεί να οδηγήσει και σε μεγαλύτερες απώλειες.
Εξήγηση:
Αν κάποιος απειλεί κάποιων άλλο λέγοντάς του: «Δώσε μου όλα τα λεφτά σου γιατί θα σε μπουγελώσω» τότε ο απειλούμενος δεν θα ενδώσει. Αν όμως τον απειλήσει με πιστόλι τότε κατά 99% θα ενδώσει, θα υποχωρήσει.
Άρα η υποχώρηση κάποιου στο ΤΩΡΑ (σε περίπτωση αντικρουόμενων συμφερόντων) μπορεί να γίνει μόνο από το μέγεθος της απειλής για τα συμφέροντά του στο ΜΕΤΑ. «Ο φόβος φιλάει τα έρμα.»
Έτσι χωρίς την ύπαρξη απειλής για την ίδια την ύπαρξη του ολιγαρχισμού (ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ) στο αύριο, δεν μπορούν να υπάρξουν ούτε μικροκατακτήσεις στο σήμερα. Όταν το σύστημα νιώθει ότι αποδέχεσαι τα πλαίσιά του και τα βασικά θεσμικά στοιχεία του μηχανισμού του το εκλαμβάνει σαν έλλειψη απειλής για την ύπαρξή του. Και ειδικά όταν κινηματικά (σήμερα) δεν υπάρχει η ΑΠΕΙΛΗ –ΔΕΟΣ- (ούτε σε συνθηματικό αλλά ούτε και σε προγραμματικό επίπεδο) εκφρασμένη με την απαίτηση για ένα άλλο σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας κατά το οποίο δεν θα έχει την εξουσία μια μειοψηφία για να υποτάσσει την πλειοψηφία, τότε το σύστημα ξεσαλώνει και έτσι όταν έχει ανάγκη αφαιρεί άφοβα λαϊκά δικαιώματα.
ΚΑΙ Η ΑΠΕΙΛΗ-ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ στο σήμερα, μετά την ολοκληρωτική αποτυχία των ανατολικών καθεστώτων του κομματικού καπιταλισμού, μπορεί να είναι το συμπυκνωμένο πρόταγμα «ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΣΕ ΙΣΧΥ, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ» συμπληρμένο από το «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ (σαν απαραίτητο μέσο για τη ριζική αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων). Το θεωρητικό αντίπαλο δέος μπορεί να είναι μόνο αυτό, αλλά για να γίνει υλική δύναμη χρειάζεται ένα κίνημα σε παγκόσμιο επίπεδο να αποκτήσει ένα κρίσιμο μέγεθος.
Η υποταγή του κινήματος στους θεσμικούς όρους του ολιγαρχισμού θα φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα ή τα ψευδώς επικαλούμενα.

«Το να κάνει κανείς το ίδιο πράγμα χιλιάδες φορές και κάθε φορά να περιμένει διαφορετικό αποτέλεσμα» μόνο σοφό δεν είναι.

ΑΠΟΧΗ – ΑΚΥΡΟ –ΛΕΥΚΟ
Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ

Η αποχή σαν ένα μικρό βήμα στην πορεία για το χτίσιμο του αντίπαλου δέους και για την κατοπινή ανατροπή του ολιγαρχισμού, του καπιταλισμού.
  

ΤΑ ΒΑΣΙΚΟΤΑΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Και όταν τίθεται ο βασικός αυτός όρος- σκοπός για τη λαϊκή απελευθέρωση, θα πρέπει να τίθενται ταυτόχρονα και οι όροι των βασικών μέσων για την επίτευξη του σκοπού, που είναι το «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ». Αν δεν μπαίνουν αυτοί οι όροι καθημερινά, τότε οι καλοπροαίρετοι αγωνιστές θα αγωνίζονται, άθελά τους, για ένα σκοπό διαφορετικό από εκείνον που πιστεύουν ότι αγωνίζονται. Θα θυσιάζονται ουσιαστικά για την κατάκτηση της εξουσίας από μια άλλη ολιγαρχική εξουσία (κόμμα κλπ), όπως απέδειξε το «φιάσκο» του προηγούμενου αιώνα (χωρίς καμιά εξαίρεση) από τις ανατολικές χώρες μέχρι την Κίνα, Βιετνάμ, Κούβα κλπ.

MAΡΞ. Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ - ΚΟΜΜΑ ΚΛΠ

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΞ (ή δικτατορία του προλεταριάτου) ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ. (Δηλαδή όλη η ένοπλη η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στο λαό - "ο γαλλικός εμφύλιος πόλεμος")

Τι σχέση έχει αυτό με τις ακόλουθες αντιλήψεις του Λένιν: Ο Λένιν σε ομιλία του στο πρώτο Πανρωσικό συνέδριο 31 Ιουλίου 1917
" Όταν κατηγορούμαστε για την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας ενός κόμματος και ,όπως έχετε ακούσει, προτείνεται ένα ενωμένο σοσιαλιστικό μέτωπο, εμείς λέμε, «Ναι, αυτό είναι η δικτατορία ενός κόμματος! Αυτό είναι που εμείς υποστηρίζουμε και δεν πρόκειται να αλλάξουμε αυτή μας τη θέση γιατί το κόμμα έχει κερδίσει, με τη διαδρομή δεκαετιών, τη θέση της πρωτοπορίας σε όλο το εργοστασιακό και βιομηχανικό προλεταριάτο...."
Ο Λένιν (Άπαντα τόμος 36) Μάη του 1918 λέει στις «Έξι θέσεις για τα άμεσα καθήκοντα της σοβιετικής εξουσίας».

«.. Η ΥΠΟΤΑΓΗ (των εργατών) και μάλιστα η ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΗ ΥΠΟΤΑΓΗ την ώρα της εργασίας στις ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ των σοβιετικών ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΩΝ, ΤΩΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΩΝ που έχουν ΕΚΛΕΓΕΙ ή έχουν ΔΙΟΡΙΣΤΕΙ από τα ΣΟΒΙΕΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ και έχουν ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ (όπως απαιτεί λχ το διάταγμα για τους σιδηροδρόμους) απέχει πολύ, πάρα πολύ ακόμα από το να έχει εξασφαλιστεί όσο χρειάζεται.»

Μερικοί που αυταποκαλούνται κομμουνιστές καθώς και οι αστοί και όχι μόνο, δεν θέλουν να δουν ότι το πολιτικό πρόταγμα του Λένιν είναι διαμετρικά αντίθετο από αυτό του Μαρξ.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Στην κατηγορία του τρομοκράτη εμπίπτουν φυσικά όλοι οι ολιγαρχικοί μηχανισμοί (οι κυβερνήσεις τους και οι ηγέτες τους πχ Τσίπρας, Μητσοτάκης), μικρότερες φασιστικές ή θρησκευτικές ομάδες (πχ τζιχαντιστές κοκ).
Δεν εμπίπτουν προφανώς οι αγωνιστές, που ναι μεν προκαλούν σοβαρές ζημιές σε άτομα ή μηχανισμούς, αλλά στοχεύουν στην απελευθέρωση της πλειοψηφίας από το ζυγό της μειοψηφίας. Δηλαδή οι αγωνιστές της πραγματικής δημοκρατίας, της πραγματικής εξουσίας του λαού που χρησιμοποιούν την αντιβία.

http://bezedakos.blogspot.com/p/blog-page_26.html

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ ΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΚΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΥΣ

Και για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός χρειάζεται ΟΛΗ η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία να περάσει στο λαό. Αυτή η εξουσίας στα χέρια του λαού είναι απαραίτητες για να περάσει και η οικονομική εξουσία στα χέρια του.
Δεν είναι δυνατόν, κάποιο υποκείμενο να θέλει πραγματικά το καλό του λαού, να θέλει μια άλλη καλύτερη κοινωνία και να μην προβάλει το «ούτε ένας νόμος σε ισχύ χωρίς την έγκρισή του από την πλειοψηφία του λαού, και την ανάγκη για ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (πραγματικής)

Ο ΜΑΡΞ ΛΑΤΡΗΣ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Το μόνο που προσθέτει στα χρόνια της ωριμότητάς του είναι ανάγκη για ταυτόχρονη αταξική κοινωνία επειδή δίχως αυτή, η δημοκρατία δεν θα είναι ολοκληρωμένη, δεν θα μπορέσει να πάει μακριά γιατί οι ολιγαρχικές τάξεις θα την ανατρέψουν.
Χρησιμοποιεί από το 1843 τη λέξη δημοκρατία και τη διαχωρίζει από τη λέξη ρεπούμπλικα που άλλοι διανοούμενοι της εποχής τους συνέχεαν – και μέχρι σήμερα θέλουν να τη συγχέουν -. Για την ανάγκη της κατάκτησης της δημοκρατίας γράφει λίγο αργότερα (1847) και στο «μανιφέστο»… κλπ.. μέχρι τον ύμνο στη δημοκρατική ρεπούμπλικα της παρισινής κομμούνας του 1871 (Όλη η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στο λαό).

* Οι αστοί μας παρουσιάζουν τον Μαρξ σαν κάποιον δικτάτορα που μισεί το λαό και θέλει οι κομμουνιστές να εξουσιάζουν τους λαούς. Φυσικά αυτό είναι Γκαιμπελισμός.

* Οι λενινιστές ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΥΝ τις απόψεις του Μαρξ για τη δημοκρατία και το κόμμα γιατί έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την αντιδημοκρατική και αντικομμουνιστική στόχευσή τους για κατάληψη της εξουσίας από το κόμμα.

* Κάποιοι αναρχικοί, για να κρατήσουν το ακροατήριό τους φανατισμένο και να μην έχουν διαρροές, παρουσιάζουν το Μαρξ σαν κάποιον δικτάτορα, δεσποτικό κλπ που άλλαξε γνώμη, που έβαλε νερό στο κρασί του το 1871 μετά την παρισινή κομμούνα. Φυσικά, αυτό είναι μεγάλο ψέμα, μεγάλη συκοφαντία, (αν δούμε τα γραπτά του από το 1843 και μετά) που εκτοξεύεται από φανατικούς «αγράμματους» αναρχικούς με στόχο να καλύψει τις μνησικακίες και συκοφαντίες του θεωρητικού τους Μπακούνιν περί δεσποτισμού του Μαρξ (όπως έγραψε στο βιβλίο του «η παρισινή κομμούνα και η ιδέα του κράτους» τον Ιούνιο του 1871 μη γνωρίζοντας ότι ο Μαρξ 1-2 μήνες νωρίτερα γράφει ύμνους για την κομμούνα. Έτσι για να τον καλύψουν, φτιάχνουν την Γκαιμπελίστικη θεωρία περί αναθεώρησης των απόψεων του Μαρξ από τον ίδιο, μετά το 1871. ) . Ισχυρίζονται το πιο πάνω αλλά δεν παρουσιάζουν ΟΥΤΕ ΕΝΑ γραπτό στοιχείο για να τεκμηριώσουν τον ισχυρισμό τους.