bezedakos

bezedakos

29 Δεκεμβρίου 2016

ΟΙ ΑΜΟΙΒΕΣ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ


ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ

Τι δάκρυ χύνουν καθημερινά οι «σωτήρες» του λαού από τηλεοράσεως!!!
Τι κλάμα με λυγμούς  ρίχνουν!!! Πόσο ξεσκίζεται το είναι τους για τους άνεργους, τους άστεγους, τους χαμηλόμισθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους και γενικά για όλους εκείνους οι οποίοι δεν έχουν ούτε μαντίλι για να κλάψουνε!!!
Τέτοιος πόνος και τέτοιο κλάμα δεν ξεπληρώνεται με τίποτα. Ούτε και με 70 – 90 χιλιάδες ευρώ το χρόνο (τα πάνω από το τραπέζι).
Τι να τα κάνεις τα πολλά λεφτά αν νοιώθεις τέτοιο πόνο καθημερινά και ακατάπαυστα για τους συνανθρώπους σου, αν ζεις καθημερινά αυτό το ατέλειωτο βασανιστήριο;
Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία αλλά τη δυστυχία. Τα λεφτά είναι κατάρα όταν έχεις δίπλα σου τόσους πάμφτωχους. 
Οι πολυαγαπημένοι μας και άγιοι βουλευτές (δεν θέλω να τους λέτε καριόληδες, εγκληματίες κλπ) συμπάσχουν με τον τρόπο τους. Αφού τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, διάλεξαν να ζήσουν στη δυστυχία  που  τους προκαλεί η παχουλή αμοιβή , συμπάσχοντας έτσι στη δυστυχία του λαού. Άλλωστε «μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες. Ο καθένας συμπάσχει σήμερα με τον τρόπο του. «Ο καθείς εφ ώ ετάχθη».

Και δεν είναι μόνο η υψηλή αμοιβή που τους προκαλεί κατάθλιψη ούτε και η θέα των εξαθλιωμένων που βρίσκονται γύρω τους. Είναι και αυτός ο αιματηρός πόλεμος στον οποίο συμμετέχουν στην  πρώτη γραμμή.
Ακούμε  συνεχώς ότι: « Μάχη δίνει ο πρωθυπουργός», «Τα ξίφη τους διασταύρωσαν κυβέρνηση και αντιπολίτευση»,  «πυρά εξαπέλυσε ο πολιτικός στον δείνα συνάδελφό του» κοκ.
Αυτά μας τα λένε οι δημοσιογράφοι τους και όχι οι δημοσιοπλάνοι όπως τους λέει ο πρώην συμμαθητής  μου και σημερινός φίλος μου Σολωμός.
Και μια που ανέφερα τον φίλο μου Σολωμό, το μόνιμο αυτό αντιδραστικό στοιχείο, να σας γράψω τι μου έλεγε ο αθεόφοβος την άγια μέρα των Χριστουγέννων σε μια καφετέρια.
«Άκου. Είμαι άνεργος εγώ και η γυναίκα μου. Δεν έχουμε ψωμί για τα παιδιά μας. Ψοφάμε στο κρύο. Η οικοδομή έχει πια πεθάνει…
Αυτοί οι καρ.. αν δεν ήταν τόσο εγκ… ξέρεις τι θα έκαναν;
Θα δέχονταν να παίρνουν ένα επίδομα των 300 ευρώ, δηλαδή τόσα για να ζήσουν όπως εμείς και οι εκατομμύρια συνάνθρωποί μας. Και όταν θα φέρουν την ανάπτυξη, που μας δουλεύουν ότι θα φέρουν, και όταν ο λαός θα αρχίζει να τρώει με χρυσά κουτάλια, τότε και αυτοί ας πάρουν αναδρομικά έναν σχετικά καλό μισθό. Εμείς πως μπορούμε και επιβιώνουμε με το τίποτα; Σκύλα μας γέννησε; Αυτοί από πια σκατόρατσα μπούληδων προέρχονται, από πιο χρυσό αιδοίο βγήκαν και δεν μπορούν να ζήσουν με τα επιδόματα πείνας;
Να μη σου πω επί πλέον ότι θα έπρεπε να δώσουν όλη την περιουσία τους για να ανακεφαλαιοποιήσουν τους φίλους τους όσιους τραπεζίτες…»
«Δεν γίνονται αυτά. Δεν μπορούν να ζήσουν με επιδόματα» του λέω και εκείνος συνεχίζει:
«Ο πατέρας μου ήταν αντάρτης του ΕΛΑΣ και μια από τις ιστορίες που μου διηγούνταν  ήταν η εξής: Μια φορά στρατοπέδευσαν κάπου για να φάνε. Δυό αντάρτες πήγαν σχετικά αρκετό φαί στον καπετάνιο.  Ο καπετάνιος οργίστηκε και τους είπε. Εγώ δεν βγήκα στο βουνό για να χορτάσω φαί. Ήρθα για να δώσω τη ζωή μου στον αγώνα για την τελική απελευθέρωση του λαού. Λοιπόν. Από εδώ και πέρα θα είναι διαταγή. Πρώτα θα χορταίνουν  τα παλικάρια και μετά θα φέρνετε σε εμένα. Γενικά θα μου φέρνετε πάντα το λιγότερο.»
Τον διέκοψα, λέγοντάς του πάλι ότι «αυτά σήμερα δεν γίνονται».
  «Βλάκα ξύπνα. Πρέπει κάτι να κάνουμε. Πρέπει να κατέβουμε στον Ομαλό» μου φώναξε δυνατά νευριασμένος για να συνεχίσει μετά χαμηλόφωνα:
«Πρέπει ο λαός να πάρει όλη την εξουσία στα χέρια του. Σήμερα δεν έχουμε δημοκρατία και ας βαπτίζουν το σύστημά τους έτσι. Το κάνουν για να μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια. Ο κοινοβουλευτισμός δεν ήταν ποτέ δημοκρατία. Το σύστημα είναι  κοινοβουλευτική ολιγαρχική δικτατορία ή νταβατζηδοκρατία ή διεστραμμενοκρατία.  Μια χούφτα μαφιόζων καθορίζει τη ζωή και το θάνατό μας, μια χούφτα διεστραμμένων υπάρξεων καθορίζει τη ζωή στον πλανήτη. Ο καπιταλισμός ..»
Τον διέκοψα απότομα. «Άστα αυτά για αργότερα. Είσαι τώρα για ένα ντιρλαντά;» Του είπα χαμογελώντας.
 Συμφώνησε με μια κίνηση του κεφαλιού του.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα πήρε άγριο ύφος, χτύπησε με δύναμη το χέρι του στο τραπέζι και άρχισε να με βρίζει. Τον έβριζα και εγώ με ότι παραδοσιακό και σύγχρονο μπινελίκι υπάρχει. Μου έριξε μερικές ελεγχόμενες μπουνιές, του έριξα και εγώ τις ανάλογες, υψώσαμε τα ντεσιμπέλ των ουρλιαχτών μας, ανησύχησαν οι θαμώνες και ο ιδιοκτήτης ήρθε να μας βγάλει έξω με ευπρεπή τρόπο. Συνεχίσαμε τις βρισιές και τα ελεγχόμενα κλωτσίδια μέχρι τη γωνία για ευνόητους λόγους.
Μετά σταματήσαμε και βάλαμε τα γέλια. Είχαμε καταφέρει να σώσουμε την αξιοπρέπειά μας, δια μέσου αυτού του αρχαίου τεχνάσματος. Γλυτώσαμε τη στιγμή που θα έπρεπε να πληρώσουμε τους καφέδες και τη ντροπή του βερεσέ.
Δεν είχαμε στις τσέπες ούτε δεκάρα τσακιστή.
Προχωρήσαμε για λίγο αμίλητοι.  Είμαι βέβαιος ότι κείνες τις στιγμές ο Σολωμός θα σκεπτόταν τον Ομαλό. Είτε κάνει ξαστεριά είτε όχι, πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα ο φίλος μου θα κατέβει στον Ομαλό.  Το λέει η καρδιά του.
Για μένα δεν ξέρω. Αμφιβάλλω. Από πάντα ήμουν δειλό ανθρωπάκι.

ΥΓ
1. Το κίνητρο για εξουσία δεν είναι μόνο το χρηματικό.  Η κατοχή εξουσίας είναι ψυχική αρρώστια. Πάντα θα υπάρχουν και οι Δελαπατρίδηδες που θα προτιμούν να μην έχουν τίποτα εκτός από εξουσία. Εκτός από τη δύναμη να ορίζουν τη ζωή των συνανθρώπων τους.

2. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.
Όλοι οι βουλευτές παίρνουν παχουλούς μισθούς εκτός από τους βουλευτές του ΚΚΕ .

ΡΔ

21 Δεκεμβρίου 2016

Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΚΑΙ Η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ



Πέντε άτομα κλείνουν εκατό ανθρώπους σε μια στενή φυλακή γιατί παραβίασαν κάποιες ψυχασθενικές εντολές τους.
Το αποφάσισαν και είχαν την ένοπλη δύναμη να το κάνουν. Αποφάσισαν επίσης να βάζουν ειδικούς δεσμοφύλακες για να τους επιτηρούν και να τους δίνουν κάθε μέρα ένα πρωινό και ένα γεύμα. Ακόμα αποφάσισαν να τους επιτρέπουν συνολικά δύο ώρες για να βγαίνουν στο προαύλιο της φυλακής.
Και λένε στους κρατούμενους:
Έχετε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να αποφασίσετε ποιες συγκεκριμένες ώρες θέλετε να σας δίνουμε την τροφή, εντός των πιο πάνω προδιαγραφών. Έχετε επίσης την ελευθερία να αποφασίσετε πόσες φορές θα βγαίνετε στο προαύλιο μέχρι να συμπληρώσετε συνολικά δύο ώρες έξω από το κελί σας και επί πλέον έχετε το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ δικαίωμα να εκλέγετε περίπου κάθε τέσσερα χρόνια ποιοι από τους δεσμοφύλακες θα επιτηρούν αν εφαρμόζετε τους κανόνες που θα φτιάχνουμε. Και αν οι προηγούμενοι δεσμοφύλακες δεν σας αρέσουν πια, μπορείτε να ψηφίσετε - δοκιμάσετε κάποιους άλλους.

 Έχουμε δημοκρατία και ελευθερία. Το σύστημά μας είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και γι αυτό θα γίνεται ό,τι θέλει και ό,τι αποφασίζει η πλειοψηφία!!!

ΥΓ
α. Οι πρώτες αποφάσεις (οι εντολές),  είναι αποφάσεις καθοριστικού τύπου, είναι οι ουσιαστικές αποφάσεις.
Είναι οι αποφάσεις που παίρνουν και επιβάλλουν οι ελάχιστοι, μια μικρή μειοψηφία, δηλαδή οι ολιγαρχικοί.
β. Οι δεύτερες αποφάσεις (αν και όταν υπάρχουν) είναι αποφάσεις εκτελεστικού τύπου, είναι αποφάσεις των σύγχρονων δούλων. Είναι αποφάσεις που αφήνουν στους σύγχρονους δούλους για να τους ναρκώνουν τη συνείδηση και έτσι οι τελευταίοι να νομίζουν ότι έχουν την εξουσία και ότι είναι ελεύθεροι.

Όλα τα ολιγαρχικά συστήματα είναι τέτοια, γιατί οι λίγοι έχουν την εξουσία να παίρνουν και να επιβάλλουν στους λαούς τις αποφάσεις καθοριστικού τύπου.
Και οι ολιγαρχικοί των κοινοβουλευτικών ολιγαρχικών δικτατοριών και οι ολιγαρχικοί των στρατιωτικών ολιγαρχικών δικτατοριών βαπτίζουν τα συστήματά τους δημοκρατία – εξουσία του λαού.
Ο λόγος προφανής. Ο έλεγχος του μυαλού των υπηκόων.

Οι κοινοβουλευτισμοί δηλαδή οι κοινοβουλευτικές ολιγαρχικές δικτατορίες καθώς και οι στρατιωτικές ολιγαρχικές δικτατορίες είναι εγκληματικά συστήματα γιατί η πραγματική εξουσία ανήκει σε μια ή σε εναλλασσόμενες μειοψηφίες - συμμορίες.

ΡΔ

 

7 Δεκεμβρίου 2016

ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΥΣ;

Πήραμε από έναν ΠΟΛΥ απελπισμένο βιοπαλαιστή την πιο κάτω επιστολή.


Τα Σωματεία των Λαϊκών Αγορών μαζί με τους Δημοτικούς Άρχοντες σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν και δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν.
Για πολλά χρόνια είχα τη δυνατότητα να πληρώνω τα τέλη του Δήμου Χαλκίδας διατηρώντας τη θέση του πάγκου μου στη Λαϊκή Αγορά. Όμως τα τελευταία χρόνια και λόγω της οικονομικής κρίσης, της καθίζησης της αγοράς αλλά και προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζω, είμαι σε δεινή οικονομική κατάσταση και έχει μαζευτεί ένα χρέος προς το Δήμο το οποίο δεν έχω τη δυνατότητα να αποπληρώσω. 
Αυτοί οι ανάλγητοι οι κατέχοντες θέσεις εξουσίας μου αφαίρεσαν τη θέση που είχε ο πάγκος μου και με πέταξαν στην άκρη της Λαϊκής. Στόχος τους είναι ο εξευτελισμός και η ταπείνωσή μου. Αυτή η αδιαφορία, η έπαρση και η εκδικητικότητα έναντι των αδυνάμων είναι ο ηθικός αυτουργός των 40 χιλιάδων αυτοκτονιών στην Ελλάδα.
Σκοτώνετε τους σκοτωμένους!

Κωνσταντίνος Αβραμίδης


3 Δεκεμβρίου 2016

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ




Η  ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΑΠΑΤΗ  ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙ ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ


ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΑΔΥΝΑΤΗ  Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Διαχωρισμός των αποφάσεων πρέπει να γίνει όπως ακριβώς είναι στην πραγματικότητα:
α) Αποφάσεις επιλογής της ουσίας,  σκοπού και στόχων (καθοριστικές - κυρίαρχες).
β) Αποφάσεις πρακτικής υλοποίησης  των στόχων (εκτελεστικού τύπου).

Για να γίνει πιο κατανοητός αυτός ο διαχωρισμός θα πρέπει να δώσουμε ένα παράδειγμα.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος Α δίνει εντολή σε κάποιον Β να εκτελέσει τα εξής: Ο Β θα πρέπει εντός τριών ημερών να πάει σε μια άλλη πόλη, να βρει ένα πρόσωπο Γ και να του παραδώσει ένα φάκελο.
Οι πιο πάνω εντολές είναι αποφάσεις του Α. Περικλείουν το σκοπό (παράδοση φακέλου σε κάποιον Γ) . Επίσης περικλείουν την προδιαγραφή – στόχο (εντός τριών ημερών) και την γενική προδιαγραφή -στόχο του χώρου στον οποίο πιστεύει ότι βρίσκεται ο Γ (άλλη πόλη) και αυτές οι προδιαγραφές είναι στόχοι που ανήκουν στην ουσία του σκοπού.
Ετούτες είναι οι αποφάσεις , οι εντολές ΟΥΣΙΑΣ ή αλλιώς καθοριστικές ή κυρίαρχες κατευθυντήριες αποφάσεις.
Τώρα ο Β θα πρέπει να υλοποιήσει  τις πιο πάνω εντολές. Στην πρακτική του προσπάθεια θα πρέπει να βρει τον Γ, να αποφασίσει πότε είναι καλύτερα να του δώσει ραντεβού, να αποφασίσει πιο είναι το κατάλληλο μέσο για τη μεταφορά του στον τόπο συνάντησης κλπ.
Αποφασίζει λοιπόν και ο Β αλλά οι αποφάσεις του δεν είναι οι κυρίαρχες. Είναι αποφάσεις εξαρτώμενες από τις αποφάσεις του Α. Είναι αποφάσεις πρακτικής για την καλύτερη υλοποίηση του σκοπού του Α. Είναι αποφάσεις εκτελεστικού οργάνου.

 Για να κατανοήσουμε καλύτερα την τεράστια διαφορά μεταξύ των αποφάσεων καθοριστικού και εκτελεστικού τύπου να φέρουμε το εξής παράδειγμα:
Κάποιοι κλείνουν μερικούς ανθρώπους σε μια στενή φυλακή. Αποφάσισαν και είχαν τη δύναμη να το κάνουν. Αποφάσισαν επίσης να τους δίνουν ένα πρωινό και ένα γεύμα. Επίσης αποφάσισαν να τους δίνουν συνολικά δύο ώρες για να βγαίνουν στο προαύλιο.
Και λένε στους κρατούμενους: Έχετε την ελευθερία να αποφασίσετε ποιες συγκεκριμένες ώρες θέλετε να σας δίνουμε την τροφή. Έχετε επίσης την ελευθερία να αποφασίσετε πόσες φορές θα βγαίνετε στο προαύλιο μέχρι να συμπληρώσετε δύο ώρες συνολικά. Έχουμε δημοκρατία, το σύστημά μας είναι δημοκρατικό και γι αυτό θα γίνει ότι θέλει η πλειοψηφία.

ΟΛΕΣ οι ολιγαρχικές συλλογικότητες όταν μιλούν για λαϊκή συμμετοχή προσπαθούν δια της προπαγάνδας να παγιδέψουν το λαό.
Στην ουσία, η λαϊκή συμμετοχή που προπαγανδίζουν είναι η συμμετοχή στην εκτέλεση των καθοριστικών αποφάσεων (αποφάσεων πλαίσιο) τις οποίες θα πρέπει να λαμβάνουν αυτοί, γιατί είναι κάτοχοι της καθοριστικής εξουσίας της ΕΝΟΠΛΗΣ εκτελεστικής (συν νομοθετικής).
Η παγίδα έχει στηθεί πάρα πολλές φορές στην ιστορία (και από αστούς και από «κομμουνιστές».
Να αναφέρουμε τρία παραδείγματα από χώρες όπου προεπαναστατικά οι υποσχέσεις ήταν διαφορετικές από την πραγματικότητα που ακολούθησε:
Πρώτον. Γενικές συνελεύσεις και εργατικά συμβούλια στα πρώτα χρόνια της Οκτωβριανής επανάστασης ήταν ουσιαστικά συζητήσεις για εκτόνωση και ονειροπολήσεις των εργαζομένων. Τα καθοριστικά πλαίσια στα ΠΑΝΤΑ τα έβαζε η ηγεσία του κόμματος αφού αυτή κατείχε την ένοπλη εκτελεστική (και νομοθετική) και όλοι οι υπόλοιποι ήταν οι νεροκουβαλητές. Πχ η ηγεσία του κόμματος αποφάσιζε είτε για την τρόικα στις διευθύνσεις των επιχειρήσεων, είτε για τη μονοπρόσωπη διεύθυνση, είτε για την κατάργηση των συνδικάτων κλπ. Αποφάσιζε για τα ΠΑΝΤΑ που ήταν καθοριστικής σημασίας.
Δεύτερον.
Η «αυτοδιαχείριση» στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Και αυτή ήταν μεγάλη προπαγανδιστική απάτη. Όλες τις καθοριστικού τύπου αποφάσεις τις έπαιρνε το κόμμα και βασικά ο Τίτο.
Η ένοπλη και η νομοθετική εξουσία ήταν στα χέρια του.
Τρίτον.
Στην Κούβα. Η Κούβα άργησε να περάσει ΠΛΗΡΩΣ από τον κομματικοκρατικό καπιταλισμό στον ιδιωτικό καπιταλισμό. Αυτό μπορεί να γεννήσει αυταπάτες σε καλοπροαίρετους αγωνιστές. Και εδώ οι γενικές συνελεύσεις και οι όποιες εκλογές εντάσσονται τελικά μέσα στα πλαίσια – καθοριστικές προδιαγραφές που θέτει η ηγεσία του κόμματος, η οποία κατέχει «φυσικά» την ένοπλη και τη νομοθετική εξουσία.
Όμως είναι νομοτέλεια. «Όταν μια μειοψηφία καταλάβει την εξουσία μετατρέπεται αργά ή γρήγορα σε νέα κυρίαρχη τάξη».
Έτσι και με την Κούβα. Είναι θέμα χρόνου το πλήρες πέρασμά της από τον κομματικό καπιταλισμό στον ιδιωτικό (με τον έλεγχο του κόμματος κατά τη μετάβαση).
Τώρα έχει ιδιωτικοποιήσει μερικές επιχειρήσεις στον τουριστικό τομέα και σε αυτές εργάζονται μερικές χιλιάδες κουβανών. Σε λίγα χρόνια οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα θα γίνουν δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες, μέχρι να γίνουν εκατομμύρια και να είναι η πλειοψηφία στο χώρο της οικονομίας.
Απλά χρειάζεται λίγος χρόνος για να πέσουν και οι τελευταίες αυταπάτες ότι μπορεί μια μειοψηφική – κομματική εξουσία να φτιάξει σοσιαλισμό.
Κρίμα. Τόσα εκατομμύρια θυσιών από αγνούς αγωνιστές, τόσα εκατομμύρια νεκρών για μια καλύτερη κοινωνία. Όμως εν αγνοία τους θυσιάστηκαν για την κατάκτηση της εξουσίας από την ηγεσία του κόμματος.
 Όλα τα ολιγαρχικά συστήματα, αστικά ή "σοσιαλιστικά", που αυτοαποκαλούνται δημοκρατικά ή αυτό ονομάζονται δημοκρατίες, στην ουσία εμπίπτουν στο παράδειγμα με τη φυλακή. Οι λίγοι, μια μειοψηφία κρατά για τον εαυτό της την εξουσία να λαμβάνει τις αποφάσεις καθοριστικού τύπου και να τις επιβάλλει στο λαό. Και οι αποφάσεις καθοριστικού τύπου, συμπυκνώνονται πρακτικά στο σύνολο των «νόμων» (νομοθετική)

Από την άλλη για να έχει η ολιγαρχία και ένα δημοκρατικό προφίλ, αφήνει στο λαό να παίρνει κάποιες αποφάσεις (όπως σε γειτονιές, σε Δήμους, σε σωματεία κλπ) αλλά αυτές οι αποφάσεις είναι εντός των αυστηρών προδιαγραφών που έχει θέσει η ίδια η μειοψηφία. Ή ακόμα να τον αφήνουν να αποφασίζει για ελάχιστα θέματα με δημοψηφίσματα, που όμως όταν δεν τους συμφέρουν οι αποφάσεις του λαού, αυτοί έχουν την εξουσία με αντί – νόμους να παίρνουν πίσω και με το πάρα πάνω τις όποιες φαινομενικές απώλειες. Στην ουσία τα πολιτικά συστήματά τους είναι ολιγαρχικά.
Το να αφήνουν το λαό, σε μερικές περιπτώσεις, να συμμετέχει στη λήψη εκτελεστικού τύπου αποφάσεων, είναι το «τυρί» στη «φάκα» της ολιγαρχίας.

Για να έχουμε λοιπόν δημοκρατική κοινωνία και δημοκρατικές συλλογικότητες θα πρέπει να αποκλεισθεί οποιαδήποτε πιθανότητα σε ένα κάποιο μέρος του ΟΛΟΥ (βουλευτές, συμβούλια, σύνεδροι κλπ) να παίρνει και να επιβάλλει τις αποφάσεις ΟΥΣΙΑΣ που να αφορούν στο ΟΛΟΝ (σώμα). Δηλαδή να μην μπορεί καμιά μειοψηφία να παίρνει και να επιβάλλει αποφάσεις καθοριστικού τύπου.
Όμως το μέρος του όλου (σύμβουλοι, σύνεδροι) μπορεί να λάβει εντολή από το όλον για να παίρνει αποφάσεις μόνο εκτελεστικές και μέσα στα πλαίσια μιας απόφασης ουσίας, μιας καθοριστικής απόφασης που θα έχει λάβει προηγουμένως το όλον, ο λαός.
Αν το μέρος  παίρνει αποφάσεις ουσίας για το όλον τότε ακυρώνει τη Δημοκρατία ΑΚΥΡΏΝΕΤΑΙ η εξουσία του όλου.
 

Απ την άλλη, αν μελετήσουμε την μέχρι τώρα πορεία όλης της ιστορικής εμπειρίας των απελευθερωτικών κοινωνικών κινημάτων μέχρι και την κατάληξή τους θα διαπιστώσουμε τα εξής:
Οι καταπιεσμένες κοινωνίες κάτω από ορισμένες συνθήκες (ισχυρά προβλήματα) έκαναν εξεγέρσεις και επαναστάσεις για να απελευθερωθούν από κάποιο βαρύ ζυγό.
Πιο περιεκτικά μπορούμε να πούμε ότι προσπαθούσαν να υλοποιήσουν τρία στάδια. Πρώτον να ρίξουν ή να εξοντώσουν τις συγκεκριμένες εξουσίες οι οποίες ήταν η αιτίες των μεγάλων  και συγκεκριμένων αδιεξόδων τους,
δεύτερον να βάλουν στην κορυφή της πυραμίδας της διακυβέρνησης τους (με ρόλο νομοθετικό και εκτελεστικό) κάποιους άλλους (και όχι τους ίδιους), που συνήθως ήταν οι μπροστάρηδες, οι πρωτοπόροι της επανάστασης και τους οποίους θεωρούσαν ηθικά ακέραιους, νοητικά ικανούς, με ένα καλύτερο κοινωνικό φιλολαϊκό όραμα που αφορούσε και στη λύση  μεγάλων προβλημάτων και στην περαιτέρω πορεία της κοινωνίας.
Kαι τρίτον να άρουν τις αιτίες των συγκεκριμένων άμεσων πολύ μεγάλων προβλημάτων τους που τους είχε προκαλέσει η προηγούμενη εξουσίαΝα ξεπεράσουν δηλ. τα πολύ πιεστικά προβλήματα που βίωναν στο παρόν.

 Που κατέληξαν όμως ΟΛΕΣ οι επαναστάσεις οι οποίες κατόρθωσαν αρχικά να υλοποιήσουν τα δύο πρώτα στάδια ή ακόμα και το τρίτο;
Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα είχαμε επιστροφή περίπου στο ίδιο  σημείο εκκίνησηςΟ κάθε λαός σαν Σίσυφος ήταν αναγκασμένος να αρχίσει ξανά την ίδια κοπιαστική ανηφορική πορεία γιατί  λίγο καιρό μετά την νίκη της επανάστασης μια νέα πολιτική και οικονομική ολιγαρχία είχε εγκαθιδρυθεί παίρνοντας τις θέσεις των παλιών ολιγαρχιών και ο πρώην επαναστατημένος λαός έμπαινε πάλι  κάτω από κάποιους και στην άκρη. Μια νέα ολιγαρχική «γραφειοκρατία» είχε αντικαταστήσει την παλιάΚάποιοι άλλοι έπαιρναν πάλι τις καθοριστικές αποφάσεις για τη ζωή του.  Φτού λοιπόν και απ την αρχή. Οι λίγοι κρατούσαν για τον εαυτό τους την ένοπλη και τη νομοθετική εξουσία.
Η ανισοκατανομή της πολιτικής δύναμης (ολιγαρχικές λειτουργίες)  μεταξύ των μελών μιας συλλογικότητας  (κοινωνικής) οδηγεί νομοτελειακά σε ανισοκατανομή  οικονομικής δύναμης. Και το αντίστροφο. Η ανισοκατανομή οικονομικής δύναμης επιφέρει ανισοκατανομή πολιτικής δύναμης.(είναι ευνόητο ότι ο οικονομικά ισχυρότερος διαθέτει και χρήμα και την ικανότητα εκβιασμού στους εξαρτώμενους του με αποτέλεσμα την πρόκληση ανισοκατανομής της πολιτικής δύναμης).

Σημείωση: Εδώ οι ολιγαρχικοί κάθε είδους (δεξιά και «αριστεροί») όταν μιλάνε για «συμμετοχική δημοκρατία» ή για άμεση Δημοκρατία ή για αυτοδιαχείρηση ή για Δημοκρατία από τα κάτω κλπ, εννοούν κατά βάθος ότι τις καθοριστικές αποφάσεις πρέπει να τις παίρνουν αυτοί της ηγεσίας - ηγεμονίας (κόμματος κλπ) και τις αποφάσεις εκτελεστικού τύπου  να τις παίρνει ο λαός. Διαπράττουν μια διαρκή απάτη.
Όποιος δεν έχει την εξουσία να παίρνει και να επιβάλλει αποφάσεις καθοριστικού τύπου (δηλαδή ένοπλη εκτελεστική και νομοθετική), είναι εκ των πραγμάτων εκτελεστικό όργανο εκείνων που έχουν την εξουσία να το κάνουν, είναι όργανά τους.


Τον 21ο αιώνα θα πρέπει οι λαοί να σπάσουν το φαύλο κύκλο. Δεν θα πρέπει να ξαναπιαστούν κορόιδα. Και θα το κάνουν ΜΟΝΟ αν θέσουν σαν κεντρικό σκοπό τους το «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ».






ΡΔ

11 Νοεμβρίου 2016

TI EINAI ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ


OI
 ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΓΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΗΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ 


(εκλογές κυνοβουλευτικές, ευρωεκλογές, δημοτικές)

         A. Οι κατηγορίες των εκλογών είναι δύο:
(α) Είτε αυτοί, που μόλις θα εκλεγούν, θα έχουν την εξουσία να αποφασίζουν και να διατάζουν  τους εκλογείς ό,τι γουστάρουν. Δηλαδή να αποφασίζουν και να διατάζουν το λαό στο ΟΝΟΜΑ του λαού είτε (β) οι όποιοι εκλεγμένοι θα είναι  εκτελεστικά όργανα – υπηρέτες των εκλογέων και θα εκτελούν ΜΟΝΟ ό,τι θα αποφασίζουν και θα τους διατάζουν οι εκλογείς (η πλειοψηφία λαού ή δημοτών).

Οι πρώτες (α) εκλογές είναι ολιγαρχικού τύπου ή εκλογές τεράστιας κοροϊδίας για τους λαούς. Οι ελάχιστοι εκλεγμένοι  έχουν την εξουσία να επιβάλουν (δια της βίας της ένοπλης εκτελεστικής) τη δική τους θέληση στην μεγάλη πλειοψηφία λαού. Αυτοί  παίρνουν τις καθοριστικές αποφάσεις και  ορίζουν τη ζωή των πολλών σε κάθε κοινωνικό θέμα ενώ οι πολλοί καθίστανται υπήκοοι – δούλοι. Αυτού του τύπου τις εκλογές τις έχουμε στα ολιγαρχικά συστήματα του κοινοβουλευτισμού, του φασισμού και των «εργατικών» συμβουλίων. Όλα τα ολιγαρχικά κόμματα αποκαλούν το ολιγαρχικό σύστημα του  κοινοβουλευτισμού αστική δημοκρατία (δηλαδή αστική εξουσία του λαού!!!) με λυσσώδη επιμονή για τους ευνόητους λόγους της παραπλάνησης του λαού. Στον  κοινοβουλευτισμό διεξάγονται  για την ανάδειξη των ολιγαρχών εξουσιαστών- επιβήτορων  των λαών σε κεντρικό κυβερνητικό επίπεδο , για την ανάδειξη των περιφερειακών και δημοτικών ολιγαρχών και για την ανάδειξη του ευρωπαϊκού κυνοβουλίου της ΕΕ – Ο (Ένωσης Ευρωπαίων Ολιγαρχών.

Οι δεύτερες (β) εκλογές είναι δημοκρατικού τύπου. Οι ελάχιστοι εκλεγμένοι είναι εκτελεστικά όργανα των εκλογέων τους αφού οι εκλογείς ( λαός ή δημότες) έχουν την εξουσία να αποφασίζουν οι ίδιοι για τις καθοριστικές προδιαγραφές των πράξεων που αφορούν στη ζωή τους και ταυτόχρονα κατέχουν την ένοπλη εκτελεστική εξουσία για να μπορούν να διατάζουν τους εκλεγμένους τους να τις υλοποιήσουν. Μόνο σε τούτη την περίπτωση οι εκλογείς είναι πολίτες και όχι υπήκοοι (υπάκουοι) ή άβουλα ζώα. Είναι πολίτες γιατί μετέχουν κρίσεως νόμων και αρχής. (Αυτό το πολιτικό σύστημα είναι το σύστημα της δημοκρατίας ή  το πολιτικό σύστημα του πραγματικού κοινοτισμού – που θα αντιστοιχεί στο σημερινό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων-.)

Σημείωση:
Οι ολιγαρχικοί κάθε μορφής έκαναν και θα κάνουν τα πάντα για να μη φτάσει στην κοινωνική συνείδηση αυτή η κατηγοριοποίηση των εκλογών και των διακυβερνήσεων.

Σήμερα έχει επικρατήσει παγκοσμίως (κατά κανόνα) το ολιγαρχικό σύστημα του κοινοβουλευτισμού. Τι είναι όμως κοινοβουλευτισμός;
ΟΡΙΣΜΟΣ: 



* ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ Ή ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ  είναι εκείνο το ολιγαρχικό σύστημα εξουσίας κατά το οποίο οι ολιγαρχικοί (οι κατέχοντες ολιγαρχική εξουσία που θα καταναγκάζουν το λαό να υποτάσσεται στη θέλησή τους, σε κάθε θέμα) θα πρέπει να εκλέγονται (δια μέσου κομμάτων) από τα ίδια τα θύματά τους (για λόγους εξαπάτησής τους), παρέχοντάς τους ταυτόχρονα την κατά κανόνα ανούσια – αναποτελεσματική και ακαταδίωκτη δυνατότητα έκφρασης των παραπόνων τους για τα δεινά που θα υφίστανται από αυτούς. (Σύμφωνα με αυτό το ολιγαρχικό σύστημα θα πρέπει τα ίδια τα θύματα να σκάβουν το λάκκο τους δια της ψήφου τους.)
Το ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΟ λοιπόν δίλλημα είναι:Θα συνεχίσουμε να ζούμε σε ένα σύστημα όπου οι κυβερνώντες (οι εκλεγμένοι ή οι μη εκλεγμένοι φασίστες) θα διατάζουν το λαό ή ο λαός θα διατάζει-εντέλει τους εκλεγμένους του κυβερνώντες; (στη σχέση εργασίας που θα έχει με αυτούς).
Τι θεωρούμε πιο σωστό και ωφέλιμο κοινωνικά και προσωπικά;
Όταν επιλέγουμε από την πιάτσα των ταξί τον καλύτερο (ειδικό) ταξιτζή και αφήνουμε  σε αυτόν να έχει την εξουσία να μας επιβάλει για να μας πάει σε όποιο προορισμό γουστάρει ή να έχουμε εμείς την εξουσία να του υπαγορεύουμε να μας πάει σε όποιο συγκεκριμένο προορισμό θέλουμε;Ετούτες οι δύο επιλογές ( «ή ο ταξιτζής μας πάει όπου θέλει ή εμείς του δίνουμε εντολή να μας πάει όπου θέλουμε») είναι ΑΠΟΛΥΤΑ διαφορετικές μεταξύ τους και αντιστοιχούν σε απόλυτα διαφορετικά πολιτικοοικονομικά συστήματα (ολιγαρχία – δημοκρατία).


Και ποιο είναι το όφελος που θα έχουμε αν βάλουμε απλά στόχο να διώξουμε (και όχι να αλλάξουμε σύστημα) ή να μην ξανά επιλέξουμε τον συγκεκριμένο ταξιτζή - νταβατζή και στη θέση του να διαλέξουμε κάποιον άλλο όταν και ο άλλος ταξιτζής είναι ολιγαρχικός - νταβατζής και θέλει και αυτός να έχει την εξουσία να αποφασίζει που θα πρέπει να πάμε;
Όταν και ο άλλος ταξιτζής θέλει και αυτός το ίδιο σύστημα; Δηλαδή  όταν θέλει να αποφασίζει και να διατάζει αυτός τον πελάτη, υπάρχει τότε έστω και μία περίπτωση στο  άπειρο  να είναι καλός, να έχει φίλο κοινωνική συνείδηση ή είναι εξ ΟΡΙΣΜΟΥ (φανερά ή κρυφά) εγωπαθές, άρρωστο ψυχικά και αντικοινωνικό  στοιχείο; Όταν κάποιος θέλει να κάνει απόλυτο κουμάντο στη ζωή του άλλου τι είναι; ΠΑΝΤΩΣ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΓΙΗΣ!!! 

Είναι σίγουρα άτομο ψυχικά άρρωστο. Είναι δυνατόν κάποιος καπετάνιος να θέλει να αποφασίζει και να επιβάλει στους επιβάτες σε ποιο προορισμό να πάνε ή θα πρέπει οι επιβάτες, νέοι, γέροι, γραμματισμένοι ή αγράμματοι κλπ να αποφασίζουν που θέλουν να κατέβουν και ο καπετάνιος να εκτελεί; Είναι δυνατόν ένας τέτοιος καπετάνιος (που θα αποφασίζει και θα επιβάλει) να έχει κατά βάθος σώα την ψυχική του υγεία; Όχι. 
Το να μη θέλει κάποιος να αφήνει τους άλλους να αποφασίζουν για τη ζωή τους, σημαίνει ότι είναι άρρωστο εγκληματικό στοιχείο. (Αν ήταν ψυχικά υγιής θα ήθελε ο λαός να έχει την εκτελεστική και τη νομοθετική και αυτός να είναι  όργανο - υπηρέτης του λαού και να δεχόταν ο λαός να  του αναθέτει συγκεκριμένες εκτελεστικές αρμοδιότητες.) 
Με αυτά και με δεκάδες άλλα καταρρίπτεται πλήρως το ευτελές επιχείρημα - παγίδα των ολιγαρχικών περί δοκιμής νέων νταβατζήδων (ολιγαρχικών). Σου λένε: « Αυτόν ή εκείνον, αυτό ή εκείνο το κόμμα (ολιγαρχικό) το έχεις δοκιμάσει;» Και αν τους απαντήσεις όχι, αυτοί συνεχίζουν: « Τότε πως ξέρεις είναι το ίδιο κακοί με τους άλλους ή αν είναι καλοί; Αν δεν τους βάλεις να σε κυβερνήσουν, αν δεν τους δοκιμάσεις πως θα ξέρεις;» 

Όμως θα μπορούσε κανείς να τους απαντήσει με ευκολία κατά τον ίδιο τρόπο. « Έχεις πέσει ποτέ από ουρανοξύστη με το κεφάλι; Όχι. Τότε πήγαινε πέσε. Αφού δεν έχεις δοκιμάσει πως ξέρεις ότι θα σκοτωθείς; Στον Ισημερινό θα κάνει  ζέστη; (Ναι) Πως είσαι σίγουρος αν δεν δοκιμάσεις πηγαίνοντας; Είσαι  ετερόφυλος και σου αρέσει; Πως είσαι σίγουρος αν δεν δοκιμάσεις και από την πίσω πόρτα …κοκ;»
Παρά ταύτα είναι χιλιάδες οι εναλλαγές, τα πειράματα και οι δοκιμές νέων ολιγαρχών (οχιών) που έχουν γίνει σε τοπικό κα παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία, ας πούμε, δύο  χιλιάδες χρόνια. Έχουμε μήπως καμιά φίλο λαϊκή εξαίρεση; Όχι καμιά. (Και αυτόν που μας προτείνουν να δοκιμάσουμε τώρα θα είναι η μοναδική εξαίρεση σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία χιλιάδες χρόνια; Ναι; Εδώ πάει ο κλαυσίγελως!!! Η μέγιστη βλακεία είναι να κάνει κανείς πάντα ακριβώς το ίδιο πράγμα και να περιμένει κάθε φορά ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Επιτέλους όχι άλλη σπατάλη χρόνου σε βλακείες. Ο χρόνος είναι πολύτιμος και πρέπει να δοθεί στον αγώνα (κεντρικά) για τη συντριβή του συστήματος.) Αλλά και να είχαμε κανά δυό ιστορικές εξαιρέσεις θα έλεγε τίποτα  αυτό; Απολύτως τίποτα. Απλά θα μας έλεγε ότι είναι τεράστια ανοησία να ψάχνεις μια θετική περίπτωση μέσα στις δεκάδες χιλιάδες πιθανότητες και μέσα σε χιλιάδες χρόνια και να μην μπαίνεις ΤΩΡΑ στον αγώνα για να συντριβεί εκ θεμελίων το ολιγαρχικό σύστημα. (και αν κάποιος ολιγάρχης του παρελθόντος δεν ήταν τόσο κακός σαν τους άλλους, μετά από αυτόν τι είχε ακολουθήσει στην κοινωνία;)


Μα αφού οι ολιγαρχικοί μας το λένε «έξω από τα δόντια». Μας δείχνουν και το πολιτικό πρόγραμμά τους. Θέλουν οι ΛΙΓΟΙ να κατέχουν τη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία (Οι λίγοι βουλευτές ή στρατόκαυλοι ναζιστές κλπ)Θέλουν να έχουν την εξουσία οι ίδιοι για να επιβάλουν τη θέλησή τους στους πολλούς. Αυτό είναι μεγάλη συγκαλυμμένη ψυχική αρρώστια. Το ξέρουμε εκ των προτέρων, τους ξέρουμε εκ των προτέρων. Είναι εξ ορισμού αντικοινωνικά υποκείμενα.
Ενώ  γνωρίζουμε ότι η οχιά είναι δηλητηριώδης, τότε γιατί θα πρέπει να μπούμε σε μια ακόμα νέα διαδικασία όπου θα δοκιμάσουμε να μας δαγκώσει μια κάποια άλλη (νεαρή, αρσενική ή θηλυκή ) οχιά για να διαπιστώσουμε αν είναι και αυτή δηλητηριώδης; Και αυτή δηλητηριώδης θα είναι. Μα αφού είναι ΑΠΟΛΥΤΑ διαπιστωμένο. Ιστορικά ΟΛΑ τα ολιγαρχικά συστήματα ήταν εγκληματικά, αντικοινωνικά, αντιλαϊκά χωρίς καμιά εξαίρεση, παρά τις διάφορες διαβαθμίσεις αντικοινωνικότητας που είχαν.
Όλοι οι ολιγαρχικοί είναι επί της ουσίας ίδιοι. Όπως όλα τα περιττώματα επί της ουσίας είναι σκατά και παρ ότι  αλλάζουν σε χρώμα, ρευστότητα κλπ πρέπει όλα να αποκλείονται από το να είναι μέσα διατροφής, έτσι είναι και οι ολιγαρχικοί επί της ουσίας. Είναι ΟΛΟΙ τους ψυχικά διαταραγμένα, εγκληματικά, αντικοινωνικά όντα με διαφορετικές μορφές θεατρινισμού, λεξιλογίου, λογοπαίγνιων, υποσχέσεων και μεγέθους αντικοινωνικότητας και πρέπει επιτέλους να αποκλειστούν από την ανθρώπινη ιστορία.

Σε τούτο το σημείο όμως οι ολιγαρχικοί θα επιμείνουν και θα πουν: «Εντάξει αλλά στη ζωή δεν είναι πάντα όλα ρόδινα και θα είμαστε αναγκασμένοι πολλές φορές να επιλέγουμε μεταξύ κακών το μικρότερο κακό. Το μη χείρον βέλτιστο. Το να υποστείς το μικρότερο κακό είναι όφελος. Ψήφισε λοιπόν ή υποστήριξε εκείνο το κόμμα, εκείνον το μηχανισμό (ολιγαρχικό) που νομίζεις ότι θα σου κάνει το μικρότερο κακό».
Αληθοφανές μεν, ψεύτικο δε το επιχείρημά τους. Αν σε αυτό το συλλογισμό δεν υπάρχει πραγματικά και ένα  τρίτο χειρότερο κακό τότε αυτός ο συλλογισμός στέκει. Αν όμως φανερώσεις την ύπαρξη ενός τρίτου μέγιστου κακού τότε οι συλλογισμός τους είναι μια απάτη. Πχ ένας 14χρονος (όντως) ήθελε πολύ να αγοράσει μια μηχανή ενός μεγάλου κυβισμού. Ο πατέρας του αρνιόταν να του ικανοποιήσει την επιθυμία γιατί είχε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες. Το παιδί τότε άρχιζε να πέφτει σταδιακά σε «κατάθλιψη», να παραμελεί το σχολείο του κοκ. Ο πατέρας μπροστά στο ενδεχόμενο να χειροτερέψει η κατάσταση του γιού υπέκυψε, δανείστηκε και του αγόρασε τη μηχανή. Επέλεξε το μικρότερο κακό. Διάλεξε ένα μεγαλύτερο οικονομικό βάρος παρά να είναι το παιδί του σε αυτή την κατάσταση, να παραμελεί το σχολείο, να κλείνεται στον εαυτό του κλπ.
Όμως μετά από λίγο καιρό το παιδί τρέχοντας σε αυτοσχέδιους αγώνες ταχύτητας έπεσε και χτύπησε θανάσιμα. Ο πατέρας δεν είχε δει ή δεν είχε αξιολογήσει και το τρίτο πιθανό χειρότερο κακό.
Συμπέρασμα:
 Η επιλογή του «μη χείρον βέλτιστο» δεν ισχύει όταν υπάρχει και τρίτο πιθανό χείριστο κακό. Όταν υπάρχει ακόμα ένα μεγαλύτερο κακό από τα δύο συγκρινόμενα και η επιλογή δεν γίνει με βάση αυτό το χείριστο τότε η επιλογή του μικρότερου κακού  δεν είναι η βέλτιστη αλλά η κάκιστη επιλογή.
Και εδώ, με τη συμμετοχή του καθένα μας στις εκλογές,  ποιο είναι το τρίτο χείριστο κακό που θα προκύπτει;
Βασικά η συμμετοχή του λαού σε αυτές βοηθά το ολιγαρχικό σύστημα να μπορεί να κάνει διαρκή παράταση της ζωής του. Είναι εχθρικό προς τη δόμηση του αντίπαλου δέους που είναι απόλυτα απαραίτητο και για την αυριανή ριζική, επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας αλλά και για την κατάκτηση κάποιων μικρών "αναπνοών" για τους λαούς στο παρόν. Δες κείμενο "ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΟΥΣ". (Πόσες δεκαετίες έχουν ήδη περάσει με τις ελπίδες και τη συμμετοχή του λαού στις ολιγαρχικές κυνοβουλευτικές εκλογές αλλά που φτάσαμε τελικά σήμερα;) Το σύστημα επιθυμεί τη μεγάλη συμμετοχή του λαού στις ολιγαρχικές εκλογές του. Η συμμετοχή του καθένα μας σημαίνει κατά βάθος πολλά πράγματα. Σημαίνει πριν από όλα ότι νοητικά και συνειδησιακά δεν αμφισβητείται πλήρως η ψεύτικη ωφελιμότητα των ολιγαρχικών εκλογών, η ψεύτικη ωφελιμότητα για το λαό όπως την προβάλει προπαγανδιστικά το σύστημα. Σημαίνει ότι ο ψηφοφόρος για να πάει στην κάλπικη κάλπη τους, κάποιου είδους όφελος θα νομίζει ότι έχει


Είναι ραγισμένο το γυαλί της συνείδησής του. Αυτό θέλουν ουσιαστικά οι ολιγαρχικοί. Να νομίζει ο καθένας μας ότι κάποιο όφελος μπορεί να προκύψει για τον ίδιο από τη συμμετοχή τουΕτούτο όμως είναι ουσιαστικά μια, μερική ή πλήρης, εξουδετέρωση της συνείδησης του ενεργού ψηφοφόρου. Για να πάει ο ψηφοφόρος στην κάλπη σημαίνει κατά κανόνα ότι κατά βάθος δεν αρνείται και δεν αμφισβητεί ριζικά και ολοκληρωτικά την ουσία του ολιγαρχισμού (αφού  περιμένει κάποιο όφελος). Και κάποιος που δεν αμφισβητεί ΠΛΗΡΩΣ την ουσία του ολιγαρχισμού δεν διαθέτει το συνειδησιακό υπόβαθρο για να συμμετάσχει ενεργά στην επαναστατική δράση για τη ριζική ανατροπή του.
 Είναι σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό εξουδετερωμένος συνειδησιακάΚαι αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι το ολιγαρχικό σύστημα, όσο δεν θα αμφισβητείται πλειοψηφικά, θα κερδίζει διαρκώς μεγάλη χρονική παράταση ζωής, θα μπορεί να ανασυντάσσει τις δυνάμεις μετά από τις κρίσεις του και να επεκτείνεται προς το μέλλον, με τάση «προς τους αιώνες των αιώνων…φτού». Και όσο αυτό θα συμβαίνει, το ολιγαρχικό σύστημα θα αισθάνεται δυνατό (δεν θα δομείται το κατάλληλο αντίπαλο δέος) και ανάλογα με το βαθμό ασφάλειας που θα νιώθει τόσο θα αποθρασύνεται και τόσο μεγαλύτερα  βάρβαρα και εξαθλιωτικά  μέτρα θα επιβάλει  στον κάθε λαό στο παρόν. Τόσο μεγάλα θα είναι αυτά τα αντιλαϊκά μέτρα όπου και αν ακόμα υλοποιηθεί το όποιο εκ των προτέρων προσδοκώμενο όφελος από τον ψηφοφόρο που πήγε να ψηφίσει, θα μας φέρνει μπροστά στην κατάσταση «σου δίνω ένα ψίχουλο και σου παίρνω το καρβέλι».  (Διακαής πόθος του ολιγαρχικού συστήματος είναι να συμμετέχουμε όλοι μας στις εκλογές τους και αν δεν ψηφίσουμε το πιο αντιπροσωπευτικό κόμμα του  τότε σε τελευταία ανάλυση ας ψηφίσουμε ένα άλλο οποιοδήποτε ολιγαρχικό κόμμα). Ετούτη είναι η ζωοφόρος γι αυτό αρχή.
Σημείωση:
Η τακτική ή η θεωρία που προτείνει τις  σταδιακές αλλαγές, τις σταδιακές μεταρρυθμίσεις, τις βήμα προς βήμα «ειρηνικές» κατακτήσεις που θα οδηγήσουν τελικά στην εξουσία του λαού, έχει αποδειχτεί επί χιλιάδες χρόνια ΑΠΟΛΥΤΑ αποτυχημένη. Σήμερα παρά την παρέλευση αιώνων και παρά την τεράστια πρόοδο των επιστημών και παρά τους εκατομμύρια μεταρρυθμιστικούς αγώνες που έχουν γίνει,  το 90% της ανθρωπότητας ζει μέσα στην απόλυτη εξαθλίωση.

Κατά κανόνα και από θέση αρχής, οι πραγματικές δημοκρατικές δυνάμεις θα πρέπει να σαμποτάρουν με όποιο δυνατό τρόπο (ΑΠΟΧΗ – ΑΚΥΡΟ – ΛΕΥΚΟ κλπ) τις ολιγαρχικές εκλογές είτε αυτές είναι για το κυνοβούλιο είτε για την ΕΕ-Ο (Ένωση Ευρωπαίων Ολιγαρχών) είτε είναι τοπικές. Η μαζική συμμετοχή σε αυτές θα σημαίνει πάντα όχι μόνο απλή έλλειψη ωφελιμότητας για την πλειοψηφία της κοινωνίας αλλά όλο και πιο μεγάλο και μακροχρόνιο σφίξιμο της θηλιάς στο λαιμό του λαού. Τίθεται όμως ένα ερώτημα και για την άλλη πλευρά. Η μαζική αποχή, το άκυρο και το λευκό θα σημαίνουν αυτόματα και κάποιο μεγάλο κέρδος για το λαό; Όχι βέβαια. Το μέγεθος ή η ανυπαρξία της ωφελιμότητας εξαρτάται από τη συνολική στάση του καθένα. Αν η αποχή από τις εκλογές γίνεται με όρους αδιαφορίας για τα κοινωνικά προβλήματα τότε δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ κανένα θετικό αποτέλεσμα.  Αν γίνεται όμως με την ταυτόχρονη προώθηση του (ΟΕΝΔΕΛ - Όλη η Ένοπλη, η Νομοθετική και η Δικαστική Εξουσία στους Λαούς) τότε θα χτίζεται το αντίπαλο δέος και θα αυξάνονται τα οφέλη για τους λαούς. 

Αν η κάθε αποχή από τις ολιγαρχικές εκλογές συνδυάζεται με αγωνιστική κινηματική στάση και τη σωστή και κατάλληλη αιτιολόγηση αυτής της στάσης (όλη η πραγματική εξουσία στους λαούς) τότε θα προχωράμε κάποια βήματα μπροστάΑν πχ ο καθένας μας αιτιολογεί στον περίγυρό του την αποχή του πειστικά, με τη διεκδίκηση του σκοπού  για μια άλλη κοινωνία στην οποία όλη την ένοπλη εκτελεστική και τη νομοθετική θα πρέπει να την έχει ο λαός τότε θα προκύπτουν κάποια θετικά αποτελέσματα για την προοπτική της λαϊκής επανάστασης. Αν  στην αρχή ζητάμε εμείς από το συνομιλητή μας να μας πει τι κατηγορία διακυβέρνησης θέλει κατά βάθος δηλαδή αν θέλει οι κυβερνώντες να αποφασίζουν και να τον διατάζουν ή αν θέλει να αποφασίζει αυτός και οι κυβερνώντες να είναι εκτελεστικά όργανά του τότε θα τίθεται το θέμα στην αληθινή, πραγματική του βάση για περαιτέρω συζήτηση. ( Και αν μας απαντήσει ότι θέλει όντως ο λαός να αποφασίζει για τη ζωή του και οι εκλεγμένοι του να εκτελούν τις αποφάσεις του τότε του ζητάμε να μας πει ή να μας τεκμηριώσει πως θα μπορέσει να το πετύχει αυτό ψηφίζοντας σήμερα κάποιο ολιγαρχικό κόμμα, συμμετέχοντας δηλαδή στις ολιγαρχικού τύπου εκλογές).  Αν, με την ευκαιρία των ολιγαρχικών εκλογών,  μπορεί ο καθένας μας να εξηγεί σωστά  ότι υπάρχουν δύο τύποι διακυβερνήσεων και άρα δύο τύποι εκλογών (ολιγαρχικές και δημοκρατικές) και  στη συνέχεια να προτείνει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ένα εφικτό σχέδιο – πρόγραμμα που να αναφέρεται στο πως μπορεί να λειτουργεί πρακτικά η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία στα χέρια του λαού, μετά τη συντριβή της ολιγαρχίας τότε θα είναι ένα βήμα που ναι μεν θα φαίνεται προσωρινά μικρό αλλά θα αποδειχτεί στο μέλλον ότι τελικά ήταν πολύ σημαντικό για την επανάσταση με σκοπό την κοινωνική απελευθέρωση από τον ολιγαρχικό ζυγό. Και αν όλα αυτά γίνονται ατομικά και συλλογικά οργανωμένα τόσο περισσότερα θετικά αποτελέσματα θα επέρχονται.
Με λίγα λόγια αν η αποχή συνδυάζεται με τις όποιες αλυσιδωτές ενέργειες που απαιτούνται για την τελική κοινωνική απελευθέρωση τότε μόνο θα αποκτά μεγάλο νόημα και θα έχει μεγάλα θετικά αποτελέσματα και τότε μόνο μπορεί να χαρακτηριστεί μεγάλη προσωπική επαναστατική στάση.


Σημείωση: Το ποιά είναι η σωστή στάση για το λαό, φαίνεται καθαρά και από τα διάφορα διαφημιστικά σπότ που παίζονται τις μέρες των ολιγαρχικών εκλογών στα ΜΜΕ.
Αναλύοντάς τα βλέπουμε τα εξής:

1ον. Καλούν τους λαούς σε μαζική συμμετοχή σε αυτές ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο κόμμα που θα ψηφίσει ο καθένας.
Ετούτο σημαίνει ότι δεν τους νοιάζει και δεν φοβούνται την ψήφο σε ένα οποιοδήποτε ολιγαρχικό κόμμα. Δείχνει καθαρά ότι τους φοβίζει η μεγάλη αποχή. Και αυτή τους φοβίζει όχι επειδή από μόνη της θα ρίξει το σύστημα της ολιγαρχίας αλλά επειδή  μπορεί να λειτουργήσει σαν πρώτο βήμα. Η αποχή θα σημαίνει αμφισβήτηση των εκλογών τους και η αμφισβήτηση είναι πάντα το πρώτο βήμα που μπορεί να εξελιχθεί (κάτω από προϋποθέσεις) σε λαϊκή επανάσταση. Τους τρομοκρατεί το δεύτερο βήμα που πιθανόν να προκύψει και γι αυτό τους συμφέρει τα μέγιστα να μας κοροϊδέψουν και να μας οδηγήσουν στην κάλπη τους.
2ον.Τα άλλα επιχειρήματα που περιέχουν τα σπότ τους, είναι τόσο γελοία και ανυπόστατα που προσβάλουν ακόμα και την νηπιακή νοημοσύνη. Πχ σε ένα σπότ πάνε να μας πείσουν ότι όλοι οι ολιγαρχικοί δεν είναι ίδιοι και ότι διαφέρουν.
  Όμως η εύκολη απάντηση είναι ότι ναι μεν καμιά οχιά δεν είναι ίδια με τις άλλες αλλά επί της ουσίας όλες είναι δηλητηριώδεις.

Σε άλλο σποτ μας λένε « διάλεξε ποιος θα κάνει κουμάντο». Από αυτή τη φράση όμως έχουν αφαιρέσει μια ή δύο λέξεις και έτσι της έχουν αλλάξει εντελώς την ουσία. Η σωστή φράση θα ήταν «διάλεξε ποιος θα ΣΟΥ κάνει κουμάντο»  ή «διάλεξε ποιος θα κάνει κουμάντο στη ζωή σου».

Β. Η βασική ολιγαρχική προπαγάνδα.
Οι ολιγαρχικοί για να εγκλωβίζουν την κοινωνική συνείδηση μέσα στο δικό τους σύστημα και για να μην επαναστατήσουν οι λαοί, χρησιμοποιούν διάφορα ιδεολογήματα – επιχειρήματα των οπισθίων.
Σε κάθε πρόταση ή πρόταγμα που είναι προς όφελος του λαού αλλά ταυτόχρονα  ζημιώνει τους ίδιους, χρησιμοποιούν πάντα τη «θεωρία» του ανέφικτου με διάφορες παραλλαγές δικαιολογιών.
Έτσι και στο σημαντικότατο και καθοριστικό θέμα της αυτοθέσμισης των λαών δηλαδή αν ο  κάθε λαός μπορεί πρακτικά να ψηφίζει – επιλέγει τον κάθε νόμο (αφού προηγουμένως έχει εξοντώσει την ολιγαρχία) απαντούν ότι αυτό είναι ανέφικτο και προσπαθούν να αιτιολογήσουν τη θέση τους με κάποιες νηπιακού τύπου ανοησίες. Κυριότερες από αυτές τις ανοησίες είναι (1) ότι λόγω μεγάλων πληθυσμών ο λαός δεν μπορεί να ψηφίζει τον κάθε νόμο και (2) ότι ο λαός δεν είναι ειδικός, δεν έχει ειδικές γνώσεις για να επιλέγει σωστά τον κάθε νόμο και γι αυτό θα πρέπει να αποφασίζουν οι άριστοι ειδικοί. (πχ η «κάθε αγράμματη γιαγιούλα δεν ξέρει τι είναι σωστό να ψηφίζει»!)
Όσον αφορά την πρώτη (1η ) δικαιολογία τους μπορούμε να πούμε περιληπτικά τα εξής: Είναι νομοτέλεια (νόμος χωρίς εξαίρεση) το γεγονός ότι οτιδήποτε μπορούσε να πραγματώσει ο άνθρωπος του παρελθόντος μπορεί να  πραγματώσει το ίδιο και καλύτερα ο σύγχρονος άνθρωπος λόγω της μεγάλης προόδου της επιστήμης. (Και ότι μπορεί να πραγματώσει ο σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι βέβαιο ότι μπορούσε να το πραγματώσει και ο άνθρωπος του παρελθόντος.)
Σήμερα είναι πρακτικά δυνατόν να έχουμε την επιλογή του κάθε νόμου από την πλειοψηφία του λαού με Κληρωτά Νομοθετικά Σώματα (ΚΝΣ), τα οποία μπορούν να θεσμοθετούνται στη βάση των επιστημονικών προδιαγραφών της εξαγωγής των δειγμάτων των δημοσκοπήσεων. Μπορούμε δηλαδή για την επιλογή του κάθε ξεχωριστού νόμου να θεσμοθετούμε ένα διαφορετικό Κληρωτό Νομοθετικό Σώμα όπου θα επιλέγει πλειοψηφικά μεταξύ διαφορετικών προτάσεων νόμων τον νόμο που θα θέλει. Έτσι ό,τι απόφαση πάρει η πλειοψηφία αυτού του δείγματος θα είναι ίδια με την απόφαση που θα έπαιρνε όλος ο λαός αν πήγαινε την ίδια στιγμή να ψηφίσει στην κάλπη (και είχε την ίδια ενημέρωση).

Για τους νόμους που θα αφορούν όλη την κοινωνία
, το κάθε κληρωτό νομοθετικό σώμα θα μπορεί να αποτελείται από 1200 άτομα περίπου. (Περισσότερες λεπτομέρειες γι αυτό το θεσμό υπάρχουν στο κείμενο «ΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ»)Επίσης και η ένοπλη εκτελεστική εξουσία μπορεί πρακτικά να λειτουργεί στα χέρια του λαού. Κείμενο "ΠΩΣ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΣΤΟ ΛΑΟ"

Τώρα όσον αφορά στη (2η ) δικαιολογία τους έχουμε να πούμε επίσης περιληπτικά τα εξής:Η «θεωρία» της διακυβέρνησης από τους «αρίστους» είναι η πιο βλακώδης θεωρία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Βεβαίως και θα πρέπει να αποφασίζει για τη ζωή του και ο αγράμματος παππούς ή η αγράμματη γιαγιούλα. Όμως τι μας προτείνουν αυτοί με τη «θεωρία» των γλουτιαίων περιοχών των ειδικών ή των «αρίστων; Μας προτείνουν ουσιαστικά ότι όταν ένας αγράμματος παππούς  επιλέγει κάποιον «ειδικό» για να του καθαρίσει  το χωράφι του από τα ξερόχορτα τότε ο ειδικός θα πρέπει να έχει την εξουσία να διατάξει τον παππού να κάνει οτιδήποτε του γουστάρει. Πχ να κάθεται σε μια καρέκλα (ο ειδικός) και να βάλει δια της βίας τον παππού να κόψει όλα τα δένδρα του. Ή μια γιαγιούλα άμα καλέσει έναν υδραυλικό για να της φτιάξει το νεροχύτη τότε ο ειδικός να έχει την εξουσία να την διατάζει να σπάσει τα κεραμίδια της. Μας λένε ουσιαστικά ότι όταν μια αγράμματη γιαγιούλα διαλέξει έναν ειδικό ταξιτζή,  δεν ξέρει που θέλει να πάει επειδή αυτή είναι γριά και αγράμματη. Και αφού δεν ξέρει πιο είναι το καλό της τότε θα πρέπει ο ταξιτζής να αποφασίζει να την πάει όπου νομίζει αυτός!!! Αυτό είναι παρά φύση!!!
(Δες κείμενο "ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΧΟΥΝ ΜΗΔΑΜΙΝΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ"
 

Σημείωση:
Μπορεί κάποιος να εκπαιδευτεί για να μπορεί να περπατάει με τα χέρια. Όμως όσο και να κατορθώσει να περπατάει έτσι ποτέ δεν θα μπορέσει να διανύσει περισσότερα χιλιόμετρα από κάποιον άλλο που περπατάει με τα πόδια. (Ακόμα και ένας κουτσός θα κάνει περισσότερα χιλιόμετρα από αυτόν). Το περπάτημα με τα χέρια είναι παρά φύση. Μπορείς μεν να περπατήσεις λίγο αλλά συγκριτικά με το περπάτημα με τα πόδια θα περπατήσεις ελάχιστα – μηδαμινά. Παρά φύση είναι  να αποφασίζουν οι λίγοι και να διατάζουν τους πολλούς. Αποδείχτηκε ιστορικά. Πχ έχουμε να συγκρίνουμε το σύστημα διακυβέρνησης της Σπάρτης  με το σύστημα διακυβέρνησης της Αθηναϊκής ΜΕΡΙΚΉΣ* δημοκρατίας. Το πρώτο περπατούσε με την ταχύτητα της χελώνας και το δεύτερο με την ταχύτητα του φωτός. Στο πρώτο υπήρχε μπίχλα, εξαθλίωση και βαρβαρότητα (καιάδα κλπ) για το λαό. Πολιτισμός στα επίπεδα του μηδενός. Επιστήμες στα ίδια περίπου επίπεδα. (Το θέατρό τους το έφτιαξαν 150 χρόνια !!! περίπου αργότερα συγκριτικά με τους Αθηναίους. Τόσο καθυστερημένοι.) Ούτε έναν μαθηματικό, ούτε έναν φυσικό, ούτε έναν αστρονόμο, ούτε έναν φιλόσοφο, ούτε έναν σπουδαίο καλλιτέχνη δεν έβγαλε το ολιγαρχικό σύστημα της Σπάρτης. Εξουσίαζαν οι «άριστοι» και όχι ο λαός. Μιλάμε για τον ορισμό της καθυστέρησης. Και αυτό το σύστημα μας το προβάλουν σαν πρότυπο για να το ακολουθήσουμε και σήμερα οι ναζιστοεθνικιστές και οι «κυνοβουλευτικοί» δηλαδή τα μισάνθρωπα αυτά και απόλυτα εγκληματικά και ψυχασθενικά ρεμάλια της ζωής (Το ίδιο συνέβαινε και στα άλλα ολιγαρχικά συστήματα της εποχής εκτός Σπάρτης. Πχ τα θέατρά τους οι άλλες ολιγαρχικές πόλεις-κράτη τα έφτιαχναν με καθυστέρηση 100 – 300 χρόνια. Περπατούσαν δηλαδή με τα χέρια.) Τόσο καθυστερημένοι!!! Αντίθετα,  δημοκρατία της Αθήνας, ΠΑΡΌΤΙ ΗΤΑΝ ΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΗ, συγκριτικά, η ευμάρεια  ήταν τεράστια και οι πνευματικοί άνθρωποι χιλιάδες και τα επιτεύγματά τους φωτίζουν μέχρι σήμερα και θα φωτίζουν για πάντα την ανθρωπότητα γιατί εδώ περπατούσαν με τα πόδια. Ακολουθούσαν το φύση και όχι το παρά φύση.  Εδώ, όπως είναι το φυσικό, αποφάσιζαν για τον κάθε ένα ξεχωριστό νόμο τους και τα πιο αγράμματα γεροντάκια. Εδώ όλη η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία ανήκε στο λαό. 

Περισσότερες λεπτομέρειες πάνω στην πανβλακώδη «θεωρία» των αρίστων περιέχονται στο κείμενο «ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΧΟΥΝ ΜΗΔΑΜΙΝΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ».

*Η ΜΕΡΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ  
Ένα  μεγάλο μέρος του πληθυσμού (και όχι όλος ο λαός με τη σημερινή σημασία του όρου) κατακτά την ένοπλη εκτελεστική, τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία. Αυτή η ΜΕΡΙΚΗ δημοκρατία, αυτό το πρωτόγνωρο πείραμα, μέσα σε 140 χρόνια κάνει θαύματα ανεπανάληπτα που εξακολουθούν να φωτίζουν την ανθρωπότητα μέχρι σήμερα. Ήταν ένα τεράστιο βήμα, μια τροχιοδεικτική βολή προς την κατεύθυνση της εξουσίας των λαών. (Μαζί με την κομμούνα του Παρισιού του 1871 που είχε πιο ολοκληρωμένο πρόταγμα.) Είναι ασύγκριτα τα θετικά αποτελέσματα αυτού του πολιτικού συστήματος όχι μόνο σε σχέση με τα ολιγαρχικά συστήματα εκείνης της ιστορικής εποχής αλλά και στις περισσότερες των περιπτώσεων ασύγκριτα και με τα σημερινά ολιγαρχικά συστήματα.
Όμως το πέρασμα της ένοπλης εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσία σε ένα μεγάλο μεν μέρος του πληθυσμού αλλά όχι στο ΟΛΟΝ, η μη εξάπλωση του συστήματος διεθνώς, ο μη προσανατολισμός του προς μια αταξική κοινωνία (εμποδιζόμενο αντικειμενικά και από το βαθμό ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της εποχής)ο πόλεμος εναντίων του από όλες τις μεγάλες ολιγαρχικές δυνάμεις εκείνης της περιόδου κλπ ήταν κάποιες από τις βασικές αιτίες της τελικής κατάρρευσής του.
Άντεξε 140 χρόνια και έκανε, συγκριτικά, τα περισσότερα και μεγαλύτερα θαύματα στην ιστορία της ανθρωπότητας.





ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ – 
                                                                                                            

8 Νοεμβρίου 2016

ΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ



ΠΩΣ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ (ΕΠΙΛΕΓΕΙ) ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ


ΟΛΗ Η ΝΟΜΟΘΕΥΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ



ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ Ο ΛΑΟΣ  ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ, ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ;



                                           Α


Η πρότασή μας για τους πρακτικούς θεσμούς (νομοθετικούς και διοικητικούς) με τους οποίους ο λαός θα μπορεί να έχει τη νομοθετική εξουσία στα χέρια του, είναι περιληπτικά η πιο κάτω:

***
Όταν κάνουμε εξέταση αίματος δεν μας παίρνουν όλο το αίμα. Παίρνουν μια πάρα πολύ μικρή ποσότητα και βγάζουν το συμπέρασμα για το όλον. Το ίδιο κάνουν και όταν θέλουν να δουν αν το νερό μιας πηγής είναι πόσιμο κλπ. Η επιστήμη λοιπόν μπορεί σήμερα να φθάνει σε κρίσεις για το ΟΛΟΝ δια μέσου ενός κατάλληλου δείγματος που είναι μικρό μέρος του όλου. Το ίδιο μπορεί να κάνει και για να διαπιστώσει τη θέληση του λαού σε ΚΑΘΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΘΕΜΑ.



ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ,  ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΚΛΗΡΩΤΟ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΣΩΜΑ  –  η κλήρωση και η επιλογή του δείγματος να γίνεται ΜΕ προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης
 – .


Τα Κληρωτά Νομοθετικά Σώματα (ΚΝΣ) σαν θεσμός θα είναι εντελώς διαφορετικός από τις ανυπόληπτες δημοσκοπήσεις.
(Τα Κληρωτά Νομοθετικά σώματα μπορούμε να τα ονομάζουμε και Κληρωτά Λαϊκά Νομοθετικά Σώματα.)

ΤΟ ΚΑΘΕ ΕΝΑ ΚΛΗΡΩΤΟ ΣΩΜΑ
ΘΑ ΔΟΜΕΙΤΑΙ ΜΕ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗΣ
ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΘΗΤΕΙΑ ΤΗΝ  ΨΗΦΙΣΗ  ΕΝΟΣ  ΜΟΝΟ  ΝΟΜΟΥ.


 


1) ΜΕ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗΣ.


Αν ακολουθηθούν οι προδιαγραφές και οι κανόνες μιας επιστημονικής δημοσκόπησης όπως μέγεθος δείγματος (1200-2000 πολιτών), γεωγραφικής κατανομής, ηλικιακής ή επαγγελματικής κατανομής κλπ και εάν ΟΛΕΣ οι απόψεις εκφραστούν ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ισηγορικά (ίδιο μέσον, χρόνος ή χώρος έκφρασης), ΤΟΤΕ με ό,τι ποσοστό αποφασίσει η πλειοψηφία των 1200-2000 πολιτών, αυτό θα είναι το ίδιο ποσοστό με εκείνο που θα έβγαινε αν γινόταν δημοψήφισμα με κάλπη (και θα ψήφιζαν όλα τα εκατομμύρια των πολιτών της χώρας).
Άρα κατ’ αυτό τον τρόπο μπορούμε να έχουμε εξακριβωμένη (ΔΙΑΠΙΣΤΩΜΕΝΗ) την βούληση της πλειοψηφίας όλων των πολιτών της χώρας και με την προηγηθείσα ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ισηγορία να έχουμε την ισότιμη (ελεύθερα) διαμορφωμένη θέληση της.


Ένα βασικό ζητούμενό μας λοιπόν είναι να ξέρουμε ακριβώς τη θέληση της πλειοψηφίας και όχι να «κολλάμε» φετιχιστικά σε κάποιο συγκεκριμένο  μέσον με το οποίο θα την εξακριβώνουμε . Και κατόπιν φυσικά να προωθείται, να επιβάλλεται η πραγματοποίησή της.
Με τα κληρωτά νομοθετικά σώματα ή λαϊκά νομοθετικά σώματα, με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης, μπορούμε να γνωρίζουμε ακριβώς τη θέληση της πλειοψηφίας της κοινωνίας σε κάθε κοινωνικό θέμα, σε όλα τα κοινωνικά θέματα, όσο μεγάλος και να είναι ο αριθμός τους.


 


2) ΚΛΗΡΩΤΟ νομοθετικό σώμα. Δηλαδή αυτοί που θα ψηφίζουν ένα νόμο να βγαίνουν τελικά με κλήρωση. Ο λόγος είναι ότι το κληρωτό, το τυχαίο – εντός επιστημονικών προδιαγραφών - μαζί με την περιορισμένη διάρκεια της θητείας και του μεγέθους του σώματος, καθιστά πολύ δύσκολες έως και αδύνατες τις περιπτώσεις χρηματισμών ή εκβιασμών ή άλλων εξωγενών παρεμβάσεων.
(Η κλήρωση σε σχέση με τις επιστημονικές προδιαγραφές μιας δημοσκόπησης μπορεί να γίνει ως εξής:
Ας υποθέσουμε ότι το ζητούμενο μέγεθος του τελικού σώματος είναι 1000 άτομα και ότι αυτό θα πρέπει να συμπληρωθεί από 10 διαφορετικές κοινωνικές ομάδες των 100 ατόμων.
Εδώ η κάθε ομάδα των 100 ατόμων θα μπορεί να εξάγεται με κλήρωση από ένα πολύ μεγάλο αριθμό ατόμων που ανήκει στην ίδια γενικότερη κοινωνική ομάδα κλπ.)
Επίσης οι πιθανές βαριές ποινές σε εκείνους που θα αποπειρώνται να απειλήσουν ή να χρηματίσουν ή σε εκείνους που δέχονται το χρηματισμό θα μπορούσε να καταστήσει σχεδόν απόλυτα αδιάβλητη την πραγματική θέληση του κληρωτού σώματος και εμμέσως ολόκληρου του λαού.  Ακόμα θα μπορούσε να γίνεται  τακτική δειγματοληπτική δοκιμασία των μελών του σώματος από την πολιτεία για το κατά πόσο μπορεί να είναι κάποιοι πολίτες επιρρεπείς σε χρηματισμό ή σε απειλές κλπ.


 


3) ΜΕ ΘΗΤΕΙΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΕΝΟΣ ΜΟΝΟ ΝΟΜΟΥ. Το σώμα πρέπει να είναι σε διαρκή ανανέωση και για να μην αποκτούν τα μέλη του κάποια εξουσία (με την μεγάλη παραμονή στο ίδιο πόστο). Επίσης όλος ο λαός και τα μέλη του σώματος  θα είναι πιο «ξεκούραστα» σε σχέση με τα δήθεν διαρκή ολιγαρχικά δημοψηφίσματα που πονηρά «προτείνουν» κάποιοι ιδιώτες (τεράστιος ο όγκος των κοινωνικών θεμάτων που καθιστά αδύνατη τη γνώση αυτών και την επιλογή του σημαντικότερου ή του σωστότερου εξ αυτών κλπ). Επί πλέον θα έχουμε τη δυνατότητα, απείρως μεγαλύτερη της σημερινής ολιγαρχικής βουλής, να επιλέγουμε γρήγορα μεγάλο αριθμό νόμων ή τροποποιήσεις άρθρων παλαιότερων νόμων (πόσα νομοθετικά σώματα μπορούμε έτσι να έχουμε την ίδια χρονική στιγμή;) και όλοι οι πολίτες θα μπορούν να αισθάνονται ότι έχουν πολλές πιθανότητες στη ζωή τους να εκλεγούν σε αυτό το μεγάλο αξίωμα κλπ.


 


Επίσης η ενασχόληση του κληρωτού σώματος με ένα μόνο θέμα, μπορεί να το εμβαθύνει γνωστικά στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό και ταυτόχρονα να αφήνει πολύ ελεύθερο χρόνο στους πολίτες για να ασχοληθούν είτε σε εκτελεστικά είτε σε άλλα ελεγκτικά ή δικαστικά καθήκοντα είτε για να ασχοληθούν αρκετά με την προσωπική τους ζωή.


Πχ αν σε μια κοινωνία απαιτείται να ψηφιστούν 500 νόμοι ή τροποποιήσεις νόμων το χρόνο και αν για τον καθένα από αυτούς χρειάζεται ένα κληρωτό νομοθετικό σώμα των 1200 πολιτών τότε συνολικά θα χρειάζονται 600.000 πολίτες.
Αν τώρα το σύνολο των πολιτών είναι 8.400.000 τότε οι πιθανότητες για να εκλεγεί κάποιος στο νομοθετικό σώμα είναι μία φορά κάθε 14 χρόνια!!! Έτσι μένει άφθονος προσωπικός χρόνος για το κάθε άτομο.

Ακόμα, η «θητεία» για τη επιλογή ενός μόνο νόμου, καθιστά υποκειμενικά ΔΥΝΑΤΟ
 το δικαίωμα της συμμετοχής σε αυτό το σώμα σε όλους (σχεδόν) τους πολίτες.
Για να γίνει αυτό κατανοητό χρειάζεται να σκεφτούμε το εξής: Αν καθορίζαμε υποθετικά μια θητεία πχ ενός χρόνου ή και επί πλέον τότε οι περισσότεροι πολίτες δεν θα μπορούσαν υποκειμενικά να συμμετέχουν γιατί δεν θα ήθελαν να αφήσουν τις εργασίες τους για τόσο μακρύ χρονικό διάστημα κλπ.

Έτσι θα ακυρωνόταν εκ των πραγμάτων (ντε φάκτο) το δικαίωμα για ίση δυνατότητα συμμετοχής όλων των πολιτών στο νομοθετικό έργο.

Όλη λοιπόν η νομοθετική εξουσία μπορεί να ανήκει, να ασκείται από το λαό δια μέσου της θεσμοθέτησης των ΚΝΣ ή ΚΛΝΣ. Τα ΚΛΝΣ να δομημένα στη βάση των ενδείξεων – προδιαγραφών μιας επιστημονικής δημοσκόπησης.


Σημειώσεις: 1. Και για να αποκλειστεί ΚΑΘΕ πιθανότητα η ψηφοφορία σε ένα ΚΛΝΣ να μην συμπίπτει με τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού, θα μπορούσε με αίτημα ενός αριθμού πολιτών να θεσπιστεί νέο ΚΛΝΣ και αν υπάρχουν μεγάλες αποκλείσεις μεταξύ των δύο αυτών ΚΛΝΣ τότε θα μπορούσε μετά να υπάρξει ανοιχτή ηλεκτρονική ψηφοφορία με τη συμμετοχή όλων των πολιτών.

2. Τα θέματα για τα οποία θα πρέπει να αποφασίζει ο λαός κάθε χρόνο σε κεντρικό επίπεδο,  θα είναι πιθανότατα εκατοντάδες (Νέοι νόμοι, κατάργηση παλαιών, τροποποιήσεις διατάξεων παλαιότερων νόμων, περιφερειακά, δημοτικά κλπ). Με τόσα όμως θέματα πως θα μπορεί ο λαός να έχει λεπτομερή ενημέρωση για να μπορεί να πάρει σωστότερες αποφάσεις;


Πως ο λαός μπορεί να έχει πλήρη ενημέρωση για ΟΛΑ τα θέματα;


Πολύ απλό. Για όλα τα σχέδια νόμου που θα βγαίνουν από κάθε υπουργείο θα ενημερώνεται ο λαός ΙΣΗΓΟΡΙΚΑ από τα ΜΜΕ για τους σκοπούς και τις γενικές προδιαγραφές τους. Όμως εδώ όντως θα λείπουν οι λεπτομέρειές τους και οι αντίλογοι σε βάθος αν συμπέσουν πολλά νομοσχέδια.
Πως αντιμετωπίζεται αυτό;  Κατ’ αρχή  να πούμε ότι όποιος θα θέλει σε βάθος ενημέρωση για κάποιο θέμα που τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα,  θα μπορεί να την έχει από το διαδίκτυο, από τον τύπο κλπ.


ΟΜΩΣ οι κληρωτοί του κάθε  νομοθετικού σώματος, από τη στιγμή που θα κληρώνονται - λίγες μέρες μετά την κατάθεση του κάθε σχεδίου νόμου -  θα παίρνουν στα χέρια τους όλα τα προτεινόμενα σχέδια  νόμου μαζί με τους αντίλογους του καθένα για να τα μελετήσουν για κάποιες μέρες.  Μετά από αυτό το μικρό διάστημα θα πρέπει να συγκεντρωθούν όλοι μαζί (σώμα) για να ενημερωθούν πιο διεξοδικά από τους προτείνοντες τα σχέδια νόμου.  Όταν λοιπόν θα συνεδριάζουν για 3-5-7 κλπ  μέρες πριν να πάρουν την τελική απόφαση, θα ακούσουν όλες τις προτάσεις και τους αντίλογους, θα μπορούν να κάνουν ερωτήσεις στους προτείνοντες τα σχέδια νόμου κοκ για να ενημερωθούν απόλυτα σε βάθος για το θέμα.


Στατιστικά, αυτό το βάθος της ενημέρωσης και το βάρος που θα έχει στις αποφάσεις τους, θα είναι το ίδιο αν ενημερωνόταν όλος ο λαός στο ίδιο δυνατό ή επιθυμητό βάθος. Επομένως η ενημέρωση του λαού μπορεί να είναι πλήρης ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΘΕΜΑΤΑ της κοινωνίας με αυτό τον «έμμεσο» τρόπο. (Να μην ξεχνάμε ότι σκοπός μας είναι να διαπιστώνουμε ποια είναι η πραγματική θέληση του λαού μετά από μια πλήρη ενημέρωση)
Τώρα  λεπτομέρειες  όπως πχ σχετικά με το ύψος της χρηματικής αποζημίωσης των κληρωτών για τις κοινωνικές τους υπηρεσίες (ακόμα και λίγο πάνω από το μέσο ημερομίσθιο και να είναι, επί δεκάδες κληρωτά σώματα ετήσια πάλι δεν θα υπερβαίνουν τον ετήσιο προϋπολογισμό του σημερινού ολιγαρχικού κοινοβουλίου) ή για τις περιπτώσεις άρνησης κληρωτών να συμμετέχουν στην επιλογή νόμων (κλήρωση και αναπληρωματικών) είναι λεπτομέρειες που πολύ εύκολα μπορούν να διευθετηθούν στην κάθε δεδομένη ιστορική στιγμή.


Η μεγάλη συμμετοχή του λαού εξασφαλίζεται εδώ με κατάλληλα θεσπισμένα κίνητρα και αντικίνητρα. 



Η συνεδρίαση του κληρωτού νομοθετικού σώματος,  η σε βάθος ισηγορική ενημέρωση και το αδιάβλητο των αποφάσεων είναι τα κύρια και σημαντικότατα στοιχεία τα οποία διαφοροποιούν πλήρως επί της ουσίας, το κληρωτό νομοθετικό σώμα – με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης- από τις σημερινές  διαβλητές δημοσκοπήσεις που γίνονται σε υπηκόους εντελώς ανενημέρωτους  ή εντελώς ανισηγορικά ενημερωμένους.
Σημείωση: Οι συνεδριάσεις του κάθε ΚΛΝΣ να μεταδίδονται ζωντανά από τα κοινωνικοποιημένα Μέσα Μαζικής, Ενημέρωσης (ΜΜΕ) για να ενημερώνονται σε βάθος όλοι όσοι το επιθυμούν.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΘΕΣΜΙΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

Οι μέχρι τώρα καλοπροαίρετες ή και οι κακοπροαίρετες προτάσεις σχετικά με τον κεντρικό μηχανισμό της αυτοθέσμισης και της αυτονομίας της κοινωνίας είναι οι πιο κάτω:


 


1. Τα δημοψηφίσματα


2. Οι γενικές συνελεύσεις των πολιτών ή των (μειοψηφικών) εργατικών συμβουλίων


3. Οι δημοσκοπήσεις


4. Οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες.



α. Τα δημοψηφίσματα:


Η  ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ των κοινωνιών μεγαλώνει με την πάροδο του χρόνου και σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την πρόοδο της επιστήμης. Σε παλαιότερες εποχές οι ανάγκες για νομοθετική ρύθμιση των  κοινών αντικειμένων αναφοράς των κατοίκων  μιας χώρας  ήταν μικρή και επομένως αρκούσαν λίγοι νόμοι οι οποίοι θα μπορούσαν να επικυρωθούν από μια εκκλησία του Δήμου ή από συνελεύσεις κατοίκων. Σήμερα όμως με την ιλιγγιώδη ανάπτυξη της επιστήμης  γεννιέται η ανάγκη για νομική ρύθμιση σχεδόν του κάθε επιτεύγματος και η προσαρμογή παλαιότερων ρυθμίσεων στις απαιτήσεις της εξέλιξης. Πχ η επιστήμη μπορεί να κάνει αμβλώσεις; Ε! Τότε χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση. Η επιστήμη μπορεί να κάνει κλωνοποίηση; Πάλι χρειάζεται το ίδιο κοκ.

Ο σύγχρονος πολίτης θα έχει να ασχοληθεί με πολλούς τομείς της κοινωνικής ζωής όπως πχ τον επαγγελματικό, δημοτικό, περιφερειακό, οικονομικό, βιομηχανικό, εμπορικό, αγροτικό, υγείας, παιδείας, αθλητισμού, εξωτερικής πολιτικής, άμυνας κοκ.  Και ο κάθε τομέας θα έχει πάρα πολλά θέματα που θα απαιτούν διευθέτηση. Τα θέματα θα είναι χιλιάδες.

Αν πχ σε μια κοινωνία απαιτούνται κάθε χρόνο 150 νέοι νόμοι, αν απαιτούνται καμιά 300αριά τροποποιήσεις παλαιότερων νόμων, αν απαιτούνται δεκάδες προτάσεις για περιφερειακά θέματα και για δημοτικά κλπ τότε διαπιστώνουμε ότι τα θέματα που αφορούν τον κάθε πολίτη είναι εκατοντάδες ή και χιλιάδες κάθε χρόνο. Επίσης αν για το κάθε πρόβλημα υπάρχουν 4-5 προτάσεις αντίλογοι για μελέτη, τότε η ύλη των προβλημάτων γίνεται  ΤΕΡΑΣΤΙΑ και ασύλληπτη.

Η πολυθεματικότητα και  η πολυπλοκότητα των σύγχρονων κοινωνιών γεννά το τεράστιο πρόβλημα που αφορά την σε βάθος ενημέρωση του πολίτη για το κάθε θέμα.



Και αν δεν υπάρχει επαρκής ενημέρωση τότε και να μπορούσε ολόκληρος ο λαός να αποφάσιζε για ΚΑΘΕ θέμα, πχ με δημοψηφίσματα ή με συνελεύσεις, οι αποφάσεις του θα ήταν  αποφάσεις του «άρπα κόλλα», αποφάσεις επιπόλαιες, επιφανειακές και άρα αναποτελεσματικές και ενάντια στα συμφέροντά του.

Οι ανεπάρκειες του μέσου των δημοψηφισμάτων για συνολική αυτοθέσμιση και αυτονομία της κοινωνίας είναι πολλές. Να αναφέρουμε όμως εδώ μια από τις βασικές.

Με τα (λίγα) δημοψηφίσματα που θα μπορούσαν να γίνουν, σε σχέση με τα εκατοντάδες ή και χιλιάδες θέματα, δεν μπορεί ο λαός να επιλέξει ποια θέματα είναι σημαντικότερα ή σωστότερα, γιατί δεν μπορεί να γνωρίσει σε βάθος όλα τα θέματα και να τα συγκρίνει. Και τα άλλα θέματα που δεν θα φαίνονται σημαντικά προς στιγμή ίσως να αποδεικνύονται τελικά, με τις επιπτώσεις που θα έχουν, ότι ήταν σημαντικότερα εκείνων που φαίνονταν σημαντικά. Η ανεπάρκεια σε βαθειά ενημέρωση θα προκαλέσει και τέτοιες παρενέργειες.
Το μέσον αυτό σαν κεντρικό μέσον για τη νομοθετική εξουσία στο λαό είναι ανεπαρκέστατο και προωθούμενο από ολιγαρχικούς κύκλους μετατρέπεται σε μέσον-όργανο της ολιγαρχίας.


 


Παρένθεση:
Να αναφέρουμε και το παράδειγμα  της ολιγαρχικής βουλής της Χώρας μας.


Εδώ οι βολευτές έχουν σαν μοναδική ασχολία την ψήφιση διαταγών (νόμων) που θα επιβάλουν στο λαό. Όμως υπάρχουν δεκάδες διαταγές οι οποίες ψηφίζονται από αυτούς χωρίς όμως να έχουν την χρονική δυνατότητα να ρίξουν μια ματιά στο τι ψηφίζουν. Παράδειγμα με το μνημόνιο. Ήταν ένα κείμενο  πεντακοσίων σελίδων το οποίο δόθηκε την τελευταία στιγμή στους βολευτές και αυτοί το ψήφισαν χωρίς να προφθάσουν να διαβάσουν ούτε καν την πρώτη σελίδα. (πόσο μάλλον αν θα έπρεπε να διαβάσουν και ολοκληρωμένες αντιπροτάσεις των άλλων κομμάτων.)


Εδώ λοιπόν δεν προφταίνουν να μελετήσουν σε βάθος ούτε μια πρόταση εκείνοι που ασχολούνται αποκλειστικά με τους παγκοινωνικούς «νόμους», εδώ δεν προφθάνουν να ψηφίσουν «νόμους» που επείγουν και τους μεταθέτουν για τον επόμενο χρόνο και θα μπορεί ο λαός να μελετήσει ΟΛΕΣ προτάσεις και αντιπροτάσεις όχι μόνο για τα παγκοινωνικά ζητήματα αλλά και για περιφερειακά, δημοτικά  κλπ και μετά να αποφασίσει ποια είναι πιο σημαντικά ή και ποια είναι πιο σωστά για να τα θέσει σε δημοψήφισμα;  ΑΔΥΝΑΤΟΝ. Και όμως αυτό μας  προτείνουν μερικοί ολιγαρχικοί οι οποίοι βαπτίζουν πχ το ολιγαρχικό μοντέλο της Ελβετίας σε δημοκρατία και πάνε να το πλασάρουν και σε άλλες χώρες τώρα με την πολιτικοοικονομική κρίση του συστήματος για να κερδίσουν χρόνο.

Με τα δημοψηφίσματα είναι πρακτικά δυνατόν να αποφασίζει ο λαός για ελάχιστα θέματα σε σχέση με το σύνολο των θεμάτων που τον αφορούν. (Και για τα υπόλοιπα γιατί να αποφασίζει μια ολιγαρχία;)
Και αυτό όμως το μέσον δεν μπορεί να είναι εντελώς άχρηστο για το πέρασμα της νομοθετικής εξουσίας στο λαό. (Προτείνεται πχ κάποιες προσφυγές σε γενικά δημοψηφίσματα όταν τα αποτελέσματα από τα ΚΛΝΣ είναι οριακά και να γίνεται έτσι η επαλήθευση των αποτελεσμάτων των αποφάσεων των κληρωτών νομοθετικών σωμάτων κλπ).
 Όμως το να προτείνεται από μερικούς σαν κεντρικό μέσο για τη διαπίστωση της θέλησης του λαού (όπως και οι τοπικές γενικές συνελεύσεις), είναι εντελώς παράλογο. Από τη στιγμή που είναι πρακτικά δυνατό να αποφασίζει ο λαός για ΟΛΑ τα θέματα που τον αφορούν (δια μέσου των ΚΛΝΣ όπως προείπαμε), η υιοθέτηση του μέσου των δημοψηφισμάτων σαν κεντρικού (με το οποίο μπορεί ο λαός να αποφασίζει για ελάχιστα θέματα)  ανήκει στη σφαίρα του απόλυτου παράλογου.
 Είναι σαν σε κάποιον να προτείνεται μεροκάματο του ενός ευρώ και μεροκάματο των δέκα χιλιάδων ευρώ και αυτός να επιλέγει το πρώτο.
(Γιατί να θέλουν να αποφασίζουν για λίγα θέματα και όχι για όλα; Με αυτό τον τρόπο, αν πχ ο λαός καταργήσει έναν νόμο που είναι σε βάρος του και οι λίγοι έχουν την εξουσία να φτιάχνουν τους υπόλοιπους νόμους, τότε αυτοί οι λίγοι θα φτιάξουν έναν άλλο νόμο με τον οποίο θα μπορούν να «ρεφάρουν» τη χασούρα τους από την κατάργηση του νόμου που έκανε ο λαός. Πχ καταργείς νόμο για πληρωμή διοδίων και σου φτιάχνουν νόμο για πληρωμή φόρου ιδιοκατοίκησης κοκ.)

Και όμως διάφορες ολιγαρχικές συλλογικότητες που εκτελούν υπηρεσία στο σύστημα το προτείνουν, σκοπεύοντας να αποσπάσουν ένα μέρος του κόσμου από την πραγματική απελευθερωτική διέξοδο.
 



 β. Γενικές συνελεύσεις:
Το ίδιο προβληματική από άποψη δυνατότητας για αποτελεσματική άσκηση της νομοθετικής εξουσίας από το λαό, είναι και η πρόταση, ακόμα και κάποιων πραγματικών αγωνιστών,  για ανάληψη  όλης της νομοθετικής εξουσίας από το λαό διά μέσου των γενικών τοπικών συνελεύσεων.  Δηλαδή αν αποδοθούν  στις μικρές τοπικές γενικές συνελεύσεις αρμοδιότητες νομοθετικής εξουσίας, πάλι ο όγκος των αναγκαίων πληροφοριών παραμένει τεράστιος και επομένως η δυνατότητα για επαρκή ενημέρωση του λαού – και άρα αποτελεσματική ρύθμιση των κοινών -  για όλα τα θέματα που τον αφορούν καθίσταται ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΔΥΝΑΤΗ. Το είδαμε με το πραγματικά ελπιδοφόρο κίνημα των πλατειών.  Με την πάροδο των ημερών και παρ ότι οι συνελεύσεις δεν μπορούσαν αντικειμενικά να πιάσουν το σύνολο των κοινωνικών προβλημάτων,  όταν άρχισαν να βάζουν στο τραπέζι σχετικά αρκετά προβλήματα, έστω και με επιφανειακή παρουσίαση, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Εδώ ήρθε η μεγάλη κόπωση  για τους περισσότερους συμμετέχοντες οι οποίοι άρχισαν σιγά – σιγά να εγκαταλείπουν το πείραμα της αυτονομίας  γιατί απαιτούσε πιο πάνω από 24ωρες συνεχείς παρουσίες για την κάλυψη κάποιων λίγων προβλημάτων. Όταν οι «πρωτοπόροι» αυτών θέλησαν να πιάσουν και λίγα περισσότερα θέματα, τότε διαπίστωσαν ότι αυτό ήταν πρακτικά αδύνατον. Έτσι για να το αντιμετωπίσουν έφτιαχναν «ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ» δηλαδή έβαζαν κάποια λίγα άτομα να ασχοληθούν με κάποιο  ιδιαίτερο θέμα. Εδώ οι βασικές προτάσεις και η επεξεργασία αυτών γίνονταν  από τα μέλη ετούτων  των επιτροπών, εν αγνοία του συνολικού σώματος της συνέλευσης. Από τη στιγμή αυτή άρχισε η ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΠΟΙΗΣΗ του κινήματος εξ αιτίας της πολυθεματικότητας και της πολυπλοκότητας των κοινωνικών ζητημάτων. Από αυτό το σημείο άρχισε η κατιούσα για το κίνημα των πλατειών και η τελική εξαφάνισή του.

(Οι περισσότεροι έχουμε ασχοληθεί με γενικές συνελεύσεις μιας ΜΟΝΟΘΕΜΑΤΙΚΗΣ συλλογικότητας. Ξεκινάμε, συνήθως, για να εξετάσουμε πέντε θέματα και καταλήγουμε πρωινές ώρες χωρίς να έχουμε τελειώσει ούτε με ένα.
Αν θέλουμε σε παγκοινωνικό επίπεδο, να υπάρχει ενημέρωση σε βάθος και ισηγορία, δηλαδή όλοι να εκφράζουν τις κρίσεις τους και όλοι να έχουν την ίδια δυνατότητα στην κατάθεση προτάσεων τότε για όλα τα θέματα της κοινωνίας θα χρειαζόταν η ημέρα να έχει πάνω από 10.000 ώρες και πάλι θα ήταν δύσκολο να τελειώναμε. Η πολυθεματικότητα και η πολυπλοκότητα των σύγχρονων προβλημάτων καθώς και οι μεγάλοι πληθυσμοί εξουδετερώνουν πλήρως την αποτελεσματικότητα αυτού το μέσου, σαν βασικό μέσον για την άσκηση της νομοθετικής εξουσίας από το λαό. Και αν κάποτε συντριβόταν ο ολιγαρχισμός και είχαμε να υιοθετήσουμε μόνο αυτό το μέσον για την άσκηση της νομοθετικής από το λαό, θα παρουσιαζόταν  αμέσως σαν απόλυτα αναποτελεσματικό και τότε όλοι θα ήθελαν επιστροφή σε ένα ολιγαρχικό σύστημα. Το νέο σύστημα θα κατέρρεε από μόνο του λόγω αναποτελεσματικότητας – ουτοπίας των μέσων.)

Σημείωση:
ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ
Το άλλο λοιπόν σημαντικό θέμα είναι αυτό της κατοχύρωσης ίσης δύναμης μεταξύ όλων των μελών της κοινωνίας στην κατάθεση προτάσεων (μέρος της ισηγορίας). Εδώ όμως μπορεί να προκύψει ένα τεράστιο πρακτικό πρόβλημα. Αν πχ μια Χώρα έχει 10.000.000 πολίτες και οι περισσότεροι από αυτούς (θεωρητικά) θέλουν να καταθέσουν πρόταση νόμου τότε το σύστημα της ισηγορίας μπλοκάρεται εντελώς. (Θα αρκούσαν ακόμα και χίλια άτομα μόνο, χίλιες προτάσεις για να μπλοκάρουν εντελώς το σύστημα.) Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι απλά και μόνο ο μεγάλος όγκος προτάσεων αλλά και το ποιος θα είναι ικανός να μελετήσει τις πιθανές χιλιάδες προτάσεις των άλλων και να επιλέξει. Θα είναι τεράστιο το πρόβλημα της μελέτης και της επιλογής των σημαντικότερων προτάσεων που θα μπουν σε τελική κρίση του λαού. Χρειάζεται λοιπόν ένας κατάλληλος μηχανισμός – θεσμός και οι προτεινόμενοι θεσμοί των λαϊκών συνελεύσεων, των δημοψηφισμάτων, των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών, ή των δημοσκοπήσεων δεν μπορούν να προσφέρουν το παραμικρό.

Για να κατοχυρώνεται η ίση δυνατότητα των μελών της κοινωνίας στην κατάθεση προτάσεων νόμων θα πρέπει να φτιαχτεί ένας κατάλληλος μηχανισμός.
Μερικές πιθανές παράμετροι:
*Θα πρέπει να γίνεται διαχωρισμός (με αποφάσεις του λαού).των προτάσεων ανάλογα με το σε ποιον κοινωνικό τομέα στον οποίο απευθύνονται και ανάλογα με το ιδιαίτερο θέμα εντός αυτού. Πχ γενικός τομέας αθλητισμός, ιδιαίτερο θέμα σχολικός αθλητισμός.
*Καθορισμός μιας ελάχιστης διάρκειας ισχύος ενός ψηφισθέντος νόμου. Αυτό σημαίνει ότι για το ίδιο ακριβώς θέμα, για ένα κάποιο μικρό χρονικό διάστημα δεν θα γίνονται δεκτές νέες προτάσεις νόμων.
*Βασικά η κατάθεση προτάσεων θα μπορεί να ξεκινά από τα δημοκρατικά κόμματα, όπου στη βάση των ιδιαίτερων σκοπών τους θα προτείνουν. Η εσωτερική δημοκρατική λειτουργία θα «κοσκινίζει» το σύνολο των προτάσεων.
* Πρέπει να κατοχυρώνεται αυτό το δικαίωμα και στους πολίτες που δεν θα είναι μέλη κομματικών συλλογικοτήτων. Προς αυτό το σκοπό θα μπορούν να θεσμοθετούνται ΚΛΗΡΩΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΝΟΜΩΝ  (με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης – όπως τα ΚΝΣ-) ανά κοινωνικό τομέα ή και ανά ιδιαίτερο θέμα. Εργασία τους θα είναι η επιλογή εκείνων των προτάσεων που θα μπορούν να τεθούν τελικά στο ΚΝΣ.
   Με αυτά τα μέτρα και με ένα άλλο σύνολο μικρότερων κανόνων θα μπορεί να λειτουργεί η ισηγορία στην κατάθεση προτάσεων.

*
Εκτός όλων αυτών των μεγάλων μειονεκτημάτων που θα έχουν οι γενικές συνελεύσεις ως βασικό εργαλείο για την επιλογή των νόμων, υπάρχει και ένα ακόμα. Θα έχουμε (αν όχι πάντα) τις περισσότερες φορές πρόβλημα για το ποια είναι η πραγματική πλειοψηφούσα άποψη. Σίγουρα ΠΟΤΕ δεν θα είναι παρόντες όλα τα μέλη μιας συνέλευσης. Κάποιοι θα απέχουν από ανάγκη (ασθένεια, εργασία, κόπωση, διακοπές κοκ). Ένα λοιπόν σημαντικό κομμάτι δεν θα παρευρίσκεται. Μπορεί αυτό το κομμάτι να είναι είτε πλειοψηφικό είτε μειοψηφικό. Σε κάθε περίπτωση όμως και ειδικά όταν η πλειοψηφούσα προτίμηση κρίνεται για μερικές μονάδες, πιθανολογικά θα μπορούσε να άλλαζε το αποτέλεσμα, αν οι απέχοντες ή μέρος αυτών θα μπορούσαν να είναι παρόντες. Έτσι συνολικά τα διαφορετικών προβλήματα θα μπορούσαν να προκαλέσουν το φαινόμενο του "Πύργου της Βαβέλ" με πιθανό αποτέλεσμα την αξίωση των ολιγαρχικών για επάνοδο τους.


Όμως και αυτός ο θεσμός των γενικών συνελεύσεων, ο προερχόμενος από το παρελθόν δεν είναι εντελώς για πέταμα. Και αυτός ο θεσμός ή μέρος αυτού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί συμπληρωματικά, επικουρικά ενός άλλου κεντρικού μέσου ανάδειξης της πραγματικής θέλησης του λαού. Θα μπορούσε δηλαδή να χρησιμοποιηθεί για ενημέρωση ή για την λήψη εκτελεστικού τύπου αποφάσεων, εκτελεστικού τύπου προδιαγραφών, εκλογή εκτελεστικών οργάνων στην πολιτοφυλακή στη διοίκηση, στα δικαστήρια κλπ  αλλά δεν μπορεί με τίποτα να έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί για να ασκηθεί αποτελεσματικά συνολικά η νομοθετική εξουσία από το λαό.


Οι όποιες σύγχρονες προτάσεις για ολιγομελείς συνελεύσεις των 20-25 ατόμων μπορεί να απαντά στο πρόβλημα της δυσλειτουργίας αυτών εξ αιτίας του μεγάλου αριθμού πολιτών αλλά δεν μπορεί να απαντήσει με τίποτα στο κεντρικό πρόβλημα της πολυθεματικότητας και της πολυπλοκότητας που προκαλεί το αξεπέραστο εμπόδιο για την σε βάθος ενημέρωση του λαού πάνω σε κάθε θέμα που τον αφορά.

Η πρόταση των γενικών συνελεύσεων ανήκει στο χώρο της ουτοπίας, στο χώρο του ανέφικτου. Κάποιοι αναρχικοί τη χρησιμοποιούν με πολύ ελαφρότητα, ως συνήθως. Τη χρησιμοποιούν και κάποιοι λενινιστές για καιροσκοπικούς λόγους και άμα φθάσουμε τη στιγμή που θα πρέπει να τεθεί σε ισχύ, θα είναι τόσο απόλυτη η αναποτελεσματικότητα της που όλοι τους θα ζητάνε επιστροφή σε κάποια μορφή ολιγαρχικής λήψης αποφάσεων. Τα πάντα θα τα περάσουν στο κόμμα και κάποια ανώτερα μειοψηφικά όργανα θα έχουν πλήρεις εκτελεστικές, νομοθετικές και δικαστικές εξουσίες στα χέρια τους.)

Σημείωση:

Κάποια «εργατικά» κόμματα, που στην ουσία τους είναι απόλυτα ολιγαρχικά-αντικοινοτιστικά, προτείνουν συνελεύσεις στους χώρους εργασίας και στους χώρους κατοικίας. Φυσικά αυτό γίνεται για καθαρά προπαγανδιστικούς λόγους. Έτσι ο λαός δεν θα μπορεί να αποφασίζει σχεδόν για τίποτα στη ζωή του αφού ο όγκος των θεμάτων είναι τεράστιος, όπως γράφουμε πιο πάνω. Σε αυτή την πρόταση, για συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, δεν θα επαρκεί χρόνος ούτε για τα προβλήματα στο χώρο εργασίας. Και όμως προβάλλονται τέτοιες ουτοπίες - ανοησίες για αλίευση καλοπροαίρετων μεν αγωνιστών και σχετικά απροβλημάτιστων επί του θέματος δε.
Ένα μόνο απλό παράδειγμα για τις επιφανειακές αναφορές τους;
Και στις  τοπικές ή εργασιακές γενικές συνελεύσεις ποιος θα ορίζει τις προτάσεις που θα συζητούνται και θα επιλέγονται; Για παγκοινωνικά ας πούμε θέματα, άλλες προτάσεις θα συζητούνται σε μια τοπική γενική συνέλευση και διαφορετικές σε άλλες τοπικές συνελεύσεις; Θα έχουν όλοι οι πολίτες δικαίωμα στην κατάθεση προτάσεων ή μια μειοψηφία θα έχει αυτό το δικαίωμαΑν μια μειοψηφία θα έχει την εξουσία να καταθέτει προτάσεις τότε  θα έχουμε μια νέα διαμορφωμένη ολιγαρχία. Ποιος θα συντονίζει τις γενικές συνελεύσεις σε παγκοινωνικό επίπεδο με κοινά θέματα προς εξέταση και επιλογή; Πολλά τα ζητήματα που θα προκύψουν και οι προτείνοντες τις γενικές συνελεύσεις, σαν βασικό θεσμικό νομοθετικό  μέσον, δεν μπαίνουν στο κόπο να παρουσιάσουν ούτε έναν υποτυπώδη και εφικτό μηχανισμό, έστω και αληθοφανή. Δεν προχωρούν τη συζήτηση γιατί απλά μετά από λίγο καταλήγουν αναγκαστικά σε ουτοπικές αναφορές.


 γ. Δημοσκοπήσεις:


Επίσης  είναι αδύνατη  η  επαρκής ενημέρωση του λαού για κάθε θέμα και για όλα τα θέματα  και στην περίπτωση των προτεινόμενων δημοσκοπήσεων σαν μέσον για το πέρασμα της νομοθετικής εξουσίας στο λαό.
 Η υιοθέτηση ενός τέτοιου μέσου θα έβγαζε επιφανειακές και επιπόλαιες αποφάσεις, αποφάσεις στο «πατ κιούτ». ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΕΜΒΑΘΥΝΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ.

δ. Ηλεκτρονική ψηφοφορία:


Το ίδιο θα συμβεί και αν χρησιμοποιήσουμε το μέσον  το οποίο υπάρχει και που θα έρχεται όλο και περισσότερο από το μέλλον. Την  ηλεκτρονική δηλαδή ψηφοφορία σαν μέσον ανάδειξης και διαπίστωσης της άποψης της πλειοψηφίας του λαού. Με τα σημερινά  όμως δεδομένα και εδώ θα λείπει η δυνατότητα για επαρκή  ενημέρωση των πολιτών για το κάθε θέμα από τον συνολικά τεράστιο αριθμό θεμάτων.


Και αυτό το μέσον θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σίγουρα στο μέλλον όπως πχ για περιπτώσεις ανάγκης λήψης πολύ γρήγορων αποφάσεων ή ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗΣ των αποτελεσμάτων των κληρωτών Νομοθετικών Σωμάτων (ανοιχτή ηλεκτρονική ψηφοφορία για τη συμμετοχή ΟΛΩΝ των πολιτών-δικλείδα ασφάλειας -) ή για τη συλλογή υπογραφών που θα αμφισβητούν το αποτέλεσμά τους κλπ.
Εν κατακλείδι. Κοινό στοιχείο και των τεσσάρων πιο πάνω προτάσεων είναι η ΠΛΗΡΗΣ αδυναμία τους να καλύψουν το τεράστιο πρόβλημα της πλήρους ή της επαρκούς ενημέρωσης του λαού για το κάθε θέμα από τα χιλιάδες θέματα-προβλήματα που θα αντιμετωπίζει κάθε χρόνο.

Απάντηση όμως στο θέμα της πολυθεματικότητας και του προβλήματος της μη επαρκούς ενημέρωσης μπορούν να δώσουν πλήρως ΜΟΝΟ τα Κληρωτά Νομοθετικά Σώματα (με έμμεσο τρόπο).




Μερικοί ολιγαρχικοί (δεξιοί και αριστεροί) μπαίνουν μέσα στις γραμμές του κινήματος για την αυτοθέσμιση και την αυτονομία για να μπορέσουν να  υπονομεύσουν το κίνημα εκ των έσω. Με τέτοιες προτάσεις σκοπεύουν να αφαιρέσουν τα  συντριπτικά επιχειρήματα που μπορεί να έχει το πρόταγμα της αυτοθέσμισης των κοινωνιών, ρίχνοντας πρακτικά αναποτελεσματικές προτάσεις «στο τραπέζι» για να μπορέσουν κατόπιν, αφ ενός μεν να χαρακτηριστούν αιθεροβάμονες τους αγωνιστές που θα ακολουθήσουν τις παραπλανητικές προτάσεις τους και αφ ετέρου όταν οι αγωνιστές οδηγηθούν σε πρακτικά αδιέξοδα (που θα οδηγηθούν) να τους προτείνουν πάλι σαν τον από μηχανή Θεό κάποια ολιγαρχία που θα αποφασίζει για το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής τους.


 


Σημείωση: Το κληρωτό λαϊκό νομοθετικό σώμα με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης σαν μέσον διαπίστωσης της θέλησης του λαού σε κεντρικό ή και σε Δημοτικό επίπεδο (για μεγάλους Δήμους) προκρίνεται προς το παρόν σαν το καταλληλότερο. Αύριο ίσως να βρεθεί κάτι αποτελεσματικότερο. (Δεν πρέπει να αντικαταστήσουμε τις αυριανές επιλογές του λαού με σχέδια - δόγματα από το σήμερα.)
Ανάλογα λοιπόν με τις υλικές συνθήκες ο λαός θα μπορεί να επιλέγει πιο μέσον θα είναι καταλληλότερο για να διαπιστώνεται η βούλησή του.



ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ  ΕΦΙΚΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΩΝ ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ  ΜΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΙΑΣ ΕΝΟΠΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.
Χωρίς την ένοπλη εκτελεστική εξουσία στα χέρια του λαού δεν μπορεί να υπάρχει νομοθετική εξουσία στο λαό.

(Κείμενο: «ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ»)


ΜΕΡΙΚΑ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΘΕΣΜΙΣΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ


 


 Για το εγκληματικό και ανόητο επιχείρημα των δεξιών ολιγαρχικών που λέει ότι «ο λαός δεν έχει γνώση για να ψηφίζει τον κάθε νόμο αλλά οι ειδικοί γνώστες» ή εκείνο το παρόμοιο των «αριστερών» ολιγαρχικών που λέει ότι « ο λαός ή η εργατική τάξη δεν έχει ταξική συνείδηση και γνώση και επομένως δεν θα πρέπει να επιλέγει ο λαός τους νόμους του αλλά η πρωτοπορία η οποία έχει την ταξική συνείδηση, υπάρχει κείμενο - απάντηση στο διαδίκτυο με τίτλο: «ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΕΧΟΥΝ – ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ- ΜΗΔΑΜΙΝΗ ΓΝΩΣΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ».
Ο λαός θα έχει και την πρακτικά εύκολη θεσμική δυνατότητα να ψηφίζει – επιλέγει – τον κάθε νόμο και τις πιο κατάλληλες γνώσεις. Έτσι δεν έχει ανάγκη ούτε τους ολιγαρχικούς κοινοβουλευτικούς νταβατζήδες, ούτε τους ολιγαρχικούς ναζιστές νταβατζήδες και ούτε τους «αριστερούς» νταβατζήδες.



 Σχετικά με το άλλο ανυπόστατο και γελοίο ολιγαρχικό επιχείρημα που λέει ότι στη δημοκρατία υπάρχει το μεγάλο μειονέκτημα της μη δυνατότητας για γρήγορη λήψη αποφάσεων σε σημαντικά έκτακτα γεγονότα (δεν έχει το χρόνο να συνεδριάζει ο λαός για να παίρνει αποφάσεις), απαντάμε με το κείμενο «ΕΚΤΑΚΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ».



Κάποιες άρρωστες ολιγαρχικές συνειδήσεις (αυτοί όλοι τους όμως αποκαλούνται δημοκράτες ή «άμεσο δημοκράτες»),   δεν θέλουν φυσικά με τίποτα να φθάσει στην κοινωνική συνείδηση  το μήνυμα και το σχέδιο που καθιστά πρακτικά δυνατή την εξουσία του λαού, που να μπορεί  δηλαδή  ο λαός να αποφασίζει και να επιβάλλει τη θέλησή του πάνω στη λειτουργία της κοινωνίας σε ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΤΗΣ. Γι αυτό με λύσσα και με διάφορες ανόητες προφάσεις προβάλλουν κάποιες δικαιολογίες για να απορρίψουν την ουσία της πρότασης των  Κληρωτών Λαϊκών Νομοθετικών Σωμάτων.
Η εγωπάθεια, ο ναρκισσισμός, η αυτοπροβολή  και η τάση για διαρκή αυτοεπιβεβαίωση τους χτυπά κόκκινο!!!



Μια άλλη από τις ενστάσεις τους αφορά τη διαβούλευση.
Σου λένε ότι : « Με τα Κληρωτά Λαϊκά Νομοθετικά Σώματα δεν μπορεί να γίνει καλή διαβούλευση – συζήτηση πριν την επιλογή του κάθε νόμου». (Και ταυτόχρονα εκείνο που προτείνουν αυτοί για διαβούλευση, μόνο διαβούλευση δεν μπορεί να γίνει με την τόση πολυθεματικότητα και πολυπλοκότητα των κοινωνικών θεμάτων.)



Εδώ, στην πρότασή μας, όχι μόνο δεν αποκλείουμε τη διαβούλευση αλλά εκτός από τη διαβούλευση που θα γίνεται μέσα στα ΚΛΝΣ αναφέρουμε και πως θα μπορεί να γίνεται αυτή (ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ) μέσα σε ολόκληρη την κοινωνία (Δήμους, κόμματα, κλάδους κλπ).


Όμως οι ολιγαρχικές συνειδήσεις  άλλοτε δεν καταλαβαίνουν (αν καταλάβαιναν δεν θα ήταν ολιγαρχικοί) και άλλοτε κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.


Εδώ είτε είναι ανώμαλοι φετιχιστές είτε το παίζουν ανώμαλοι φετιχιστές. (Ο φετιχιστής στην ουσία  αξιολογεί το μέσον πολύ πιο πάνω από το σκοπό ή αξιολογεί τα αντικείμενα που σχετίζονται με το αντικείμενο – αγαθό πολύ περισσότερο από ότι το αντικείμενο – αγαθό. Πχ κάποιος ενεργοποιείται ερωτικά από τα ενδύματα και όχι από το σώμα.)


Βασικά η διαβούλευση είναι ΜΕΣΟΝ ή ΣΚΟΠΟΣΦυσικά είναι μέσον που αποσκοπεί στο να ληφθεί όσο το δυνατόν μια σωστότερη συλλογική απόφαση, δια μέσου της ανταλλαγής απόψεων.  Άρα αυτό που έχει σημασία είναι η σωστότερη απόφαση και όχι  το είδος  του μέσου.


 


Τα Κληρωτά Λαϊκά Νομοθετικά Σώματα ή ΛΝΣ θα είναι απλά μια επιστημονική μέθοδος για τη διαπίστωση της θέλησης του λαού. Μια επιστημονική μέθοδος που θα επιτρέπει τη διαπίστωση της θέλησης του λαού υπό τις πιο ΤΕΛΕΙΕΣ συνθήκες διαβούλευσης που μπορούν να υπάρξουν. Τέλειας διαβούλευσης  (σε μικρογραφία, "σε συνθήκες εργαστηρίου")  μέσα στα πλαίσια του Κληρωτού Νομοθετικού Σώματος  (όπου όλες οι δυνατές προτάσεις θα είναι υπό εξέταση και συζήτηση) αλλά και μέσα σε ολόκληρη την κοινωνία όπως έχουμε αναφέρει και πιο πάνω.


Η διαβούλευση μέσα στο πλαίσιο της μικρογραφίας (ΚΛΝΣ) θα οδηγήσει το Σώμα σε κάποια επιλογή χι. Τώρα, αν υποθετικά ή πραγματικά, ετίθεντο οι ίδιοι όροι της τέλειας διαβούλευσης, οι ίδιοι όροι διαβούλευσης που θα υλοποιούνται εντός του κάθε ΚΛΝΣ και αυτή πραγματοποιούταν μέσα σε ολόκληρη την κοινωνία,  τότε η επιλογή της πλειοψηφίας του λαού (πχ με δημοψήφισμα) θα ήταν  ίδια επιλογή «χι» με την επιλογή  «χι» του ΚΝΣ.
Δηλαδή αν η ίδια σε βάθος διαβούλευση που θα γίνεται μέσα σε κάθε ΚΛΝΣ γινόταν και μέσα σε ολόκληρη την κοινωνία, οι αποφάσεις ολόκληρης της κοινωνίας θα ήταν ίδιες με τις αποφάσεις του ΚΛΝΣ και σε ίδια ποσοστά.
Άρα, ακόμα και αν η τέλεια διαβούλευση περιοριζόταν, υποθετικά, μόνο στα πλαίσια της μικρογραφίας του ΚΝΣ, θα επέφερε το ίδιο αποτέλεσμα με το να γινόταν αυτή η ίδια σε παγκοινωνικό επίπεδο. Δηλαδή το πιο τέλειο αποτέλεσμα στο οποίο στοχεύει γενικά η διαβούλευση, υλοποιείται μέσα στα ΚΝΣ.
Όμως η διαβούλευση σε παγκοινωνικό επίπεδο, σε όλα τα θέματα (τεράστιος όγκος θεμάτων, προτάσεων και αντιπροτάσεων) και στην πληρότητά της δεν είναι πρακτικά εφικτή.


Άρα ο καλύτερος τρόπος, στο σήμερα, για να μπορούμε να έχουμε τη διαπίστωση της θέλησης της πλειοψηφίας του λαού ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ, κατόπιν της πιο τέλειας διαβούλευσης, νομίζουμε ότι είναι η πιο πάνω πρόταση για θεσμοθέτηση ΚΛΝΣ σαν κεντρικό θεσμό της νομοθετικής εξουσίας στα χέρια του λαού .


Όμως αυτοί οι ολιγαρχικοί (ψευτοδημοκράτες ή ψευτοκομμουνιστές)  ψάχνουν να βρουν ακόμα και ψύλλους στα άχυρα για να συκοφαντήσουν το μήνυμα και το σχέδιο που καθιστά εφικτή την πλήρη νομοθετική εξουσία στα χέρια του λαού στο παρόν. Θα κολλήσει το μυαλό τους στη δήθεν διαβούλευση που δήθεν επιδιώκουν ενώ η κρυφή αιτία που κάνει το μυαλό τους να κολλά είναι η ολιγαρχική τους συνείδηση, είναι ο ατομικός εγωιστικός  τους στόχος για κάποια προσωπική εξουσία. Το αστείο είναι ότι ναι μεν κάνουν ότι κόπτονται για τη διαβούλευση ή τη δημοκρατία ΑΛΛΑ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΕΝ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΟΥΔΕΜΙΑ  ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΦΙΚΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ.(Είναι σαν κάποιος να έχει χτυπήσει σοβαρά, να χαροπαλεύει και να πρέπει να μεταφερθεί επειγόντως στο μακρινό νοσοκομείο.  Μερικοί εδώ να καλούν το νοσοκομειακό αυτοκίνητο για τη μεταφορά του και κάποιοι άλλοι να επιμένουν να μεταφερθεί με γάιδαρο λέγοντας «και το γάιδαρο τι θα τον κάνουμε; Για μεταφορές δεν είναι;  Ο γάιδαρος δεν ήταν παραδοσιακά για μεταφορές; Τζάμπα θα τον  θρέφουμε κοκ;»


Μπορεί να φτάνουν  στο σημείο να ξεφτιλίζουν πλήρως την νοημοσύνη τους,  αρκεί να καταπιαστούν από κάτι για να περισώσουν τον κρυφό ολιγαρχικό πόθο τους να γίνουν  ίσως αύριο  κάποιοι παράγοντες ή παραγοντίσκοι, να έχουν κάποια θέση ηγέτη  ή να μπορούν να έχουν την κομπλεξικά απαραίτητη αυτοπροβολή. Και στα παλιά τους τα παπούτσια η κοινωνική απελευθέρωση, η δημοκρατία – εξουσία του λαού κλπ που επικαλούνται για να παραπλανήσουν καλοπροαίρετους)
Όμως διαβούλευση θα υπάρχει και μέσα στους μαζικούς χώρους και μέσα στα δημοκρατικά κόμματα και μέσα από τα ΜΜΕ. Μόνο που αυτή δεν θα μπορεί να είναι σε όλα τα θέματα τόσο λεπτομερής όσο θα είναι μέσα στα πλαίσια του κάθε ΚΛΝΣ.


 


 


Μια άλλη «ένσταση» που προβάλουν μέσα στα πλαίσια του «ψειρίσματος» των οπισθίων της μαϊμούς  αλλά στην πραγματικότητα είναι μέσον για να αποφύγουν το ζόρισμα της ολιγαρχικής τους συνείδησης είναι η εξής:


Σου λένε: « Τα κληρωτά νομοθετικά σώματα είναι ένα μικρό υποσύνολο της κοινωνίας. Άρα αν αυτά  παίρνουν τις αποφάσεις για την επιλογή των νόμων τότε θα έχουμε μια ολιγαρχία που θα παίρνει τις αποφάσεις έστω και αν αυτή η ολιγαρχία θα έχει εξουσία μόνο για λίγες μέρες. Δεν επιτρέπεται αντιπροσώπευση  στη λήψη των αποφάσεων έστω και για λίγες μέρες».


 


Μεγάλη ανοησία των ολιγαρχικών ή μεγάλη προσπάθεια για παραπλάνηση; Σίγουρα μεγάλη απάτη.


 


Οι κληρωτοί των νομοθετικών σωμάτων δεν είναι ούτε αντιπρόσωποι του λαού, με την πραγματική έννοια της αντιπροσώπευσης και πόσο δε μάλλον ολιγαρχικοί (έστω και για συντομότατο χρόνο).


Απλά θα είναι ένα μόνο επιστημονικό δείγμα, ένα επιστημονικό «αντικείμενο» και θα χρησιμεύουν  σε μια επιστημονική ΜΕΘΟΔΟ για την ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ της θέλησης του ΟΛΟΥ του λαού.
Για να γίνει κατανοητότερο αυτό να πούμε το εξήςΗ ΝΑΣΑ έστειλε πριν από καιρό  για να παραμείνουν στο διάστημα κάποια άτομα για να μπορέσουν έτσι οι επιστήμονες να δουν την αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Τα συμπεράσματα που θα εξάγουν θα αφορούν σχεδόν τους περισσότερους ή και όλους τους ανθρώπους.


Οι  άνθρωποι που στάλθηκαν στο διάστημα δεν είναι φυσικά ούτε αντιπρόσωποι της ανθρωπότητας και ούτε ολιγαρχικοί για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν έχουν καμιά εξουσία επί των λαών. Απλά είναι ένα επιστημονικό  δείγμα, δια μέσου του οποίου μπορούν να εξαχθούν επιστημονικά συμπεράσματα που θα αφορούν τους οργανισμούς όλων των ανθρώπων.


Επίσης, για να είναι κάποιος ολιγαρχικός θα πρέπει ΑΠΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ να έχει ταυτόχρονα δύο στοιχεία.


Πρώτον να μπορεί να αποφασίζει


και δεύτερο  (πάρα πολύ σημαντικό) να μπορεί να επιβάλλει αυτή του την απόφαση στην πλειοψηφία και ενάντια στη θέληση της πλειοψηφίας..


Στην περίπτωση του Κληρωτού ΛΝΣ δεν ισχύει ούτε το δεύτερο ούτε το πρώτο. Δεν μπορεί αυτό να επιβάλλει τη θέλησή του στην πλειοψηφία ούτε για μια στιγμή και σε κανένα θέμα. ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ γιατί αφενός δεν θα έχει την ένοπλη εκτελεστική στα χέρια του και αφετέρου  η πλειοψηφία θα δέχεται εξ αρχής αυτή τη μέθοδο διαπίστωσης και εφαρμογής της θέλησής της. Η πλειοψηφία θα καθορίζει εκ των προτέρων τις μεθόδους και όποτε θα θέλει θα ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ (ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ)  να αμφισβητεί το όποιο αποτέλεσμα της μεθόδου κρίνει και θα  μπορεί  ΦΥΣΙΚΑ, να αλλάζει τις μεθόδους και τα αποτελέσματά τους. Η όποια ψηφοφορία του ΚΛΝΣ ΔΕΝ θα μπορεί να εφαρμοστεί αν η πλειοψηφία δεν τη θέλει. Την εξουσία της εφαρμογής - επιβολής των αποφάσεων θα την έχουν κάθε στιγμή οι πολλοί. Την πηγαία εξουσία την έχει ο λαός που μπορεί να εξουσιοδοτεί  κάποια άτομα να εκτελούν μια κάποια κοινωνική εργασία.
Άλλωστε, σχετικά με το ποιος αποφασίζει τελικά, με το θεσμό των Κληρωτών ΛΝΣ, σε περίπτωση αμφισβήτησης της εγκυρότητας των αποτελεσμάτων, θα υπάρχει η δυνατότητα στην κοινωνία για να προστρέχει σε άλλους τρόπους για την ανάδειξη της θέλησης της πλειοψηφίας.


 


Τα ΚΛΝΣ θα είναι απλά μια επιστημονική μέθοδος διαπίστωσης της θέλησης του λαού και δεν θα έχουν φυσικά την παραμικρή ολιγαρχική εξουσία ούτε επί αποφάσεων ούτε ΕΠΙΒΟΛΗΣ αυτών.
Το ΚΛΝΣ ΔΕΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΑΛΛΑ ΥΠΟΔΥΚΝΕΙΕΙ ποια είναι η θέληση του λαού.

* Όταν κάνουμε εξέταση αίματος δεν μας παίρνουν όλο το αίμα. Παίρνουν μια πάρα πολύ μικρή ποσότητα και βγάζουν το συμπέρασμα για το όλον. Το ίδιο κάνουν και άμα θέλουν να δουν αν το νερό μιας πηγής είναι πόσιμο κλπ. Η επιστήμη σήμερα μπορεί να φθάνει σε κρίσεις για το όλον δια μέσου ενός κατάλληλου δείγματος που είναι μικρό μέρος του όλου.


ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΕΧΕΙ  Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑXΩΡΕΙ ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ


Τα πιο πάνω αφορούν τη νομοθετική εξουσία στα χέρια του λαού. Όμως η νομοθετική εξουσία είναι παράγωγος, είναι εξουσία που εξαρτάται απόλυτα από την ΕΝΟΠΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ.
Αν η ένοπλη εκτελεστική δεν ανήκει στο λαό, αν προηγουμένως η ένοπλη εκτελεστική εξουσία δεν περάσει στα χέρια του λαού τότε ΤΙΠΟΤΑ από τα πιο πάνω δεν μπορούν να εφαρμοστούν επί της ουσίας. Η νομοθετική εξουσία στα χέρια του θα είναι ΑΠΟΛΥΤΑ αδύνατη, θα είναι απλά μια ονειροπόληση. Η βασική εξουσία πάνω στην οποία μπορούν να βασιστούν και να υπάρξουν οι άλλες εξουσίες, είναι η ένοπλη εκτελεστική.



Τελικά, ένα άλλο από τα βασικά επιχειρήματα των ολιγαρχικών εγκληματικών συνειδήσεων των τελευταίων αιώνων, που έλεγε ότι οι σύγχρονες κοινωνίες είναι πολυπληθείς και και πολύπλοκες και γι αυτό δεν μπορούν οι λαοί να ψηφίζουν το κάθε νόμο, ΣΥΝΤΡΙΒΕΤΑΙ κυριολεκτικά. Με τα Κληρωτά Λαϊκά Νομοθετικά Σώματα το ολιγαρχικό επιχείρημα αυτό πέφτει λογικά στον καιάδα του απόλυτου παράλογου.
Τελικά, όσο πιο πολυπληθείς είναι οι κοινωνίες τόσο πιο αποτελεσματικές μπορούν να γίνουν οι προδιαγραφές του στατιστικού δείγματος και κατά συνέπεια η αντιπροσωπευτικότητα των κοινωνικών επόψεων και θελήσεων.


                                                
Β

 ΟΙ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗ ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΣΤΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ (ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ)

 Όμως ποιος θα  δίνει στο κληρωτό νομοθετικό σώμα τα σχέδια νόμων από τα οποία θα πρέπει τα μέλη του να επιλέξουν κατά πλειοψηφία και ποιος θα προωθεί την υλοποίηση των επιλεγμένων νόμων;


 


Μια ριζική – επαναστατική αλλαγή στο νομοθετικό θεσμό θα πρέπει να επιφέρει ριζικές-επαναστατικές αλλαγές και στους εκτελεστικούς θεσμούς οι οποίοι θα πρέπει να ανήκουν και αυτοί στο λαό.



Πως θα προχωρήσουμε όμως προς αυτό το σκοπό;


 


Ο κάθε λαός μαζί με τις αντιολιγαρχικές δυνάμεις (δημοκρατικά κόμματα, πραγματικά κομμουνιστικά ή εργατικά κόμματα κλπ) θα παλέψει για την εξουδετέρωση – συντριβή του υπάρχοντος ολιγαρχικού κρατικού μηχανισμού χτυπώντας θανάσιμα τον σκληρό κεντρικό κατασταλτικό πυρήνα του.


Μετά την ανατροπή αυτού του συστήματος, οι οργανωμένες αντιολιγαρχικές δυνάμεις (που σκοπεύουν στο – όλη η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική στο λαό-) σχηματίζουν μια προσωρινή μεταβατική κυβέρνηση. Αυτή η κυβέρνηση θα πρέπει να κάνει τουλάχιστον τρεις βασικές επαναστατικές αλλαγές σε κεντρικό επίπεδο:


 


                 ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ


 


Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ


Ο  λαός θα πρέπει να καταργήσει το σημερινό ολιγαρχικό Σύνταγμα (όλα τα άρθρα του) και στη θέση του να βάλει ένα ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ όπου στο πρώτο άρθρο του θα πρέπει να αναφέρεται ότι όλη η ένοπλη , η νομοθετική και η δικαστική εξουσία ανήκει στο λαό. Από αυτό το πρώτο καθοριστικό άρθρο θα πηγάζουν όλα τα υπόλοιπα άρθρα του συντάγματος τα οποία κατά κανόνα θα επιδιώκουν την πρακτική υλοποίηση του πρώτου ή των πρώτων καθοριστικών άρθρων.



 Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ



ΟΙ ΡΙΖΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ (Κυβέρνηση).



Η επαναστατική κυβέρνηση θα πρέπει να κάνει τις εξής πρώτες βασικές αλλαγές στη σύνθεση και λειτουργία των ΥΠΟΥΡΓΕΙΩΝ:


α)  Τα υπουργεία θα έχουν σχετικά μεγάλο αριθμό υφυπουργών- συμβούλων (όπως τα μεγάλα Δημοτικά Συμβούλια) οι οποίοι  θα εκλέγονται με απλή αναλογική δια μέσου γενικών δημοκρατικών εκλογών, (κυβερνητικών εκλογών δημοκρατικού τύπου και όχι φυσικά κοινοβουλευτικών ολιγαρχικών εκλογών) στις οποίες θα μπορούν να συμμετέχουν όλα τα δημοκρατικά κόμματα.


 


β) Η λειτουργία του κάθε υπουργείου θα είναι επίσης διπλή. (αλλά εντελώς διαφορετική από αυτή των σημερινών ολιγαρχικών).

(γ) Η κυβέρνηση θα σχηματίζεται από έναν ή περισσότερους επικεφαλείς του κάθε υπουργείου.



Πρώτον
 θα πρέπει να επιβλέπουν και να προωθούν προς εφαρμογή τους νόμους-θέληση του λαού . Θα είναι  δηλαδή εκτελεστικά όργανα των αποφάσεων του λαού και όχι ασύδοτοι νταβατζήδες ή σφετεριστές της εξουσίας του όπως είναι σήμερα. Αυτό σημαίνει ότι ο λαός θα αποφασίζει τι συγκεκριμένο νόμο ή μέτρο θέλει και αυτοί θα εκτελούν (και όχι αυτοί να αποφασίζουν και ο λαός να σκύβει το κεφάλι, όπως γίνεται σήμερα).


Ο δε έλεγχος των εκτελεστικών πράξεών τους θα γίνεται με τους λαϊκούς κληρωτούς ελεγκτικούς μηχανισμούς.


 


Δεύτερον   Θα πρέπει να προτείνουν (σαν κόμματα με τους εκλεγμένους συμβούλους τους μέσα στο κάθε υπουργείο) σχέδια νόμων τα οποία (όλα τα διαφορετικά σχέδια) θα αποστέλλουν στο ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗΣ της ΘΕΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, (ΥΔΘΛ) - για το οποίο αναφερόμαστε πιο κάτω- και αυτό θα ξεκινά  όλες τις διαδικασίες μέχρι να επιλέξει ο λαός πια πρόταση νόμου θέλει.



Εδώ να πούμε ότι τα μέλη εντός των δημοκρατικών κομμάτων, θα έχουν κάνει μεγάλο διάλογο, διαβούλευση και θα έχουν προκαθορίσει τις βασικές προδιαγραφές του προγράμματος και των νόμων τους οποίους θα πρέπει να προτείνουν οι ηγεσίες των κομμάτων τους στα διάφορα υπουργεία. Αυτό σημαίνει ότι θα έχει προηγηθεί τεράστιος διάλογος και διαβούλευση σε μεγάλο βάθος εντός της κοινωνίας. Αυτός ο διάλογος, η διαβούλευση και η επικοινωνία θα μπορεί να συνεχιστεί μετά την κατάθεση των σχεδίων νόμων,  εντός της κοινωνίας - εκτός από την ισηγορική έκφραση όλων των προτάσεων από τα κοινωνικοποιημένα ΜΜΕ- με συγκεντρώσεις ή γενικές συνελεύσεις που θα μπορούν να συγκαλούν κόμματα ή άλλες συλλογικότητες για να ενημερώνουν περισσότερο το λαό. Και τέτοιες δυνατότητες για όλο και σε μεγαλύτερο βάθος ενημέρωση και εντός της κοινωνίας δεν τις προσφέρει φυσικά κανένα υπαρκτό ολιγαρχικό σύστημα και δεν φαίνεται να μπορεί να τις προσφέρει και καμιά άλλη μέχρι τώρα  πρόταση για αυτοθέσμιση όπως πχ γενικές συνελεύσεις ή δημοψηφίσματα.


Παρένθεση:


Για την κατάθεση σχεδίων νόμων εκτός από τα κόμματα τα οποία (μαζί με όλο το λαό)  θα είναι και εγγυητές των δημοκρατικών θεσμών θα μπορεί ο κάθε εργαζόμενος αν θέλει, να καταθέτει την δική του πρόταση νόμου, έχοντας προηγουμένως συλλέξει ένα συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών κοκ.


 


                        ΤΡΙΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ:
                          ΣΤΟΝ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΘΕΣΜΟ



Θα ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ την ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ ΒΟΥΛΗ (και το ολιγαρχικό Σύνταγμα) και με κέντρο το νέο υπουργείο, το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗΣ της ΘΕΛΗΣΗΣ του ΛΑΟΥ (ή υπουργείο  της ισότιμης, της ελεύθερης έκφρασης και διαπίστωσης της θέλησης του λαού)  με διακομματική σύνθεση (και κληρωτούς πολίτες-ελεγκτές με θητεία  την επίβλεψη της επιλογής ενός μόνο νόμου), θα φτιαχτεί ένας μηχανισμός όπου θα ασχολείται με  τις διαδικασίες  επιλογής του ΚΑΘΕ διαφορετικού νόμου από το λαό. Πχ θα κοιτάζει να  προηγείται η ισότιμη έκφραση όλων των προτάσεων, κατόπιν να πραγματοποιεί  τις κληρώσεις των νομοθετικών σωμάτων, να είναι υπεύθυνο για τις συνεδριάσεις αυτών , την ανακήρυξη των αποτελεσμάτων κλπ.


 


 


Για το αδιάβλητο των αυριανών δημοκρατικών  κληρώσεων και των αποφάσεων των νομοθετικών σωμάτων θα μπορούν να υπάρχουν κατάλληλοι  μηχανισμοί όπως για παράδειγμα:
α) Την διενέργεια των κληρώσεων  θα την πραγματοποιούν συλλογικά εκπρόσωποι όλων των δημοκρατικών κομμάτων του  αρμόδιου υπουργείου ΥΔΘΛ
β) Την επίβλεψη και τον έλεγχο αυτών θα την κάνει κληρωτό σώμα από ένορκους πολίτες
γ)  Για τον έλεγχο του αδιάβλητου των διαδικασιών (1) θα γίνεται κατά τέτοιο τρόπο η ψήφιση του κάθε νόμου όπου θα μπορεί να ερωτάται εκ των υστέρων ο κάθε πολίτης που συμμετέχει στο κληρωτό νομοθετικό σώμα και να αποδεικνύει  ποιο   ακριβώς σχέδιο νόμου έχει ψηφίσει. – επώνυμη ψήφος και πρόσβαση σε αυτήν θα έχουν μόνο οι κληρωτοί ελεγκτές-δικαστές.  (2) Να τρέχει παράλληλα και κάποια συγκριτική ηλεκτρονική δημοσκόπηση κλπ.
(3) Να μπορεί ο λαός, με συλλογή ενός αριθμού υπογραφών από εκείνους που αμφισβητούν την εγκυρότητα μιας απόφασης του κληρωτού νομοθετικού σώματος, να ζητά ακύρωσή της και να γίνεται επανάληψη αυτής ή δημοψήφισμα. Πχ σε περίπτωση που το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας του κληρωτού νομοθετικού σώματος κυμαίνεται μέσα στα όρια του στατιστικού λάθους τότε να γίνεται δημοψήφισμα. Δηλαδή  το δημοψήφισμα να γίνεται σε εξαιρετικές περιπτώσεις.  (4) ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΗ ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΩΝ ΠΟΙΝΩΝ ΓΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ


 


Κατόπιν αυτών των αλλαγών στο κεντρικό επίπεδο, όποια μέτρα θα πρέπει να παρθούν (για την οικονομία,  τις επαναστατικές αλλαγές στις παραγωγικές σχέσεις, την παιδεία, το περιβάλλον κλπ) θα πρέπει να παίρνονται μέσα από το πιο πάνω νέο επαναστατικό δημοκρατικό θεσμικό μηχανισμό (πλαίσιο).


Ασφαλώς και το κάθε αντιολιγαρχικό κόμμα θα πρέπει να έχει ένα δικό του συνολικό πρόγραμμα για την κοινωνία, να έχει εσωτερική δημοκρατική λειτουργία και να το προτείνει στο λαό κομμάτι-κομμάτι (νόμο προς νόμο) και ο λαός να κρίνει.
 Δηλαδή να μην το προτείνει  ολόκληρο που είναι γενικό, αόριστο και αφηρημένο όπως γίνεται σήμερα.
Φυσικά θα πρέπει να προηγείται η παρουσίαση ενός κεντρικού – συνολικού σχεδιασμού, να προηγούνται οι σχετικές προτάσεις με τις βασικές κατευθύνσεις και ο λαός θα επιλέγει.
Να έχουμε δηλαδή δημοκρατικό κεντρικό σχεδιασμό και όχι ολιγαρχικό.


 


Όμως το κάθε κομμάτι του συνολικού αυτού προγράμματος θα πρέπει τελικά να προτείνεται στο λαό (μέσω προτάσεων νόμων και κανόνων) και τελικός κριτής να είναι ο λαός.


Η διευθέτηση των λεπτομερειών της λειτουργίας του πιο πάνω θεσμικού μηχανισμού είναι μια σχετικά πολύ εύκολη υπόθεση.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που θα πρέπει να γίνουν επίσης, είναι η θεσμοθέτηση της Δημοκρατικής λειτουργίας και ΟΛΩΝ των μικρότερων συλλογικοτήτων της κοινωνίας όπως είναι τα κόμματα, οι Δήμοι - το κανονιστικό έργο των οποίων θα μπορεί να γίνεται κατά τρόπο ανάλογο με αυτό που θα γίνεται για το κεντρικό νομοθετικό έργο -, τα ένοπλα σώματα της εκτελεστικής εξουσίας (ελεγχόμενα και εξαρτώμενα από τις συλλογικότητες της ένοπλης παλλαϊκής αντιβίας), οι συνεταιρισμοί, τα σωματεία, οι διάφοροι σύλλογοι κλπ.


Και Δημοκρατική λειτουργία σημαίνει ότι η εξουσία των ουσιαστικών αποφάσεων, των αποφάσεων καθοριστικού τύπου να ανήκει μόνο στο σύνολο των μελών της συλλογικότητας ενώ στην εκτελεστική και την ελεγκτική εξουσία που μπορεί να έχει μεν λίγα μέλη (μέρος-κομματάκι αυτής της συλλογικότητας)  τα οποία όμως θα είναι εκλεγμένα, καθοδηγούμενα, «διατασσόμενα»,  ελεγχόμενα και ανακαλούμενα ανά πάσα στιγμή από αποφάσεις του όλου της συλλογικότητας. Οι δε αποφάσεις αυτών των εκτελεστικών οργάνων, στα πλαίσια των εντολών του λαού, θα είναι μόνο εκτελεστικού τύπου αποφάσεις.

Το να περάσει η νομοθετική εξουσία στο λαό είναι πρακτικά σχετικά εύκολο, αν προηγουμένως συντριβεί το ολιγαρχικό σύστημα και περάσει ΟΛΗ η εκτελεστική εξουσία στο λαό (ένοπλη καί διοικητική).

Όλες οι συλλογικότητες που παλεύουν για την εξουσία των λαών θα πρέπει να κάνουν τις προτάσεις τους για το πώς θα μπορεί να λειτουργεί αυτή. Ο κάθε λαός, στο μέλλον και μετά τη νίκη της επανάστασης, κάτω από τις όποιες ιδιαίτερες συνθήκες θα αποφασίσει ποιους συγκεκριμένους θεσμούς  θα φτιάξει, ποιες προτάσεις θα υιοθετήσει. Οι σημερινές προτάσεις είναι απλά προτάσεις και ο κυρίαρχος λαός θα αποφασίζει τελικά.

ΥΓ1.
Οι ολιγαρχικοί κάθε είδους όταν δεν θα μπορούν να ισχυρίζονται πλέον ότι η πραγματική δημοκρατία δεν είναι εφικτή στις σύγχρονες κοινωνίες, δηλαδή ότι η ένοπλη, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία δεν μπορεί να λειτουργεί άψογα στα χέρια του λαού, θα ψάξουν άλλα ψεύδη για να αντιπαρατεθούν στο απελευθερωτικό κίνημα των λαών.
Όταν το εφικτό της υλοποίησης της πραγματικής δημοκρατίας θα μπορεί να αγγίζει την κοινωνική συνείδηση σαν νομοτελειακά δυνατόν επειδή «οποιοδήποτε ανθρώπινο δημιούργημα του παρελθόντος μπορεί να πραγματωθεί από τον άνθρωπο στο παρόν και στο μέλλον, το ίδιο και καλύτερο, με ίδια ή άλλα μέσα», τότε θα προσπαθήσουν να στήσουν άλλη παγίδα στην συνείδηση των υπηκόων τους για να μην εξεγερθούν.  - Το να ψηφίζει τον κάθε νόμο η πλειοψηφία του λαού πραγματώθηκε στο παρελθόν στην αρχαία Αθηναϊκή (μερική) δημοκρατία. Επομένως είναι νομοτέλεια η δυνατότητα να πραγματοποιηθεί το ίδιο και με καλύτερο τρόπο στο παρόν και στο μέλλον -
Έτσι η προβλεπόμενη νέα προπαγανδιστική παγίδα  θα ισχυρίζεται ότι το να ψηφίζει ο λαός τον κάθε νόμο, το να ψηφίζει όλους τους κανόνες που θα αφορούν την κοινωνία, δεν είναι σωστό και ωφέλιμο για το λαό. Θα ισχυρίζονται ότι ο λαός δεν έχει επαρκείς γνώσεις και γι αυτό θα πρέπει να φτιάχνουν τους νόμους οι ειδικοί, οι γνώστες.
Φυσικά ένας τέτοιος ισχυρισμός είναι ανόητος όσο ανόητη είναι και η προσωπική ζωή τους.
Πρώτον.
Το ιστορικό πείραμα τους διαψεύδει. Στην αρχαία αθηναϊκή (μερική) δημοκρατία, ο λαός, που αρχικά στην πλειονότητά του ήταν αγράμματος κατά 99%. Άρα αν δεν ήταν σωστό και ωφέλιμο να ψηφίζουν τον κάθε νόμο οι απλοί πολίτες, τότε η δημοκρατία αυτή θα είχε περιπέσει στο χάος και στην εξαθλίωση και δεν θα μπορούσε να σταθεί για 140 χρόνια (462 – 322 πχ).
Τώρα, αν υπάρχει κάποιος που θεωρεί ότι ΔΕΝ είναι σωστό για το λαό να ψηφίζει τον κάθε νόμο, γιατί θεωρεί το λαό αμόρφωτο κλπ, είναι και αμόρφωτος και ανιστόρητος και υπέρβλακας. Αποδείχθηκε στην πράξη, για 140 χρόνια, ότι με το να ψηφίζει ο (αγράμματος) λαός τον κάθε νόμο μπορεί και φτιάχνει Παρθενώνες, να βγάζει δεκάδες χιλιάδες επιστήμονες, φιλοσόφους, καλλιτέχνες, συγγραφείς, κοκ (γνωστούς και άγνωστους) και να εκτινάσσει την ευμάρεια σε δυσθεώρητα ύψη. Ενώ στα ολιγαρχικά συστήματα, όπου οι ελάχιστοι ειδικοί έφτιαχναν τον κάθε νόμο, όπως πχ σε Σπάρτη, Μακεδονία, κλπ δεν έβγαλαν ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ!!! (Σχέση πολιτισμού και ευμάρειας μεταξύ Αθήνας και άλλων ολιγαρχικών συστημάτων την εποχή εκείνη είναι σχέση ελέφαντα με κουνούπι.) Μέχρι σήμερα δεν υπήρξε άλλη κοινωνία σε παγκόσμιο επίπεδο όπου μέσα σε τόσο μικρό γεωγραφικό χώρο, με 150.000 – 200.00 πληθυσμό και μέσα σε 140 χρόνια να ανέπτυξε τόσο μεγάλο πολιτισμό και τόση ευμάρεια!! (Στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία, όπως μας λέει και ο Ξενοφώντας,  δεν υπήρχε δουλεία όπως υπήρχε σε άλλε ολιγαρχικές πόλεις και όπως υπάρχει σήμερα. Απλά οι μέτοικοι ή οι αιχμάλωτοι πολέμου δεν είχαν το δικαίωμα να ψηφίζουν τους νόμους. Κατά τα υπόλοιπα πολλοί «δούλοι» ζούσαν στα πλούτη. Πχ
Ο δούλος Πασίων ήταν ο πλουσιότερος Αθηναίος.

Δεύτερον. 
Γιατί όμως εκτινάχτηκε σε ασύλληπτα ύψη ο πολιτισμός και οι ευμάρεια των αρχικά αγράμματων Αθηναίων;
Απλούστατα, γιατί ξεπεράστηκε ο παραλογισμός να φτιάχνουν και να επιβάλλουν τον κάθε νόμο οι ελάχιστοι ειδικοί. Για παράδειγμα, είναι παράλογο ο ειδικός ταξιτζής να έχει την εξουσία να αποφασίζει και να επιβάλλει στους πελάτες του για το που θα πρέπει να πάνε. Θα ήταν παράλογο να μην αποφασίζουν οι πελάτες και να μη δίνουν αυτοί τις εντολές στον ειδικό ταξιτζή. Επίσης θα ήταν παράλογο ο μηχανικός να αποφασίζει και να επιβάλλει το που θα χτίσει ο πελάτης του το σπίτι του, πόσα δωμάτια θα έχει, πόσο θα κοστίσει κοκ. Το ίδιο είναι και στο επίπεδο όλης της κοινωνίας. Η ψήφος στην επιλογή των νόμων και όλων των κοινωνικών κανόνων γίνεται στη βάσει των επιλογών, των αναγκών του κάθε ανθρώπου. (και κανείς ειδικός δεν γνωρίζει ακριβώς τις ανάγκες όλων των ανθρώπων). Ο ειδικός χρειάζεται για να προτείνει (όπως να προτείνει και ο μη ειδικός) και κατόπιν οι μη ειδικοί να επιλέξουν ανάλογα με τις ανάγκες τους. Αν ο ειδικός δεν μπορεί να απλουστεύσει τις γνώσεις του και τις κατασκευές του, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους μη ειδικούς, τότε είναι ανόητος και όχι ειδικός. Τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει εμπόρευμα αν δεν είχε απλουστευθεί η χρήση του αντικειμένου. Πχ για το ψυγείο χρειάζεται ειδική τεχνογνωσία. Αν δεν είχε απλουστευθεί η χρήση του τότε κανείς ειδικός δεν θα το αγόραζε. Το ίδιο με την τηλεόραση, το κινητό κλπ. Ο  μη ειδικός θα αγοράσει κάποιο από τα αγαθά ανάλογα με τις ανάγκες του και κανείς δεν πρέπει να του επιβάλλει τι είδους ψυγείο θέλει, ποια τηλεόραση ή ποια μάρκα κινητού κλπ.

Τρίτον.
Και μεταξύ ειδικών υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και ενίοτε διαμετρικά αντίθετες και εχθρικές μεταξύ τους. Πολλές φορές, συν το χρόνο,  αποδεικνύεται ότι μια μειοψηφία από τους ειδικούς είχε τελικά δίκιο. Άρα ποιοι ειδικοί θα πρέπει να έχουν την εξουσία να αποφασίζουν και να επιβάλλουν στο λαό τις απόψεις τους για ΟΛΑ τα κοινωνικά θέματα; Αυτούς ποιος θα τους εκλέγει;
Οι ειδικοί λοιπόν χρειάζεται να προτείνουν στο λαό (με κίνητρα και αντικίνητρα γι αυτούς) και ο λαός να αποφασίζει. Και όταν ο λαός κάνει λάθος θα σημαίνει ότι οι ειδικοί που του πρότειναν το συγκεκριμένο είχαν κάνει λάθος.
Όμως, όπως λέει και ο Ξενοφών, όταν οι λίγοι έχουν την εξουσία να αποφασίζουν για τους πολλούς, τότε σχεδόν πάντα αποφασίζουν προς το συμφέρον των λίγων.

ΥΓ 2
Ο κοινοβουλευτισμός είναι μια εγκληματική μορφή ολιγαρχίας. Μια μειοψηφία αποφασίζει και επιβάλλει ό,τι γουστάρει στην πλειοψηφία. Από τους 100 νόμους που φτιάχνουν, το 99,99% αυτών δεν τους θέλει η πλειοψηφία του λαού, παρά την τεράστια και ανισηγορική προπαγάνδα τους. Ονομάζουν όμως το σύστημά τους δημοκρατία – εξουσία του λαού για να τυφλώνουν τους λαούς. Δημοκρατία – εξουσία του λαού, σύμφωνα με την πραγματική της έννοια, υπάρχει ΜΟΝΟ όταν ο λαός έχει την εξουσία να επιλέγει και να επιβάλλει πλειοψηφικά τον κάθε νόμο
Και ολιγαρχία υπάρχει όταν μια μειοψηφία έχει την εξουσία να φτιάχνει και να επιβάλλει το κάθε νόμο στην πλειοψηφία της κοινωνίας.

ΥΓ3
Στη σημαία των επαναστάσεων του αιώνα μας θα είναι γραμμένος ο σκοπός σε σύνθημα «ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΣΕ ΙΣΧΥ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ» συνοδευόμενος από την αναφορά στις απόλυτα απαραίτητες προϋποθέσεις για την υλοποίησή του που είναι «ΟΛΗ Η ΕΝΟΠΛΗ, Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ