ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

.Συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης..
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΡΙΑ ΕΙΔΗ ΠΕΙΘΟΥΣ.
1ο. Πειθαναγκασμός δηλαδή πειθώ δια του καταναγκασμού (με χρήση απειλών βίας, με βία, ή με χρήση αντιβίας). 2ο Πειθώ δια της συνειδητής διαστρέβλωσης των πραγματικών στοιχείων (δια της διαστρέβλωσης των λεγομένων εκείνων που έχουν διαφορετική γνώμη κλπ). 3ο . Δια της παράθεσης επιχειρημάτων όπου το ίδιο το υποκείμενο που τα εκφέρει τα πιστεύει πραγματικά σαν σωστά (ανεξάρτητα αν είναι ή όχι).
Τα είδη πειθούς με βία ή με συνειδητή διαστρέβλωση των λεγομένων των άλλων, τα χρησιμοποιούν ΜΟΝΟ όσοι, κρυφά ή φανερά, διακατέχονται από εξουσιομανία, από κρυφό ή φανερό πάθος για κυριαρχία επί των άλλων, για επιβολή με κάθε μέσον των απόψεών τους πάνω στους άλλους, ανεξάρτητα από το προσωπείο (σκοπούς) που μας παρουσιάζουν.

Ο Μπακούνιν στο έργο του
«Η ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ ΚΑΙ Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ» κάνει μια μεγάλη πολεμική στο Μαρξ. (χρησιμοποιώντας προσβλητικούς ή και υβριστικούς χαρακτηρισμούς εναντίον του)

Όλα τα (αρκετά) εξωφρενικά ανυπόστατα που γράφει, μπορούν εύκολα να αποδειχθούν ότι είναι τέτοια είτε με γραπτά στοιχεία είτε με συλλογισμούς.
Η κύρια κατηγορία όμως που εκτοξεύει ο Μπακούνιν εναντίον του Μαρξ στην πολεμική του, είναι η εξής!! ΑΠΟΔΙΔΕΙ στο Μαρξ ότι είναι υπέρ του ΛΑΪΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ όπως οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες του Λασσάλ και ότι έχει σκοπό την εγκαθίδρυση αυτού του ΛΑΪΚΟΥ κράτους.

Εδώ δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν.
1ον. Είτε ο Μαρξ είναι υπέρ του λαϊκού κράτους και άρα ό Μπακούνιν έχει δίκιο (και όλες οι ύβρεις μπορούν ως ένα βαθμό να δικαιολογηθούν)
2ον Είτε αυτή η κατηγορία του Μπακούνιν δεν ευσταθεί και είναι προϊόν της αρρωστημένης φαντασίας του και έτσι θα μπορούν να του προσαφθούν κάποιες από τις πιο κάτω κατηγορίες όπως της συκοφαντίας, ζηλοφθονίας (για την προσωπικότητα του Μαρξ – έχει γράψει ήδη το κεφάλαιο και όχι μόνο -, κακεντρέχεια, μνησικακία, ή κρυφή εξουσιολαγνεία κοκ.

ΑΡΑ η λύση σε αυτό (επιβεβαίωση ή απόρριψη) είναι να βρούμε αν υπάρχουν ΠΟΥΘΕΝΑ αναφορές του Μαρξ υπέρ του ΛΑΪΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ όπως ισχυρίζεται ο Μπακούνιν. Αν υπάρχουν τότε θα ισχύει το 1ο. Αν όμως ΔΕΝ υπάρχουν (και όχι μόνο αν δεν υπάρχουν αλλά επί πλέον αν υπάρχουν αναφορές του Μαρξ εναντίον των απόψεων του Λασσάλ για το Λαϊκό ή ελεύθερο κράτος) τότε ο Μπακούνιν θα πρέπει να χαρακτηρισθεί όπως στη δεύτερη περίπτωση και κάποιοι να πάψουν να υμνούν τις αναλήθειες-ψεύδη του ή τις αερολογίες του.

ΥΓ 1. Ο Μπακούνιν βασικά κριτικάρει κάποιες απόψεις τις οποίες αποδίδει στο Μαρξ (που στην πραγματικότητα είναι ΟΛΕΣ ανυπόστατες). Όμως δεν μας αναφέρει, δεν μας παραπέμπει, σε καμιά περίπτωση, που τις βρήκε αυτές τις απόψεις. Δεν μας λέει πχ ότι ο Μαρξ στην τάδε ομιλία του ισχυρίστηκε το άλφα και στο δείνα γραπτό του (κεφάλαιο χι και παράγραφο ψι) μας αναφέρει το βήτα και πάνω σε τούτα να ασκήσει την κριτική του. (για ένα μόνο θέμα, που θέλει να ισχυροποιήσει κάποια επιχειρήματα του, παρουσιάζει δύο αποσπάσματα από το καταστατικό της Α διεθνούς. Όμως για τα επιχειρήματά του εναντίον του Μαρξ δεν παρουσιάζει ούτε ένα.) Αντίθετα λοιπόν μας λέει και ισχυρίζεται μετά βεβαιότητας, χωρίς να αναφέρει πηγή, ότι ο Μαρξ πιστεύει κάποια πράγματα και πάνω σε αυτά ασκεί την κριτική του – ΠΟΛΕΜΙΚΗ του στο Μαρξ. (Ας μας παρουσιαστεί ένα γραπτό στοιχείο από τους σημερινούς οπαδούς του. Αλλά που να το βρουν.)

2. Το θέμα μας εδώ δεν είναι το μπάχαλο που μπορεί να διέπει τη σκέψη του αλλά το λυπηρό γεγονός των συκοφαντιών που εκτοξεύει εναντίον ενός άλλου κοινωνικού αγωνιστή με τον οποίο δεν συμφωνεί. Και ένας άνθρωπος που ΟΝΤΩΣ θέλει να φτιάξει μια καλύτερη κοινωνία, δεν καταφεύγει ΠΟΤΕ σε συκοφαντίες και ύβρεις.

3. Για να μην είμαστε αφοριστικοί. Όντως ο Μπακούνιν και το αναρχικό κίνημα γενικότερα προσέφεραν στην προοπτική της αυτονομίας και της αυτοθέσμισης των λαών, την ανάδειξη της νομοτέλειας που περιληπτικά μας λέει ότι: «όταν μια μειοψηφία καταλάβει την εξουσία μετατρέπεται αργά ή γρήγορα σε νέα καταπιεστική τάξη για το λαό». Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, πολύ σημαντική προσφορά.

4. Το αρνητικό είναι «το διαβάζουμε ένα βιβλίο και αυτόματα το κάνουμε ευαγγέλιο» και φανατιζόμαστε με αυτό.

5. ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΝΓΚΕΛΣ ΓΙΑ ΤΟ «ΛΑΪΚΟ ΚΡΑΤΟΣ».

Ενδεικτικά. Ο Ένγκελς ΠΑΡΟΥΣΙΑ του Μαρξ, με τη σύμφωνη γνώμη του Μαρξ, γράφει μια επιστολή στο Μπέμπελ το Μάρτη του 1875 κάνοντας χλευάζοντας τους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες του Λασσάλ για την άποψή τους περί «ΛΑΪΚΟΥ κράτους».
«… Το ελεύθερο ΛΑΪΚΟ κράτος (των (Λασσαλικών) μετατράπηκε σε ελεύθερο κράτος. Σύμφωνα με τη γραμματική έννοια αυτών των λέξεων, ελεύθερο κράτος είναι το ελεύθερο απέναντι τους πολίτες του κράτους, δηλαδή ένα κράτος με δεσποτική κυβέρνηση. Θα έπρεπε να είχαν παρατήσει όλη αυτή τη φλυαρία για το κράτος, ιδίως μετά την κομμούνα που δεν ήταν κράτος με την πραγματική έννοια. Με το ΛΑΪΚΟ κράτος οι αναρχικοί μας γάνωσαν το κεφάλι, μολονότι ήδη το έργο του Μαρξ εναντίον του Προυντόν, και ύστερα το κομμουνιστικό μανιφέστο αναφέρουν ανοιχτά ότι με την ΕΙΣΑΓΩΓΗ στο σοσιαλιστικό σύστημα το κράτος αυτοδιαλύεται (sich auflost) και εξαφανίζεται..»
Ενώ ο ΜΑΡΞ στη «κριτική του προγράμματος της Γκότα» (για το ίδιο θέμα) γράφει λίγες μέρες αργότερα ένα λίβελο εναντίον αυτών των Λασσαλικών  απόψεων....

NAI στο "«μηδενί δίκην δικάσεις, πριν αμφοίν μύθον ακούσεις..»

Συνειδητή ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ όμως των απόψεων του Μαρξ δε έγινε ΜΟΝΟ (ΚΑΤΟΠΙΝ) από το Λένιν και τους λενινιστές. Τεράστια συνειδητή και χονδροειδή («κουφή») διαστρέβλωση του προτάγματός του έγινε και την ίδια περίοδο από τον αναρχικό ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ όπως φαίνεται στο έργο του «Η ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ ΚΑΙ Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ».

Δυστυχώς ερχόμαστε από μια ολιγαρχική προπαγάνδα που μας εμποτίζει από τα γεννοφάσκια μας. Γρήγορα, μπορούμε να ταυτιστούμε με κάποιες απόψεις ή μια ιδεολογία, χωρίς να έχουμε τη δυνατότητα να την εξετάσουμε λεπτομερειακά και σε «αντιπαράσταση» με άλλες. Η προσκόλληση σε μια τέτοια κατάσταση, με τον καιρό, προκαλεί μια ψυχική «ισορροπία» που ακόμα και αν τελικά η πίστη μας αποδειχθεί λαθεμένη, μια δύναμη σαν αυτή της αδράνειας, τείνει να μας κρατά δέσμιους  στην ήδη διαμορφωμένη άποψη-κατάσταση. Το «μηδενί δίκην δικάσεις, πριν αμφοίν μύθον ακούσεις..» δεν μπορεί να βρει εφαρμογή.
Ο καθένας μας θα κρυφτεί πίσω από τον ιδεολογικό «σοβινισμό» του και με φανατισμό δεν θα επιδέχεται καμιά κριτική αμφισβήτηση. Ταυτίζει, υποσυνείδητα, αυτό που πιστεύει σε μια περίοδο, με ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ.
Και όμως θα χρειαστεί αυτή την κατάσταση να την υπερβούν όλο και περισσότεροι άνθρωποι, αν θέλουμε να φτιαχτεί μια άλλη καλύτερη κοινωνία.

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΥΣΗ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ

Επιστημονικά η κατάστασή μας ονομάζεται «γνωστική ασυμφωνία».

Η θεωρία της «γνωστικής ασυμφωνίας» διατυπώθηκε το 1957 από το καθηγητή ψυχολογίας του ΜΙΤ Λέον Φέστινγκερ…

Γράφει:
Όταν μια αίρεση «παλαβών» της εποχής υποστήριζε πως στις 21 Δεκεμβρίου ο κόσμος θα καταστρεφόταν και μόνο τα μέλη της αίρεσης θα σώζονταν από εξωγήινους, ο Φέστινγκερ είδε την ευκαιρία να επιβεβαιώσει τη θεωρία του.

Μέλη της ομάδα του προσχώρησαν στη αίρεση για να καταγράψουν τις αντιδράσεις τους κατά την επίμαχη περίοδο εμφάνισης των εξωγήινων και καταστροφής του κόσμου, στην περίπτωση που αυτό δεν συνέβαινε.

Ιδού πως περιγράφει τη συνέχεια ο συγγραφέας Σλάτερ στο βιβλίο «Το κουτί της ψυχής».

«Οι πιστοί μετά το πρώτο μούδιασμα, με άμετρο ενθουσιασμό, άνοιξαν πόρτες και παράθυρα, κάλεσαν τα συνεργεία να περάσουν μέσα, ετοίμασαν τσάι να κεράσουν και άρχισαν τις δηλώσεις.

Η σιωπή των προηγούμενων ημερών και η άρνηση δηλώσεων στα ΜΜΕ τώρα, μετά τη διάψευση της προφητείας αντικαταστάθηκε από μια μανία υποστήριξης των πιστεύω που μόλις... διαψεύστηκαν.

΄΄Ο κόσμος σώθηκε γιατί εμείς προσευχηθήκαμε...΄΄.

Η προφητεία ουδόλως προέβλεπε κάτι τέτοιο.

Αυτό όμως δεν έχει σημασία.

Η διάψευση, προκαλεί έναν τέτοιας ισχύος αμυντικό μηχανισμό που τα άτομα, αντί να σταθούν στη λογική της διάψευσης και να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, κάνουν ακριβώς το αντίθετο.

Αλλάζουν τη λογική των πραγμάτων και αρχίζουν με μεγαλύτερο ζήλο τον προσηλυτισμό στα πιστεύω που διαψεύστηκαν.

Η θεωρία της γνωστικής ασυμφωνίας δείχνει ότι οι αντιδράσεις στην καταφανή αποτυχία επαλήθευσης της πίστης στο προσδοκώμενο, προκαλεί μεγαλύτερη ακόμα ενίσχυση αυτής της πίστης, παρά το ότι συγκρούεται με κάθε έννοια λογικής.

Όταν τα πιστεύω ενός ατόμου συγκρούονται λοιπόν με τις απτές αποδείξεις της πραγματικότητας, η δυσφορία που προκαλείται είναι τόσο μεγάλη, που σαν αποτέλεσμα έχει την ενεργοποίηση τέτοιων μηχανισμών άμυνας που αντί να οδηγούν στην αλλαγή συμπεριφοράς την ενισχύουν.

(Εδώ αντιδρούν με φιλοσταλινισμούς και άλλες τέτοιες ανοησίες)

*Και αυτή η ψυχολογική παρέκκλιση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με λογικά επιχειρήματα. Κατανικά ΟΛΑ τα λογικά επιχειρήματα, όπως και η βλακεία γενικότερα. 

KOYBA, ΤΟ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ

..Σαν συνέχεια των ΔΥΟ προηγούμενων αναρτήσεων.
*ΗΔΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ 50% ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΜΕΣΑ Ή ΕΜΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ!!
*(Η διαχείριση του αεροδρομίου της Αβάνας ξεπουλήθηκε στην εταιρία Aéroports de Paris, ενώ την επέκταση των εγκαταστάσεων στην κατασκευαστική εταιρία Bouygues Batiment International.)
*Η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών έχει πάρει ήδη πολύ μεγάλες διαστάσεις.

ΚΑΙ ΟΙ ΦΤΗΝΕΣ ΚΑΙ ΝΗΠΙΑΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΤΩΝ ΛΕΝΙΝΙΣΤΩΝ
«Φταίνε οι δεκαετίες του εμπάργκο» μας λένε.
1. Μα ΟΛΕΣ οι άλλες χώρες, «του ανύπαρκτου», που πέρασαν στον ιδιωτικό καπιταλισμό, πέρασαν επειδή τους είχε επιβληθεί εμπάργκο;
2. Και από πού προκύπτει ότι το εμπάργκο από το διεθνή καπιταλισμό αντιμετωπίζεται αποκλειστικά με το πισωγύρισμα στον ιδιωτικό καπιταλισμό;
ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ λοιπόν, των ηγετών αυτών των κομμάτων,  που απευθύνονται μόνο σε «λοβοτομημένους», σε εκείνους που έχουν νηπιακού τύπου κριτήρια. Πρέπει να συντηρήσουν πάση θυσία, ακόμα και με «παπαριές» το λενινικό και ντε φάκτο αντικομμουνιστικό πρόταγμά τους. Διαφορετικά θα καταρρεύσουν οι επαγγελματικοί τους κομματικοί μηχανισμοί ή θα χάσουν τη δυνατότητα να ασκούν εξουσία επάνω, έστω και σε μικρές, συλλογικότητες και έτσι δεν θα μπορούν να αποκομίζουν ηδονή από την ικανοποίηση της εξουσιολαγνεία τους.

ΥΓ α. Δεν μπορούν να αιτιολογήσουν επιστημονικά την απόλυτη κατάρρευση του προτάγματός τους, γιατί δεν τους ΣΥΜΦΕΡΕΙ να δουν το αντιμαρξικό και οπορτουνιστικό πρόταγμα του Λένιν. (Φτιάχνουν ιδεολογικές επιτροπές και «μελετούν» τα αμελέτητα. Εδώ δεν μπορούν τόσες δεκαετίες να δουν τις τεράστιες αντιφάσεις και παραλογισμούς στη θεωρία του Λένιν, όπως πχ στο «κράτος και επανάσταση».
β. Γι αυτούς πια, το μόνο που τους έχει μείνει είναι να δοξολογούν κάποιους «καλούς» (Λένιν, Στάλιν, Μάο, Φιντέλ), που όμως όταν πεθάνουν το «μεγαλειώδες» σύστημά τους καταρρέει και περνάμε στον ιδιωτικό καπιταλισμό.
β. Επείγει η αναδόμηση του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Και αυτή μπορεί να γίνει με την ΑΠΟΛΥΤΗ απόρριψη του Λενινισμού και την υιοθέτηση του Μαρξικού προτάγματος της παρισινής κομμούνας.
«ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΣΕ ΙΣΧΥ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ» - ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ, ΕΝΟΠΛΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕ ΛΑΟ»

TA ''ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ'' ΚΟΜΜΑΤΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Το να πιστεύει κάποιος ότι ο σοσιαλισμός θα χτιστεί αν το κόμμα πάρει την εξουσία, είναι σαν να νομίζει ότι αν πετάξει βενζίνη στη φωτιά αυτή θα σβήσει.

Οι εξουσιολάγνοι αντικομμουνιστές που αυτοαποκαλούνται κομμουνιστές, για να στηρίξουν τις, κατά βάθος, αντεργατικές, αντιλαϊκές θεωρίες τους ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΑΝ ΚΑΙ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΑΝ (τουλάχιστον) ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ.

1. Την έννοια της ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ και 2. Την έννοια της ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗΣ ή της ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗΣ.

α. Σοσιαλισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να γίνουν τα μέσα παραγωγής ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ. (Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής-μπ-)

Όμως τι σημαίνει ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ; ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ είναι η δυνατότητα ή εξουσία ενός υποκειμένου να ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ τη ΧΡΗΣΗ και τη ΔΙΑΘΕΣΗ ενός αντικειμένου. (ή η δυνατότητα για την κατά βούληση χρήση και διάθεση ενός αντικειμένου). ΑΡΑ. Αν για τη χρήση και τη διάθεση των μέσων παραγωγής (και γενικότερα για την οικονομία) δεν αποφασίζει η κοινωνία (λαός), τότε τα μέσα αυτά, αντικειμενικά, ΔΕΝ είναι ιδιοκτησία της κοινωνίας, δεν μπορούν να είναι ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Τα μέσα παραγωγής είναι ιδιοκτησία εκείνου του υποκειμένου που έχει την ΕΞΟΥΣΙΑ να αποφασίζει τη χρήση και τη διάθεσή τους. Επομένως, Αν το ΚΟΜΜΑ έχει την εξουσία να αποφασίζει για τη χρήση και τη διάθεσή τους ΤΟΤΕ τα μέσα αυτά είναι ιδιοκτησία του. Εν κατακλείδι, αν η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ, Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ δεν ανήκει στο λαό (να αποφασίζει και να επιβάλλει τις αποφάσεις του) ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ και άρα ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ. (Αυτό που θα έχουμε θα είναι κομματικομονοπωλιακός καπιταλισμός, όπως είχαμε στις ανατολικές χώρες.)

β. Ετούτο το αντικομμουνιστικό – λενινιστικό ρεύμα, μη μπορώντας να ξεπεράσει αυτό το θεωρητικό και πρακτικό αδιέξοδο, προβαίνει σε μια άλλη θεωρητική «καριολιά» - απάτη. Σου λέει ότι: "Τα μέσα παραγωγής θα είναι κοινωνικά και θα δίνονται προς διαχείριση στον αντιπρόσωπό τους που είιναι το κόμμα. ΑΥΤΟΑΝΑΓΟΡΕΥΕΙ λοιπόν το κόμμα σε ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟ της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων – λαό. Όμως σε μια σχέση αντιπροσώπευσης, ποιος θα πρέπει να έχει την εξουσία να αποφασίζει και να δίνει ΕΝΤΟΛΕΣ; Ο ΑΝΤΙΠΡΟΩΠΕΥΟΜΕΝΟΣ στον ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟ ή ο ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ στον ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΜΕΝΟ; Μπορεί κάποιος να αποφασίζει και να δίνει εντολές ΜΟΝΟ αν έχει μεγαλύτερη εξουσία από κάποιον άλλο. Αν τώρα ο αντιπρόσωπος έχει την εξουσία να ΔΙΑΤΑΖΕΙ τον αντιπροσωπευόμενο ΠΑΥΕΙ ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ να είναι αντιπρόσωπος. Η σχέση παύει να είναι σχέση αντιπροσώπευσης και μετατρέπεται σε σχέση μαστροπείας, νταβατζηλικιού. ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ (ένοπλη, νομοθετική, δικαστική) ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ – αντικειμενικά - ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ γιατί γίνεται αντιστροφή των υποκειμένων στη σχέση εξουσίας.

(Ένας οποιοσδήποτε από εμάς, μπορεί να φανταστεί ότι θα είχε έναν για αντιπρόσωπό του και ο τελευταίος να αποφάσιζε και να τον διέταζε τι θα κάνει; Αυτά είναι τα «κουφά» από τον εσωτερικό αντικομμουνισμό. )

Επομένως και τελικά δεν μπορεί να υπάρξει έτσι κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και άρα δεν μπορεί να υπάρξει σοσιαλισμός γιατί δολοφονείται από το κόμμα που τον επικαλείται. Μπορεί να υπάρξει μόνο κομματικομονοπωλιακός καπιταλισμός και αν το κόμμα διαπιστώσει, με τον καιρό, ότι δεν «τραβάει» όπως θα ήθελε, τότε το ίδιο το κόμμα θα το γυρίσει στον ιδιωτικό καπιταλισμό, όπως έγινε από την ΣΕ μέχρι την Κούβα.

ΥΓ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΑ Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΗΣ Α ΔΙΕΘΝΟΥΣ:

«Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης πρέπει να είναι έργο των ίδιων των εργατών»,

Οι χειρότεροι πολέμιοι του κομμουνιστικού προτάγματος, βρίσκονται ενίοτε, όχι μέσα στην αστική τάξη, αλλά σε εκείνους που επικαλούνται τον κομμουνισμό αλλά τον δολοφονούν θεωρητικά και πρακτικά πριν και από τη γέννησή του.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟ

ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ (Κανόνας χωρίς εξαίρεση)

«ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ (αργά ή γρήγορα) ΣΕ ΝΕΟ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ»

Και ο λαός παραμένει ο αιώνιος ΣΙΣΥΦΟΣ.

Aυτό έχει αποδείξει η ιστορία. Τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες της στρουθοκαμήλου, που ελπίζει με πάθος σε κάτι ενώ αυτό οδηγεί στην κόλαση.