Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚEΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ Η ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΨΗΦΟΣ

 *Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΨΗΦΟΣ  ΠΑΡΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΡΥΦΗ, ΚΕΚΑΛΥΜΜΕΝΗ. (Aς πούμε «99,99%»)

ΕΙΝΑΙ  ΥΠΟΓΡΑΦΗ - ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ,  (Σε αυτό ή σε κάποιο άλλο ολιγαρχικό σύστημα.)
    Είναι πράξη αποδοχής (ασυνείδητη ή συνειδητή) ενός συστήματος  όπου μια μειοψηφία θα κατέχει ΕΝΟΠΛΗ, ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ και θα μπορεί να θέτει και να επιβάλλει (μετά τις εκλογές) τους κανόνες – «νόμους» που θα θέλει αυτή πάνω στην πλειονότητα της κοινωνίας, ανεξάρτητα από το αν οι συντριπτική πλειονότητα δεν θα τους θέλει.

* Η δεύτερη ΨΗΦΟΣ – υπογραφή - δήλωση για την προτίμηση της ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ  μειοψηφίας – ΚΟΜΜΑ που θα κατέχει την εξουσία, είναι μηδαμινής σημασίας για τον ολιγαρχισμό - αριστοκρατισμό σαν ουσία.


ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ, ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ; ΤΙ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ;

*
1. Η γλώσσα του ολιγαρχικού δηλητηριώδους όφεως λέει:
Μια επαναστατική συλλογικότητα, θα πρέπει να συμμετέχει στις ολιγαρχικές εκλογές και να κοιτάξει να τις εκμεταλλευτεί για το καλό του σκοπού του.

Σημείωση:
Μια επαναστατική συλλογικότητα για να είναι τέτοια θα πρέπει να σκοπεύει στην εξουσία του λαού.
Και την εξουσία – δύναμη την έχει εκείνο το υποκείμενο που κατέχει την ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ. Αυτή είναι η εξουσία των εξουσιών, αυτή είναι η μέγιστη εξουσία ή η βασική εξουσία πάνω στην οποία μπορούν να στηριχθούν όλες οι άλλες εξουσίας όπως νομοθετική, δικαστική και οικονομική.
 Όλα τα άλλα φιλολαϊκά, δημοκρατικά ή φιλεργατικά είναι λόγια κοπανιστού αέρα αν η κεντρική στόχευση δεν είναι η κατάκτηση της ένοπλης εκτελεστικής από το λαό.

*Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ένα ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ, δηλαδή ένα κόμμα που  κατά κύριο στόχο έχει την κατάκτηση της ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ, συμμετέχει στις ολιγαρχικές εκλογές και μετά ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ κατορθώνει να πάρει το 90% των ψήφων.
Ε! και τι θα γίνει; Η ολιγαρχία ΤΟΤΕ σίγουρα θα προσπαθήσει - και από αρκετά πριν - να συντρίψει δια του ένοπλου μηχανισμού της οποιαδήποτε προσπάθεια για αφαίρεση της εξουσίας της.  Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΟ ΛΑΟ ΤΗΝ ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.
(Αυτό δείχνει η ιστορική εμπειρία. Πχ Χιλή, Ισπανία κλπ) Τζάμπα λοιπόν τα ποσοστά και τζάμπα τα χρόνια αναμονής. Έτσι το επαναστατικό κόμμα θα έχει αφήσει να περάσουν πολλά χρόνια (χωρίς κατάλληλη ιδεολογική και οργανωτική προετοιμασία του λαού) για να διαπιστώσει το ίδιο το κόμμα ή και ο λαός ότι η ολιγαρχία δεν παραδίνεται αλλά αντεπιτίθεται με λυσσώδη βία; Θα έχει αφήσει να περνούν έτσι τα χρόνια για να ξανά επιστρέψει στο πρώτο σημείο εκκίνησης;
Θα έχει αφήσει να περάσουν τόσα χρόνια για να δώσει την εμπειρία στο λαό να διαπιστώσει ότι η ολιγαρχία όχι μόνο δεν σέβεται την πλειοψηφία αλλά  αντίθετα η προοπτική επιβολής της θέλησης οποιασδήποτε πλειοψηφίας είναι ο θάνατός της και άρα και ο εφιάλτης της; Θα έχει αφήσει να περάσουν τόσα χρόνια για να αρχίσει ΜΕΤΑ να προετοιμάζει το λαό  ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ για την αφαίρεση της ένοπλης εκτελεστικής εξουσίας από την ολιγαρχία;
Γιατί; Αυτό το δήθεν επαναστατικό κόμμα δεν μπορεί να δείξει στο λαό από σήμερα  ότι σε σχεδόν όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής  η ολιγαρχία δεν σέβεται τη βούληση της πλειοψηφίας; Δεν μπορεί να το δείξει μέσα από τον κάθε νόμο και το κάθε αντιλαϊκό μέτρο που παίρνει σχεδόν καθημερινά και που χρησιμοποιεί την βία ή την απειλή χρήση βίας για να το περάσει ενάντια στη θέληση της πλειοψηφίας; (Πχ ότι τον ΕΝΦΙΑ τον επιβάλλει μια μικρή μειοψηφία πάνω στην αντίθετη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού;) Δεν μπορεί το κάθε αντιλαϊκό μέτρο να γίνει μάθημα διαπαιδαγώγησης  της κοινωνίας (στο τι είναι ολιγαρχία και τι πραγματική δημοκρατία) και ξεσκέπασμα της εγκληματικής φύσης της ολιγαρχίας; Πάνω σε τέτοιες υλικές καταστάσεις δεν μπορεί να επιδιώξει να προετοιμάσει ιδεολογικά, να οργανώσει και να κινητοποιήσει την πλειοψηφία για ανατροπή της ένοπλης ολιγαρχικής εξουσίας αντί να προσπαθεί να την κινητοποιεί για μάζεμα ψήφων - τζούφιων όπλων; Γιατί να χάνονται πολλά χρόνια σε αυταπάτες;
Πάνω σε τέτοιες καθημερινές καταπατήσεις της βούλησης της πλειοψηφίας δεν θα πρέπει να οργανώνει καθημερινά τον αγώνα για την επαναστατική ανατροπή αντί να  περιμένει τη ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ καταπάτηση της βούλησης του λαού από την ολιγαρχία πάνω σε κάποιο εκλογικό αποτέλεσμα που δεν θα συμφέρει την ολιγαρχία;
Γιατί να περιμένει αυτή τη μεσσιανική εκλογική κατάσταση για να δείξει στο λαό το πραγματικό πρόσωπο της κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας;
Η συμμετοχή μπερδεύει τις συνειδήσεις.
ΜΟΝΟ η αποχή (συνοδευόμενη από την κατάλληλη αιτιολόγηση) μπορεί να προβληματίσει και να κατευθύνει τη νόηση προς την άρνηση της ουσίας των ολιγαρχικών συστημάτων.

* Όποιος πιστεύει ότι ένα κόμμα, με πρόταγμα το ΟΕΝΔΕΛ (Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στο Λαό) ακόμα και αν κατάφερνε να πάρει το 99% των ψήφων, ότι η ολιγαρχία θα του παραχωρούσε, θα του παρέδιδε, θα του έδινε την εξουσία,  ζει σε άλλους γαλαξίες, στους γαλαξίες όπου οι «τρεις λαλούν και οι δυό χορεύουν».
Η ψήφος σε ολιγαρχικές εκλογές δεν αποδίδει ποτέ την εξουσία στους λαούς (ένοπλη εκτελεστική) γιατί οι ολιγαρχικοί εγκληματίες δεν παραδίδονται ποτέ. Εγκληματούν αποτρόπαια για να διατηρήσουν με κάθε μέσον την εξουσία.
Η εξουσία του λαού κατακτάται από τον ίδιο το λαό, ΜΟΝΟ με κατάλληλη οργάνωση και κατάλληλη ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ με το σύστημα των άρρωστων ολιγαρχικών, μόνο με τη συντριβή της ολιγαρχικής εξουσίας.
Η συμμετοχή στις εκλογές τους όχι μόνο είναι χαμένος πολύτιμος χρόνος για το λαό αλλά μεταφέρει και το σκοπό όλο και πιο μακριά αφού διαπαιδαγωγεί το λαό στην αναμονή ανύπαρκτων ελπίδων και σε ένα καλύτερο αύριο γι αυτόν χωρίς την ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ.

Αν κάποια συλλογικότητα επιδιώκει το πολιτικό σύστημα της ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ, τότε η συμμετοχή της σε ολιγαρχικές εκλογές ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΕΙ ΠΛΗΡΩΣ την κοινωνική συνείδηση και ΑΥΤΟΑΚΥΡΩΝΕΙ το σκοπό.
Είναι σαν κάποιος να θέλει να σβήσει τη φωτιά στο σπίτι του και πετάει σε αυτή δοχεία με βενζίνη.

 

Και η γλώσσα του ολιγαρχικού όφεως μπορεί να λέει διάφορα για αντιπερισπασμό.

2. Γιατί δεν συμμετέχετε στις εκλογές;  Μπορείτε να πείσετε το λαό, να πάρετε την πλειοψηφία και  φυσικά την κυβέρνηση και έτσι να εφαρμόσετε το πρόγραμμά σας.

Αν κάποιο συλλογικό υποκείμενο στοχεύει μόνο στη μεταρρύθμιση του συστήματος, αφήνοντας άθικτη την ουσία του, αν θέλει να διαπαιδαγωγήσει το λαό στο να δέχεται οι λίγοι να κάνουν απόλυτο κουμάντο στη ζωή του, τότε  «σωστά κάνει» και συμμετέχει σε αυτό το θέατρο, σε αυτή την παγίδα κατά του λαού. 
Αν όμως θέλει να συντρίψει αυτό το σύστημα, τότε η κάθε του κίνηση θα πρέπει να στοχεύει στο να υλοποιεί  όλες τις προϋποθέσεις  που απαιτούνται για τη συντριβή του.
Και ένα συλλογικό δημοκρατικό επαναστατικό υποκείμενο δεν αποζητά τη διακυβέρνηση  για τον εαυτό του αλλά αγωνίζεται για να περάσει όλη η εξουσία στο λαό (ΟΕΝΔΕΛ).
Άλλο κυβέρνηση και άλλο εξουσία.
Η βάση της κάθε εξουσίας (πάνω στην οποία στηρίζονται όλες οι  υπόλοιπες) είναι η κατοχή της ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ. Ο λαός θα πρέπει πριν από όλα να κατακτήσει αυτή την εξουσία. Χωρίς αυτήν ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ.
Όμως με τις ψήφους και με τις κυβερνήσεις, αυτή η εξουσία δε καταχτιέται. (Τι να την κάνει την κυβέρνηση χωρίς την εξουσία του; )
Χρειάζεται λοιπόν κατάλληλο κίνημα, με κατάλληλα διαμορφωμένες συνειδήσεις, με κατάλληλη οργάνωση, με κατάλληλο σκοπό και τακτικές όπου δια μέσου της σύγκρουσης να περάσει αυτή η εξουσία στα χέρια του λαού. Και όλα αυτά μπορούν να διαμορφωθούν μόνο με συλλογικότητες που στέκονται από έξω και πολεμικά ενάντια στην πολιτική και οικονομική ολιγαρχία.
Και για να πραγματοποιηθούν ετούτες οι προϋποθέσεις δεν θα πρέπει να λέγονται ψέματα στο λαό αλλά να του παρουσιάζεται από την αρχή όλη η πραγματικότητα.
Το ολιγαρχικό ετούτο σύστημα δια μέσου των εκλογών του,  διαπαιδαγωγεί το λαό στα μέτρα και τα πλαίσια που το συμφέρει.
 Του δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι με μια «καλή» κίνηση – ψήφο μπορεί να έχει όφελος. Να έχει όφελος  με το να αποφασίζουν  κάποιοι  άλλοι λίγοι για τη ζωή του,  ενώ αυτός θα είναι ξάπλα.  Δηλαδή στοιχεία εντελώς αντίθετα από εκείνα που απαιτούν οι προϋποθέσεις για τη ριζική αλλαγή της κοινωνίας.

Καλλιεργεί λοιπόν προγραμματισμένα τον «καναπεδισμό», τη «ρέκλα», την ανύπαρκτη ελπίδα και την αντίληψη ότι ο μόνος δρόμος  για το καλό της  κοινωνίας είναι οι λίγοι  (αιρετοί ή αυθαίρετοι) να αποφασίζουν και να επιβάλλουν τη θέλησή τους στους πολλούς. Δηλαδή  όλη η νομοθετική, η ένοπλη εκτελεστική, η δικαστική και η οικονομική εξουσία να είναι στα χέρια μιας πολύ μικρής μειοψηφίας. (Παράδοση άνευ όρων όλων των πιο ουσιαστικών και καθοριστικών στοιχείων της ζωής μας σε άλλους, σε κάποιους λίγους)
Μια συλλογικότητα όμως που θέλει την κατάργηση του ολιγαρχικού συστήματος δεν καλλιεργεί μια τέτοια διαπαιδαγώγηση. Δεν πρέπει να βοηθά στην καλλιέργεια  ετούτης της αυταπάτης. Δεν μπορεί να του λέει (δια της έμπρακτης συμμετοχής του στο ολιγαρχικό παιχνίδι)  ότι  το συμφέρον του θα υλοποιείται όταν διαλέξει σωστά ποιοι ελάχιστοι θα του κάνουν κουμάντο στη ζωή του. Αρνείται έμπρακτα την ουσία της ΚΟΔ (κοινοβουλευτικής ολιγαρχικής δικτατορίας) δια της αποχής (βασικά) από την εξαπάτηση του λαού. Δεν συμμετέχει και έτσι δεν πέφτει  στην παγίδα τους. Δεν καλεί το λαό να της δώσει την κυβέρνηση δια μέσου των ολιγαρχικών εκλογών αλλά καλεί τον λαό στον αγώνα για την κατάκτηση ΟΛΗΣ της εξουσίας  από τον ίδιο το λαό (ΟΕΝΔΕΛ).

Μια επαναστατική συλλογικότητα επιδιώκει να «κατακτήσει» (με βάση το σχέδιό της) τη θέληση της πλειοψηφίας  του λαού  μέσα από πολύμορφες λαϊκές κινηματικές διαδικασίες και όχι μέσα από τις ολιγαρχικές εκλογές – παγίδα γιατί  ΜΟΝΟ μέσα από αυτές τις κινηματικές διαδικασίες μπορεί να κατακτήσει ο λαός όλη την εξουσία  (ξεκινώντας από το κέντρο της εκτελεστικής δηλαδή την ένοπλη εκτελεστική  ).

Ένα επαναστατικό δημοκρατικό κόμμα διαπαιδαγωγεί το λαό, βοηθά το λαό  στο να κατακτήσει την εξουσία του ο ίδιος και όχι να ενδυναμώσει την εξουσία κάποιου κόμματος!!! Εντελώς διαφορετικοί σκοποί και φυσικά εντελώς διαφορετικές τακτικές. ΚΑΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ. Ένα πραγματικά επαναστατικό κόμμα στοχεύει στο να βοηθήσει το λαό να πάρει ο ίδιος την εξουσία του και όχι το  να ενδυναμώσει την κομματική μειοψηφική εξουσία του.
 Έτσι όλα τα μέσα πρέπει να είναι προσαρμοσμένα στην επίτευξη του σκοπού και όχι να είναι εμπόδιο του. Πχ αν πούμε σε κάποιον ορειβάτη, που θέλει να ανέβει στο Έβερεστ, να πάρει μαζί του και ένα ψυγείο τότε αυτός θα μας πει ότι κάτι τέτοιο όχι μόνο του είναι εντελώς άχρηστο αλλά και ότι του είναι και εμπόδιο στο στόχο του.
Έτσι και με το επαναστατικό κόμμα και τις ολιγαρχικές εκλογές.
Οι τελευταίες είναι τεράστιο εμπόδιο και για την κατάλληλη ιδεολογική προετοιμασία του λαού (παραπλανούν πλήρως το λαό) και για την κατάλληλη οργανωτική του προετοιμασία.

Μια επαναστατική συλλογικότητα δεν πρέπει, δια της συμμετοχής της,  να βοηθά τον εχθρό της (την ολιγαρχία) στην εύρυθμη, στην ομαλή  λειτουργία του πολιτικού συστήματός της, με το οποίο καταδυναστεύει το λαό αλλά να πράττει το εντελώς αντίθετο.


3. Να μπείτε μέσα  στο σύστημα και να εκμεταλλευτείτε όσο μπορείτε τις διάφορες αδυναμίες του.  Να μπείτε μέσα και να το πολεμήσετε από τα μέσα. Γιατί δεν το κάνετε;
Εδώ και πάνω από 150 χρόνια, η πολιτικοοικονομική ολιγαρχία σε παγκόσμιο επίπεδο, άρχισε να νομιμοποιεί (σε χώρες μία μετά την άλλη) τα διάφορα ριζοσπαστικά, αριστερά, κομμουνιστικά ή «κομμουνιστικά» κόμματα.
Γιατί το έκανε; Ποιός ήταν ο σκοπός της; Το έκανε για να ανοίξει, σε αυτές τις συλλογικότητες, το δρόμο προς την εξουσία, το δρόμο δηλαδή που θα καταργούσε την ίδια της την ύπαρξη ή ήταν μια τακτική που θα εδραίωνε την ύπαρξή της;  (Τρελή ήταν;)
Το έκανε γι αυτό ή μήπως το έκανε γιατί έτσι θα μπορούσε να εξουδετερώσει καλύτερα την όποια επαναστατικότητα υπήρχε μέσα σε αυτές τις συλλογικότητες; Μήπως το έκανε γιατί όντως αισθανόταν βέβαιη ότι έτσι θα μπορούσε να τις ελέγχει, να τις ενσωματώνει και τελικά να τις αφομοιώνει μέσα στο μηχανισμό του μύλου της; Το έκανε για να αφήσει περιθώρια σε αυτές τις επαναστατικές ή «επαναστατικές» συλλογικότητες να την εκμεταλλευτούν ή γιατί ήταν σίγουρη ότι αντίθετα αυτή θα μπορούσε να τις εκμεταλλευτεί;  Μήπως τα στοιχεία που νόμιζαν αυτές οι συλλογικότητες ότι θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν ήταν απλώς το τυρί μέσα στη φάκα του ολιγαρχικού μηχανισμού ενσωμάτωσης και αφομοίωσης της αντίπαλης απειλής;
Τελικά; Μετά από τόσα χρόνια ποια είναι τα αποτελέσματα; Ποιος εκμεταλλεύτηκε ποιόν; Ποιος πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος;
Το αποτέλεσμα είναι ότι μετά από τόσα χρόνια συμμετοχής τους στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι, ΣΧΕΔΟΝ πουθενά δεν επήλθε κάποια ριζική αλλαγή μέσα στην κοινωνία κάποιας χώρας (εξ αιτίας της συμμετοχής αυτής.) Σχεδόν πουθενά, η συμμετοχή αυτών των δυνάμεων δεν λειτούργησε σαν βάση για κάποια επανάσταση ή κάποια επαναστατική αλλαγή ή για κάποια πολύ ριζική αλλαγή !!! Όλες οι σημαντικές αλλαγές που έγιναν, έγιναν με αγώνες των λαών από έξω και πολεμικά ενάντια στο σύστημα, με την ύπαρξη αντίπαλου δέους στο σύστημα.
Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΣΤΟ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ ΟΤΙ «ΠΑΕΙ ΓΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ» , εδώ και 150 χρόνια περίπου. Τα κόμματα αυτά, κατά κανόνα, ενσωματώθηκαν στο σύστημα. Σήμερα κάποιες καρικατούρες αυτών των παλιών κομμάτων έχουν μετατραπεί σε εργοδότες για τα υψηλόβαθμα επαγγελματικά στελέχη τους και για το βόλεμα κάποιων άλλων σε θέσεις οργανισμών, δημαρχείων, συνδικάτων κλπ.
Σημείωση:
Όταν το αστικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση, όταν μεγαλώνει το λαϊκό κίνημα εναντίον του, τότε προκηρύσσει εκλογές (Πχ Γαλλία το Μάη του 68, Ελλάδα μετά τη στρατιωτική δικτατορία κοκ). Μετά από αυτές τις ελογές, κατά κανόνα, επέρχεται ισορροπία και όλα "μέλι γάλα".  Οι εκλογές βοηθούν το σύστημα για να σταματήσει η λαϊκή αμφισβήτησή του. Βοηθούν στην ενδυνάμωση του. (Ενίοτε και ανάλογα με την κρίση του, καταφεύγει σε στρατιωτικές ολιγαρχικές δικτατορίες και μετά πάλι σε ολιγαρχικές εκλογές.)

Τελικά η τακτική του «εισοδισμού» εστέφθη από σχεδόν απόλυτη αποτυχία. Η αντίληψη του «να μπούμε μέσα στον βόα, να δεχθούμε να μας καταπιεί και από την κοιλιά του θα εκμεταλλευτούμε κάποιες αδυναμίες του για να τον εξοντώσουμε - εκ των έσω- , έχει αποδειχθεί απόλυτα λαθεμένη».
Γιατί όμως αυτή η αποτυχία έχει λάβει τη μορφή νομοτέλειας; Έχουν δώσει επιστημονική απάντηση ή δεν μπορούν ακόμα; (Φυσικά και δεν έχουν προσπαθήσει να την δώσουν λόγω της ήδη ενσωμάτωσης τους). Όμως και ο άνθρωπος, για χιλιάδες χρόνια, δεν μπορούσε να δώσει επιστημονική απάντηση στο νόμο της βαρύτητας αλλά τουλάχιστον τον λάμβανε υπόψη του στις πρακτικές δραστηριότητές του.
Αλλά είναι ενσωματωμένοι και αυτό πάει γάντι στο σύστημα. Έχουν αποδεχθεί όλες τις έννοιες με το περιεχόμενο που τους δίνει η ολιγαρχία (πχ δημοκρατία, αντιπροσώπευση κοκ). Έτσι, μερικοί ενώ ξέρουν πχ ότι οι εκλογές αυτές είναι απάτη, καλούν το λαό όχι μόνο να υποστεί ετούτη την απάτη αλλά προσπαθούν και να τον εξαπατήσουν επί πλέον. Του ζητούν να υπερασπίσει τη δημοκρατία όπως λένε σε ένα αιτηματολόγιό τους κάποιοι της εξωκοινοβουλευτικής "κομμουνιστικής" αριστεράς!!! ( Τι  αντισυστημική ή αντικαπιταλιστική στάση είναι αυτή;!!!)
Φυσικά η κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τη δημοκρατία  – εξουσία του λαού όμως αυτοί βοηθούν το σύστημα στην εξαπάτηση του λαού, αναμασώντας την προπαγάνδα του ότι το σύστημα είναι δημοκρατία- εξουσία του λαού και όχι ολιγαρχία.  Ουσιαστικά του ζητούν να υπερασπίσει το πολιτικό σύστημα των ολιγαρχών.
Έως που θα φθάσει ο κατήφορος της ενσωμάτωσης και της αφομοίωσης τους από το σύστημα;
Ετούτη η στάση  που λέει «πόλεμος από τα μέσα» αποδείχθηκε εντελώς αναποτελεσματική. Όμως κάποιοι που σκοπεύουν πρωτίστως στην αύξηση της ατομικής τους εξουσίας, στην προσωπική προβολή, στη μεγέθυνση του εγώ τους, στον παραγοντισμό κλπ, χρησιμοποιούν διάφορα διαστρεβλωμένα στοιχεία για να τους ακολουθήσουν δυστυχώς κάποιοι καλοπροαίρετοι και έτσι αυτοί να πραγματώνουν τους προσωπικούς τους στόχους, δια μέσου των "δεσμεύσεών" τους.....

*
4. Στα πλαίσια της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας ανήκει και η αντίληψη – σύνθημα: «το κόμμα μας δυνατό, στη βουλή και το λαό» ή «εκλογική άνοδος του κόμματός μας για άνοδο και των λαϊκών αγώνων».
Εδώ όμως δεν υπάρχει καμιά άμεση αιτιατή σχέση μεταξύ εκλογικής ανόδου και κινηματικής ανόδου. Η ιστορία μας διδάσκει  ότι υπάρχουν και αντιφατικές εξελίξεις. Μας λέει ότι   όπου υπάρχει εκλογική άνοδος ενός ριζοσπαστικού κόμματος πολλές φορές έχουμε μείωση των  λαϊκών αγώνων. Πχ ΣΥΡΙΖΑ ή άλλων κομμάτων σε άλλες χώρες. Και υπάρχουν περιπτώσεις όπου ριζοσπαστικά κόμματα ήταν εκτός νόμου (και άρα εκτός κοινοβουλίου) όμως το λαϊκό διεκδικητικό κίνημα ήταν σε άνοδο ή και ότι τότε είχαν πολύ μεγαλύτερη επιρροή στο λαό  και μικρότερη όταν νομιμοποιήθηκαν.
Επομένως οι παράγοντες τις ανόδου ή της καθόδου του  λαϊκού κινήματος δεν σχετίζονται άμεσα ή  ενίοτε δεν σχετίζονται καθόλου ή είναι εντελώς αντίθετα με την απλή εκλογική άνοδο ενός  "ριζοσπαστικού" ή "επαναστατικού" κόμματος.

*
5. Η συμμετοχή σε ολιγαρχικές εκλογές έχει ΚΑΙ διαπαιδαγωγικό προπαγανδιστικό στόχο. Συμμετέχουν σε αυτές, σαν υποψήφιες, ΜΟΝΟ ολιγαρχικές συλλογικότητες – κόμματα που σκοπεύουν στο να προετοιμάζουν την κοινωνική συνείδηση στο αναγκαίο της υποταγής της στην εξουσία  μιας μειοψηφικής (αλλά «καλύτερης») λέσχης και αυτοί να είναι οι «από πάνω».
Είτε υποταγή στα πλαίσια του αστικού ολιγαρχικού συστήματος είτε στα πλαίσια ενός άλλου ολιγαρχικού συστήματος (πχ λενινιστικού, σταλινικού κοκ).
Σε παγκόσμιο επίπεδο, καμιά από αυτές τις συλλογικότητες που συμμετέχουν στις ολιγαρχικές εκλογές (και ποτέ) δεν είχε στο πρόγραμμά της το «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΣΤΟ ΛΑΟ» και φυσικά δεν είχε ΚΑΝΕΝΑ σχέδιο για το πώς θα μπορούσαμε να είχαμε ΑΥΤΕΝΕΡΓΟ ΕΝΟΠΛΟ ΛΑΟ.

*Έχει ακούσει κανείς, σε τοπικό ή παγκόσμιο επίπεδο, κάποιο κόμμα που συμμετέχει σε κοινοβουλευτικές εκλογές (δεξιό, κεντρώο, φασιστικό, σοσιαλδημοκρατικό, λενινιστικό, σταλινικό κοκ) να  έχει για προγραμματικό σκοπό το «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ»; ΟΧΙ. Ο λόγος είναι ότι αυτή την εξουσία τη θέλουν για τη δική τους μειοψηφία και όχι για το λαό. Επομένως, ως προς αυτόν τον αντικοινωνικό σκοπό τους, δηλαδή ως προς το βασικό σκοπό τους να μην κατακτήσει ΠΟΤΕ την εξουσία ο λαός, πράττουν ΣΩΣΤΑ με το να κατεβαίνουν στις εκλογές. Έτσι εξυπηρετείται το δικό τους συμφέρον για εξουσία. Έτσι διαπαιδαγωγούν το λαό να ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ την εξουσία μιας μειοψηφίας, έτσι αποπροσανατολίζουν τη λαϊκή συνείδηση από το σκοπό για ένοπλη, νομοθετική και δικαστική εξουσία στο λαό.*

*
6. Όντως. Με την απλή αποχή, με μόνη την αποχή δεν βγαίνει τίποτα.
Η αποχή μπορεί  να είναι ένα θετικό βήμα (ιδεολογικοκινηματικό). Το «στοίχημα» είναι η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΧΗ. Δηλαδή ο καθημερινός προγραμματισμένος αγώνας ενάντια στην ολιγαρχία και με σκόπευση το ΟΕΝΔΕΛ. Η αποχή θα είναι μόνο ένα κομματάκι αυτού του αγώνα.

*
7. Προτείνεται η ΑΠΟΧΗ σαν βασικό τρόπο αντίδρασης στις ολιγαρχικές εκλογές.
Δευτερευόντως προτείνεται κατά σειρά το ΑΚΥΡΟ ή το ΛΕΥΚΟ και τούτο σε εξαιρετικές περιπτώσεις όπου κάποιοι υπήκοοι δεν θα ήθελαν να γίνουν «στόχος» κάποιων εκβιαστών….κλπ. (Υπάρχουν και περιπτώσεις όπου εφορευτικές επιτροπές ήρθαν σε συμφωνία και ΟΛΑ τα άκυρα τα έκαναν έγκυρα και τα κατέγραφαν στο κόμμα που αναφερόταν το άκυρο.)

*
8.
Λαϊκές κατακτήσεις στο σήμερα δεν μπορούν να γίνουν με την εκλογική άνοδο κάποιου «ριζοσπαστικού κόμματος». Οι όποιες λαϊκές κατακτήσεις γίνονται ΜΟΝΟ με την απειλή της ύπαρξης ενός αντίπαλου δέους (θεωριτικοκινηματικού) και από την πιθανότητα να συνταχθούν με αυτό μεγάλα τμήματα του λαού. (Θεωρητικό είναι ΜΟΝΟ το ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ στους ΛΑΟΥΣ.)

*
9.
Ένας άλλος,από τους διάφορους βασικούς λόγους για τους οποίους κατεβαίνουν – συμμετέχουν στις ολιγαρχικές εκλογές οι ηγέτες «ριζοσπαστικών» ή «επαναστατικών» συλλογικοτήτων είναι να την μετρήσουν…. Να την μετρήσουν την επιρροή τους στο λαό και να δουν πόσο μεγάλη την έχουν ή αν αυτή μεγάλωσε ή μίκρυνε σε σχέση με τις προηγούμενες ολιγαρχικές εκλογές.
Αν τους μεγάλωσε, θα επιδείξουν στους οπαδούς τα (ηγετικά) προσόντα τους.
Αν τους μίκρυνε, θα παρουσιάσουν τη δικαιολογία στους οπαδούς τους ότι έφταιγαν οι τρίχες.

(Απώτερος στόχος τους να είναι ευπαρουσίαστοι στην κεντρική ολιγαρχική «πολιτική σκηνή».)

Έτσι καταγράφουν το μέγεθος αυτής της σχετικής εξουσίας που νομίζουν ότι κατέχουν, έτσι καταγράφουν το μέγεθος της προσωπικής ματαιοδοξίας τους, με τη βοήθεια των ανυποψίαστων καλοπροαίρετων και μη οπαδών.

ΡΔ

ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΦΙΛΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ.

(Σε αυτή την αντικομμουνιστική  παγίδα έπεσαν εκατομμύρια  καλοπροαίρετοι αγωνιστές, από άγνοια, και πολλοί έδωσαν και τη ζωή τους ακόμα για την εξουσία των ηγετών τους, ενώ νόμιζαν ότι αγωνίζονται για μια αταξική κοινωνία, για μια καλύτερη ζωή για τους λαούς.)

Μερικά παραδείγματα με αναφορές του Λένιν και του Τρότσκι που δείχνουν, χωρίς καμιά αμφιβολία, την αντικομμουνιστική ουσία του πολιτικού προτάγματος του Λένιν.
Και ενώ Λένιν, Τρότσκι και Στάλιν είναι οι βασικοί καταστροφείς του κομμουνιστικού κινήματος, οι λενινιστικοί ηγέτες τους θεοποιούν  στη νόηση κάποιων εργαζομένων για να μπορέσουν να στηρίξουν τις δικές τους θέσεις εξουσίας ή επαγγελματισμού.


*
Ο Λένιν σε ομιλία του στο πρώτο Πανρωσικό συνέδριο 31 Ιουλίου 1919 τα τα λέει καθαρά και "σταράτα".

" Όταν κατηγορούμαστε για την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας ενός κόμματος και, όπως έχετε ακούσει, προτείνεται ένα ενωμένο σοσιαλιστικό μέτωπο, εμείς λέμε, «Ναι, αυτό είναι η δικτατορία ενός κόμματος! Αυτό είναι που εμείς υποστηρίζουμε και δεν πρόκειται να αλλάξουμε αυτή μας τη θέση γιατί το κόμμα έχει κερδίσει, με τη διαδρομή δεκαετιών, τη θέση της πρωτοπορίας σε όλο το εργοστασιακό και βιομηχανικό προλεταριάτο...."

*
ΛΕΝΙΝ
Άπαντα τόμος 36.
«Έξι θέσεις για τα άμεσα καθήκοντα της σοβιετικής εξουσίας». Μάης 1918.

«.. Η υποταγή (των εργατών) και μάλιστα η ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΗ ΥΠΟΤΑΓΗ την ώρα της εργασίας στις ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ των σοβιετικών ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΩΝ, ΤΩΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΩΝ  που έχουν ΕΚΛΕΓΕΙ  ή έχουν ΔΙΟΡΙΣΤΕΙ από τα ΣΟΒΙΕΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ και έχουν ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ (όπως απαιτεί λχ το διάταγμα για τους σιδηροδρόμους) απέχει πολύ, πάρα πολύ ακόμα από το να έχει εξασφαλιστεί όσο χρειάζεται.»

Μόνο για βούρδουλα κατά των εργατών δεν μιλάει. Και όλα αυτά για το καλό των εργατών που μόνο αυτοί οι «σοφοί» και «πρωτοπόροι» ήξεραν.


*
Λένιν από το «κράτος και επανάσταση» (1917)
 κεφάλαιο ΙΙΙ, υποκεφάλαιο 3ο, παράγραφος 11η:

«Τον πουλημένο και σαπισμένο κοινοβουλευτισμό ……. γιατί οι βουλευτές (στην «εργατική δημοκρατία»,)  θα είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται ΟΙ ΙΔΙΟΙ!!, να εφαρμόζουν ΟΙ ΙΔΙΟΙ τους ΝΟΜΟΥΣ ΤΟΥΣ!!!, ΟΙ ΙΔΙΟΙ να ελέγχουν τα αποτελέσματα της εφαρμογής των ΝΟΜΩΝ τους!!!!...»

Και όχι να εκτελούν συγκεκριμένες εντολές των εκλογέων τους, όπως θέλει ο Μαρξ.
Δηλαδή «Γιάννης θα κερνά και Γιάννης θα πίνει»!!!!
Οι εκλεγμένοι σε ρόλο νταβατζή των εργαζομένων. Θα αποφασίζουν για τον κάθε νόμο, για τον κάθε κοινωνικό κανόνα και μετά θα απαιτούν «ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΗ ΥΠΟΤΑΓΗ» από τους εργάτες!!!!!

*
Ο Λένιν στο 11^ο συνέδριο (Μάρτη του 22) εισηγείται στο κόμμα το εξής:
 «Λόγω της σημερινής κατάστασης να συγκεντρωθεί η ΠΛΗΡΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ .. κάθε ανάμειξη ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ των επιχειρήσεων θα πρέπει να αναγνωριστεί στις παρούσες συνθήκες σαν απόλυτα απαράδεκτη και ολέθρια!!!!!»

Το εισηγείται αυτό ο Λένιν (σε μια μηδαμινή μειοψηφία συνέδρων) και το κόμμα  το αποφασίζει  και μετά διατάζει την εργατική τάξη και το λαό!!! Ουσιαστικά καταργεί τα συνδικάτα. Οι εργάτες δεν θα πρέπει να βγάζουν τσιμουδιά. Ο σκασμός τους πρέπει.
Αυτό είναι η δικτατορία του κόμματος επί της εργατικής τάξης και του λαού και φυσικά αυτή η αντικομμουνιστική πρακτική δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με το πολιτικό πρόταγμα του Μαρξ της δημοκρατικής ρεπούμπλικα (όλη η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στο λαό) και την πραγματική έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου.

*
Ο Τρότσκι, στο 10ο συνέδριο του κόμματος (μάρτης 1921) λέει: 

«Η εργατική αντιπολίτευση, παρουσίασε επικίνδυνα σλόγκαν φετιχοποιώντας τις δημοκρατικές αρχές. Βεβαιώνουν το δικαίωμα των εργαζομένων να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους πέρα από το κόμμα, λες και το κόμμα δεν είναι εξουσιοδοτημένο να επιβεβαιώνει τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ακόμη και όταν αυτή η δικτατορία έρχεται παροδικά σε σύγκρουση με τις εφήμερες διαθέσεις της ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!!  Είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε ανάμεσα μας τη συνείδηση ότι το ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ένα επαναστατικό δικαίωμα!!!!».

Τι πιο αντικομμουνιστικό από αυτό;

Δηλαδή το κόμμα θα πρέπει να επιβάλλεται στην εργατική τάξη (δικτατορία επί της εργατικής τάξης – «εργατική δημοκρατία») όταν οι απόψεις της τελευταίας έρχονται («παροδικά») σε αντίθεση με τις απόψεις της ηγεσίας του κόμματος!!! Και τούτο γιατί από τη γέννησή του το κόμμα (όπως οι βασιλιάδες) έχει δικαιώματα πάνω από την εργατική τάξη και το λαό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Το άκρον άωτον της αριστοκρατικής – ολιγαρχικής – αντικομμουνιστικής θεωρίας.

(Ο Τρότσκι είχε προτείνει επίσης και τη στρατιωτικοποίηση των εργοστασίων πράγμα που δεν έγινε αποδεκτό. Δηλαδή ο άνθρωπος που ίσως δεν είχε δουλέψει ποτέ στη ζωή του, ήθελε να δουλεύουν οι άλλοι με στρατιωτικούς όρους, υπό τις διαταγές του!!!!)


 ΥΓ1
Πόσοι καλοπροαίρετοι αγωνιστές, που θυσιάζουν κομμάτια από τη ζωή τους ακολουθώντας το λενινικό πρόταγμα, έχουν γνώση των πιο πάνω και γενικά για την παγίδα στην οποία έχουν εγκλωβιστεί;

Κρίμα.

Κάποιοι καλοπροαίρετοι νομίζουν ότι θα  σβήσουν τη φωτιά σε ένα σπίτι χύνοντας δοχεία με βενζίνη και κάποιοι άλλοι νομίζουν ότι αγωνίζονται για την εργατική τάξη και ακολουθούν τον αντικομμουνιστικό λενινισμό και το άκρον άωτον του λενινιστικού αντικομμουνισμού το σταλινισμό.
Τους έχουν οπαδοποιήσει τη συνείδηση, όπως γίνεται και με τις ποδοσφαιρικές ομάδες.

ΥΓ2
α. Στην παρισινή κομμούνα η εργατική τάξη και οι άλλες εργαζόμενες τάξεις κατέκτησαν την εξουσία (ένοπλη, νομοθετική, δικαστική) για 72 μέρες.
β. Στην Οκτωβριανή επανάσταση του 17, η εργατική τάξη και οι άλλες εργαζόμενες τάξεις ΔΕΝ κατέκτησαν την εξουσία (ένοπλη, νομοθετική, δικαστική) ούτε για 72 δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου.
Η εξουσία πέρασε απευθείας στην ηγεσία του κόμματος.

ΡΔ

ΚΥΚΛΟΘΥΜΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΛΕΝΙΝ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

 
                              
ΛΕΝΙΝ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΚΤΗΣ

Εδώ θα παρουσιάσουμε μία από τις αμέτρητες, κυριολεκτικά,  αντιφάσεις του Λένιν.

Στο βιβλίο του ο Λένιν «κράτος και επανάσταση» και στο
κεφάλαιο IV, στο 4ο υποκεφάλαιο  και στη 16η παράγραφο.
γράφει τι λέει  ο Ένγκελς:

Ένγκελς:
«Αν υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ  είναι το γεγονός ότι το κόμμα μας και η εργατική τάξη μπορούν να έλθουν στην εξουσία ΜΟΝΟ με την (πολιτική)  ΜΟΡΦΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ. Αυτή (η μορφή της δημοκρατίας) είναι ακόμα Η ΕΙΔΙΚΗ (η συγκεκριμένη) ΜΟΡΦΗ (πολιτικού συστήματος) ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ όπως απέδειξε ήδη η μεγάλη Γαλλική επανάσταση...»*

Σημείωση: ΟΛΟ το μένος των λενινιστών κατευθύνεται, διαχρονικά, ενάντια σε αυτό το πρόταγμα. Κατά κανόνα το «θάβουν» και όταν δεν μπορούν το διαστρέφουν.
(Το ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ πρακτικό περιεχόμενο της δημοκρατίας της κομμούνας μπορούμε να πούμε ότι ήταν, περιεκτικά το «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ».)


Ο Λένιν στην αμέσως επόμενη παράγραφο – κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφο 17η - σχολιάζει:

«Ο Ένγκελς επαναλαμβάνει εδώ με εξαιρετικά παραστατική μορφή (ΠΑΝΤΑ ένα εγκώμιο σε Ένγκελς ή Μαρξ πριν τα «ύπουλα πισώπλατα» χτυπήματα που σκοπεύει  να τους δώσει) τη βασική εκείνη ιδέα που περνάει σαν κόκκινη κλωστή μέσα από όλα τα έργα του Μαρξ και συγκεκριμένα το γεγονός ότι η  δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι η πιο κοντινή πρόσβαση για τη δικτατορία του προλεταριάτου.*1
Γιατί αυτή η δημοκρατία, χωρίς να παραμερίζει ΚΑΘΟΛΟΥ την ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ του κεφαλαίου, άρα ούτε την ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ των μαζών*2 και την ταξική πάλη, οδηγεί αναπόφευκτα σε μια τέτοια διεύρυνση, εκτύλιξη, εμφάνιση και όξυνση αυτής της πάλης που μιας και δημιουργείται η δυνατότητα να ικανοποιηθούν τα βασικά συμφέροντα των καταπιεζόμενων μαζών (γενικολογίες, αερολογίες), η δυνατότητα αυτή πραγματώνεται αναπότρεπτα και αποκλειστικά (αργότερα) με τη δικτατορία του προλεταριάτου, με την καθοδήγηση αυτών των μαζών από το προλεταριάτο*3.»



1. «…ότι η  δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι η πιο κοντινή πρόσβαση για τη δικτατορία του προλεταριάτου.»
Αρχίζει λοιπόν το ξέφτισμα. Καλά που το βρήκε αυτό; Λέει ο Ένγκελς, στην προηγούμενη παράγραφο, ότι η δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι η πιο κοντινή πρόσβαση (από πολλές προσβάσεις) για την εφαρμογή της δικτατορίας του προλεταριάτου ή λέει ότι είναι (χωρίς καμιά αμφισβήτηση) ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ πολιτικό σύστημα για την εφαρμογή της δικτατορίας του προλεταριάτου;  Μας δουλεύει «μπροστά στα μάτια μας;». Τι παραχάραξη!!! Τι οπορτουνισμός!!! Τι ψεύδη για να μπορέσει να περάσει τελικά το αντικομμουνιστικό του πρόταγμα για τη δικτατορία του κομματος!!!

2. «Γιατί αυτή η δημοκρατία(δημοκρατική ρεπούμπλικα κομμούνας), χωρίς να παραμερίζει καθόλου την κυριαρχία του κεφαλαίου, άρα ούτε την ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ των μαζών…»

α. Δηλαδή στη δημοκρατική ρεπούμπλικα, επειδή θα υπάρχουν  ακόμα, στις αρχές, κάποιες μορφές κεφαλαίου θα υπάρχει και καταπίεση των μαζών, καταπίεση της πλειονότητας; Από ποια λογική βγαίνει αυτό;
Τι τεράστια «λύσσα» είχε ενάντια στη δημοκρατία; Τι προσπάθειες για να διαβάλει τη δημοκρατική ρεπούμπλικα της κομμούνας και στη θέση της να βάλει τη δικτατορία του κόμματος!!!
Φυσικά παραλογίζεται.
Είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχει εξουσία του λαού (Ένοπλη, Νομοθετική και Δικαστική Εξουσία στο λαό) και ταυτόχρονα ο λαός να καταπιέζεται; Από ποιόν; Από τον εαυτό του που θα κατέχει την εξουσία;
Εντάξει, θα υπάρχει κάποιο κεφάλαιο αλλά η όροι της ύπαρξής του ή της εξαφάνισής του θα εξαρτώνται από την εξουσία του λαού. Η ύπαρξή του κεφαλαίου δεν σημαίνει αυτόματα κυριαρχία του και καταπίεση του λαού. Και σήμερα υπάρχει εργατική τάξη αλλά δεν είναι κυρίαρχη. Και σήμερα υπάρχουν κομμουνιστές αλλά δεν καταπιέζουν την αστική τάξη.

   Εδώ είναι έτοιμοι οι λενινιστές να βγάλουν τα σπαθιά τους και με αερολογικούς βερμπαλισμούς ή με μένος αλά Ε. ΛΟΥΚΑ και χειρότερα να υποστηρίξουν αυτή την εσκεμμένη «ανοησία» του Λένιν. Δηλαδή να υποστηρίξουν ότι στη δημοκρατική ρεπούμπλικα η πλειονότητα – μάζες καταπιέζονται.

β. Το «δράμα» των λενινιστών.
Το δράμα των λενινιστών έγκειται στο γεγονός ότι υποστηρίζουν τη σκέψη του Λένιν η οποία όμως είναι γεμάτη από τεράστιες τρύπες στη λογική και φυσικά έχει απίστευτες αντιφάσεις.

Ο Λένιν μπροστά στο φανατισμό του ενάντια στην εξουσία του λαού (δημοκρατία) πέφτει διαρκώς σε ένα παραλήρημα και ξεχνά ότι σε άλλες σελίδες υποστηρίζει τα διαμετρικά αντίθετα. Έτσι ο λενινιστής μένει πάντα εκτεθειμένος, όποια από τις «κυκλοθυμικές» απόψεις του Λένιν και αν θελήσει να υποστηρίξει.

Για να δούμε λοιπόν μια από τις ατέλειωτες «κυκλοθυμίες του».

Ας πάμε στο  κεφάλαιο ΙΙΙ,  2ο υποκεφάλαιο – «με τι πρέπει να αντικατασταθεί η κρατική μηχανή»…  - , παράγραφο 12η.)

 Γράφει λοιπόν:

« Πάντως η κατάπνιξη της αστικής τάξης και της αντίστασής της είναι ακόμα απαραίτητη. Για την κομμούνα –(δηλαδή για τη δημοκρατία ή αλλιώς τη δημοκρατική ρεπούμπλικα) αυτό ήταν ιδιαίτερα αναγκαίο και μια από τις αιτίες της ήττας της βρίσκεται στο ότι δεν το  έκανε όσο έπρεπε αποφασιστικά. ΕΔΩ ΟΡΓΑΝΟ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ και όχι η μειονότητα, όπως γινόταν πάντα και στη δουλεία, και στη δουλοπαροικία και στη μισθωτή δουλεία. Και εφόσον η ίδια η ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΕΣ ΤΗΣ,  δεν χρειάζεται πια «ιδιαίτερη δύναμη».

Ισχυρίζεται λοιπόν τα διαμετρικά αντίθετα σε περίπου 32 σελίδες πριν.

Και μερικοί ψάχνουν ακόμα ψύλλους στα άχυρα για να εξηγήσουν το βατερλό του  εργατικού κινήματος. Θέλουν να γνωρίσουν ένα αντικείμενο και εξετάζουν «επιστημονικά» τη σκιά του.

Μόνο εκείνοι που η ψυχολογία τους είναι φτιαγμένη για στρουθοκαμηλισμό, δεν θα θελήσουν να δουν κατάματα τις δεκάδες παιδαριώδεις αντιφάσεις του Λένιν γιατί αν τις δουν δεν θα είναι πια εύκολο να έχουν εξουσία στη συλλογικότητα τους - κόμμα τους.


3. «…η δυνατότητα αυτή πραγματώνεται αναπότρεπτα και αποκλειστικά (αργότερα) με τη δικτατορία του προλεταριάτου, με την καθοδήγηση αυτών των μαζών από το προλεταριάτο.»

Δηλαδή μας λέει ότι στη δημοκρατική ρεπούμπλικα οι μάζες καταπιέζονται και η ικανοποίηση βασικών συμφερόντων τους δεν θα γίνει πλήρως στη δημοκρατική ρεπούμπλικα αλλά στη δικτατορία του προλεταριάτου!!!
(Εδώ πάει να περάσει υπόγεια ότι η δημοκρατική ρεπούμπλικα είναι κάτι το διαφορετικό από τη δικτατορία του προλεταριάτου ή αλλιώς ότι η δημοκρατία αυτή δεν είναι το μοναδικό σύστημα μέσα στο οποίο μπορεί να εφαρμοστεί η δικτατορία του προλεταριάτου. Θέλει να πετάξει έξω από τη συζήτηση τη δημοκρατική ρεπούμπλικα γιατί το περιεχόμενό της είναι το: όλη η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στο λαό.) 

Μα στη δημοκρατική ρεπούμπλικα της κομμούνας δεν έχουμε δικτατορία του προλεταριάτου από την πρώτη στιγμή; (72 μέρες ζωής είχε η κομμούνα) Τι λέει σε αυτή του την αμέσως πιο πάνω παράγραφο ο Ένγκελς; Επί πλέον γιατί αγνοεί τα λεγόμενα του Ένγκελς στην τελευταία παράγραφο της εισαγωγής του στο βιβλίο του Μαρξ για το γαλλικό εμφύλιο πόλεμο;
Ένγκελς:
« Τον τελευταίο καιρό, το σοσιαλδημοκράτη  φιλισταίο τον πιάνει ξανά ένας ιερός τρόμος όταν ακούει τις λέξεις: δικτατορία του προλεταριάτου. Ε, λοιπόν κύριοι θέλετε να μάθετε τι λογής είναι αυτή η δικτατορία; Κοιτάξτε την Παρισινή κομμούνα. Αυτή ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου».



ΥΓ

1. Ηγέτες των λενινιστών προσπάθησαν να «θεοποιήσουν» τη θεωρητική μετριότητα του Λένιν για ευνόητους (εξουσιολάγνους) λόγους.
Αντί να πάρουν τα όποια θετικά στοιχεία από την ιστορική διανόηση της αριστεράς και να πετάξουν τα άλλα, καλλιέργησαν μια σχεδόν θρησκευτικού τύπου προσωπολατρία για τους κύριους υπεύθυνους της τεράστιας ήττας του εργατικού κινήματος, όπως για Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι, Μάο.
Τα σημερινά απομεινάρια των λενινιστών να περιμένουμε ότι θα είναι, σε ορισμένες περιπτώσεις, χειρότεροι πολέμιοι και από τους αστούς στη διεκδίκηση  της ένοπλης, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας από το λαό.
Θα πολεμήσουν, όταν δεν θα αποσιωπούν, την αναγκαία διεκδίκηση από τους εργάτες του: «κανένας νόμος σε ισχύ χωρίς την εξουσία έγκρισης και επιβολής του από την πλειοψηφία του λαού».

2. Το μαρξικό κομμουνιστικό πρόταγμα θα αναδομηθεί. Είναι απόλυτη ιστορική ανάγκη. Οι κομμουνιστές του 21^ου αιώνα θα διεκδικούν τη δημοκρατία με το ουσιαστικό της περιεχόμενο που είναι το «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ» και θα αφήσουν στα σκουπίδια της ιστορίας τα αντικομμουνιστικά προτάγματα που έχουν επενδυθεί ιστορικά με φιλεργατική και φιλοκομμουνιστική φρασεολογία και έχουν προκαλέσει τεράστια σύγχυση και μεγάλη ήττα σε καλοπροαίρετους αγωνιστές.

ΡΔ

*Και επειδή στις μεταφράσεις πέφτει πάρα πολύ λαθροχειρία από τους λενινιστές, παραθέτουμε το απόσπασμα του Ένγκελς στο γερμανικό πρωτότυπο:

Στα γερμανικά το πιο πάνω απόσπασμα είναι: «Erstens. Wenn etwas feststeht, so ist es dies, daß unsre Partei und die Arbeiterklasse nur zur Herrschaft kommen kann unter der Form der demokratischen Republik. Diese ist sogar die spezifische Form für die Diktatur des Proletariats, wie schon die große französische Revolution gezeigt hat.»

Στα δε αγγλικά είναι: First. « If one thing is certain it is that our party and the working class can only come to power under the form of a democratic republic. This is even the specific form for the dictatorship of the proletariat, as the Great French Revolution has already shown.»

Και ενώ ο Λένιν έχει στο βιβλίο του  ειδικό υποκεφάλαιο  που φέρει τον τίτλο "με τι πρέπει να αντικαταταθεί η κρατική μηχανή που έχει συντριβεί", το πιο πάνω απόσπασμα του Ένγκελς, το οποίο είναι απόλυτα σχετικό, δεν το αναφέρει σε αυτό το υποκεφάλαιο.
Αντίθετα το αναφέρει σε ένα άλλο άσχετο υποκεφάλαιο με τίτλο "κριτική του σχεδίου προγράμματος της Ερφούρτης".
Φυσικά δεν το αναφέρει στο "με τι θα πρέπει να αντικατασταθεί η κρατική μηχανή που έχει συντριβεί" γιατί δεν θέλει να περάσει αυτό το πρόταγμα αλλά να περάσει το δικό του το αντικομμουνιστικό (αντικομμουνιστικό με την έννοια του αντίθετου στο όλη η εξουσία στην κομμούνα).

ΓΙΑΤΙ Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ;

Σχεδόν σε όλα τα αστικά έντυπα ή ηλεκτρονικά μέσα, καθώς και σε αυτά της κοινοβουλευτικής ή της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, χρησιμοποιούνται κατά κόρον  οι έννοιες είτε της «αστικής δημοκρατίας», είτε της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας», είτε της «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» (ή σκέτης της «δημοκρατίας»),  για να ονομαστεί το σύστημα του κοινοβουλευτισμού.
Αν παρατηρήσουμε και σε αυτούς τους τρείς όρους, έχουμε διαφορετικό επίθετο (χαρακτηριστικό)  αλλά έχουμε ΙΔΙΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ.
Δηλαδή, σύμφωνα με αυτούς τους όρους,  η ΟΥΣΙΑ του συστήματος  του κοινοβουλευτισμού είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (εξουσία του λαού).
Έχει όμως ο κοινοβουλευτισμός καμιά σχέση με τη δημοκρατία  ή είναι ο τέλειος ορισμός της ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ - ΟΛΙΓΟΚΡΑΤΙΑΣ;
Όπως γνωρίζει ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος και όπως θα εξηγήσω πιο κάτω, ο κοινοβουλευτισμός  είναι ένα ολιγοκρατικό – ολιγαρχικό σύστημα και ουδεμία σχέση έχει με τη δημοκρατία – εξουσία του λαού – εξουσία των πολλών.
(Πχ, μια δημοσκόπηση έδειξε τελευταία ότι το 92% δεν θέλει να γίνουν  πλειστηριασμοί. Όμως οι ελάχιστοι, θα εξαναγκάσουν δια της απειλής χρήσης βίας και θα επιβάλλουν τους πλειστηριασμούς στους πολλούς. Οι λίγοι επιβάλλονται στους πολλούς, όπως κάνουν για όλους, για τον κάθε κοινωνικό κανόνα – «νόμο», όπως κάνουν σε κάθε ιδιαίτερο κοινωνικό θέμα, όπως κάνουν στα πάντα.)

Η έννοια της δημοκρατίας έχει περάσει, διαχρονικά, στην πλειονότητα της λαϊκής συνείδησης  (σε παγκόσμιο επίπεδο) σαν  θετική έννοια και αυτή της ολιγαρχίας σαν αρνητική. Γι αυτό ακόμα και τα φασιστικά καθεστώτα αυτοαποκαλούνται δημοκρατίες. (Πχ η εδώ χούντα)

Λοιπόν, ποιόν συμφέρει η χρήση  μιας θετικής έννοιας για το χαρακτηρισμό  μιας άκρως αρνητικής πραγματικότητας για τους λαούς;
ΠΟΙΟΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ;
Σίγουρα συμφέρει τον καπιταλισμό, σίγουρα συμφέρει την αστική τάξη. Έτσι θέλουν  να ονομάζονται, έτσι αυτοαποκαλούνται γιατί έτσι τους συμφέρει.
Μήπως όμως συμφέρει και το λαό (ή τους λαούς) να αποκαλούν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία;
ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΔΥΝΑΤΟΝ.
Από πουθενά και με κανένα συλλογισμό, ούτε καν αληθοφανή, δεν μπορεί να προκύψει κάποιο λαϊκό συμφέρον.
Αντίθετα μάλιστα. Προκύπτει πολύ μεγάλη ζημιά για το λαό και την εργατική τάξη στο πεδίο του ιδεολογικού πολέμου.

Και ποια είναι η σωστή, η αλάνθαστη γραμμή για το λαό;
ΜΑΟ.   Η ΑΛΑΝΘΑΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ

"Να πολεμάμε ό,τι υπερασπίζεται ο εχθρός. Να υπερασπιζόμαστε ό,τι πολεμάει"

Πχ ο εχθρός σφετερίζεται την έννοια της δημοκρατίας και υπερασπίζεται αυτό τον σφετερισμό με άπειρη, με ατέρμονη λύσσα. Την κοινοβουλευτική ολιγαρχία – ολιγοκρατία  την ονομάζει δημοκρατία (αστική, κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική κλπ) για να παγιδεύει τη συνείδηση των υπηκόων του. 
Λογικά δεν θα έπρεπε να τους κάνουμε το χατίρι, δεν θα έπρεπε να γινόμαστε φερέφωνα των συμφερόντων τους.

Όμως γιατί τα ανώτερα στελέχη της κοινοβουλευτικής και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς χρησιμοποιούν με πολύ μεγάλη επιμονή (και ενίοτε με «λύσσα») τον όρο «αστική δημοκρατία» καθώς και τους άλλους που περιέχουν το ουσιαστικό δημοκρατία;
Από άγνοια; Από βλακεία;  Μήπως έχουν κάποιο συμφέρον και επομένως έχει κάποιο «ΛΑΚΚΟ Η ΦΑΒΑ”;
Να το δούμε.

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΣΤΕΛΕΧΩΝ

Πολλά απλά μέλη και οπαδοί αριστερών κομμάτων έχουν ρωτήσει στελέχη τους γιατί ονομάζουν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία (με ή χωρίς επίθετο μπροστά από τη λέξη).
Από πληροφορίες που έχω, τα στελέχη ζορίζονται πολύ και τελικά δεν δίνουν μια ΛΟΓΙΚΗ απάντηση.
Οι δικαιολογίες ποικίλουν. Σταχυολόγηση μερικών.
* Κάποιοι απαντάνε ότι: «Έτσι μπορούμε να διαχωρίζουμε τον κοινοβουλευτισμό από τις στρατιωτικές δικτατορίες. Δηλαδή προβάλουν θέμα διαχωρισμού αστικών συστημάτων.
Καλά, αν θέλουν να κάνουν διαχωρισμό,  δεν μπορούν να ονομάζουν τον κοινοβουλευτισμό όπως είναι και τα στρατιωτικά καθεστώτα επίσης όπως είναι;
Δηλαδή σε τι κωλύονται και δεν τον ονομάζουν είτε αστική ολιγαρχία ή ολιγοκρατία, είτε κοινοβουλευτική ολιγαρχία, είτε κοινοβουλευτική ολιγοκρατία, είτε κοινοβουλευτική ολιγαρχική ή ολιγοκρατική δικτατορία; Τόσες δυνατότητες υπάρχουν.
Και από την άλλη από τι εμποδίζονται να ονομάσουν τα στρατιωτικά καθεστώτα είτε στρατιωτικές ολιγαρχίες, είτε στρατιωτικές ολιγοκρατίες, είτε στρατιωτικές  ολιγαρχικές ή ολιγοκρατικές δικτατορίες;
Έτσι μπορούμε να έχουμε τον πραγματικό και τον εύκολο διαχωρισμό μεταξύ αυτών των ολιγαρχικών καθεστώτων και δεν γινόμαστε φερέφωνα της αστικής προπαγάνδας και ταυτόχρονα δεν προκαλούμε σύγχυση στη λαϊκή συνείδηση για το τι είναι δημοκρατία, αφού επιδιώκουμε την κατάκτησή της (Μαρξ μανιφέστο).
* Μια άλλη δικαιολογία είναι η εξής:
«Στα κοινοβουλευτικά συστήματα υπάρχουν περισσότερα δικαιώματα για τους λαούς.»
Ακόμα και αν δεχθούμε ότι όντως υπάρχουν πιο πολλά δικαιώματα (γιατί ιστορικά υπάρχουν περιπτώσεις όπου αυτό μπορεί να μην ισχύει και η ποσότητα δικαιωμάτων να εξαρτάται από την ύπαρξη και το μέγεθος ενός αντίπαλου δέους για το σύστημα), το βασικό μας ερώτημα παραμένει.
«Γιατί να ονομάζονται οι αστικοί κοινοβουλευτισμοί δημοκρατίες και όχι ολιγαρχίες ή ολιγοκρατίες; Σε τι ωφελεί το λαϊκό κίνημα ή πόσο το ζημιώνει;»
Η ουσιαστική διαφορά της ολιγαρχίας – ολιγοκρατίας από τη δημοκρατία δεν βρίσκεται στην ποσότητα ή την ποιότητα των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που υπάρχουν για το λαό ΑΛΛΑ στο ποιος κατέχει την ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ – ΟΡΙΣΜΟΥ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.
Δηλαδή από το ποιο υποκείμενο έχει την εξουσία να αποφασίζει και να επιβάλλει τους κοινωνικούς κανόνες πάνω σε κάθε κοινωνικό θέμα, πάνω σε όλα τα κοινωνικά θέματα. Ήτοι από το ποιο υποκείμενο κατέχει ΤΗΝ ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ (συν διοικητική) ΚΑΙ ΤΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.
(Το υποκείμενο που κατέχει αυτές τις εξουσίες, κατέχει και τη δυνατότητα παραγωγής δικαιωμάτων και υποχρεώσεων).
Όταν αυτές λοιπόν τις εξουσίες τις κατέχει μια μειοψηφία (λίγοι) και επομένως αυτή η μειοψηφία θα είναι η παραγωγός δικαιωμάτων και υποχρεώσεων (κοινωνικών κανόνων) τότε το σύστημα είναι ολιγαρχία - ολιγοκρατία και αν τις κατέχει ο λαός (πολλοί) και άρα αυτός θα είναι ο παραγωγός  δικαιωμάτων και υποχρεώσεων (νόμων) τότε είναι δημοκρατία.
Τελεία και παύλα.-
Η πιο πάνω δικαιολογία δεν ευσταθεί  ούτε σαν ανέκδοτο.
* Επίσης μια από τις τόσες φτηνές και αδικαιολόγητες δικαιολογίες των ανώτερων στελεχών της αριστεράς είναι η ακόλουθη:
«Εμείς θέλουμε την πραγματική δημοκρατία.  Η  αστική δημοκρατία είναι μια ψεύτικη δημοκρατία, μια κίβδηλη δημοκρατία μια κατ επίφαση δημοκρατία..»
Δηλαδή τρομερή βλακεία. Εκτός του ότι δεν μας λένε σύμφωνα με ποιο ορισμό είναι ψεύτικη και όχι αληθινή η λεγόμενη αστική δημοκρατία, το ερώτημα γίνεται ακόμα πιο πιεστικό γι αυτούς:
 «Αφού δεν είναι πραγματική δημοκρατία και είναι ψεύτικη, τότε γιατί την αποκαλείτε δημοκρατία και όχι ολιγοκρατία;  Σε τι ωφελείται ο λαός και σε τι ζημιώνεται;»

Σημείωση:
Ο ΜΑΡΞ ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΛΕΣΕ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Ο Μαρξ αποκαλούσε τον κοινοβουλευτισμό είτε αστική ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ, είτε κοινοβουλευτική ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ.
Ρεπούμπλικα όμως δεν σήμαινε δημοκρατία. Σήμαινε πολίτευμα – σύστημα, σήμαινε συνταγματικό πολίτευμα. Όσες Χώρες λειτουργούσαν τότε με συντάγματα τις ονόμαζαν ρεπούμπλικες, όπως πχ «μοναρχική ρεπούμπλικα» κλπ.

Εδώ σου λένε ότι με τη λέξη ρεπούμπλικα εννοούσε τη δημοκρατία, γι αυτόν σήμαινε δημοκρατία…..
Αν όμως ήταν έτσι, τότε όταν χρησιμοποιούσε τον όρο δημοκρατική ρεπούμπλικα θα σήμαινε δημοκρατική δημοκρατία. Και τέτοιες ανοησίες ήταν αδύνατον να τις κάνει ο Μαρξ.

Οι ευτελείς, οι αδικαιολόγητες δικαιολογίες μπορεί να είναι διάφορες. Και αναγκαστικά το ερώτημα θα πρέπει να αλλάξει και να είναι το εξής:
Μα είναι τόσο βλάκες που δεν καταλαβαίνουν πιο είναι το σωστό και ταυτόχρονα συμφέρον του κινήματος ή οι ίδιοι (στελέχη) έχουν κάποιο προσωπικό ψυχοοικονομικό συμφέρον;

Ας βγάλουμε από το κάδρο τους σοσιαλδημοκράτες. Αυτά τα ρεμάλια έχουν ταχθεί, πάνω από ένα αιώνα, ανοιχτά με τον καπιταλισμό και τους ολιγαρχικούς μηχανισμούς επιβολής του.

Πάμε στους λενινιστές.
Γιατί αποκαλούν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία;
Κάποια μεσαία και κατώτερα στελέχη καθώς και οπαδοί, χρησιμοποιούν αυτό τον όρο επειδή δεν έχουν εμβαθύνει στο θέμα. Κατανοητό και δικαιολογημένο.
Έτσι μας μένουν τα ανώτατα στελέχη.
Ο λόγος που κάνουν χρήση αυτού του όρου είναι προφανής.
Θέλουν να ακολουθήσουν κατά γράμμα το αντιφατικό λεξιλόγιο και την αντιφατική – ανόητη σκέψη του Λένιν για να μπορούν κατόπιν να είναι συνεπείς και με το ολιγαρχικό πρόταγμά του.
Ο Λένιν ξέρει πολύ καλά ποια είναι η ουσία της δημοκρατίας. Ξέρει ότι η αρχή της – ουσία της είναι η υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία.

Λένιν βιβλίο «κράτος και επανάσταση» κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 6ο, παράγραφος 6η.

 «Από πρώτη άποψη, ο ισχυρισμός αυτός φαίνεται εξαιρετικά παράξενος και ακατανόητος. Ίσως μάλιστα να γεννηθεί σε κάποιον ο φόβος, μήπως περιμένουμε να έρθει ένα τέτοιο κοινωνικό σύστημα, όπου δεν θα ΤΗΡΕΙΤΑΙ η αρχή της ΥΠΟΤΑΓΗΣ της ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ στην ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ, εφόσον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ αναγνώριση αυτής της ΑΡΧΗΣ.»

Δηλαδή η τήρηση της ΑΡΧΗΣ της υποταγής της μειοψηφίας στην πλειοψηφία είναι η ΟΥΣΙΑ της δημοκρατίας. Ήτοι η δημοκρατία είναι το πολιτικό σύστημα των πολλών.
Αυτό φυσικά, αποκλείει εξ ορισμού να μπορεί να είναι η δημοκρατία και το πολιτικό σύστημα των λίγων, το πολιτικό σύστημα της μειοψηφίας, το πολιτικό σύστημα των καταπιεστών.

Παρά ταύτα, ο θεοποιημένος από τους εξουσιολάγνους Λένιν, ξεχνά τι λέει πριν ή τι θέλει να πει μετά. Ο οπορτουνισμός του είναι ασυναγώνιστος. Η σκέψη του πολλάκις είναι πολύ παράλογη και πέφτει διαρκώς σε νηπιακού τύπου αντιφάσεις.

Λένιν, κεφάλαιο V , υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφος 8η.

«Δημοκρατία για μια ασήμαντη μειοψηφία, δημοκρατία για τους πλούσιους, αυτός είναι ο δημοκρατισμός της καπιταλιστικής κοινωνίας.»

Κεφάλαιο V, υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφο 16η.
«Έτσι λοιπόν στην καπιταλιστική κοινωνία έχουμε μια δημοκρατία κουτσουρεμένη, κακομοιριασμένη, κίβδηλη, δημοκρατία μόνο ΓΙΑ τους πλούσιους, για τη μειονότητα!!!!! (Αυτό μπορεί να μας τρελάνει)  

Κεφάλαιο ΙΙΙ, υποκεφάλαιο 2ο ,  παράγραφος 13η.

«Από αυτή την άποψη είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο το εξής: ………….
Σε αυτό εκφράζεται με τον πιο εύγλωττο τρόπο η στροφή! από την αστική δημοκρατία στην προλεταριακή (εργατική) δημοκρατία, από τη δημοκρατία των καταπιεστών!!! στη δημοκρατία των καταπιεζόμενων τάξεων !!!!!!….»
Κεφάλαιο V, υποκεφάλαιο 2^ο, παράγραφος 10^η .
«Ο Μαρξ συνέλαβε θαυμάσια αυτή την ουσία της καπιταλιστικής δημοκρατίας.».
(Δηλαδή καπιταλιστική υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία;!!! '' Τι κουφό;" Φυσικά ο Μαρξ δεν μίλησε ΠΟΤΕ για καπιταλιστική δημοκρατία!!! Αυτό είναι στη φαντασίωση του Λένιν.)


Δηλαδή τα ανέκδοτά του είναι ανώτερα και από εκείνα με τον Τοτό.
Είναι προφανές ότι ο Λένιν θέλει να προκαλέσει σύγχυση γύρω από την έννοια της δημοκρατίας. Ξέρει ότι αυτή η έννοια φέρει ένα θετικό φορτίο στην συνείδηση των λαών. Χρειάζεται ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να ονομάσει και το δικό του σύστημα δημοκρατία. Πως όμως να το ονομάσει αφού είναι ολιγαρχικό;
 Ετούτο μπορεί να το κάνει μόνο άμα ονομάσει δημοκρατία και το αστικό ολιγαρχικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού.

Αυτό, το πιο κάτω ολιγαρχικό σύστημα θέλει ο Λένιν να ονομάσει δημοκρατία.

 Ομιλία του Λένιν στο πρώτο Πανρωσικό συνέδριο 31 Ιουλίου 1919 τα έχει πει πιο καθαρά και "σταράτα".

" Όταν μας επιπλήττουν για την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας ενός κόμματος και ,όπως έχετε ακούσει, προτείνεται ένα ενωμένο σοσιαλιστικό μέτωπο, εμείς λέμε, «Ναι, αυτό είναι η δικτατορία ενός κόμματος! Αυτό είναι που εμείς υποστηρίζουμε και δεν πρόκειται να αλλάξουμε αυτή μας τη θέση γιατί το κόμμα έχει κερδίσει, με τη διαδρομή δεκαετιών, τη θέση της πρωτοπορίας σε όλο το εργοστασιακό και βιομηχανικό προλεταριάτο...."

Δηλαδή δικτατορία του κόμματος, δικτατορία μιας ισχνής μειοψηφίας που όμως θα πρέπει να την ονομάσει δημοκρατία (προλεταριακή δημοκρατία).

Ο Λένιν  Μάη του 1918 λέει στις «Έξι θέσεις για τα άμεσα καθήκοντα της σοβιετικής εξουσίας».

«.. Η ΥΠΟΤΑΓΗ (των εργατών) και μάλιστα η ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΗ ΥΠΟΤΑΓΗ την ώρα της εργασίας στις ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ των σοβιετικών ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΩΝ, ΤΩΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΩΝ  που έχουν ΕΚΛΕΓΕΙ  ή έχουν ΔΙΟΡΙΣΤΕΙ από τα ΣΟΒΙΕΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ και έχουν ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ (όπως απαιτεί λχ το διάταγμα για τους σιδηροδρόμους) απέχει πολύ, πάρα πολύ ακόμα από το να έχει εξασφαλιστεί όσο χρειάζεται.»

Παράπονα του Λένιν γιατί ακόμα δεν είχε επιτευχθεί η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΟΤΑΓΗ των εργατών στις μειοψηφικές εξουσίες.

Να ποιά ήταν η «εργατική δημοκρατία» του Λένιν και η εντός αυτής «δικτατορία του προλεταριάτου». Μόνο το βούρδουλα φαίνεται ότι δεν θεσμοθέτησε το κόμμα κατά της εργατικής τάξης.

 (Μερικοί λενινιστές λένε γι αυτό: « Εντάξει. Δεν έχουμε υποταγή της εργατικής τάξης στην αστική τάξη αλλά στο κόμμα.» Αυτό όμως είναι το ίδιο με εκείνο που λέει ο ρατσιστής. ‘Εντάξει. Το παιδάκι δεν το βίασε αλβανός αλλά έλληνας.»

Ο Τρότσκι και λίγους μήνες μετά (το  Μάρτη του 1921) στο 10^ο συνέδριο του κόμματος, παρουσία του Λένιν και του Στάλιν τα λέει το ίδιο και πιο κυνικά..

Τρότσκι: «..Η εργατική αντιπολίτευση, παρουσίασε επικίνδυνα σλόγκαν φετιχοποιώντας τις δημοκρατικές αρχές. Βεβαιώνουν το δικαίωμα των εργαζομένων να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους πέρα από το κόμμα, λες και το κόμμα δεν είναι εξουσιοδοτημένο να επιβεβαιώνει τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ακόμη και όταν αυτή η δικτατορία έρχεται παροδικά σε ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ  με τις εφήμερες διαθέσεις της ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!!  Είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε ανάμεσα μας τη συνείδηση ότι το ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ένα επαναστατικό δικαίωμα!!!!».

Ο απόλυτος αντικομμουνισμός.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΚΚΟΣ ΤΗΣ ΦΑΒΑΣ
Ένα σύστημα ολιγαρχικό – αντικομμουνιστικό που πρέπει να ονομαστεί δημοκρατία δια μέσου «ιδεολογικού φερ πλέϊ» με το αστικό σύστημα.

Αν λοιπόν ονομάσουν τον κοινοβουλευτισμό ολιγαρχία ή ολιγοκρατία τότε μπορεί «να ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου» και για τους ίδιους. Θα πρέπει να αιτιολογήσουν τον όρο και γι αυτό θα πρέπει να εξηγήσουν, οπωσδήποτε, τι είναι πραγματικά ολιγαρχία και τι είναι η πραγματική δημοκρατία.
Αν όμως κάνουν αυτή την εξήγηση τότε θα βγει ότι και το πρόταγμα του Λένιν, δηλαδή το πρόταγμα που ακολουθούν και οι ίδιοι είναι ΑΚΡΩΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ, άκρως αντικομμουνιστικό.

Γι αυτό, ονομάζοντας τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία (αστική, κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική κλπ) αποφεύγουν τις «κακοτοπιές». Έτσι αποφεύγουν το ξέφτισμα του υφάσματος και δεν αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο του προτάγματός τους.

Σημειολογικά, όταν ένα ανώτερο στέλεχος των λενινιστών αποκαλεί τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία υποκρύπτει τους ολιγαρχικούς αντικομμουνιστικούς στόχους του.

ΥΓ1. Οι λενινιστές χρησιμοποιούν τον όρο ολιγαρχία μόνο και αποκλειστικά στον οικονομικό τομέα (πχ οικονομική ολιγαρχία, ολιγάρχες του πλούτου κλπ). Αυτόν τον όρο τον έχουν εξαφανίσει κυριολεκτικά από το λεξιλόγιό τους για να την ονομασία των πολιτικών συστημάτων που στηρίζουν την οικονομική ολιγαρχία!!! Ο λόγος εξηγείται πιο πάνω.
Οι λενινιστές αποκαλούν τον κοινοβουλευτισμό δημοκρατία και για έναν άλλο λόγο. Χρυσώνουν το χάπι στους οπαδούς τους για να δεχθούν τη συμμετοχή τους στις ολιγαρχικές εκλογές του συστήματος. Η συμμετοχή σε αυτές θα λειτουργούν σαν σχολείο που θα διαπαιδαγωγούν τις "μάζες" στην αποδοχή του ολιγαρχισμού, στην αποδοχή του να κατέχει την εξουσία μια μικρή μειοψηφία (κόμμα και κάποια όργανα υπό αυτό)

ΡΔ
 

Ο ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ Η «ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ» ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥΣ.

Μια μορφή «λογικής».
1. Όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί.
2. Ο Μίλτος είναι άνθρωπος.
3. Άρα, o Μίλτος είναι αθάνατος!!!

Σύγκριση αυτού του συλλογισμού, με τη «λογική της συνειδητής πρωτοπορίας» ή του «επιστημονικού σοσιαλισμού». Από το βιβλίο «κράτος και επανάσταση».

1.Λένιν: Το ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΥΕΙ να υπάρχει όταν υπάρχει ΥΠΟΤΑΓΗ της ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ στην ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ.
2.Λένιν: Η αρχή – ΟΥΣΙΑ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι η ΥΠΟΤΑΓΗ της ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ στην ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ.
3.Συμπέρασμα Λένιν:  «Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι ΚΡΑΤΟΣ και θα εξαφανιστεί με την εξαφάνιση του κράτους!!!»



Παίρνουμε στο χέρι μας το βιβλίο του Λένιν «κράτος και επανάσταση» και αρχίζουμε…
(Προσωπικά έχω αυτό το βιβλίο από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ «Σύγχρονη εποχή» του 2012)


                                                                   Α 
ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
(Σύμφωνα με τη μαρξιστική αντίληψη)

Για παράδειγμα:
Λένιν κεφάλαιο Ι,  υποκεφάλαιο 4ο, παράγραφος 11^η.

«Το ελεύθερο λαϊκό κράτος…… Κάθε κράτος είναι μια ιδιαίτερη δύναμη καταπίεσης. Γι αυτό ΚΑΘΕ  κράτος είναι ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟ και μη ΛΑΪΚΟ!!!»

(Και το «προλεταριακό κράτος»;)

                                                   Β 
ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΕΝΙΝ
(σε μια από τις «κυκλοθυμικές» του φάσεις)

1.  Κεφ VI, υποκεφ 3. παράγραφος 8^η.)
«Η κομμούνα  ΔΕΝ ήταν πια ΚΡΑΤΟΣ με την πραγματική έννοια του όρου.»
 (Η πραγματική έννοια του όρου μας ενδιαφέρει και όχι η ψεύτικη)

Ύστερα από όσα είπαμε πιο πάνω, η γνώμη αυτή είναι εύλογη.
Η κομμούνα  ΕΠΑΨΕ να είναι κράτος,  εφόσον είχε να ΚΑΘΥΠΟΤΑΞΕΙ όχι την ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ του πληθυσμού, αλλά τη ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ - τους εκμεταλλευτές-.
Στη θέση της ΙΔΙΑΙΤΕΡΗΣ (μειοψηφικής)  ΔΥΝΑΜΗΣ υποταγής, πρόβαλε στο προσκήνιο ο ίδιος ο πληθυσμός (δηλαδή η «ΓΕΝΙΚΗ -πλειοψηφική- ΔΥΝΑΜΗ - ο αυτενεργός ένοπλος λαός»)

Δηλαδή όταν έχουμε ΥΠΟΤΑΓΗ της ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ στην ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ  ΔΕΝ έχουμε κράτος, το κράτος ΠΑΥΕΙ να υπάρχει.

*Και αντίθετα, όταν υπάρχει ΥΠΟΤΑΓΗ της ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ σε μια ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ έχουμε ΚΡΑΤΟΣ.

 2. Κεφάλαιο ΙΙΙ υποκεφάλαιο 2^ο, παράγραφος 13^η.

«..Από αυτή την άποψη είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο το εξής μέτρο της κομμούνας που υπογραμμίζει ο Μαρξ:……….. η στροφή …… από το κράτος σαν «ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ  ΔΥΝΑΜΗ» (μειοψηφική δύναμη) καταπίεσης μιας ορισμένης τάξης, στην καταστολή (υποταγή) των καταπιεστών με τη «ΓΕΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ»  της  ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ, των εργατών και αγροτών (μη κράτος).»

Το ίδιο και εδώ φυσικά: Όταν έχουμε ΥΠΟΤΑΓΗ της ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ στην ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΔΕΝ έχουμε κράτος, το κράτος παύει να υπάρχει.


                                                           Γ
ΛΕΝΙΝ.  ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ-ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Κεφάλαιο ΙV, υποκεφάλαιο 6ο, παράγραφος 6η.

 «Από πρώτη άποψη, ο ισχυρισμός αυτός φαίνεται εξαιρετικά παράξενος και ακατανόητος. Ίσως μάλιστα να γεννηθεί σε κάποιον ο φόβος, μήπως περιμένουμε να έρθει ένα τέτοιο κοινωνικό σύστημα, όπου δεν θα ΤΗΡΕΙΤΑΙ η ΑΡΧΗ της ΥΠΟΤΑΓΗΣ της  ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ στην ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ, εφόσον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ αναγνώριση αυτής της ΑΡΧΗΣ (δηλαδή της υποταγής της μειοψηφίας στην πλειοψηφία).»!!!!!

Δημοκρατία λοιπόν είναι εκείνο το σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας κατά το οποίο Η ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ στην ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ της κοινωνίας. (Σε κάθε κοινωνικό θέμα) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΙΣΟΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ.

Τώρα αν συνδυάσουμε αυτόν το ορισμό της δημοκρατίας με τα πιο πάνω Β1 και 2 (δηλαδή με το τι δεν είναι κράτος) τότε βλέπουμε ότι η ΑΡΧΗ – ΟΥΣΙΑ της Δημοκρατίας συμπίπτει με το τι ΔΕΝ είναι κράτος.

Λογικά λοιπόν ο Λένιν θα έπρεπε να συμπεράνει, σύμφωνα ΠΑΝΤΑ με τα λεγόμενά του, ότι η δημοκρατία δεν είναι κράτος. (Αν ήθελε να προσέξει για να μην είναι αντιφατικός.)
Περιμένει όμως κανείς από το Λένιν να μην είναι αντιφατικός…


                                                         Δ
Ο ΛΕΝΙΝ ΟΜΩΣ ΣΥΜΠΕΡΑΙΝΕΙ …….!!!!!!!
1. Κεφάλαιο V, υποκεφάλαιο 4^ο, παράγραφος 19^η

«Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι μορφή ΚΡΑΤΟΥΣ, μια από τις παραλλαγές του!!!!! Επομένως, αποτελεί, όπως και κάθε κράτος, οργανωμένη και συστηματική άσκηση βίας πάνω σε άτομα!!!»

2. Λένιν  κεφάλαιο  I, υποκεφ 4ο , παράγραφος 8^η.

 «Τρίτο. Για «απονέκρωση…………   Από μια πρώτη ματιά τούτο φαίνεται πολύ παράξενο .  «Ακατανόητο» όμως είναι για όποιον δεν διανοείται  ότι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι επίσης ΚΡΑΤΟΣ  και ότι, συνεπώς, και η δημοκρατία θα  ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ όταν ΘΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ το κράτος.»

3.Kεφάλαιο IV, υποκεφάλαιο 6^ο,  παράγραφος 7^η.
«Στους συνήθεις συλλογισμούς……… Και συγκεκριμένα δεν λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι  ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ  του κράτους σημαίνει και  ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ  της δημοκρατίας, όπως ΑΠΟΝΕΚΡΩΣΗ  του κράτους σημαίνει και ΑΠΟΝΕΚΡΩΣΗ της δημοκρατίας.»

4.Κεφάλαιο  ΙV, υποκεφάλαιο 6ο , 4η παράγραφος από το τέλος.

Λένιν: «Όχι. Η δημοκρατία δεν ταυτίζεται με την υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία!!! Η δημοκρατία είναι κράτος!!! που ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ την υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία…….!!!!

Εμείς θέλουμε σαν τελικό σκοπό την ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ  (αλλού απονέκρωση) ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΚΑΘΕ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ  ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΓΕΝΙΚΑ.»

 (Πιο πάνω όμως γράφει: "Η κομμούνα  ΕΠΑΨΕ να είναι κράτος,  εφόσον είχε να ΚΑΘΥΠΟΤΑΞΕΙ όχι την ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ του πληθυσμού, αλλά τη ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ - τους εκμεταλλευτές-".  Επίσης δείτε στον έναν ορισμό τη λέξη "τηρείτε" και στον άλλον "αναγνωρίζει".)


(Άντε. Σώνει και καλά ΘΕΛΕΙ να περάσει ότι η δημοκρατία είναι κράτος, να την επενδύσει με το αρνητικό φορτίο της έννοιας του κράτους. Πρέπει να τη ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΕΙ όσο το δυνατόν πιο πολύ γιατί αυτή είναι το αντίπαλο δέος στο δικό του πρόταγμα.
Χτυπώντας όμως έννοια της δημοκρατίας, ΧΤΥΠΑ τη δημοκρατική ρεπούμπλικα - δημοκρατία, το πολιτικό σύστημα της ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ όπου ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ανήκε στο ΛΑΟ και όχι σε ένα  KOMMA. Χτυπά αυτές τις εξουσίες, στα χέρια του λαού και της εργατικής τάξης, που είναι ΑΠΟΛΥΤΑ απαραίτητες για να έχουμε ΥΠΟΤΑΓΗ της μειοψηφίας στην πλειοψηφία. Τα χτυπήματα του στη δημοκρατία είναι πολλά και δεν είναι μόνο το πιο πάνω.)

                                                     Ε
Σύμφωνα λοιπόν με το Δ2, η δημοκρατία αφού είναι μια μορφή κράτους (κατά τον Λένιν) θα εξαφανιστεί, θα εκμηδενιστεί ΜΑΖΙ με την εξαφάνιση του κράτους.
Το ερώτημα που τίθεται τώρα είναι το «πότε θα εξαφανιστεί το κράτος».

Λένιν κεφάλαιο V, υποκεφάλαιο 2ο, παράγραφος 14η.

« Μόνο στην κομμουνιστική κοινωνία, όταν η αντίσταση των καπιταλιστών θα έχει τσακιστεί οριστικά, όταν θα έχουν εξαφανιστεί οι καπιταλιστές, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑΞΕΙΣ, ( δηλαδή δεν θα γίνονται διακρίσεις ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας ως προς τη σχέση τους με τα κοινωνικά μέσα παραγωγής) ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ «ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ» και μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία».

Λογικά λοιπόν όταν εξαφανιστούν οι τάξεις, εξαφανίζεται το κράτος και σύμφωνα με τα λεγόμενα του Λένιν (Δ2) θα πρέπει να εξαφανιστεί και η δημοκρατία αφού θεωρεί τη δημοκρατία κράτος.
Φαίνεται όμως ότι τη στιγμή που έγραφε αυτή την παράγραφο είχε ξεχάσει τι έγραφε προηγουμένως. Είχε ξεχάσει που έγραφε ότι "με την εξαφάνιση του κράτους εξαφανίζεται και η δημοκρατία"!!!
Όχι!!! Η δημοκρατία δεν εξαφανίζεται τελικά εδώ αλλά είναι ένα φάντασμα που επιστρέφει όλο και πιο τρανή όλο και πιο ολοκληρωμένη. Στο πιο πάνω απόσπασμα του συνεχίζει:
«…Μόνο τότε είναι δυνατή και θα εφαρμοστεί η ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ, η πραγματικά χωρίς καμιά εξαίρεση  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ…»

Και εδώ που γράφει την ανωτέρω πρόταση, του επανέρχεται ξαφνικά μερικώς η μνήμη. Κάπου θυμάται ότι ο ίδιος θα πρέπει να βγάλει κάποτε από τη μέση και τη δημοκρατία. Και γι αυτό συνεχίζει..
«..Και μόνο τότε η δημοκρατία θα ΑΡΧΙΣΕΙ να ΑΠΟΝΕΚΡΩΝΕΤΑΙ για τον απλούστατο λόγο ότι οι άνθρωποι απολυτρωμένοι από τον καπιταλισμό….»
Έτσι, ναι μεν θα βγάζει κάποτε τη δημοκρατία από το κοινωνικό κάδρο, αλλά όχι μόνο δεν την εξαφανίζει όταν θα εξαφανιστεί το κράτος αλλά με την εξαφάνιση του κράτους θα υπάρχει μεγάλη και τρανή και ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ θα ΑΡΧΙΣΕΙ να ΑΠΟΝΕΚΡΩΝΕΤΑΙ – μαραίνεται αργά και σταδιακά!!!!

(Όμως εδώ, για να μην εξαφανίζεται και η δημοκρατία όταν εξαφανίζεται το κράτος, δύο τινά μπορούν να συμβούν.
1. Η δημοκρατία δεν είναι κράτος και άρα ο Λένιν αντιφάσκει παιδαριωδώς.
2. Μέχρι την κατάργηση των τάξεων θα υπάρχει μια σουρεαλιστική συνύπαρξη δύο κρατών. Ενός κράτους και μιας δημοκρατίας που θα είναι κράτος. Έτσι θα εξαφανιστεί το πρώτο και το δεύτερο θα επιβιώσει και θα αναζωογονηθεί και μετά θα αρχίσει να μαραίνεται…!!!)

Λενινική θεωρία βγαλμένη από παραληρηματικές καταστάσεις ή από κατανάλωση ληγμένης βότκας. (Αν κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει τι λέει ο Λένιν να μην ανησυχεί καθόλου για τη νοημοσύνη του. Αντίθετα αυτό θα είναι δείκτης υψηλής νοητικής λειτουργίας. Απλά ο Λένιν δεν ήξερε και δεν καταλάβαινε τι έλεγε από τη μια στιγμή στην άλλη.)

Ο Λένιν έφτιαχνε όσους ορισμούς χρειαζόταν, έστω και αντιφατικούς, για το κράτος και τη δημοκρατία ώστε να προσαρμόσει με λογικοφανή τρόπο την πραγματικότητα στο αντιμαρξικό πρόταγμά του.


Και το λουρί της μητρός
«επιστημονικός σοσιαλισμός»
(των Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι)

ΥΓ 1
Αν όχι ο βασικότερος, τουλάχιστον ένας από τους πιο βασικούς στόχους του Λένιν, με το βιβλίο του «κράτος και επανάσταση»,  είναι το χτύπημα της δημοκρατίας της κομμούνας (όλη η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία στο λαό).
Θέλει στη θέση της δημοκρατίας, σαν σύστημα που θα αντικαταστήσει τα αστικά συστήματα, να βάλει τη δικτατορία του κόμματος*1 και ταυτόχρονα να παρουσιάζεται στους μαρξιστές σαν συνεχιστής των μαρξικών απόψεων για να μην "του βγαίνουν από αριστερά"..
Όμως αυτά, είναι δύο πολιτικά προτάγματα διαμετρικά αντίθετα. (Το ένα κομμουνιστικό και το άλλο αντικομμουνιστικό). Δεν συμβιβάζονται με καμιά λογική. (Το πιο μεγάλο αστείο είναι το "μαρξισμός λενινισμός", η προσπάθεια για ενότητα δύο πολεμικά αντίθετων προταγμάτων). Έτσι ο Λένιν πέφτει σε αμέτρητες, σε δεκάδες παιδαριώδεις αντιφάσεις και παραλογισμούς.(Τις οποίες θα παρουσιάζουμε μία προς μία).
Όσα στελέχη λοιπόν μελέτησαν (όχι απλά να διάβασαν) το «κράτος και επανάσταση» και δεν διαπίστωσαν τις δεκάδες αντιφάσεις και παραλογισμούς του Λένιν, τότε κάτι θα συμβαίνει μέσα τους και δεν θα έχει να κάνει με τη νοημοσύνη τους. Αν δεν τις είδαν, σημαίνει ότι ήθελαν να δουν γεμάτο το εντελώς άδειο ποτήρι. Αν τις είδαν και τις έβαλαν κάτω από το χαλί, σημαίνει ότι ήθελαν τη διατήρηση της «θεοποίησης» του Λένιν για να μπορέσουν να «τοτεμοποιήσουν» το κόμμα και δια μέσου αυτού να «νομιμοποιήσουν» την όποια εξουσία θα κατείχαν οι ίδιοι μέσα σε αυτό.



ΥΓ 2
Η δημοκρατία σαν ουσία θα πρέπει να είναι το πολιτικό σύστημα που θα αντικαταστήσει το αστικό και η αρχή της – ουσία της θα συνεχίσει να υπάρχει και στο ανώτερο στάδιο του κομμουνισμού. Μόνο η δημοκρατία μπορεί να είναι το σύστημα από το σοσιαλισμό μέχρι την ανώτερη μορφή του κομμουνισμού. Τι μορφές θα λαμβάνει αυτή μέσα στο χρόνο, μέσα στα διάφορα στάδια οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης της κοινωνίας, δεν μπορούμε να το ξέρουμε από σήμερα. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τις μορφές των συγκεκριμένων  θεσμών που θα διαμορφώνονται σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Μπορούμε όμως να πούμε μόνο ότι στα πρώτα στάδια της δημοκρατίας θα έχουμε ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ (εκάστοτε) ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗΝ (εκάστοτε) ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ πάνω σε κάθε ιδιαίτερο κοινωνικό θέμα. Έτσι θα τηρείται η υποταγή της πρώτης στην δεύτερη.
 Όμως σε ένα μακρύτερο μέλλον όπου η οικονομική και η πολιτιστική ανάπτυξη (παιδεία) θα το επιτρέπει, ίσως να μπορούμε να έχουμε  ΟΙΚΙΟΘΕΛΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ.
Όμως και στις δύο περιπτώσεις θα έχουμε δημοκρατία αφού θα τηρείται η αρχή της υποταγής της μειοψηφίας στην πλειοψηφία.

ΥΓ 3.
Το Λενινικό αντικομμουνιστικό πρόταγμα (το γεμάτο από απίστευτες αντιφάσεις και παραλογισμούς) το πέταξε η ιστορία στα σκουπίδια. Το κρατούν όμως κάποιοι εξουσιολάγνοι λενινιστές και εγκλωβίζουν σε αντικομμουνιστική κατεύθυνση ένα μέρος καλοπροαίρετων αγωνιστών.
Στην εποχή όμως του διαδικτύου όλο και πιο πολλοί αγωνιστές μπορούν να έχουν πρόσβαση σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα και θεωρίες. Δύσκολο πια γι αυτούς να κρύβουν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Ένα μέρος αυτών θα επιμείνει υστερικά στις λενινικές θέσεις  προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
Και η τελευταία γραμμή άμυνάς τους θα είναι, με διάφορες δικαιολογίες και παρεμβάσεις, να χτυπήσουν το πιο ουσιαστικό θέμα για το κίνημα. Δηλαδή θα προσπαθήσουν να μην ΥΙΟΘΕΤΗΘΕΙ ο μαρξικός σκοπός του «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ» και το φυσικό αποτέλεσμα αυτού «κανένας νόμος σε ισχύ χωρίς της εξουσία έγκρισης και επιβολής του από την πλειοψηφία του λαού». (Αλλά από την άλλη, θα μιλούν για λαϊκή εξουσία και θα αυξήσουν τον φιλεργατικό, τον αντικαπιταλιστικό και φιλοκομμουνιστικό κούφιο βερμπαλισμό.)

ΥΓ 4
Ο Λένιν είχε μεγάλη σύγχυση γύρω από τις έννοιες της δημοκρατίας, του κράτους, της κοινωνικής ελευθερίας κλπ. Ίσως να είχε συνείδηση αυτής της αδυναμίας του. Όμως δεν "κώλωνε" με τίποτα μπροστά στην άποψη και θέλησή του να περάσει όλη η εξουσία στην ηγεσία του κόμματος.
Το παράλογο, το εξωπραγματικό των απόψεών του γύρω από το κράτος και τη δημοκρατία επαληθεύτηκε στην πράξη με αυτό το κράτος που έφτιαξε. Με την πάροδο του χρόνου, το κράτος στις χώρες της κομματικής δικτατορίας, όχι μόνο δεν "μαραινόταν", δεν "απονεκρωνόταν" σταδιακά, σύμφωνα με τη θεωρία του, αλλά αντίθετα φούντωνε και γινόταν όλο και πιο ολοκληρωτικό.

*ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ Η ΑΝΑΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝΙΚΟΥ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΚΟΥ.

ΡΔ


*1

 Ομιλία του Λένιν στο πρώτο Πανρωσικό συνέδριο 31 Ιουλίου 1919 τα έχει πει πιο καθαρά και "σταράτα".
https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1919/aug/05.htm

" Όταν μας επιπλήττουν για την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας ενός κόμματος και ,όπως έχετε ακούσει, προτείνεται ένα ενωμένο σοσιαλιστικό μέτωπο, εμείς λέμε, «Ναι, αυτό είναι η δικτατορία ενός κόμματος! Αυτό είναι που εμείς υποστηρίζουμε και δεν πρόκειται να αλλάξουμε αυτή μας τη θέση γιατί το κόμμα έχει κερδίσει, με τη διαδρομή δεκαετιών, τη θέση της πρωτοπορίας σε όλο το εργοστασιακό και βιομηχανικό προλεταριάτο...."

Δηλαδή δικτατορία του κόμματος, δικτατορία μιας ισχνής μειοψηφίας που όμως θα πρέπει να την ονομάσει δημοκρατία (προλεταριακή δημοκρατία).

Ο Τρότσκι και λίγους μήνες μετά (το  Μάρτη του 1921) στο 10^ο συνέδριο του κόμματος, παρουσία του Λένιν και του Στάλιν τα λέει το ίδιο και πιο κυνικά..

Τρότσκι: «..Η εργατική αντιπολίτευση, παρουσίασε επικίνδυνα σλόγκαν φετιχοποιώντας τις δημοκρατικές αρχές. Βεβαιώνουν το δικαίωμα των εργαζομένων να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους πέρα από το κόμμα, λες και το κόμμα δεν είναι εξουσιοδοτημένο να επιβεβαιώνει τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ακόμη και όταν αυτή η δικτατορία έρχεται παροδικά σε ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ  με τις εφήμερες διαθέσεις της ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!!  Είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε ανάμεσα μας τη συνείδηση ότι το ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ένα επαναστατικό δικαίωμα!!!!».

Ο απόλυτος αντικομμουνισμός.

Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι ήταν οι (ντε φάκτο) καταστροφείς του κομμουνιστικού κινήματος, θεωρητικά και πρακτικά.

ΡΔ